Właściciele działek przy drodze wojewódzkiej przegrali spór o separator ograniczający skręty

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 22 października 2025 r. oddalił skargę D. J., J. J. i W. J. na akt Marszałka Województwa Lubuskiego z dnia 14 maja 2025 r., nr DIT.III.8022.173.2025.BS w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Aktem z dnia 14 maja 2025 r. nr DIT.III.8022.173.2025.BS Marszałek Województwa Lubuskiego, na wniosek Zarządu Dróg Wojewódzkich w X., zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowościach J. i Ł., na odcinku od km 35+870 do km 35+920 polegający na zmianie oznakowania poziomego z uwagą: w projekcie uwzględnić zmiany naniesione kolorem zielonym. Podstawę prawną powyższego aktu stanowił art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. 2024 poz. 1251, dalej: "p.r.d."), w związku z § 8 ust. 2, pkt.1, lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. 2017 r. poz. 784, dalej: "rozporządzenie MI z 23 września 2003 r.).

Na powyższy akt Marszałka Województwa Lubuskiego D. J., J. J. oraz W. J. (dalej: "skarżący"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Skarżący oparli swoją skargę na treści art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 581, dalej u.s.p.) wywodząc swój interes prawny w zaskarżeniu w/w aktu z prawa własności przyległych do drogi wojewódzkiej nr [...] działek nr [...], [...], [...],[...],[...] (D. i J. J.), a także działki nr [...] (W. J.).

Zdaniem skarżących, zaskarżony akt w sposób zasadniczy narusza ich interesy gdyż: 1) uniemożliwia osobom jadącym od strony G.. wjazd (skręt w lewo) na działkę nr [...] (D.), na działkę nr [...] (A.) oraz działkę [...], 2) uniemożliwia osobom jadącym w kierunku G.. wyjazd z parkingu działki nr [...] (P.), 3) uniemożliwia, z uwagi na szerokość części jezdni wygrodzonej separatorem poziomym, samochodom ciężarowym wyjazd w kierunku K, z parkingu na działce nr [...] (P.). Ustawiony na drodze separator dzieli jezdnię na dwie części w ten sposób, że samochody ciężarowe chcąc wyjechać z działki nr [...] (P.) w kierunku K., z uwagi na swoje gabaryty i średnicę zawracania, nie są w stanie zmieścić się na wygrodzonej w ten sposób połowie jezdni i muszą przejechać po tym separatorze naruszając przepisy, skrętu bowiem w kierunku G.. nie ma. Powyższe ograniczenia powodują utrudnienia w wykonywaniu prawa własności nieruchomości skarżących oraz narażają ich na bezpośrednie straty majątkowe spowodowane utrudnioną komunikacją potencjalnych klientów do placówek handlowych zlokalizowanych na tych nieruchomościach.

Ponadto skarżący stwierdzili, iż kwestie związanie z szerokim wjazdem z drogi nr [...] na działkę nr [...] (D.) oraz działkę nr [...] (A.) zostały w 2003 r., na mocy porozumienia zawartego z Zarządem Dróg Wojewódzkich w X., zagwarantowane D. i J. J. przy okazji sprzedaży przez skarżących nieruchomości na rzecz tego Zarządu. Obecna organizacja ruchu drogowego gwałci tamte ustalenia, bowiem faktycznie uniemożliwia korzystanie z tych wjazdów z kierunku G..

Zdaniem skarżących, zatwierdzona organizacja ruchu drogowego nie spełnia również wymogów z art. 10 ust. 12 p.r.d. oraz § 3 ust. 2 rozporządzenie MI z 23 września 2003 r., ponieważ nie uwzględniono interesów właścicieli przyległych nieruchomości, a także podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na tych nieruchomościach i osób powszechnie korzystających z tych nieruchomości. W ocenie skarżących, brak jest uzasadnienia wprowadzenie kwestionowanej zmiany organizacji ruchu drogowego, a twierdzenie o występowaniu zagrożenia w ruchu drogowym jest ogólnikowe, gołosłowne i nielogiczne.

W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa Lubuskiego wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, iż zmiana stałej organizacja ruchu została wprowadzona na wniosek zarządcy drogi, z uwagi na tworzące się w tym miejscu zatory drogowe. Organ powołał się na telefoniczne zgłoszenia od użytkowników dróg o tworzących się niebezpiecznych sytuacjach na rondzie związanych z najeżdżaniem na tył pojazdu skręcającego w lewo na teren parkingu. Organ podkreślił, iż obecna stała organizacja ruchu została pozytywnie zaopiniowana przez Komedę Wojewódzką Policji w G. oraz zatwierdzona przez organ zarządzający ruchem na drogach wojewódzkich, co stanowiło podstawę do jej wprowadzenia. Odnosząc się do porozumienia nr [...], Organ podniósł, iż osoba podpisująca porozumienie nr [...] nie dysponowała w dacie jego zawarcia odpowiednim umocowaniem, a ponadto ruch drogowy od 2003 r. uległ znaczącej zmianie – wzrosła liczba pojazdów korzystających z dróg i natężenie ruchu.

W odpowiedzi na stanowisko organu, skarżący wskazali, iż podnoszone przez organ utrudnienia nie zostały w żaden sposób wykazane. Skarżący podnieśli, że z załączonego do skargi planu zagospodarowania terenu, dla projektu wykonawczego będącego załącznikiem do porozumienia z dnia 11 lutego 2003 r., wynika, iż każda z działek granicząca z drogą nr [...] ma zaplanowane wjazdy od strony drogi nr [...] (szare pola). Skarżący nie zgodzili się również z zakwestionowaniem przez organ umocowania osoby zawierającej w imieniu organu porozumienie z dnia 11 lutego 2003 r., zwłaszcza że porozumienie to zostało w pełni zrealizowane w toku przebudowy skrzyżowania właśnie przez ten Zarząd. Zdaniem skarżących, błędne jest również powoływanie się przez organ na opinię Policji co do zmiany organizacji ruchu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po dokonaniu analizy całokształtu okoliczności sprawy uznał, że skarga była niezasadna.

W ocenie Sądu, skarżący, jako właściciele nieruchomości stanowiących działki o wskazanych wcześniej numerach, przyległych do drogi wojewódzkiej nr [...], należycie wykazali i uzasadnili swoją legitymację i uprawnienie do wniesienia skargi.

Sąd I instancji stwierdził jednak, że objęty skargą akt zawierał wymagane przepisami rozporządzenie MI z 23 września 2003 r. elementy. Sąd zaznaczył również, że uzasadnienie projektu w sposób jednoznaczny i konkretny wskazuje cel i przyczynę projektowanej zmiany – uniemożliwienie manewrów skrętu w obrębie wlotu skrzyżowania, wprowadzające utrudnienia i zagrożenie w ruchu drogowym, a więc odpowiadające wymogom wynikającym z przepisów prawa. WSA podkreślił, iż zwięzłość uzasadnienia projektu nie jest a priori równoznaczna z jego brakiem czy też niekompletnością, wadliwością.

Zdaniem Sądu, analiza akt sprawy, w tym również planów i fotografii przedstawionych przez skarżących wskazuje, iż po zrealizowaniu objętej zaskarżonym aktem zmiany stałej organizacji ruchu, po wyjeździe z wszystkich wymienionych w skardze działek skarżących, możliwe jest obranie kierunku jazdy zarówno na K. jak i na G., z zastrzeżeniem wykorzystania dla obrania niektórych kierunków jazdy istniejących w obrębie drogi nr [...] skrzyżowań o ruchu okrężnym. Oznacza to, że zaskarżony akt nie ingeruje w sferę interesu prawnego skarżących oraz w zakres wykonywania ich prawa własności w stopniu naruszającym przepisy prawa.

Ponadto w ocenie WSA, porozumienie nr [...] z dnia 11 lutego 2003 r. nie dotyczy organizacji ruchu na drodze wojewódzkiej nr [...]. Sąd podkreślił, iż fakt istnienia zjazdu stanowi kwestię odrębną od organizacji ruchu na drodze publicznej, do której zjazd ten przylega, a z treści spornego projektu organizacji ruchu nie wynika, by którykolwiek ze zjazdów miał ulec likwidacji.

Sąd I instancji uznał również, że organ prawidłowo wziął pod uwagę interes ogólnospołeczny, który w tym przypadku przejawia się w konieczności zapewnienia przede wszystkim bezpieczeństwa ruchu drogowego i jego uczestników, ale także płynności ruchu drogowego na drodze wojewódzkiej, służącej ogółowi społeczności, ale jednocześnie nie wykroczył poza obiektywny porządek prawny wynikający z przepisów prawa materialnego.

Zdaniem WSA, zagadnienie wysokości obrotów gospodarczych, dochodów, należy rozpatrywać w kategorii interesu faktycznego, a nie interesu prawnego, co sprawia, że nie obejmuje go swym zakresem norma wynikająca z omówionego na wstępie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 581, dalej: "u.s.w.)" (w związku z art. 91 ust. 1 tej ustawy), przewidująca jako wymóg skutecznego zakwestionowania aktu organu jednostki samorządu terytorialnego naruszenie interesu prawnego.

Sąd zaznaczył również, iż Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia 30 kwietnia 2025 r. zaopiniował ten projekt bez uwag, zaś załączono do skargi informacja Komendanta Miejskiego Policji z dnia 13 czerwca 2025 r., wskazuje na wzrost ilości zdarzeń drogowych w ostatnich latach przed wprowadzeniem zmiany (2020, 2022 rok).

WSA nie wykluczył jednocześnie konieczności przebudowy zjazdów łączących nieruchomości skarżących z drogą nr [...], celem dostosowania ich do parametrów korzystających z nich pojazdów, podkreślając przy tym, iż kwestia budowy lub przebudowy zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2 (który w tym przypadku nie ma zastosowania).

W podstawie prawnej orzeczenia wskazano art. 151 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Skarżący wywiedli skargę kasacyjną, którą zaskarżyli wskazany na wstępie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości zarzucając mu:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie tj.;

a) art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie przez Sąd prawidłowej kontroli zaskarżonego aktu Marszałka Województwa Lubuskiego tak jak tego wymaga ww. przepis,

b) art. 151 p.p.s.a. i oddalenie skargi w sytuacji gdy podniesione w skardze zarzuty pod adresem zaskarżonego aktu były zasadne i skarga zasługiwała na uwzględnienie,

c) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o ustalenia jakie nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy, w szczególności uznaniu, że organ administracji dokonując zmiany organizacji ruchu słusznie powołał się na względy bezpieczeństwa w ruchu drogowym podczas gdy ani z dokumentów będących w posiadaniu organu ani przedstawionego przez skarżących pisma Komendanta Miejskiego Policji z dnia 13.06.2025 r. nie wynika aby na przedmiotowym odcinku drogi wojewódzkiej nr [...] poprzednio obowiązująca organizacja ruchu stwarzała zagrożenie w ruchu drogowym,

c) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku, które nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego sprawy, w szczególności podnoszonych w skardze okoliczności co do tego, że na przedmiotowym odcinku drogi wojewódzkiej, przed wydaniem zaskarżonego aktu, nie istniało zagrożenie dla ruchu drogowego, a nadto że wprowadzona zaskarżonym aktem organizacja ruchu utrudnia korzystanie z nieruchomości skarżących osobom z nich korzystającym,

d) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2016 r. poz. 23) zwaną dalej k.p.a., poprzez oddalenie skargi i uznanie, że organ nie naruszył ww. przepisu k.p.a., w sytuacji gdy sprawa została przez organ załatwiona z pominięciem interesu społeczności lokalnej i słusznego interesu właścicieli nieruchomości przyległych do drogi wojewódzkiej nr [...], a w konsekwencji skarga powinna być uwzględniona,

e) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi podczas gdy organ nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i jego nie rozpatrzył, w szczególności z uwzględnieniem interesów właścicieli nieruchomości jakich dotyczy zmiana organizacji ruchu i potrzeb społeczności lokalnej, a w konsekwencji skarga powinna być uwzględniona,

f) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się przez Sąd do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. podczas gdy wobec wyraźnego wyartykułowania tych zarzutów w skardze powinny być one przez Sąd rozpatrzone,

2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj.:

a) art. 10 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.) - zwanej dalej p.r.d. - poprzez uznanie, że zaskarżony akt Marszałka Województwa Lubuskiego uwzględnia konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego, potrzeby efektywnego wykorzystania dróg publicznych oraz potrzeb społeczności lokalnej, w sytuacji gdy tak nie jest,

b) § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 784), zwanego dalej rozporządzeniem z 23.09.2003 r., poprzez uznanie, że zaskarżony akt Marszałka Województwa Lubuskiego spełnia wymóg określny w tym przepisie podczas gdy nie zawiera ona prawidłowej oceny projektowanej organizacji ruchu w zakresie zgodności z obowiązującymi przepisami oraz bezpieczeństwem ruchu drogowego, a także z uwzględnieniem interesu ogólnospołecznego,

c) § 5 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem poprzez uznanie, że zaskarżony akt Marszałka Województwa Lubuskiego spełnia wymóg określny w tym przepisie podczas gdy akt ten nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie w zakresie opisu technicznego zawierającego charakterystykę drogi i ruchu na drodze,

d) pkt 1.2 załącznika nr 2 szczegółowe warunki techniczne dla znaków drogowych poziomych i warunki ich umieszczania na drogach do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach poprzez uznanie, że zaskarżony akt Marszałka Województwa Lubuskiego spełnia wymóg określny w tym przepisie podczas gdy usunięcie linii P-1e i zastąpienie jej linią przedłużoną linią P-4 nie ma uzasadnienia ani w zwiększeniu bezpieczeństwa użytkowników ruchu drogowego ani ułatwieniu korzystania z drogi.

Mając na uwadze powyższe Skarżący wnieśli o uchylenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi lub ewentualnie o uchylenie na podstawie art. 188 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim w całości i wydanie wyroku reformatoryjnego i rozpoznanie skargi. Ponadto Skarżący wnieśli o zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. od organu administracji na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organ pismem z 20 kwietnia 2026 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed NSA według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też nie zachodzą przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania - art. 189 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, które wyznaczone zostały przez stronę na skutek skonkretyzowania przez nią podstaw skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności za niezasadny należało zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. podniesiony w punkcie 1) lit. c petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., skarżąca kasacyjnie, nie może skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub dokonanej przez Sąd wykładni prawa materialnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżony wyrok zawiera wszystkie wskazane wyżej elementy.

Za niezasadny należało również zarzut podniesiony w punkcie 1) lit. a) dotyczący naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. Regulacja zawarta a art. 3 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy, ogólny, kompetencyjny. O naruszeniu art. 3 § 1 p.p.s.a. można by mówić jedynie w sytuacji wykroczenia poza kompetencje sądu, zastosowania środka nieprzewidzianego w ustawie, względnie w sytuacji, gdy sąd uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której w przepisie mowa (zob. wyrok NSA z 8 października 2025 r., sygn. akt II FSK 120/23). Okoliczność, że Skarżący nie zgadzają się z wynikiem kontroli sądowej zaskarżonego aktu, nie oznacza naruszenia tego uregulowania.

Zaskarżonego orzeczenia nie mógł podważyć również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. podniesiony w punkcie 1 lit. b) petitum skargi kasacyjnej dotyczący oddalenie skargi w sytuacji gdy podniesione w skardze zarzuty pod adresem zaskarżonego aktu były zasadne i skarga zasługiwała na uwzględnienie. Art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. W szczególności zarzut naruszenia tego przepisu, nie może służyć podważeniu oceny Sądu I instancji wyrażonej w zaskarżonym wyroku.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., oparty na twierdzeniu, że Sąd I instancji bez podstawy w aktach sprawy przyjął, iż organ administracji dokonując zmiany organizacji ruchu słusznie powołał się na względy bezpieczeństwa w ruchu drogowym podczas gdy ani z dokumentów będących w posiadaniu organu, ani przedstawionego przez skarżących pisma Komendanta Miejskiego Policji z dnia 13.06.2025 r. nie wynika aby na przedmiotowym odcinku drogi wojewódzkiej nr [...] poprzednio obowiązująca organizacja ruchu stwarzała zagrożenie w ruchu drogowym.

Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. reguluje powinność sądu administracyjnego orzekania na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić skuteczną podstawę kasacyjną na przykład w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Zasadniczo art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy, o ile sąd nie wykroczył poza akta sprawy. Wobec powyższego nie można uznać, by Sąd I instancji w tej sprawie orzekł na podstawie niekompletnych akt lub oparł orzeczenie na własnych ustaleniach, które nie znalazły odzwierciedlenia w aktach sprawy. Odmienne od oczekiwań skarżących rozstrzygnięcie nie przesądza o naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów kasacyjnych podniesionych w punktach 1) lit. d)-f) petitum skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że z uwagi na sposób przedstawienia zarzutów w skardze kasacyjnej oraz ich argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zasadne jest ich łączne rozpoznanie.

W ocenie skarżących, Sąd I instancji naruszył wskazane w zarzutach przepisy poprzez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy organ załatwił sprawę z pominięciem interesu społeczności lokalnej i słusznego interesu właścicieli nieruchomości przyległych do drogi wojewódzkiej nr [...] oraz nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i go nie rozpatrzył. Należy w tym miejscu wskazać, iż organ ma obowiązek poszukiwania dowodów, jednak nie jest nieograniczony w tym zakresie, bowiem w świetle orzecznictwa, z art. 77 § 1 k.p.a. nie wynika wcale, że na organ został przerzucony cały ciężar dowodowy w sprawie. Organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony (zob. wyrok NSA z 3 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 2719/24). W skardze kasacyjnej nie opisano jaki dowód pominięto, ani nie wykazano istotnych sprzeczności w stanie faktycznym sprawy. Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonego aktu w uzasadnieniu orzeczenia wskazał wprost, iż jego zdaniem, po wyjeździe z wszystkich wymienionych w skardze działek skarżących możliwe jest obranie kierunku jazdy zarówno na K. jak i na G.., z zastrzeżeniem wykorzystania dla obrania niektórych kierunków jazdy istniejących w obrębie drogi nr [...] skrzyżowań o ruchu okrężnym. Oznacza to, zdaniem WSA, że zaskarżony akt nie ingeruje w sferę interesu prawnego skarżących oraz w zakres wykonywania ich prawa własności w stopniu naruszającym przepisy prawa. Nie można więc uznać, iż Sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu nie brał pod uwagę interesu właścicieli nieruchomości, czy nie rozstrzygał w granicach sprawy.

Zaskarżonego orzeczenia nie mogły również skutecznie podważyć zarzut naruszenia prawa materialnego.

Art. 10 ust. 12 p.r.d. zawiera delegację ustawową dla Ministra właściwego do spraw transportu do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem przy uwzględnieniu konieczności zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego, potrzebę efektywnego wykorzystania dróg publicznych oraz potrzeby społeczności lokalnej. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r., organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem dokonuje oceny organizacji ruchu w zakresie zgodności z obowiązującymi przepisami i bezpieczeństwem ruchu drogowego oraz rozstrzyga w sprawach spornych dotyczących istniejącej lub projektowanej organizacji ruchu, biorąc pod uwagę interes ogólnospołeczny oraz konieczność zapewnienia ruchu tranzytowego. Na podstawie zaś § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. projekt organizacji ruchu powinien zawierać opis techniczny obejmujący charakterystykę drogi i ruchu na drodze.

Zdaniem skarżących, nie można zgodzić się ze twierdzeniem Sądu I instancji, iż zaskarżony akt zawiera wystarczające uzasadnienie. Ponadto, według skarżących, organ nie udowodnił, iż brał pod uwagę interes ogólnospołeczny.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r., nie określa minimalnej liczby przeprowadzonych pomiarów ani szczegółowej metodologii opracowania charakterystyki ruchu. Wymaga natomiast przedstawienia danych pozwalających organowi na dokonanie merytorycznej oceny projektu. Z akt sprawy wynika, że projekt zawierał opis istniejącego stanu drogi, analizę natężenia ruchu, strukturę rodzajową pojazdów a także uzasadnienie zmiany, której celem było uniemożliwienie manewrów skrętu w obrębie wlotu skrzyżowania od strony K., które wprowadzały utrudnienia i zagrożenie w ruchu drogowym. Zwięzłość uzasadnienia zaskarżonego aktu, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, nie świadczy o jego braku oraz nie wzięciu pod uwagę interesu ogólnospołecznego. Zmiana organizacji ruchu, jak słusznie wskazał WSA i organ w piśmie z 20 kwietnia 2026 r., nie pozbawiła skarżących dostępu do drogi publicznej, a nastąpiła jedynie zmiana sposobu korzystania z drogi publicznej.

W kwestii podniesionego w skardze kasacyjnej naruszenia lp. 1.2. załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (obecnie t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2311) również należało uznać za niezasadny. W zaskarżonym akcie, w sposób co prawda bardzo zwięzły, ale organ wskazał, iż projektowane zmiany mają na celu uniemożliwienie wykonania manewrów skrętu, które wprowadzają utrudnienie i zagrożenie w ruchu drogowym. Odmienne od oczekiwań skarżących zmiany w stałej organizacji ruchu nie świadczą o jej niezgodności z regulacjami prawnymi.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.