Zaświadczenie operatora nie zastąpiło wypisu z zezwolenia. NSA utrzymał karę 500 zł

I

Wyrokiem z 5 września 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 458/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – w sprawie ze skargi [...] (dalej: "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD") z 24 stycznia 2025 r., nr BP.501.1521.2024.2152.ML6, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym – uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD") z 27 maja 2024 r., nr WITD.DI.0152. VI0214/33/24, oraz zasądził od GITD na rzecz skarżącej 207 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżony wyrok został wydany w następującym stanie sprawy.

Dnia 24 kwietnia 2024 r. poddano kontroli autobus marki [...]o nr. rej. [...], którym kierował [...], wykonując przewóz osób – jak ustalono – w imieniu skarżącej. W trakcie kontroli kierowca nie okazał do kontroli wypisu z zezwolenia na wykonywanie przez skarżącą zawodu przewoźnika drogowego w zakresie przewozu osób, lecz okazał wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego dla [...]. Wyniki kontroli udokumentowano w protokole z 24 kwietnia 2024 r., nr MP.8140.78.2024. VI0214.TD, do którego dołączono protokół przesłuchania kierowcy w charakterze świadka i kopie: okazanego wypisu, wystawionego przez skarżącą paragonu fiskalnego oraz zaświadczenia nr 0207/02 na wykonywanie przez skarżącą publicznego transportu zbiorowego w wojewódzkich przewozach pasażerskich, na podstawie umowy z 5 kwietnia 2023 r., nr I/568/TK/889/23, w ramach linii komunikacyjnej [...].

Pismem z 24 kwietnia 2024 r. WITD zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego.

Przy piśmie z 6 maja 2024 r. skarżąca przedłożyła kopię umowy z 30 grudnia 2023 r., nr CRU/DPR/283/2023, zawartej przez nią z [...] oraz kopię oświadczenia [...] z 23 kwietnia 2024 r. o powierzeniu poddanego kontroli przewozu podwykonawcy – [...].

Decyzją z 27 maja 2024 r., działając na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 7 ustawy z 11 września 2001 r. o transporcie drogowym (ob.: t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1490 ze zm.; dalej: "u.t.d."), WITD nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.

Pismem z 27 czerwca 2024 r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z 24 stycznia 2025 r. GITD utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, w uzasadnieniu wskazując, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż to skarżąca była przewoźnikiem realizującym poddany kontroli przewóz, ponieważ bilety wystawione były przez skarżącą, a wykonawca ([...]), stosownie do § 3 pkt 6 zawartej przez niego ze skarżącą umowy, miał pobierać należności za przejazd zgodnie z obowiązującą taryfą przekazaną przez zamawiającego (skarżącą). Wydawane w autobusach bilety nie stanowią wyłącznie paragonów fiskalnych, lecz są zgodnie z art. 16 ustawy z 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (ob.: t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1262 ze zm.; dalej: "p.p.") dowodem na to, z kim podróżny zawarł umowę o przewóz osób. To skarżąca zatem, każdorazowo sprzedając bilety na swój rachunek, zawierała umowę z pasażerem i to ona bezpośrednio ponosiła odpowiedzialność za realizację tych przewozów, a nie podmiot, który jako podwykonawca dostarczał tylko pojazdy i kierowców. Tym samym na podstawie art. 5 p.p. ponosiła odpowiedzialność za czynności wykonawcy jak za własne, w tym za naruszenie przepisów u.t.d.

II

Uchylając decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ob.: t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), WSA w Krakowie stwierdził, że, jak wynika z zaświadczenia nr 207/02, skarżąca jest operatorem publicznego transportu zbiorowego, albowiem zawarła z Województwem Małopolskim (tj. z organizatorem publicznego transportu zbiorowego) umowę o świadczenie usług w tym zakresie. Jak zważył Sąd I instancji, elementy umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego określone są przykładowo w art. 25 ust. 3 ustawy z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (ob.: t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 285 ze zm.; dalej: "u.p.t.z.") – w szczególności w pkt. 7 określono warunki, na jakich jest dopuszczalne podwykonawstwo w realizacji usług świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Zdaniem WSA operator publicznego transportu zbiorowego, mimo że według art. 4 ust. 1 pkt 8 u.p.t.z. musi być podmiotem uprawnionym do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, może usług tych samodzielnie nie świadczyć, powierzając ich wykonanie kolejnemu podmiotowi.

Następnie Sąd I instancji zauważył, że w § 1 ust. 1 umowy zawartej między skarżącą a [...] wskazano na świadczenie przez wykonawcę usług wynajmu na rzecz skarżącej autobusów z kierowcami celem zapewnienia obsługi Autobusowych Linii Dowozowych do linii kolejowych spółki na terenie województwa małopolskiego, natomiast w § 1 ust. 2 postanowiono, że skarżąca zleca, a zamawiający przyjmuje do realizacji wykonywanie usług Autobusowych Linii Dowozowych obejmujący regularny przewóz świadczony na liniach komunikacyjnych. Następnie określono obowiązek wykonawcy zapewniania skarżącej pojazdów z kierowcami w liczbie, miejscach, dniach i godzinach przez spółkę wskazanych (§ 1 ust. 5), a nadto dysponowania przez wykonawcę dokumentem uprawniającym do świadczenia usług w zakresie krajowego transportu drogowego (licencja, zezwolenie).

Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji nie podzielił oceny organów, które, stosując art. 92 ust. 1 u.t.d., przyjęły, że to skarżąca jest przewoźnikiem realizującym skontrolowany przewóz i powinna wyposażyć kierowcę realizującego kurs na tej linii w wypis z udzielonego jej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W ocenie WSA organy nie uwzględniły jednak ww. przepisów u.p.t.z., a w efekcie także kwalifikacji skarżącej jako operatora publicznego transportu zbiorowego na kontrolowanej linii, jak też konsekwencji prawnych wynikających m.in. z tego faktu. Jak wskazał Sąd, okoliczność, że sprawa odnosi się do operatora publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 8 u.p.t.z., nakazywała rozważyć to, jak na gruncie u.t.d. kształtować się może odpowiedzialność takiego właśnie podmiotu. W tym zakresie WSA zwrócił uwagę na treść art. 92a ust. 11 pkt 7 u.t.d. w kontekście zlecania usług transportowych przez dany podmiot (np. przez operatora) innemu przewoźnikowi. Zdaniem Sądu ustawodawca, konstruując art. 92 ust 11 u.t.d., przewidział i uwzględnił specyfikę funkcjonowania i odpowiedzialności przykładowo wskazanych w cytowanym przepisie podmiotów, zaangażowanych w czynności związane z przewozem drogowym, które jednocześnie same przewozu drogowego nie wykonują, albowiem powierzają usługi transportowe innym podmiotom. Skoro zatem w art. 92a ust. 11 u.t.d. wyodrębniono grupę podmiotów (do których niewątpliwie zalicza się też skarżąca), które wykonują czynności związane z przewozem drogowym, a które w zakresie przewozu drogowego występują w innej roli niż podmiot wykonujący przewóz drogowy, to brak było podstaw do postrzegania skarżącej jako przewoźnika realizującego ten przewóz w sytuacji, gdy zleciła ona realizację usług transportowych na całej przedmiotowej linii komunikacyjnej innemu podmiotowi (podwykonawcy), a zatem gdy samodzielnie przewozu tego nie wykonywała.

Konkludując, Sąd I instancji nakazał organom przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zająć stanowisko, czy wobec treści art. 28 ust. 4 u.p.t.z. zaświadczenie udzielone operatorowi przez organizatora publicznego transportu zbiorowego nie "konsumuje" w istocie wymogu z przyjętego za podstawę kontrolowanej decyzji art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. dysponowania przez kierowcę wypisem z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przez operatora publicznego transportu zbiorowego.

III

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł GITD, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi (ewentualnie uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania), o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 92a ust. 1 i 11 u.t.d. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 8 i 11 u.p.t.z., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd I instancji, że skarżąca w kontrolowanym przewozie pełniła funkcję nie przewoźnika drogowego, lecz wyłącznie operatora publicznego transportu zbiorowego, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności umowy zawartej 30 grudnia 2023 r. przez skarżącą z przedsiębiorcą [...], dotyczącej świadczenia usług wynajmu na rzecz skarżącej autobusów wraz z kierowcami oraz biletów wydawanych pasażerom za przejazd w dniu kontroli jako potwierdzenie zawarcia umowy przewozu, na których widniały dane wykonawcy przewozu, tj. skarżącej, powinna doprowadzić Sąd do wniosku, że skarżąca pełniła w kontrolowanym przewozie funkcję operatora publicznego transportu drogowym oraz wykonawcy przewozu – przewoźnika drogowego, w związku z czym kierowca powinien okazać do kontroli wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielonego skarżącej, a odpowiedzialność skarżącej została prawidłowo oparta na art. 92a ust. 1 u.t.d.;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. f) u.t.d. w zw. z art. 28 ust. 4 u.p.t.z. w zw. z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd I instancji, że nieokazanie do kontroli drogowej wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie wypełnia hipotezy naruszenia z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. w przypadku okazania do kontroli drogowej zaświadczenia potwierdzającego posiadania przez przewoźnika drogowego uprawnień do wykonywania publicznego transportu zbiorowego na danej linii komunikacyjnej wraz z rozkładem jazdy, podczas gdy obowiązek okazania do kontroli drogowej wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.) i obowiązek okazania do kontroli drogowej dokumentów wymaganych w publicznym transporcie zbiorowym [art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.t.d.] są od siebie niezależne, a okazanie do kontroli drogowej zaświadczenia potwierdzającego posiadanie przez przewoźnika drogowego uprawnień do wykonywania publicznego transportu zbiorowego na danej linii komunikacyjnej wraz z rozkładem jazdy nie "konsumuje" obowiązku okazania do kontroli wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

IV

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

V

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie.

Wstępnie należy wskazać, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że GITD, składając skargę kasacyjną, oświadczył, że nie wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a strona przeciwna nie zajęła stanowiska co do tego wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym.

Ponadto należy podkreślić, iż w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a., NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. W związku z powyższym NSA ograniczył rozpoznanie sprawy do weryfikacji zasadności zarzutów kasacyjnych. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia Sądu I instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok, którym Sąd I instancji uchylił decyzję GITD z 24 stycznia 2025 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie nałożonej na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 500 zł za naruszenie określone w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. – tj. za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy (wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji).

Skarga kasacyjna organu oparta została na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., w ramach której organ sformułował dwa zarzuty naruszenia prawa materialnego, przy czym konstrukcja i treść tych zarzutów umożliwia NSA ich łączne rozpoznanie bez uszczerbku dla prawidłowości dokonanej oceny. Zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię mających w sprawie zastosowanie przepisów art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. f), art. 92a ust. 1 i ust. 11 u.t.d., art. 4 ust. 1 pkt 8 i 11, art. 28 ust. 4 u.p.t.z. w zw. z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., GITD wskazuje, że Sąd ten błędnie przyjął, iż skarżąca w kontrolowanym przewozie drogowym pełniła funkcję wyłącznie operatora publicznego transportu zbiorowego, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie powinna doprowadzić Sąd do wniosku, że skarżąca pełniła w kontrolowanym przewozie funkcję zarówno operatora publicznego transportu drogowego, jak i wykonawcy przewozu – przewoźnika drogowego, w związku z czym kierowca powinien okazać do kontroli wypis z udzielonego skarżącej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zdaniem GITD Sąd I instancji błędnie przyjął, że nieokazanie do kontroli drogowej wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie wypełnia hipotezy naruszenia z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. w przypadku okazania do kontroli drogowej zaświadczenia potwierdzającego posiadania przez przewoźnika drogowego uprawnień do wykonywania publicznego transportu zbiorowego na danej linii komunikacyjnej wraz z rozkładem jazdy.

Spór prawny w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do kwestii, czy w przypadku gdy podczas kontroli drogowej kierowca autobusu okaże zaświadczenie potwierdzające posiadanie przez przewoźnika drogowego uprawnień do wykonywania publicznego transportu zbiorowego na danej linii komunikacyjnej wraz z rozkładem jazdy – nie musi już okazywać wypisu z udzielonego skarżącej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie przewozu osób. Uwzględniając stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż w powyższym sporze zasadne jest stanowisko skarżącego kasacyjnie GITD, potwierdzające zaistnienie w niniejszej sprawie znamion naruszenia określonego w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.

Ze stanu faktycznego niniejszej sprawy jednoznacznie bowiem wynika, że w trakcie przeprowadzonej na dworcu autobusowym 24 kwietnia 2024 r. kontroli drogowej autobusu, którym wykonywano regularny krajowy transport drogowy osób na rzecz skarżącej, kierowca nie okazał wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie osób. Kontrolujący ustalili, że skarżąca posiada ważne zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego na podstawie systemu Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego. W trakcie kontroli kierowca okazał jedynie wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielonego przedsiębiorcy świadczącego na rzecz skarżącej usługi autobusowych linii dowozowych. Kierowca, wypełniając obowiązek z art. 28 ust. 4 u.p.t.z., okazał kontrolującym także zaświadczenie potwierdzające posiadanie przez skarżącą uprawnień do wykonywania publicznego transportu zbiorowego na danej linii komunikacyjnej wraz z rozkładem jazdy.

Należy podkreślić, że art. 87 ust. 1 u.t.d., do którego odsyła naruszenie określone w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. (dokonane w niniejszej sprawie przez skarżącą), wymienia katalog dokumentów, które podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli. Wśród tych dokumentów wymieniono m.in. wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.) oraz dokumenty wymagane w publicznym transporcie zbiorowym (art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.t.d.). Z art. 87 ust. 1 u.t.d. jednoznacznie zatem wynika, że obowiązkiem przewoźnika (którym w niniejszej sprawie była skarżąca spółka) jest okazanie do kontroli drogowej wypisu z udzielonego przewoźnikowi zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, a w sytuacji, w której przewóz jest wykonywany w ramach publicznego transportu zbiorowego – również dokumentów wymaganych w publicznym transporcie zbiorowym, czyli zaświadczenia o udzieleniu przedsiębiorcy uprawnienia do wykonywania publicznego transportu zbiorowego oraz aktualnego rozkładu jazdy, o których mowa w art. 28 u.p.t.z.

Sąd I instancji bezpodstawnie w niniejszej sprawie przyjął, że wobec treści art. 28 ust. 4 u.p.t.z. zaświadczenie udzielone operatorowi przez organizatora publicznego transportu zbiorowego w istocie "konsumuje" wymóg z przyjętego za podstawę kontrolowanej decyzji art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. dysponowania przez kierowcę wypisem z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Przyjęta przez Sąd I instancji powyższa interpretacja jest w istocie interpretacją contra legem, czyli wykładnią sprzeczną z jasnym brzmieniem normy określającej znamiona naruszenia popełnionego w niniejszej sprawie przez skarżąca spółkę (lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Wprawdzie zasadnie Sąd I instancji wskazuje, że warunkiem uzyskania przez dany podmiot statusu operatora publicznego transportu zbiorowego jest uprzednie stwierdzenie, że podmiot ten w ogóle jest uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób (art. 4 ust. 1 pkt 8 u.p.t.z.), co obejmuje siłą rzeczy także i dysponowanie zezwoleniem (por. np. art. 4 pkt 18 u.t.d. oraz art. 5 ust. 1 u.t.d.). Operator publicznego transportu zbiorowego wykonujący przewozy drogowe musi mieć bowiem zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Z powyższego ustawowego warunku nie można jednakże wywodzić zwolnienia przewoźnika z obowiązku wyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. Niedopełnienie tego obowiązku jest sankcjonowane na podstawie art. 92a ust. 1, 7 i 11 u.t.d. w zw. z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.

Skoro zatem w niniejszej sprawie skarżąca spółka będąca operatorem publicznego transportu zbiorowego nie wyposażyła kierowcy w dokument, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., tj. wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, to zachowanie skarżącej bezsprzecznie wypełniło znamiona naruszenia określonego w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., za popełnienie którego ustawa przewiduje karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dokument.

Skarżący kasacyjnie organ skutecznie podważył przeprowadzoną przez Sąd I instancji interpretację mających w niniejszej sprawie zastosowanie przepisów u.t.d. i u.p.t.z. W tych warunkach należało uznać zaskarżoną decyzję GITD, jak i decyzję organu I instancji za zgodne z prawem oraz że brak było podstaw do ich uchylenia przez Sąd I Instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ.

Zatem skarga kasacyjna w pełni zasadnie, a co za tym idzie skutecznie, podważa zgodność z prawem zaskarżonego wyroku, który podlega uchyleniu. W związku z tym, że istota sprawy oraz spornej w niej kwestii interpretacyjnej jest dostatecznie wyjaśniona, należało również stwierdzić, że zaktualizowały się określone art. 188 p.p.s.a. przesłanki rozpoznania skargi strony na decyzję GITD wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.t.d.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę, a o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 118).

-----------------------

2