Dłużnik chciał pozbawić wykonalności wyrok na 150 807 zł. Apelacja oddalona

wyroku z dnia 28 listopada 2025 r.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 marca 2023 r. Sąd Okręgowy:

- oddalił powództwo T. G. skierowane przeciwko (...) Fundusz (...) w G. o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego – wyroku Sądu Okręgowego wK. z dnia 17 lipca 2017 r. wydanego w sprawie (...), któremu nadana została klauzula wykonalności ;

- zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 5 417 zł tytułem kosztów procesu.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że w dniu 18 kwietnia 2012 r. T. G. zawarł z Bankiem (...) S.A. z siedzibą we W. umowę kredytu na działalność gospodarczą – (...) nr (...), na kwotę 150 807,32 zł. Umowa ta została rozwiązana z uwagi na niedotrzymanie przez T. G. warunków spłaty.

W dniu 8 lipca 2013 roku Bank (...) S.A. z siedzibą we W. wystawił przeciwko powodowi bankowy tytuł egzekucyjny nr (...), który następnie – postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 sierpnia 2013 roku w sprawie o sygn. akt(...) – zaopatrzony został w klauzulę wykonalności na rzecz Banku (...) S.A. z siedzibą we W..

Dalej Sąd ustalił, że celem spłaty zadłużenia, w 2014 roku, T. G. prowadził negocjacje z Bankiem (...) S.A. we W., czego skutkiem było wyrażenie przez bank zgody na rozłożenie zadłużenia na raty. W dniu 27 października 2014 roku T. G. zapłacił pierwszą ratę w kwocie 30 000 zł, po czym zaprzestał dalszych spłat.

Umową z dnia 23 grudnia 2014 roku Bank (...) S.A. we W. dokonał przelewu przedmiotowej wierzytelności na rzecz (...) Fundusz (...) z siedzibą w G..

(...) Fundusz(...) z siedzibą w G. wzywał T. G. do zapłaty zadłużenia (pismami z 23 lipca 2015 roku oraz z 11 stycznia 2016 roku).

Następnie Sąd pierwszej instancji ustalił, iż nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym, wydanym dnia 3 lutego 2017 roku, Sąd Okręgowy w Kielcach uwzględnił powództwo (...) Fundusz (...) z siedzibą w G. przeciwko T. G. o zasądzenie kwoty 150.807,32 zł. Od tego nakazu T. G. w dniu 28 lutego 2017 roku złożył sprzeciw, przy czym nie kwestionował on należności i wysokości świadczenia żądanego przez powoda. Wyrokiem z dnia 17 lipca 2017 r. Sąd Okręgowy w K. zasądził od T. G. na rzecz (...) Fundusz (...) z siedzibą w G. należność główną w kwocie 150.807,32 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie oraz orzekł w przedmiocie kosztów procesu.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2017 roku (data wpływu do Sądu) (...) Fundusz (...) z siedzibą w G. wniósł o nadanie wyrokowi klauzuli wykonalności, co nastąpiło w dniu 3 listopada 2017 roku.

Wreszcie Sąd Okręgowy ustalił, że w listopadzie 2013 roku Bank (...) S.A. z siedzibą we W. wszczął postępowanie egzekucyjne w sprawie (...) które prowadzone było przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K., J. K.. Informacja o powyższym ujawniona została w dziale III księgi wieczystej (...) prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej własność powoda T. G.. Po zawarciu w dniu 23 grudnia 2014 roku umowy przelewu wierzytelności na rzecz (...) Fundusz (...) z siedzibą w G., postępowanie egzekucyjne w sprawie (...)zostało umorzone, a z księgi wieczystej wykreślona została informacja w tym przedmiocie.

W lutym 2018 roku (...) Fundusz (...) z siedzibą w G. wystąpił do komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K., A. S. z wnioskiem o wszczęcie egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego w postaci prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego wK. z dnia 17 lipca 2017 roku, opatrzonego klauzulą wykonalności na rzecz pozwanego funduszu. Egzekucja wszczęta została 19 lutego 2018 roku w sprawie (...)

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał zgłoszone roszczenie za bezzasadne i podlegające oddaleniu.

Sąd pierwszej instancji opierając się na stanowisku prezentowanym w judykaturze, że zwalczanie tytułu wykonawczego pochodzącego od sądu nie jest dopuszczalne poprzez odwołanie się do faktów i dowodów istniejących przed powstaniem tego tytułu i zmierzających w istocie rzeczy do podważenia orzeczenia objętego tym tytułem, stwierdził, iż zarzuty zaprezentowane w pozwie dotyczą właśnie sytuacji sprzed powstania tytułu wykonawczego, co czyniło powództwo bezzasadnym. Sąd Okręgowy nie miał również wątpliwości co do tego, iż cesja wierzytelności (w tym długu powoda) została skutecznie dokonana, a także, że umowa przelewu zawierała wszystkie wymagane elementy.

Sąd pierwszej instancji przyznał także, że w istocie istnieje nadal w obrocie prawnym tytuł wykonawczy co do wierzytelności powoda uzyskany przez Bank (...) S.A. we W., jednakże nie może on zostać zrealizowany na rzecz banku, ani użyty przez cesjonariusza.

Pozostałe zarzuty podnoszone przez powoda nie zostały poparte dowodami lub nie znalazły uzasadnienia prawnego, w szczególności zarzut braku możliwości egzekwowania zobowiązania, jako uzyskanego na podstawie przerobionego dokumentu.

Nadto Sąd pierwszej instancji podkreślił, że uchybienia formalne w postępowaniu klauzulowym oraz okoliczności wskazujące, że określony tytuł z przyczyn formalnych nie powinien być opatrzony klauzulą wykonalności, nie mogą stanowić podstawy powództwa w niniejszej sprawie.

Z kolei zarzut przedawnienia podnoszony przez powoda nie został należycie wykazany ani poparty żadnymi dokumentami. Sąd Okręgowy dokonując analizy stanu faktycznego sprawy stwierdził, iż zarzut ten nie jest zasadny.

O kosztach postępowania Sąd pierwszej instancji orzekł na podstawie art. 98 §1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c.

Od powyższego orzeczenia apelacje wniósł powód, zaskarżając wyrok w całości. Apelujący zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 316 k.p.c. wyrażające się w tym, że Sąd I instancji przy wydawaniu zaskarżonego wyroku w sposób bezpodstawny przyjął, że pozwany posiadał legitymację procesową do wystąpienia z pozwem o zapłatę - w sytuacji, gdy powód wykazał skutecznie, iż pozwany nie posiadał legitymacji do wystąpienia z powództwem o zapłatę;

- art. 233 k.p.c. oraz art. 232 k.p.c. w zw. z art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. poprzez przyjęcie za podstawę orzeczenia dokumentów nie będących oryginałami dokumentów, a ich fragmentaryczną kopią, która bezsprzecznie nosi znamiona ingerencji w jego treść i kształt, jak również oparcie rozstrzygnięcia na kserokopiach dokumentów, nawet przy ich potwierdzeniu za zgodność z oryginałem - w sytuacji gdy ww. dokumenty powinny zostać objęte uzasadnioną krytyką Sądu I instancji;

- art. 8 i art. 61 § 2 k.p.c. poprzez pominięcie udziału organizacji pozarządowej, która wstąpiła w postępowanie, a jednocześnie Sąd pozbawił ją możności działania;

- art. 782

1 § 1 k.p.c. poprzez nadanie klauzuli wykonalności w sytuacji, gdy klauzula wykonalności została już nadana wcześniej w dacie 26.08.2013 r. w sprawie o sygn. akt (...) i nie została ona uchylona;

- art. 782

1 § 1 k.p.c. poprzez nadanie klauzuli wykonalności w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia roszczenia;

- art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. poprzez oddalenie powództwa w sytuacji, gdy powód wykazał, że zaszły przesłanki uzasadniające pozbawieniem tytułu wykonawczego wykonalności.

Powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez oddalenie powództwa w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia sądowi I instancji. Nadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacja jest bezzasadna.

Ustalenia dokonane w pierwszej instancji, w zakresie okoliczności mających znaczenie dla rozpoznania apelacji, są prawidłowe i Sąd Apelacyjny przyjmuje je za własne. Ustalenia te znajdują oparcie w przeprowadzonych dowodach, a ocena tych dowodów mieści się w granicach wyznaczonych w art. 233 § 1 k.p.c.

Chybiony jest zatem zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 316 k.p.c. polegający na przyjęciu przez Sąd, że pozwany posiadał legitymację procesową do wystąpienia z pozwem o zapłatę. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, pozbawienie wykonalności tytuły wykonawczego za pomocą powództwa opozycyjnego na podstawie art. 840 k.p.c. służy obronie dłużnika przed egzekucją w sytuacji, w której na skutek zdarzeń, do których doszło po powstaniu tytułu egzekucyjnego, względnie po zamknięciu rozprawy, stwierdzone tytułem zobowiązanie wygasło lub nie może być egzekwowane (postanowienie SN z 27.03.2025 r., I CSK 744/24, LEX nr 3881074). Kwestia posiadania legitymacji procesowej przez stronę pozwaną ( (...) Fundusz (...) z siedzibą w G.) do wystąpienia z pozwem o zapłatę jest bez wątpienia okolicznością dotyczącą sytuacji sprzed powstania tytułu wykonawczego, co podkreślił Sąd pierwszej instancji. Świadczy to o bezzasadności zarzutu wysuwanego przez skarżącego. Nadto Sąd Okręgowy opierając się na dokumentach zgromadzonych w materiale dowodowym sprawy (...) słusznie stwierdził, że umowa przelewu wierzytelności jest kompletna i została skutecznie dokonana, co świadczy o tym, iż pozwany był legitymowany do wytoczenia powództwa o zapłatę.

W związku z powyższym bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. oraz art. 232 k.p.c. w zw. z art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. Oparcie się przez Sąd pierwszej instancji na dokumentach niebędących oryginałami stanowi powszechną praktykę znajdującą odzwierciedlenie w przepisach prawa. Z kolei przedłożenie odpowiedniego fragmentu dokumentu nie świadczy - wbrew twierdzeniom strony skarżącej – o ich ingerencji w treść oraz kształt. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.c. strona zamiast oryginału dokumentu może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. W niniejszej sprawie kserokopie dokumentów, a w szczególności fragmenty umowy przelewu wierzytelności, zostały poświadczone za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego będącego pełnomocnikiem jednej ze stron. Tak złożone dokumenty w żaden sposób nie budzą wątpliwości Sądu co do ich wiarygodności, a tym samym nie można odebrać im waloru dowodowego. Co więcej, zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony (adwokata lub radcy prawnego) ma charakter dokumentu urzędowego. Poświadczane mogą być odpisy dokumentów urzędowych, a także prywatnych. Pokreślenia wymaga także, że poświadczenie przez adwokata lub radcę prawnego odpisu dokumentu prywatnego korzysta z domniemania nie tylko autentyczności, ale także domniemania zgodności z prawdą tego co, zostało w nim urzędowo stwierdzone (wyrok SA w Białymstoku z 26.06.2019 r., I ACa 149/19, LEX nr 2728123). Sąd Okręgowy nie dostrzegł zatem potrzeby wglądu w całość umowy czy też zobowiązania strony pozwanej do przedłożenia jej oryginału, co jest powszechną praktyką w tego rodzaju sprawach. Zarzucana przez powoda ingerencja w treść dokumentu sprowadza się natomiast jedynie do twierdzeń niepopartych żadnymi innymi argumentami czy dowodami. Sąd Okręgowy również nie dostrzegł, aby w jakikolwiek sposób ingerowano w przedłożone dokumenty. W związku z powyższym Sąd Apelacyjny podzielił zdanie Sądu pierwszej instancji w tym zakresie, co świadczy o bezzasadności zarzutu.

Nie sposób także zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 8 i art. 61 § 2 k.p.c. Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 12 grudnia 2023 r. odmówił organizacji pozarządowej Fundacji (...) przystąpienia do postępowania po stronie powoda, opierając się na art. 61 k.p.c. Powód nie posiadał statusu konsumenta, nie wskazano też aby był członkiem tej organizacji pozarządowej, co wykluczyło udział Fundacji (...) w sprawie.

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 782

1 § 1 k.p.c. Jak wskazał Sąd Okręgowy, z czym bez wątpienia należy się zgodzić, istnienie tytułu wykonawczego co do wierzytelności powoda uzyskanego przez Bank (...) S.A. we W. nie stanowi realnego zagrożenia dla dłużnika, bowiem nie może on być w praktyce ponownie przeciwko niemu użyty. Bank nie może zrealizować tytułu wykonawczego z uwagi na dokonaną cesję wierzytelności, z kolei pozwany niebędący bankiem, nie może tegoż tytuły wykonawczego wykorzystać. Zatem art. 782

1 k.p.c. nie znajdzie zastosowania w niniejszym stanie faktycznym.

Nie ma racji skarżący podnosząc zarzut przedawnienia roszczenia, tj. naruszenia art. 782

1 § 1 k.p.c. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, zarzut przedawnienia roszczenia nie został przez powoda należycie wykazany czy też poparty odpowiednimi dokumentami. Sąd Okręgowy dokonując jednak wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy stwierdził bezzasadność zgłaszanego przez powoda zarzutu, z czym Sąd Apelacyjny się zgadza.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 385 k.p.c., orzekł jak w sentencji.

W ramach rozliczenia kosztów postępowania apelacyjnego pomiędzy stronami sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego zwrot kosztów zastępstwa procesowego według stawki wynikającej z § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).