Zwolnienie lekarskie przy podpisie deklaracji. Sąd oddalił apelację o 80 550 zł

wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 stycznia 2026 r.

Powódka E. S. w ostatecznie sprecyzowanym żądaniu pozwu, skierowanym przeciwko (...) S.A. w W. wniosła o zasądzenie na jej rzecz kwoty 80 550 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 25 października 2019 r. tytułem świadczenia należnego uposażonemu z polisy (...) w związku ze śmiercią ubezpieczonego oraz o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kosztów postępowania.

Strona pozwana (...) S.A. Spółka Akcyjna z (...) w W. w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jej rzecz od powódki kosztów postępowania.

Wyrokiem z dnia 28 marca 2023r. Sąd Okręgowy w Krakowie w punkcie I oddalił powództwo a w punkcie II odstąpił od obowiązku obciążenia powódki zwrotem kosztów procesu na rzecz strony pozwanej.

Podstawą wyroku był następujący stan faktyczny i wywody prawne:

(...) S.A. zawarł z (...) S.A. w W. polisę nr (...) - grupowe ubezpieczenie pracownicze typu (...) oraz Grupowe ubezpieczenie (...) - nr polisy (...).

J. S. był pracownikiem kotłowni - spółki (...) w B.. Pracownicy tej spółki chcieli przystąpić do grupowego ubezpieczenia w związku z przejściem do struktur (...) Deklaracja przystąpienia i warunki ubezpieczenia zostały przygotowane przez kadrową spółki (...) w B., która przekazała je pracownikowi z wydziału płac kotłowni celem podpisu przez pracowników.

J. S. (mąż powódki) w dniu 16 stycznia 2018 r. podpisał deklarację przystąpienia do grupowego ubezpieczenia pracowniczego typu(...)oraz Grupowego ubezpieczenia szpitalnego (...) nr polisy (...). Jako uposażona wpisana została powódka.

Mąż powódki przystępując do ubezpieczenia złożył podpis na formularzu, gdzie w punkcie (...) zawarte było oświadczenie, że w dniu podpisania deklaracji ubezpieczony nie przebywa na zwolnieniu lekarskim, w szpitalu, hospicjum, placówce dla przewlekle chorych, na świadczeniu rehabilitacyjnym oraz nie uznano w stosunku do niego niezdolności do pracy lub niezdolności do służby orzeczeniem właściwego organu.

Mąż powódki w dacie podpisania deklaracji przebywał na zwolnieniu lekarskim w związku z chorobą nowotworową. Do podpisania deklaracji doszło w domu J. S., gdzie przyszedł w tej sprawie wyznaczony pracownik spółki (...), w której mąż powódki był zatrudniony. J. S. wypełnił deklarację, następnie pracownik kotłowni (...) zaniósł ją do zakładu pracy.

Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 3 Ogólnych Warunków Grupowego Ubezpieczenia Pracowniczego Typu (...)do ubezpieczenia może przystąpić osoba, która w dniu podpisania deklaracji przystąpienia nie przebywa na zwolnieniu lekarskim, w szpitalu, hospicjum, placówce dla przewlekle chorych lub nie jest uznana za niezdolną do pracy lub niezdolną do służby orzeczeniem właściwego organu według przepisów o ubezpieczeniu społecznym lub zaopatrzeniu społecznym.

W § 8 ust. 3 Ogólnych Warunków Grupowego Ubezpieczenia Typu (...) wskazano, iż osoba przystępująca do ubezpieczenia składa ubezpieczającemu deklarację przystąpienia, w której oświadcza, że spełnia kryteria przystąpienia, o których mowa w ust. 1 oraz że chce skorzystać z zastrzeżenia na jej rzecz sumy ubezpieczenia.

Stosownie do treści § 8 ust. 5 Ogólnych Warunków Grupowego Ubezpieczenia Typu (...) w przypadku ujawnienia, że przed objęciem odpowiedzialnością (...) S.A. osoba przystępująca do ubezpieczenia podała w oświadczeniu nieprawdziwe informacje, (...) może w okresie pierwszych 3 lat od początku odpowiedzialności w stosunku do tego ubezpieczonego odmówić wypłaty świadczenia.

J. S. leczył się onkologicznie. Był poddawany terapii, która wymagała od niego przebywania w szpitalu raz na dwa tygodnie. Zmarł w dniu (...)r.

Ubezpieczyciel pismem z dnia 30 października 2019 r. poinformował powódkę, że tego dnia przekazano jej do wypłaty kwotę 100 zł w związku ze śmiercią J. S. na podstawie ubezpieczenia Grupowe ubezpieczenie szpitalne (...) nr polisy (...) nr sprawy (...).

W pozostałym zakresie ubezpieczyciel odmówił powódce wypłaty świadczenia z tytułu śmierci ubezpieczonego, wynikającego z grupowego ubezpieczenia pracowniczego typu (...).

Powódka złożyła reklamację od decyzji strony pozwanej. Ubezpieczyciel podtrzymał swoje stanowisko.

W ocenie Sądu Okręgowego powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie kwestią sporną było istnienie po stronie ubezpieczyciela obowiązku wypłacenia odszkodowania w związku ze zgonem ubezpieczonego w oparciu o umowę grupowego ubezpieczenia pracowniczego opartego o treść art. 808 k.c.

Zgodnie z treścią art. 815 § 1 k.c. ubezpieczający obowiązany jest podać do wiadomości ubezpieczyciela wszystkie znane sobie okoliczności, o które ubezpieczyciel zapytywał w formularzu oferty albo przed zawarciem umowy w innych pismach. W razie zawarcia umowy ubezpieczenia na cudzy rachunek obowiązki te spoczywają zarówno na ubezpieczającym, jak i na ubezpieczonym. Z treści zaś § 3 wynika, że ubezpieczyciel nie ponosi odpowiedzialności za skutki okoliczności, które z naruszaniem paragrafów poprzednich nie zostały podane do jego wiadomości.

W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nieprzebywanie na zwolnieniu lekarskim w trakcie przystąpienia do ubezpieczenia było istotną okolicznością, od której uzależniona była odpowiedzialność ubezpieczyciela.

Mąż powódki składając deklarację o przystąpieniu do ubezpieczenia oświadczył, że chce przystąpić do umowy ubezpieczenia i że doręczono mu warunki umowy ubezpieczenia w dacie, w której przebywał na zwolnieniu lekarskim w związku z chorobą nowotworową.

Na mężu powódki jako chcącym skorzystać z ochrony ubezpieczeniowej wynikającej z umowy zawartej z pozwanym przez zakład pracy, ciążył obowiązek dochowania minimum staranności przy składaniu deklaracji o przystąpieniu do ubezpieczenia. Wbrew twierdzeniom powódki zawartym w pozwie ubezpieczyciel podjął działania mające na celu pozyskanie przed zawarciem umowy informacji o nieprzebywaniu na zwolnieniu lekarskim. Celowi temu służyło zawarcie w treści deklaracji oświadczenia o takiej treści. Podanie nieprawdziwych informacji nastąpiło z winy ubezpieczającego i ubezpieczonego, zobowiązanych do podania danych zgodnych ze stanem rzeczywistym. A zatem to ubezpieczony i ubezpieczający nie zrealizowali przedkontraktowego obowiązku informacyjnego. Ponieważ w dacie przystąpienia do grupowego ubezpieczenia pracowniczego mąż powódki przebywał na zwolnieniu lekarskim, to pomimo zajścia zdarzenia ubezpieczeniowego w postaci śmierci ubezpieczonego pozwany ubezpieczyciel nie ponosi odpowiedzialności ubezpieczeniowej, a powódce nie przysługuje z tytułu zawartej umowy świadczenie (art. 815 § 3 k.c.)

Mając na uwadze powyższe Sąd powództwo oddalił.

O kosztach procesu Sąd Okręgowy postanowił na podstawie art. 102 k.p.c.

Powyższy wyrok w zakresie punktu I zaskarżyła powódka zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, dokonaną w sposób oczywiście błędny, uchybiający zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego poprzez:

a) pominięcie faktu, że ubezpieczający a zatem również ubezpieczyciel posiadał pełną wiedzę na temat sytuacji prawnej i zdrowotnej ubezpieczonego w chwili zawarcia umowy,

b) pominiecie faktu, że ubezpieczony J. S. został wyprowadzony w błąd odnośnie możliwości podpisania deklaracji w czasie zwolnienia lekarskiego, skoro pracownik ubezpieczającego pojawił się w domu męża powódki aby ten złożył podpis pod deklaracją,

c) pominiecie faktu, że J. S. nie miał wglądu w Ogólne Warunki Ubezpieczenia przed zawarciem umowy, gdyż powódka wykazała, że nie dostarczono jej mężowi tych warunków i nie miał możliwości zapoznania się z nimi przed zawarciem urnowy,

d) wyprowadzeniu z materiału dowodowego, że J. S. podpisując deklarację, w której znajdowało się oświadczenie o tym, że „w chwili podpisywania tego oświadczenia nie znajduje się on na zwolnieniu lekarskim”, powinien był wiedzieć, że do ubezpieczenia może przystąpić osoba, która w dniu podpisania deklaracji przystąpienia nie przebywa na zwolnieniu lekarskim, mimo iż informacja o tym znajdowała się w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia, a przed zawarciem Umowy nie dostarczono mu tych warunków,

2) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a to:

a) art. 5 k.c. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że ubezpieczający zaniechał poinformowania ubezpieczonego o tym, że zgodnie 8 ust. 1 Ogólnych Warunków Grupowego Ubezpieczenie Pracowniczego Typ (...), do ubezpieczenia może przystąpić osoba, która w dniu podpisania przystąpienia nie przebywa na zwolnieniu lekarskim, co w tym zakresie nosi cechy uchybienia o znacznym a wręcz rażącym nasileniu; w związku z powyższym udzielenie pozwanemu ochrony prawnej polegającej na uznaniu jego prawa do odmowy wpłaty świadczenia byłoby sprzeczne z zasadą zaufania konsumenta do instytucji ubezpieczeniowej, tym bardziej, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania Sąd ustalił, że po stronie powódki występowało subiektywne i uzasadnione okolicznościami przekonanie o zasadności dochodzonego powództwa,

b) art. 385

1 k.c. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że uzależnienie przystąpienia do ubezpieczenia od niepozostawania na zwolnieniu lekarskim nie jest dopuszczalnym postanowieniem umownym i wiąże strony.

Powódka wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia przez uwzględnienie powództwa i orzeczenie zgodnie z żądaniem pozwu oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu, z uwzględnianiem kosztów postępowania odwoławczego.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Apelacja powódki nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Apelacyjny podziela ustalenia faktyczne i wywody prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i uznaje je za swoje.

W związku z podniesieniem przez powódkę zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego oraz prawa procesowego, w pierwszej kolejności należy rozważyć zarzucane naruszenia przepisów procesowych. Zasadniczą i pierwszoplanową kwestią jest bowiem ocena, czy stan faktyczny tkwiący u podstawy zastosowania przez sąd I instancji w zaskarżonym wyroku stosownych przepisów prawa materialnego został ustalony w prawidłowo prowadzonym postępowaniu i tym samym w sposób wiążący dla Sądu Apelacyjnego przy rozpatrywaniu zarzutów z zakresu prawa materialnego.

Zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i orzecznictwa, by podstawa naruszenia prawa procesowego nadawała się do rozpoznania, skarżący powinien określić działanie (zaniechanie) sądu naruszające konkretny przepis postępowania i wskazywać - w nawiązaniu do hipotezy tego przepisu - na czym polegało jego naruszenie a także wpływ tego naruszenia na rozstrzygnięcie. Skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia prawa procesowego możliwe jest jedynie wtedy, gdy skarżący wykaże, że Sąd I instancji naruszył przepisy prawa procesowego a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zasadniczo Sąd Okręgowy ustalił stan faktyczny w oparciu o dowody, których prawdziwości strony nie kwestionowały w toku postępowania. Powódka z przeprowadzonych dowodów pragnie wyprowadzić inne konsekwencje prawne, niż te, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku.

Niezasadny jest zarzut powódki naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Przepis ten wprowadza do systemu prawa cywilnego zasadę swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z tą zasadą sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie „wszechstronnego rozważenia zebranego materiału” Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że postawienie zarzutu obrazy art. 233 § 1 k.p.c. nie może polegać na zaprezentowaniu przez skarżącego stanu faktycznego przyjętego przez niego na podstawie własnej oceny dowodów; skarżący może tylko wykazywać, posługując się wyłącznie argumentami jurydycznymi, że sąd rażąco naruszył ustanowione w wymienionym przepisie zasady oceny wiarygodności i mocy dowodów i że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (por.m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 1169/99 i z dnia 10 kwietnia 2000 r., V CKN 17/2000). Jeżeli zatem z materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dawały się wysnuć wnioski odmienne. Konstruując zarzut dotyczący błędnej oceny dowodu należy wskazać oparte na realiach sprawy przyczyny, dla których apelujący uważa, że ocena dowodu dokonana przez sąd pierwszej instancji jest wadliwa. Dla skuteczności takiego zarzutu nie wystarcza stwierdzenie wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu apelującego odpowiada rzeczywistości; wymagane jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności należy wskazać, jakie kryteria oceny sąd naruszył przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając.

Podkreślić należy, że Sąd rozpoznając sprawę ma obowiązek ustalić jedynie te fakty, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pominięcia przez Sąd Okręgowy faktu, że ubezpieczający a zatem również ubezpieczyciel posiadał pełną wiedzę na temat sytuacji prawnej i zdrowotnej ubezpieczonego podkreślić należy, że okoliczność ta nie została w żaden sposób udowodniona. Z okoliczności, że ubezpieczający wiedział, że ubezpieczony przebywa na zwolnieniu lekarskim bowiem do jego domu przywieziono deklarację przystąpienia do ubezpieczenia nie można wywieść faktu, że również ubezpieczyciel wiedział, iż ubezpieczony przebywa na zwolnieniu lekarskim. Zgodnie zaś z art. 815 § 3 k.p.c. ubezpieczyciel nie ponosi odpowiedzialności za skutki okoliczności, które nie zostały podane do jego wiadomości a o które zapytywał w formularzu oferty albo w innych pismach przed zawarciem umowy. Okolicznością taką było nieprzebywania na zwolnieniu lekarskim.

Odnosząc się zaś do zarzutu pominięcia przez Sąd Okręgowy faktu, że ubezpieczony został wprowadzony w błąd przez pracodawcę, że może przystąpić do ubezpieczenia, bowiem pracownik pracodawcy przywiózł deklarację do miejsca zamieszkania ubezpieczonego w celu podpisania przez niego wskazać należy, że okoliczność ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Pracodawca nie działał na zlecenie ubezpieczyciela. Pracodawca był ubezpieczającym. Pomiędzy tymi podmiotami nie było stosunku prawnego zlecenia.

Przepis art. 84 k.c. przewiduje jedynie możliwość uchylenia się od skutków prawnych swego oświadczenia woli dokonanego pod wpływem błędu co do treści czynności prawnej. Jeżeli jednak oświadczenie woli było złożone innej osobie, uchylenie się do jego skutków prawnych dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy błąd został wywołany przez tę osobę chociażby bez jej winy albo gdy wiedziała ona o błędzie lub mogła z łatwością błąd zauważyć.

Ubezpieczony składając deklarację złożył oświadczenie woli o objęciu go ubezpieczeniem. Oświadczenie o niepozostawaniu na zwolnieniu lekarskim miało charakter oświadczenia wiedzy, które miało wpływ na treść oświadczenia woli, jednak zostało złożone innej osobie, która tego błędu nie wywołała, nie wiedziała o błędzie i nie mogła z łatwością błędu zauważyć. Nadto nie sposób zbadać obecnie motywacji męża powódki, składającego podpis pod przedmiotowym oświadczeniem o niepozostawaniu na zwolnieniu.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu podkreślić należy, że w rozważaniach Sąd Okręgowy wskazał, że ubezpieczony podpisał oświadczenie, iż zapoznał się z Ogólnymi Warunkami Ubezpieczenia. Z zeznań świadka D. Z. wynika, że przygotowywała deklaracje przystąpienia, warunki ubezpieczenia oraz przekazywała pracownikowi kotłowni deklaracje do ich podpisania przez pracowników. W zakładzie pracy posiadali Ogólne Warunki Ubezpieczenia i były one udostępniane pracownikom do wglądu (k. 105). Okoliczność, że w chwili podpisania deklaracji ubezpieczony nie był w posiadaniu Ogólnych Warunków Ubezpieczenia nie oznacza, że ubezpieczony nie zapoznał się z tymi warunkami - zwłaszcza, że podpisał oświadczenie, że się z nimi zapoznał.

W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy wyprowadził logicznie poprawne wnioski z treści oświadczeń złożonych przez ubezpieczonego w deklaracji przystąpienia do ubezpieczenia.

W niniejszej sprawie mąż powódki przystąpił do umowy ubezpieczenia podpisując deklarację, w której oświadczył, że chce zostać objęty ochroną ubezpieczeniową z sumą ubezpieczenia i na warunkach określonych umową, które zostały mu doręczone przed przystąpieniem do ubezpieczenia. Powyższa okoliczność została udowodniona za pomocą pisma. Tym samym brak jest podstaw do zastosowania sankcji, którą przewiduje art. 19 Ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, zgodnie z którym w umowie ubezpieczenia zawieranej na cudzy rachunek, w szczególności ubezpieczenia grupowego, jeżeli konieczna jest zgoda ubezpieczonego na udzielenie ochrony ubezpieczeniowej lub ubezpieczony zgadza się na finansowanie kosztu składki ubezpieczeniowej, w przypadku niedoręczenia ubezpieczonemu warunków umowy przed wyrażeniem takiej zgody, zakład ubezpieczeń nie może powoływać się na postanowienia ograniczające lub wyłączające odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń, a także przewidujące skutki naruszeń powinności ubezpieczonego lub obciążające go obowiązkami.

Mąż powódki oświadczył w deklaracji, że w dniu podpisania deklaracji nie przebywa na zwolnieniu lekarskim, co było sprzeczne ze stanem faktycznym i zostało ustalone na podstawie dowodów zebranych w sprawie.

Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 5 k.c. Wskazać należy, że to powódka próbuje wywodzić swoje roszczenie w oparciu o art. 5 k.c. domagając się zapłaty z umowy w sytuacji, w której ubezpieczony podał nieprawdziwą informację w deklaracji przystąpienia do ubezpieczenia, przez co doprowadził do zawarcia umowy, której pozwany nigdy nie zawarłby, gdyby o okoliczności wiedział. Przepis art. 5 k.c. w świetle ugruntowanego orzecznictwa sądowego nie może stanowić podstawy uzasadniającej roszczenie ani też podstawy orzeczenia sądowego uwzględniającego żądanie (wyrok SN z 14 stycznia 1970 r., II CR 609/69, LexisNexis nr 319180, OSPiKA 1970, nr 12, poz. 250, z omówieniem A. Szpunara i W. Wanatowskiej, NP 1971, nr 6, s. 912).

Sąd Okręgowy nie obciążając powódki kosztami procesu nie uznał roszczenia powódki za uzasadnione w oparciu o art. 5 k.c., a jedynie przy rozstrzygnięciu o kosztach procesu wziął pod rozwagę całokształt okoliczności sprawy – w szczególności trudną sytuację osobistą powódki związaną z utratą osoby bliskiej dotkniętej ciężką chorobą oraz to, że powódka domagała się zapłaty w oparciu o dokument, którego treść dla osoby mało zorientowanej w przepisach prawa może wydawać się podstawą do żądania zapłaty.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 385

1 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Powódka w apelacji nie uzasadniła w żaden sposób, dlaczego uzależnienie przystąpienia do ubezpieczenia od niepozostawania na zwolnieniu lekarskim jest niedozwolonym postanowieniem umownym.

W ocenie Sądu Apelacyjnego z uwagi na cel przedmiotowej umowy zapis taki jest związany z szacowaniem ryzyka ubezpieczyciela. W umowie ubezpieczyciel przyjmuje na siebie ryzyko, którego ocena zależy od okoliczności nieznanych mu, wiadomych natomiast ubezpieczającemu. Ubezpieczający powinien więc udzielić ubezpieczycielowi rzetelnych informacji o okolicznościach, w zaufaniu do prawdziwości których ubezpieczyciel ocenia przyjęte na siebie ryzyko. W oparciu o art. 815 § 2

1 k.c. obowiązki takie ciążą na ubezpieczonym.

Powódka nie wykazała, że wiążąca strony umowa była sprzeczna z prawem lub dobrymi obyczajami albo rażąco naruszała interes ubezpieczonego.

Zgodnie z brzmieniem art. 815 § 1 k.c. ubezpieczający jest zobowiązany podać do wiadomości zakładu ubezpieczeń wszystkie znane sobie okoliczności, o które ubezpieczyciel pytał w formularzu oferty albo w innych pismach przed zawarciem umowy. W razie zawarcia umowy ubezpieczenia na cudzy rachunek obowiązki określone w paragrafach poprzedzających spoczywają zarówno na ubezpieczającym, jak i na ubezpieczonym, chyba że ubezpieczony nie wiedział o zawarciu umowy na jego rachunek. Zgodnie z § 3 powołanego przepisu ubezpieczyciel nie ponosi odpowiedzialności za skutki okoliczności, które z naruszeniem przepisów poprzedzających nie zostały podane do jego wiadomości. Jeżeli do naruszenia paragrafów poprzedzających doszło z winy umyślnej, w razie wątpliwości przyjmuje się, że wypadek przewidziany umową i jego następstwa są skutkiem okoliczności, o których mowa w zdaniu poprzedzającym.

§ 8 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia przewidywał zaś, że strona pozwana może odmówić spełnienia świadczenia w okresie 3 lat od objęcia tego ubezpieczonego ubezpieczeniem jeżeli osoba przystępująca do ubezpieczenia podała w oświadczeniu nieprawdziwe informacje.

Nie doszło zatem do naruszenia prawa materialnego przy wydaniu zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 385 k.p.c.