Żona woziła powoda do lekarzy po kolizji. Sąd zasądził 7424,90 zł od ubezpieczyciela

PODSTAWA ROZSTRZYGNIĘCIA CO DO ISTOTY SPRAWY

Podstawa odpowiedzialności

I. Czyn niedozwolony (punkty I i II wyroku)

Stanowiska stron

1. Opisując zdarzenie stanowiące podstawę zgłoszonych roszczeń powód W. M. wskazał, że 16 kwietnia 2024 roku doszło do zdarzenia komunikacyjnego, w którym kierujący pojazdem marki W. o numerze rejestracyjnym (...) doprowadził do zderzenia z pojazdem, którym kierował.

Podstawa prawna

2. Wedle art. 436 § 2 zd. 1 k.c., w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody ich samoistni posiadacze mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych.

3. Zgodnie z ogólnymi zasadami, wyrażonymi w art. 415 k.c., kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Chodzi w tym zakresie o bezprawne i zawinione zachowania wywołujące szkodę. Za bezprawne uznaje się czyny zakazane przez przepisy prawne, bez względu na ich źródła, mające charakter abstrakcyjny, nakładające powszechny obowiązek określonego zachowania, a więc nakazujące lub zakazujące generalnie oznaczonym podmiotom określonych zachowań w określonych sytuacjach. Przez winę rozumieć zaś należy możność postawienia danej osobie zarzutu, że nie zachowała się prawidłowo, czyli zgodnie z prawem i zasadami współżycia społecznego, chociaż mogła i powinna tak się zachować. Innymi słowy, że w konkretnej sytuacji dopuściła się ona nagannej decyzji odnoszącej się do podjętego przez nią bezprawnego czynu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 10 listopada 2020 roku, I ACa 1038/20, LEX nr 3108156).

4. Wedle art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 roku poz. 1990 z późn. zm.), kierujący pojazdem jest obowiązany utrzymać odstęp niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania się poprzedzającego pojazdu.

Fakty

5. 16 kwietnia 2024 roku około 18:20, powód W. M. jechał samochodem marki W. (...) o numerze rejestracyjnym (...) z F. w stronę T.. W pewnym momencie powód zatrzymał się żeby skręcić w lewo i w tym czasie jadący za nim pojazd marki W. o numerze rejestracyjnym (...) uderzył w tył jego samochodu. Na miejsce zdarzenia wezwano policję. Kierujący pojazdem marki W. o numerze rejestracyjnym (...) został ukarany mandatem karnym za niezachowanie bezpiecznej odległości między pojazdami.

Dowody:

notatka (...) - akta szkody CD k. 67;

dokumentacja fotograficzna – k. 48-55,

zeznania świadka D. M. - k. 99v, CD k. 101, k. 116-120v,

przesłuchanie powoda W. M. – k. 99v, CD k. 101, k. 121-129v.

Odpowiedzialność sprawcy

6. Kierujący pojazdem marki W. o numerze rejestracyjnym (...), naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, albowiem nie utrzymał odstępu niezbędnego do uniknięcia zderzenia jadąc za pojazdem marki W. (...) o numerze rejestracyjnym (...), w którym jechał powód.

7. Kierujący pojazdem marki W. o numerze rejestracyjnym (...) doprowadził w sposób zawiniony do przedmiotowego zdarzenia.

8. Żadna ze stron tego nie kwestionowała.

Wniosek

9. Kierujący pojazdem marki W. o numerze rejestracyjnym (...) ponosi odpowiedzialność cywilną za szkody, jakie powstały w wyniku przedmiotowego zdarzenia.

II. Odpowiedzialność ubezpieczyciela (punkty I i II wyroku)

Stanowiska stron

1. Powód jako odpowiedzialną za skutki zdarzenia drogowego z 16 kwietnia 2024 roku wskazał stronę pozwaną (...) Towarzystwo (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w I..

2. Strona pozwana potwierdziła, że w ramach umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych ponosi odpowiedzialność za skutki zdarzenia z 16 kwietnia 2024 roku, a także że wypłaciła powodowi 599 zł tytułem odszkodowania za zniszczony tablet (k. 62 akt).

Podstawa prawna

3. Wedle art. 822 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.

4. Odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej regulują przepisy szczególne, a mianowicie przepisy ustawy z dnia 22 marca 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity - Dz.U. z 2023 roku poz. 2500), zwanej dalej „ustawą o ubezpieczeniach obowiązkowych”. Wedle art. 34 ust. 1 tej ustawy, z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Przepis art. 35 wskazanej ustawy stanowi z kolei, że tym ubezpieczeniem jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu, natomiast zgodnie z art. 36 ust. 1 zd. 1 odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej.

5. Zgodnie z art. 822 § 4 k.c., uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.

Fakt

6. 16 kwietnia 2024 roku, pojazd marki W. o numerze rejestracyjnym (...), był objęty umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartą ze stroną pozwaną (...) Towarzystwem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w I..

Bezsporne

Odpowiedzialność strony pozwanej

7. W takim samym zakresie jak sprawca szkody, na podstawie umowy ubezpieczenia, odpowiedzialność cywilną za skutki tego wypadku ponosi strona pozwana.

8. Żadna ze stron tego nie kwestionowała.

Wniosek

9. Strona pozwana ponosi odpowiedzialność cywilną za szkody, jakie powstały w wyniku przedmiotowego zdarzenia.

Dochodzone roszczenia pieniężne

III. Zadośćuczynienie pieniężne (punkty I i II wyroku)

Stanowiska stron

1. Powód wystąpił o zasądzenie od strony pozwanej na jego rzecz 6000 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego (k. 2, 4 akt).

2. Na uzasadnienie tegoż żądania powód wskazał co następuje:

- po zdarzeniu udał się do Szpitala (...) w R., gdzie zgłosił dolegliwości bólowe odcinka C kręgosłupa i barku prawego;

- zlecono badania diagnostyczne i wypisano go do domu;

- zalecono mu kołnierz I., chustę trójkątną, leki przeciwbólowe, kontrole POZ, rehabilitację oraz wizytę lekarską w razie niepokojących objawów, a ponadto wystawiono mu skierowanie do poradni chirurgii urazowo-ortopedycznej;

- odbył wizytę u specjalisty z ortopedii i traumatologii;

- rozpoznano u niego zwichnięcie, skręcenie i naderwanie stawów i wiązadeł na poziomie szyi, a także uszkodzenie barku;

- leczenie zakończono z efektem niepełnym – niepełny zakres ruchu w prawym barku, utrzymujący się nadal ból kręgosłupa szyjnego przy ruchach;

- nie mógł pogodzić się z utratą sprawności fizycznej;

- towarzyszył mu strach, obawiał się jazdy i stale dostrzegał zagrożenia;

- uraz psychiczny odbił się na jego codziennym funkcjonowaniu i samopoczuciu;

- strona pozwana odmówiła wypłaty zadośćuczynienia;

- odmowa przyznania zadośćuczynienia była bezzasadna;

- właściwa kwota zadośćuczynienia wynosi 6000 zł.

3. Pozwana Spółka wniosła o oddalenie powództwa (k. 61 akt).

4. Motywując swoje stanowisko przyznała, że odmówiła powodowi wypłaty zadośćuczynienia pieniężnego oraz podniosła co następuje:

- na skutek zdarzenia z 16 kwietnia 2024 roku powód nie doznał uszkodzenia ciała ani rozstroju zdrowia;

- powód mógł skorzystać z leczenia w publicznej służbie zdrowia;

- dolegliwości powoda po wypadku mogły zostać wyeliminowane w całości za pomocą farmakoterapii;

- kwestionuje wysokość dochodzonego zadośćuczynienia;

- żądanie tytułem zadośćuczynienia 6000 zł jest rażąco wygórowane.

Podstawa prawna

5. Wedle art. 444 § 1 zd. 1 k.c., w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Z kolei art. 445 § 1 k.c. stanowi, że w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

6. W cytowanym unormowaniu chodzi o krzywdę ujmowaną jako cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości) i cierpienia psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała albo rozstroju zdrowia w postaci np. zeszpecenia, niemożności uprawiania działalności artystycznej, naukowej, wyłączenia z normalnego życia itp.), a więc doznany przez poszkodowanego uszczerbek niemajątkowy. Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie tych cierpień. Winno ono mieć w związku z tym charakter całościowy i obejmować wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne, zarówno już doznane, jak i te, które zapewne wystąpią w przyszłości (a więc prognozy na przyszłość). Przy ocenie „odpowiedniej sumy” należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności danego wypadku mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy, tak aby przyznana poszkodowanemu suma mogła zatrzeć lub co najmniej złagodzić odczucie krzywdy i pomóc poszkodowanemu odzyskać równowagę psychiczną (por. wyrok Sądu Najwyższego z 11 lipca 2000 roku, II CKN 1119/98, LEX nr 50884; wyrok Sądu Najwyższego z 3 lutego 2000 roku, I CKN 969/98, LEX nr 50824; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 3 listopada 1994 roku, III APr 43/94, OSA 1995, nr 5, poz. 41; uchwałę Sądu Najwyższego z 8 grudnia 1973 roku, III CZP 37/73, OSNC 1974, nr 9, poz. 145). W szczególności uwzględniać należy nasilenie cierpień, długotrwałość choroby, rozmiar kalectwa, trwałość następstw zdarzenia oraz konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w życiu osobistym i społecznym poszkodowanego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 11 lipca 2013 roku, I ACa 195/13, LEX nr 1363278; wyrok Sądu Najwyższego z 10 czerwca 1999 roku, II UKN 681/98, OSNAP 2000, nr 16, poz. 626). Zadośćuczynienie ma więc przede wszystkim charakter kompensacyjny i tym samym jego wysokość musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Wysokość ta nie może być jednak nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa, a więc powinna być utrzymana w rozsądnych granicach (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 lutego 1962 roku, 4 CR 902/61, OSNCP 1963, nr 5, poz. 107; wyrok Sądu Najwyższego z 24 czerwca 1965 roku, I PR 203/65, OSPiKA 1966, na 4, poz. 92; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 8 marca 2013 roku, I ACa 26/13, LEX nr 1293609; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 17 lipca 2013 roku, I ACa 602/13, LEX nr 1353806). Z tych też względów posługiwanie się jedynie tabelami procentowego uszczerbku na zdrowiu i stawkami za każdy procent trwałego uszczerbku dla rozstrzygnięcia zasadności roszczenia o zadośćuczynienie i jego wysokości, znajduje jedynie orientacyjnie zastosowanie i nie wyczerpuje tej oceny (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 24 lipca 2013 roku, I ACa 715/13, LEX nr 1363003; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 21 lutego 2013 roku, I ACa 1186/12, LEX nr 1313304; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 18 lutego 1998 roku, I ACa 715/97, OSA 1999, nr 2, poz. 7).

Fakty

7. Przed 16 kwietnia 2024 roku powód był uczestnikiem wypadku w pracy. Zmiażdżyło mu końcówki palców i zerwało paznokcie. Powód nie cierpiał na żadne poważne choroby. Pracował w Norwegii jako serwisant samochodów. Jego zatrudnienie w Norwegii polegało na tym, że wyjeżdżał tam na 3 miesiące i potem zjeżdżał do Polski na 3 miesiące. Gdy powód przebywał w Polsce zajmował się sprowadzaniem aut z zagranicy i handlowaniem nimi. W ramach hobby pływał, jeździł na rowerze oraz biegał.

Dowody:

zeznania świadka D. M. - k. 99v, CD k. 101, k. 116-120v,

przesłuchanie powoda W. M. – k. 99v, CD k. 101, k. 121-129v.

8. W wyniku przedmiotowego zdarzenia powód doznał urazu skrętnego kręgosłupa szyjnego bez następstw i urazu barku prawego bez następstw.

Dowody:

karta informacyjna Izby Przyjęć z 16 kwietnia 2024 roku - k. 31,

orzeczenie z 3 lipca 2024 roku - k. 11-14,

opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii

I. K. z 3 maja 2025 roku - k. 130-134.

9. Po kolizji powód W. M. nie stracił przytomności i samodzielnie opuścił pojazd. Na miejsce nie wezwano do niego karetki pogotowia. Tego samego dnia powód samodzielnie udał się na Izbę Przyjęć Szpitala (...) w R.. Z uwagi na ból szyi i barku prawego, wykonano mu zdjęcie kręgosłupa szyjnego, zdjęcie stawu barkowego i zdjęcie kręgosłupa lędźwiowego. Zdjęcia te nie wykazały świeżych zmian urazowych poza odprostowaniem lordozy szyjnej. Podano powodowi ketonal 100 im i dexaven 8 im. Rozpoznano nieokreślone uszkodzenia barku oraz skręcenie i naderwanie odcinka szyjnego kręgosłupa. Ostatecznie zalecono powodowi kołnierz I. na okres 4 tygodni, chustę trójkątną przez 14 dni, przeciwbólowo sudexa 3x1, miejscowo opokan keto 3 x dziennie, kontrolę w POZ, rehabilitację ambulatoryjną i w razie niepokojących objawów pilną wizytę lekarską. Tego samego dnia powód, z uwagi na brak wskazań do hospitalizacji, został wypisany do domu.

Dowody:

karta informacyjna Izby Przyjęć z 16 kwietnia 2024 roku - k. 31,

zestawienie NFZ – k. 97,

przesłuchanie powoda W. M. – k. 99v, CD k. 101, k. 121-129v,

opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii

I. K. z 3 maja 2025 roku - k. 130-134.

10. 29 kwietnia 2024 roku powód udał się do R. do lekarza rodzinnego C. F., która w badaniu stwierdziła ograniczenie ruchomości prawego barku do wysokości obojczyka, a w rozpoznaniu skręcenie i naderwanie odcinka szyjnego kręgosłupa i nieokreślone uszkodzenie barku. Lekarz wypisała R. 1 op. (25mg, 10 tabl) i wystawiła skierowanie do poradni chirurgii urazowo ortopedycznej.

Dowody:

konsultacja lekarska z 29 kwietnia 2024 roku - k. 26-27,

zestawienie NFZ – k. 97,

skierowanie z 29 kwietnia 2024 roku – k. 32,

przesłuchanie powoda W. M. – k. 99v, CD k. 101, k. 121-129v,

opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii

I. K. z 3 maja 2025 roku - k. 130-134.

11. 6 maja 2024 roku powód był konsultowany prywatnie przez specjalistę ortopedii i traumatologii lek. U. W.. W badaniu lekarz stwierdził zachowaną ruchomość czynną kręgosłupa szyjnego i niewielką tkliwość kręgosłupa w odcinku szyjnym, a także staw ramienny prawy o prawidłowych obrysach. W USG barku prawnego stwierdzono zachowaną ciągłość (...) oraz ścięgien stożka rotatorów. Nie stwierdzono płynów w oraz wokół stawu ramiennego. Cechy tendinopatii (...). Lekarz zalecił fizykoterapię i ostrzyknięcie stawu ramiennego prawego osoczem bogatopłytkowym.

Dowody:

konsultacja ortopedyczna z 6 maja 2025 roku - k. 33,

paragon z 6 maja 2024 – k. 34,

przesłuchanie powoda W. M. – k. 99v, CD k. 101, k. 121-129v,

opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii

I. K. z 3 maja 2025 roku - k. 130-134.

12. 23 maja 2024 roku powód odbył kolejną wizytę u lekarza POZ C. F., która w badaniu stwierdziła bólowe ograniczenie zakresu ruchu w stawie barkowym prawym i wypisała M. 1 op (25 mg/g). Leczenie zostało zakończone przez powyższego lekarza 1 czerwca 2024 roku z niepełnym efektem, to znaczy niepełnym zakresem ruchu w prawym barku i utrzymującym się bólem kręgosłupa szyjnego przy ruchach.

Dowody:

konsultacja ortopedyczna z 23 maja 2024 roku - k. 24-25,

zestawienie NFZ – k. 97,

zaświadczenie z dnia 12 czerwca 2024 roku – k. 28,

przesłuchanie powoda W. M. – k. 99v, CD k. 101, k. 121-129v,

opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii

I. K. z 3 maja 2025 roku - k. 130-134.

13. W czerwcu 2024 roku powód odbył prywatnie w (...) w R. po 10 zabiegów: (...) Stymulacja (bark P/L), krioterapia (bark prawy), krioterapia (bark lewy) i fonoforeza (bark lewy). Powód zapisał się też na zabiegi fizjoterapeutyczne w powyższej jednostce na NFZ, które odbył w grudniu 2024 roku.

Dowody:

rachunek nr (...). – k. 29,

zaświadczenie – k. 30,

zeznania świadka D. M. - k. 99v, CD k. 101, k. 116-120v,

przesłuchanie powoda W. M. – k. 99v, CD k. 101, k. 121-129v.

opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii

I. K. z 3 maja 2025 roku - k. 130-134.

14. Po zdarzeniu poza dolegliwościami bólowymi, powód odczuwał także duży stres. Obawiał się jeździć samochodem, był wycofany, mało rozmowny i miał problemy ze snem. Nie korzystał jednak z pomocy psychologa czy psychiatry. Ostatecznie powód wrócił do jazdy samochodem. Przez jakiś czas był wożony głównie przez żonę do placówek medycznych.

Dowody:

zeznania świadka D. M. - k. 99v, CD k. 101, k. 116-120v,

przesłuchanie powoda W. M. – k. 99v, CD k. 101, k. 121-129v.

15. Przez okres 4 tygodnie po zdarzeniu powód nosił kołnierz szyjny, a przez 14 dni chustę trójkątną. Leczenie powoda po wypadku trwało łącznie około 2 miesiące.

Dowody:

karta informacyjna Izby Przyjęć z 16 kwietnia 2024 roku - k. 31,

opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii

I. K. z 3 maja 2025 roku - k. 130-134.

16. Po wypadku powód odczuwał niewielkie dolegliwości bólowe kręgosłupa szyjnego i stawu barkowego. Wymagał on pomocy osób trzecich przez okres 14 dni po 1 godzinie dziennie np. przy myciu, zakładaniu butów, siadaniu czy wstawaniu.

Dowody:

zeznania świadka D. M. - k. 99v, CD k. 101, k. 116-120v,

przesłuchanie powoda W. M. – k. 99v, CD k. 101, k. 121-129v.

opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii

I. K. z 3 maja 2025 roku - k. 130-134.

17. Po wypadku powód musiał zrezygnować z wyjazdu do pracy w Norwegii. Nie udało mu się do niej wrócić do maja 2025 roku. Powód w Polsce nie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Po około 2 miesiącach wrócił do sprowadzania aut z zagranicy.

Dowody:

zeznania świadka D. M. - k. 99v, CD k. 101, k. 116-120v,

przesłuchanie powoda W. M. – k. 99v, CD k. 101, k. 121-129v.

opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii

I. K. z 3 maja 2025 roku - k. 130-134.

18. Po wypadku powód ograniczył aktywność fizyczną. Zrezygnował też z wyjazdu urodzinowego zaplanowanego dla niego przez jego rodzinę.

Dowody:

zeznania świadka D. M. - k. 99v, CD k. 101, k. 116-120v,

przesłuchanie powoda W. M. – k. 99v, CD k. 101, k. 121-129v.

19. Z punktu widzenia ortopedycznego powód nie doznał trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu.

Dowód:

opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii

I. K. z 3 maja 2025 roku - k. 130-134.

20. Podjęte przez powoda leczenie i rehabilitacja było związane z przebytym urazem. Obecnie u powoda nie stwierdza się żadnych zaburzeń funkcji kręgosłupa lub stawu barkowego spowodowanych przebytym urazem. Nie ma on obecnie wpływu na funkcjonowanie powoda. Obecnie nie ma też wskazań do leczenia lub rehabilitacji powoda. Brak jest też podstaw, aby twierdzić, że powód będzie odczuwał skutki przebytego urazu. W przyszłości nie dojdzie u powoda do powstania nowych zmian na skutek urazu. Powód aktualnie jest zdolny do pracy i w pełni zdolny do wykonywania czynności związanych z samoobsługą.

Dowód:

opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii

I. K. z 3 maja 2025 roku - k. 130-134.

21. W toku postępowania likwidacyjnego stwierdzono, że wypadek nie spowodował u powoda trwałych następstw urazu, a w związku z tym uznano brak podstaw do wypłaty zadośćuczynienia.

Dowód:

decyzja z dnia 18 lipca 2024 roku – k. 9-10,

raport ubezpieczeniowy – k. 15-17.

Uszkodzenia ciała i rozstrój zdrowia

22. W wyniku przedmiotowego zdarzenia powód doznał uszkodzeń ciała w postaci urazu skrętnego kręgosłupa szyjnego bez następstw i urazu barku prawego bez następstw.

23. W tym przypadku spełniona jest podstawowa przesłanka przyznania zadośćuczynienia pieniężnego.

Skutki uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia

24. Doznane przez powoda obrażenia ciała nie były bardzo poważne i w istotny sposób nie mogły wpłynąć na jego stan zdrowia. Spowodowały jednak, że zrezygnował z wyjazdu urodzinowego i do pracy w Norwegii, a także lęk przed jazdą samochodem, co miało wpływ na jego plany życiowe i rodzinne.

25. Po wypadku doznane urazy wywołały początkowo dolegliwości bólowe, które stopniowo się zmniejszyły. Niewątpliwe dolegliwości bólowe po zdarzeniu obniżały komfort życia powoda i były uciążliwe.

26. Po przedmiotowym zdarzeniu powód wymagał pomocy osób trzecich przez 14 dni po 1 godzinie dziennie.

27. W ramach leczenia obrażeń doznanych w omawianej kolizji powód korzystał z poradni POZ i ortopedycznej. Nie wymagał hospitalizacji. Leczenie trwało łącznie około 2 miesiący i polegało na stosowaniu środków farmakologicznych, rehabilitacji oraz na stosowaniu kołnierza ortopedycznego przez okres 4 tygodni, a także chusty trójkątnej przez 14 dni. Po opuszczeniu szpitala w dniu zdarzenia powód odbył 2 wizyty u lekarza POZ i jedną wizytę u ortopedy. Dodatkowo odbył zabiegi fizjoterapeutyczne. Leczenie powoda było średnio uciążliwe.

28. Aktualnie obrażenia ciała doznane w przedmiotowym wypadku nie wpływają na funkcjonowanie organizmu powoda i wykonywanie przez niego czynności życia codziennego, a jego sprawność nie jest ograniczona. W związku z tym może on wypełniać funkcje społeczne, rodzinne i zawodowe.

29. Powód nie doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu w zakresie ortopedycznym.

30. W przyszłości nie dojdzie u powoda do powstania nowych zmian na skutek urazu.

Krzywda

31. Niezbyt poważny i istotny charakter obrażeń ciała powoda, w średnim stopniu uciążliwy proces jego leczenia oraz umiarkowany wpływ przedmiotowego wypadku na jego stan zdrowia i różne aspekty jego życia, a także brak ryzyka powstania nowych zmian na sutek urazu świadczą o niewielkim natężeniu doznanej przez niego krzywdy.

Wysokość zadośćuczynienia pieniężnego

32. Odpowiednia suma tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną przez powoda krzywdę wynosi 5000 zł.

Przyznane zadośćuczynienie pieniężne

33. Strona pozwana nie przyznała powodowi zadośćuczynienia pieniężnego w żadnej kwocie.

Zadośćuczynienie pieniężne

34. Powodowi przysługuje zadośćuczynienie pieniężne w kwocie 5000 zł.

Rozstrzygnięcie

35. Należało zasądzić 5000 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego i oddalić dalej idące żądanie w tym przedmiocie.

IV. Odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów leczenia (punkt I wyroku)

Stanowiska stron

1. Powód wystąpił o zasądzenie od strony pozwanej na jego rzecz łącznie 2280 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia (k. 2 i 4v akt).

2. Na uzasadnienie tegoż żądania powód wskazał, co następuje:

- za poradę ortopedyczną z dnia 6 maja 2024 roku zapłacił 280 zł;

- za fizjoterapię zapłacił 2000 zł.

3. Pozwana Spółka wniosła o oddalenie powództwa w tym zakresie (k. 63v akt).

4. Motywując swoje stanowisko podniosła, że powód nie wykazał, że nie miał możliwości wykonania wizyt u specjalisty lub zabiegów rehabilitacyjnych w ramach publicznej służby zdrowia lub, że okres oczekiwania w ramach publicznej służby zdrowia byłby tak długi, że zagrażałby życiu lub zdrowiu powoda lub wpłynął na zwiększenie rozmiaru szkody.

Podstawa prawna

5. Wedle art. 444 § 1 zd. 1 k.c., w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty.

6. Odszkodowanie przewidziane w cytowanym przepisie obejmuje wszelkie wydatki pozostające w związku z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia, jeżeli są konieczne i celowe. Przykładowo można wymienić koszty leczenia (np. pobytu w szpitalu, konsultacji u wybitnych specjalistów, dodatkowej pomocy pielęgniarskiej, koszty lekarstw itp.), specjalnego odżywiania się, nabycia protez i innych koniecznych aparatów (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 stycznia 1981 roku, I CR 455/80, OSNC 1981, nr 10, poz. 193), wydatki związane z przewozem chorego do szpitala i na zabiegi, z przejazdami osób bliskich w celu odwiedzin chorego w szpitalu, z koniecznością specjalnej opieki i pielęgnacji (por. wyrok Sądu Najwyższego z 4 października 1973 roku, II CR 365/73, OSNC 1974, nr 9, poz. 147; wyrok Sądu Najwyższego z 7 października 1971 roku, II CR 427/71, OSP 1972, nr 6, poz. 108), koszty zabiegów rehabilitacyjnych, czy przygotowania do innego zawodu (por. G. Bieniek, K. Kołakowski,

Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobowiązania, tom I, Warszawa 2001, pkt 5 uwag do art. 444 k.c.; W. Czachórski,

Zobowiązania. Zarys wykładu, Warszawa 1994, s. 192-193).

7. Przepisy art. 444 § 1 k.c. nie przesądzają, w jakim systemie organizacyjno-prawnym może dojść do poddania się poszkodowanego czynnościom leczniczym lub rehabilitacyjnym. Rygorystyczne preferowanie systemu ubezpieczeń społecznych, oferującego bezpłatne usługi medyczne, z wielu powodów jest trudne do zaakceptowania. Poszkodowany nie może być pozbawiony możliwości korzystania z leczenia lub rehabilitacji, które mogłyby doprowadzić do odpowiedniego efektu restytucyjnego w zakresie jego stanu zdrowia, nawet jeżeli realizowane świadczenia medyczne powodować mogą powstanie odpowiednich, zwiększonych kosztów. Należy pozostawić mu zatem możliwość wyboru systemu leczenia publicznego lub prywatnego, przynajmniej w takiej sytuacji, w której brak podstaw do przyjęcia istnienia pełnego wyboru alternatywnego z racji istotnego ograniczenia faktycznego dostępu do usługi medycznej oferowanej w ramach powszechnego systemu ubezpieczeń. Chodzi tu przede wszystkim o sytuacje typowe, a mianowicie wypadki, gdy szerszy jest zakres prywatnych usług medycznych, albo zachodzi niemożność skorzystania przez poszkodowanego ze świadczenia medycznego oferowanego przez publiczny system świadczeń z powodu odległego, niewskazanego medycznie czasu jego zrealizowania. Katalog takich zdarzeń może być, oczywiście, uzupełniony o sytuacje szczególne wynikające z konkretnego stanu faktycznego, w którym istotny jest nie sam dostęp faktyczny do publicznej usługi medycznej, ale także poziom merytoryczny i techniczny takiej usługi z punktu widzenia medycznych rokowań jej efektywności (por. uchwałę Sądu Najwyższego z 19 maja 2016 roku, III CZP 63/15, OSNC 2016, nr 11, poz. 125).

8. Powszechnie znana zła sytuacja w publicznym sektorze służby zdrowia, w szczególności nieracjonalnie długie terminy oczekiwania na wizyty u specjalistów, uzasadniają poszukiwanie przez poszkodowanych pomocy w sektorze prywatnym. Poszkodowany nie jest więc zobowiązany do wykazania w każdym przypadku, że nie mógł skorzystać ze świadczeń NFZ (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 20 lipca 2021 roku, I ACa 313/20, LEX nr 3217570). Natomiast ubezpieczyciel, jeśli podnosi zarzut konieczności minimalizowania szkody w taki właśnie sposób, powinien udowodnić podnoszone przez siebie okoliczności, gdyż na nim w tym zakresie spoczywa ciężar dowodu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 20 lipca 2021 roku, I ACa 313/20, LEX nr 3217570; uchwałę Sądu Najwyższego z 19 maja 2016 roku, III CZP 63/15, OSNC 2016, nr 11, poz. 125).

Fakty

9. 6 maja 2024 roku powód odbył wizytę w gabinecie ortopedycznym lek. U. W.. Koszt wizyty wyniósł 280 zł.

Dowody:

konsultacja ortopedyczna z 6 maja 2025 roku - k. 33,

paragon z 6 maja 2024 – k. 34,

przesłuchanie powoda W. M. – k. 99v, CD k. 101, k. 121-129v.

10. Koszt zabiegów rehabilitacyjnych odbytych przez powoda w czerwcu 2024 roku wyniósł 2000 zł.

Dowody:

rachunek nr (...) - k. 29,

przesłuchanie powoda W. M. – k. 99v, CD k. 101, k. 121-129v.

11. Wszystkie koszty leczenia poniesione przez powoda pozostawały w związku ze zdarzeniem drogowym i były zasadne. Wszelkie działania medyczno-diagnostyczne, w tym rehabilitacja, podjęte u powoda były w pełni uzasadnione i wynikały z przebytego zdarzenia.

Dowody:

opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii I. K. z 3 maja 2025 roku - k. 130-134,

informacja – k. 91.

12. W toku likwidacji szkody strona pozwana nie przyznała powodowi żadnej kwoty z tytułu zwrotu kosztów leczenia. Przyznano jedynie odszkodowanie za zniszczony tablet w kwocie 599 zł.

Dowody:

decyzja z 18 lipca 2024 roku - k. 9-10,

paragon z 3 sierpnia 2021 roku – k. 18a,

e-mail z 15 lipca 2024 roku – k. 18.

Wydatki na leczenie

13. Z opinii biegłego specjalisty ortopedy-traumatologa I. K. wynika, że opisane powyżej wydatki były zasadne. Działania jakie podjęto u powoda wynikały ze zdarzenia drogowego oraz pozostawały z nim w związku przyczynowym.

14. Powszechnie znanym jest fakt, że obecnie nie można szybko uzyskać świadczenia w publicznej służbie zdrowia, gdyż terminy wizyt u specjalistów i zabiegów rehabilitacyjnych są odległe. W omawianym przypadku nie bez znaczenia pozostawał również fakt, że powód zarejestrował się na zabiegi fizjoterapeutyczne w ramach NFZ, co wynika z zaświadczenia (k. 30 akt), ale zostały one wyznaczone dopiero na grudzień 2024 roku, a więc wiele miesięcy po wypadku. Na powyższe wskazują również dane zawarte w informacji z NFZ (k. 91 akt).

15. Sąd opierając się na opinii biegłego, która nie została zakwestionowana przez strony, uznał za zasadne koszty zarówno zabiegów wynikających z rachunku znajdujące go się na karcie 29 akt (2000 zł), jak i wizyty u ortopedy wynikające z paragonu znajdującego się na karcie 34 akt (280 zł).

16. Sąd uwzględnił więc całą kwotę (2280 zł) żądaną przez powoda tytułem odszkodowania za koszty leczenia.

Przyznane odszkodowanie z tytułu kosztów leczenia

17. Z tytułu zwrotu kosztów leczenia strona pozwana nie przyznała powodowi odszkodowania w żadnym zakresie.

Wysokość odszkodowania

18. Powodowi przysługuje odszkodowanie w łącznej kwocie 2280 zł z tytułu kosztów leczenia.

Rozstrzygnięcie

19. Zgodnie z żądaniem pozwu należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz powoda 2280 zł tytułem odszkodowania za koszty leczenia.

V. Odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów dojazdów (punkt I wyroku)

Stanowiska stron

1. Powód wystąpił o zasądzenie od strony pozwanej na jego rzecz 144,90 zł tytułem odszkodowania w związku z kosztami dojazdów do placówek medycznych (k. 2 i 4v akt).

2. Na uzasadnienie tegoż żądania powód wskazał, co następuje:

- na badania, czy wizyty lekarskie przemieszczał się samochodem o pojemności powyżej 1000 cm

3;

- całkowita liczba pokonanych kilometrów z domu do placówek medycznych wynosiła 126 km.

3. Pozwana Spółka wniosła o oddalenie powództwa w tym zakresie (k. 63v akt).

Podstawa prawna

4. Wedle art. 444 § 1 zd. 1 k.c., w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty.

5. Odszkodowanie przewidziane w cytowanym przepisie obejmuje wszelkie wydatki pozostające w związku z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia, jeżeli są konieczne i celowe. Przykładowo można wymienić koszty leczenia (np. pobytu w szpitalu, konsultacji u wybitnych specjalistów, dodatkowej pomocy pielęgniarskiej, koszty lekarstw itp.), specjalnego odżywiania się, nabycia protez i innych koniecznych aparatów (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 stycznia 1981 roku, I CR 455/80, OSNC 1981, nr 10, poz. 193), wydatki związane z przewozem chorego do szpitala i na zabiegi, z przejazdami osób bliskich w celu odwiedzin chorego w szpitalu, z koniecznością specjalnej opieki i pielęgnacji (por. wyrok Sądu Najwyższego z 4 października 1973 roku, II CR 365/73, OSNC 1974, nr 9, poz. 147; wyrok Sądu Najwyższego z 7 października 1971 roku, II CR 427/71, OSP 1972, nr 6, poz. 108), koszty zabiegów rehabilitacyjnych, czy przygotowania do innego zawodu (por. G. Bieniek, K. Kołakowski,

Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobowiązania, tom I, Warszawa 2001, pkt 5 uwag do art. 444 k.c.; W. Czachórski,

Zobowiązania. Zarys wykładu, Warszawa 1994, s. 192-193).

6. Celowość ponoszenia wszelkich wydatków może być związana nie tylko z możliwością uzyskania poprawy stanu zdrowia ale też z potrzebą utrzymania tego stanu, jego niepogarszania (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 stycznia 2011 roku, IV CSK 308/10, LEX nr 738127). Zawsze jednak obowiązek zwrotu dotyczy wydatków rzeczywiście poniesionych i nie wystarczy wykazanie, że były one obiektywnie potrzebne (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 8 lutego 2006 roku, I ACa 1131/0,5, LEX nr 194522).

7. Zgodnie z § 2 pkt 1b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy z 25 marca 2002 roku, w przypadku samochodów osobowych o pojemności skokowej silnika przekraczającej 900 cm

3 stawka za kilometr nie może być wyższa niż 1,15 zł.

Fakty

8. Powód W. M. mieszka w R.. Powód do szpitala, do apteki po wykup leków, na wizyty do przychodni do lekarza POZ, na konsultację ortopedyczną i na rehabilitację był wożony przez żonę samochodem zastępczym marki L. (...) o pojemności skokowej silnika 1600 cm

3. Dowody:

tabela kosztów transportu- k. 35,

zeznania świadka D. M. - k. 99v, CD k. 101, k. 116-120v,

przesłuchanie powoda W. M. – k. 99v, CD k. 101, k. 121-129v.

9. W związku z wyżej omawianymi wyjazdami pokonał łącznie 126 kilometrów.

Dowody:

tabela kosztów transportu- k. 35,

zeznania świadka D. M. - k. 99v, CD k. 101, k. 116-120v,

przesłuchanie powoda W. M. – k. 99v, CD k. 101, k. 121-129v.

10. W toku postępowania likwidacyjnego powodowi nie przyznano odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów dojazdu.

Dowód:

decyzja z dnia 18 lipca 2024 roku – k. 9-10.

Zasadne wydatki na dojazdy do placówek medycznych

11. Wszystkie opisane powyżej wydatki na koszty dojazdów do placówek medycznych należało uznać za zasadne. Biegły ortopeda I. K. w swojej opinii stwierdził, że leczenie i rehabilitacja były związane tylko i wyłącznie z przebytym urazem i poniesione na nie koszty były zasadne. Skoro podjęte przez powoda leczenie było konieczne i uzasadnione to należało przyjąć, iż koszty dojazdów na to leczenie pozostają w związku przyczynowym z wypadkiem. Powód bowiem musiał jakoś dostać się do placówek świadczących usług medyczne, czy do apteki po wykup leków, które jak wynika z dokumentacji medycznej były mu wypisywane. Dolegliwości bólowe jakich doznawał powód, a także zważywszy na jego stan fizyczny i psychiczny po kolizji usprawiedliwia fakt, że skorzystał on z możliwości dowożenia go samochodem przez jego żonę. Powszechnie wiadomym jest, że dużo bardziej komfortowy jest dojazd samochodem niż komunikacją miejską w szczególności, jeżeli ktoś cierpi z powodu bólu po wypadku.

12. Sąd uznał za zasadne wszystkie przejazdy wymienione w tabeli kosztów transportu znajdującej się na karcie 35 akt. Sąd dał wiarę relacjom powoda i jego żony, którzy po okazaniu im tej tabeli potwierdzili wykonywane przejazdy.

13. Sąd po przeanalizowaniu przejechanych tras przyjął zgodnie ze stanowiskiem powoda, że jego żona przejechała samochodem w związku z dowożeniem go do placówek medycznych łącznie 126 km.

14. Sąd uznał, podobnie jak powód, że najbardziej adekwatne do wyliczenia wysokości odszkodowania z tego tytułu będzie zastosowanie mechanizmu wyliczenia kosztów dojazdów przewidzianego w przepisach § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 roku w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 roku, Nr 27, poz. 271 z późn. zm.). W ocenie Sądu ten sposób wyliczenia odszkodowania uwzględnia koszty zakupu paliwa, zużycia użytkowanego pojazdu oraz pracy wykonanej przez osoby kierujące pojazdem, a w związku z tym najlepiej odzwierciedla straty majątkowe poniesione przez powoda w tym zakresie.

15. Powodowi z tytułu odszkodowania za wydatki na opisane dojazdy przysługuje koszt pokonania 126 km w związku z dowożeniem go do placówek. Za przejechanie 126 km powodowi należy się 144,90 zł (126 km x 1,15).

Przyznane odszkodowanie z tytułu kosztów dojazdów do placówek medycznych

16. Z tytułu zwrotu kosztów dojazdów do placówek medycznych strona pozwana nie przyznała powodowi odszkodowania w żadnym zakresie.

Rozstrzygnięcie

17. Należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz powoda 144,90 zł tytułem odszkodowania za koszty dojazdów, a więc kwotę żądaną przez powoda.

Roszczenia uboczne

VI. Odsetki (punkty I wyroku)

Stanowiska stron

1. Powód w pozwie wystąpił o zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie zarówno od kwoty zadośćuczynienia, jak i obu odszkodowań od 3 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty (k. 2 akt).

2. Pozwana Spółka zakwestionowała żądanie pozwu w całości, a więc również to dotyczące odsetek (k. 61 akt).

Podstawa prawna

3. Wedle art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

4. Przewidziane w tym przepisie odsetki za opóźnienie należą się zarówno bez względu na szkodę poniesioną przez wierzyciela, jak i zawinienie okoliczności opóźnienia przez dłużnika (por. wyrok Sądu Najwyższego z 13 października 1994 roku, I CRN 121/94, OSNC 1995, nr 1, poz. 21). W świetle przepisów ustawy dłużnik opóźnia się z wykonaniem zobowiązania, gdy nie spełnia świadczenia w terminie oznaczonym w sposób dostateczny lub wynikający z właściwości zobowiązania. Aby dokładnie wyjaśnić wskazaną kwestię konieczne jest odwołanie się do pojęcia wymagalności. Roszczenie o spełnienie świadczenia jest wymagalne wówczas, gdy wierzyciel jest uprawniony do żądania spełnienia świadczenia. Dopóki roszczenie jest niewymagalne, nie zachodzi także opóźnienie, gdyż dłużnik nie jest zobowiązany do świadczenia. O dacie wymagalności decyduje natomiast treść stosunku obligacyjnego łączącego strony. W przypadku zobowiązań terminowych, jeśli dłużnik nie realizuje w terminie swych obowiązków wynikających z treści zobowiązania, opóźnia się ze spełnieniem świadczenia. W takim przypadku data wymagalności roszczenia stanowi jednocześnie datę, od której dłużnik opóźnia się ze świadczeniem. Z mocy art. 481 k.c. uzasadnia to roszczenie o odsetki. W przypadku z kolei zobowiązań bezterminowych opóźnienie nastąpi dopiero w przypadku niedostosowania się do wezwania wierzyciela żądającego spełnienia świadczenia, chyba że obowiązek jego spełnienia wynika z właściwości zobowiązania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 21 listopada 1995 roku, I ACr 592/95, OSA 1996, nr 10, poz. 48).

5. Art. 481 § 2 zd. 1 k.c. stanowi, że jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych.

6. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Zdanie 1 ustęp 2 tegoż artykułu stanowi natomiast, że w przypadku, gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania, okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego.

7. W świetle tych przepisów ubezpieczyciel jest obowiązany wypłacić odszkodowanie w terminie 30 dni od dnia zawiadomienia o szkodzie, a w późniejszym terminie tylko wówczas, gdy nie jest w stanie wcześniej wyjaśnić okoliczności niezbędnych do ustalenia jego odpowiedzialności albo wysokości odszkodowania.

8. Ubezpieczyciel jest obowiązany udowodnić, że istniały przeszkody uniemożliwiające wyjaśnienie w ciągu 30 dni okoliczności koniecznych do ustalenia jego odpowiedzialności albo wysokości świadczeń należnych poszkodowanemu, pomimo działań podejmowanych przez niego ze szczególną starannością (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2011 roku, V CSK 38/11, LEX nr 1129170; wyrok Sądu Najwyższego z 18 listopada 2009 roku, II CSK 257/09, LEX nr 551104).

9. Obowiązujące przepisy nakładają na ubezpieczyciela obowiązek wypłaty świadczenia w terminie 30 dni od otrzymania zawiadomienia o szkodzie, jednak nie można uznać, iż pozwana Spółka nie spełnia w tym terminie świadczenia i w efekcie opóźnia się z zapłatą w przypadku roszczeń, które w ogóle nie zostały jej zgłoszone. Ubezpieczyciel nie pozostaje bowiem w opóźnieniu co do kwot, które nie zostały wcześniej zgłoszone przez poszkodowanego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 6 lipca 1999 roku, III CKN 315/98, OSNC 2000, nr 2, poz. 31; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 23 stycznia 2013 roku, I ACa 1134/12, LEX nr 1264390).

10. Jeżeli zgłoszenie szkody następuje poprzez doręczenie odpisu pozwu, to pozwany ubezpieczyciel powinien rozpoznać zasadność roszczenia, w terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu pozwu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 kwietnia 2013 roku, VI ACa 1306/12, LEX nr 1344295; wyrok Sądu Najwyższego z 2 marca 2006 roku, I CSK 7/05, LEX nr 179967).

11. Zgodnie z art. 115 k.c. jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą.

Fakty

12. Pismem z 24 czerwca 2024 roku, pełnomocnik powoda wezwał pozwaną Spółkę do zapłaty kwoty 6000 zł tytułem zadośćuczynienia, kwoty 2280 zł tytułem kosztów leczenia oraz 144,90 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdów do placówek medycznych.

13. Powyższe wezwanie wpłynęło do strony pozwanej 28 czerwca 2024 roku.

Dowody:

pismo z 24 czerwca 2024 roku – k. 21-23,

koperta - akta szkody – CD k. 67.

Termin spełnienia świadczeń

14. W rozpoznawanej sprawie pozwana Spółka nie udowodniła, że istniały przeszkody uniemożliwiające wyjaśnienie w ciągu 30 dni okoliczności koniecznych do ustalenia jej odpowiedzialności z tytułu przedmiotowego wypadku albo wysokości należnych świadczeń, pomimo działań podejmowanych przez nią ze szczególną starannością (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2011 roku, V CSK 38/11, LEX nr 1129170; wyrok Sądu Najwyższego z 18 listopada 2009 roku, II CSK 257/09, LEX nr 551104).

15. Oznacza to, że powinna spełnić świadczenia dochodzone w niniejszej sprawie w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia szkodzie, czyli od 28 czerwca 2024 roku.

Wymagalność roszczeń

16. Pozwana Spółka powinna spełnić świadczenie z tytułu odszkodowań za koszty leczenia i dojazdów oraz z tytułu zadośćuczynienia do 29 lipca 2024 roku.

17. Od 30 lipca 2024 roku przysługiwały powodowi odsetki ustawowe za opóźnienie od odszkodowań za koszty leczenia i dojazdów oraz zadośćuczynienia pieniężnego.

Rozstrzygnięcie

18. Należało zasądzić od zasądzonego w pkt I. wyroku zadośćuczynienia i odszkodowań w łącznej kwocie 7424,90 zł (5000 zł zadośćuczynienie + 2280 zł odszkodowanie za koszty leczenia i 144,90 zł odszkodowanie za koszty dojazdu) odsetki ustawowe za opóźnienie od 3 sierpnia 2024 roku, a więc zgodnie z żądaniem pozwu, którym Sąd jest związany na podstawie art. 321 § 1 k.p.c.

ROZSTRZYGNIĘCIA PROCEDURALNE

I. Koszty procesu (punkt III wyroku)

Podstawa prawna

1. Wedle art. 98 § 3 k.p.c., do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zgodnie z art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

2. Zgodnie z art. 100 k.p.c., w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

3. Wedle art. 98 § 1

1 zd. 1 k.p.c., od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Poniesione koszty procesu

4. Do kosztów procesu poniesionych przez powoda należało zaliczyć: 500 zł opłaty stałej od pozwu (k. 5 i 57 akt), 17 zł opłaty skarbowej od odpisu pełnomocnictwa (k. 8 akt), 1800 zł wynagrodzenia reprezentującego go radcy prawnego i 490,84 zł zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego (k. 103, 136 i 141 akt), co daje łącznie 2807,84 zł.

5. Na koszty procesu poniesione przez pozwaną Spółkę złożyło się 1800 zł wynagrodzenia reprezentującego ją adwokata, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 490,84 zł zaliczki na wynagrodzenie biegłego (k. 111, 136 i 141 akt), co daje łącznie 2307,84 zł.

Rozliczenie kosztów procesu

6. Powód wygrał sprawę w 88,13% (7424,90 zł / 8424,90 zł), a strona pozwana w 11,87%.

7. Powodowi należy się zwrot 2474,55 zł (2807,84 zł x 88,13%) kosztów procesu, natomiast

stronie pozwanej 273,94 zł (2307,84 zł x 11,87%) kosztów procesu.

8. Strona pozwana jest obowiązana zwrócić powodowi 2200,61 zł (2474,55 zł – 273,94 zł) kosztów procesu.

Rozstrzygnięcie

9. Należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz powoda 2200,61 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.