Ubezpieczyciel dopłaci 1491,30 zł za naprawę auta po wypadku, resztę żądania sąd oddalił

wyroku z dnia 18 listopada 2025 roku

Powód (...) (...) z siedzibą w O. wniósł przeciwko pozwanemu (...) (...) z siedzibą w G. pozew

o zapłatę kwoty 1.670,71 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 11 maja 2024 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powód twierdził, że nabył od poszkodowanego prawo

do dochodzenia od pozwanego odszkodowania z tytułu szkody komunikacyjnej. Powód twierdził, że pozwany wypłacił poszkodowanemu z tego tytułu 1.677,13 zł, ale łączny koszt naprawy jest wyższy, wynosi 3.347,84 zł i przekracza wypłaconą kwotę o 1.670,71 zł (k. 5-8).

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwany podniósł zarzut braku legitymacji procesowej powoda z uwagi na nieważność umowy cesji. Ponadto pozwany podniósł, że wysokość szkody została zawyżona i nieudowodniona, oraz że nie została wykazana zasadność zastosowania do naprawy pojazdu wyłącznie nowych części oryginalnych (k. 35-39v).

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym (k.1).

Sąd Rejonowy ustalił, co następuje:

W dniu 10 kwietnia 2024 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki E. o nr rej. (...) r. prod. (...), należący do O. L.. Odpowiedzialność cywilna sprawcy szkody objęta była umową obowiązkowego ubezpieczenia OC zawartą z pozwanym. Po zgłoszeniu szkody pozwany sporządził kalkulację naprawy pojazdu poszkodowanego w systemie eksperckim i na jej podstawie ustalił i wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w kwocie 1.677,13 zł.

Poszkodowany reprezentowany przez pełnomocnika zbył wierzytelność z tytułu przedmiotowej szkody na rzecz (...) (...) w drodze cesji, która następnie dokonała przelewu tej wierzytelności na rzecz powoda, to jest (...) (...)

Pismem z dnia 28 maja 2024 roku, przesłanym drogą elektroniczną, powód zawiadomił pozwanego o cesji wierzytelności i wezwał do zapłaty kwoty odszkodowania wynikającej z ekspertyzy technicznej, pomniejszonej o dotychczas wypłacone świadczenie wraz z odpowiednio liczonymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Zgodnie z kalkulacją sporządzoną na zlecenie powoda koszt naprawy pojazdu wynosił 3.347,84 zł.

dowód:

decyzja o przyznaniu odszkodowania wraz z wyceną – k. 15-16

kalkulacja naprawy powoda – k. 17v-18v

umowa przelewu wierzytelności z dnia 08.05.2024 r. – k. 19-21

umowa przelewu wierzytelności z dnia 06.03.2024 r. – k. 21v-22

wezwanie do zapłaty wraz z ekspertyzą techniczną - k.26-29

akta szkody na płycie CD – k. 40

Kwota odszkodowania wypłacona przez ubezpieczyciela nie wystarczyła na naprawę pojazdu. Poszkodowany otrzymał wynagrodzenie z tytułu zbycia wierzytelności w kwocie około 500 zł. Samochód po szkodzie został naprawiony w warsztacie rzemieślniczym. Poszkodowany nie dysponuje żadnymi rachunkami i fakturami związanym z naprawą samochodu. Poszkodowany nie wie, czy do naprawy samochodu zostały użyte części używane, czy nowe. Poszkodowany po negocjacjach z mechanikiem zapłacił za naprawę tyle, ile odszkodowania otrzymał od ubezpieczyciela oraz ile wynagrodzenia otrzymał z tytułu cesji. Przeprowadzona naprawa nie przywróciła samochodu do stanu sprzed szkody, ponieważ zderzak nie jest dopasowany, w efekcie czego odstaje. Poszkodowany w dalszym ciągu jest właścicielem pojazdu i dalej go użytkuje. Poszkodowany rozważa dalszą naprawę w miejscu niedopasowania zderzaka przed ewentualną sprzedażą pojazdu w przyszłości, aby dodatkowo nie obniżać wartości pojazdu.

dowód:

zeznania świadka O. L. – k. 78v-79v

Niezbędny koszt naprawy pojazdu uszkodzonego na skutek zdarzenia z dnia 10 kwietnia 2024 r. pozwalający na przywrócenie stanu poprzedniego pojazdu marki E. nr rej. (...), przy użyciu części zamiennych (...) oraz przy użyciu innych kategorii, jeśli ich zastosowanie pozwoliłoby przywrócić stan poprzedni pojazdu (przy uwzględnieniu wieku i historii pojazdu) wynosił 3.618,24 zł, natomiast przy użyciu części zamiennych (...) oferowanych przez innych dystrybutorów (spoza sieci (...)) i (...) dystrybuowanych przez producenta części (reguła najbliżej ceny średniej), wynosił 3.168,43 zł. Naprawa przy użyciu części nowych oryginalnych nie doprowadziłaby do wzrostu wartości pojazdu.

dowód:

opinia sądowa biegłego O. V. – k. 98-103

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów załączonych do akt sprawy, opinię biegłego z zakresu techniki samochodowej mgr inż. O. V. oraz na podstawie zeznań świadka O. L..

Sąd uznał za wiarygodne dokumenty zgromadzone w toku postępowania. Prawdziwość dokumentów nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony.

Zeznania świadka były spontaniczne i logiczne. Brak było podstaw do odmówienia

im waloru wiarygodności.

Sąd w całości podzielił opinię biegłego, gdyż jest ona rzetelna, jasna

oraz niesprzeczna. Opinia została wydana po analizie zebranego materiału dowodowego przez biegłego będącego osobą obcą dla stron, a ponadto posiadającego wysokie kwalifikacje

oraz wieloletnie doświadczenie w sporządzaniu tego typu opinii.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z tytułu nabycia wierzytelności wobec pozwanego na podstawie umowy cesji.

W myśl art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność

na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (art. 509 § 2 k.c.).

W przedmiotowej sprawie nie było podstaw do kwestionowania legitymacji czynnej powoda do dochodzenia roszczeń od pozwanego zakładu ubezpieczeń. Powód bowiem przedłożył umowę cesji z dnia 8 maja 2024 r., z której wynika, że poszkodowany zbył wierzytelność z tytułu przedmiotowej szkody na rzecz (...) (...) w drodze cesji, która następnie dokonała przelewu tej wierzytelności na rzecz powoda. Wskazana wyżej umowa określała

essentialia negotii umowy sprzedaży. Zgodnie z art. 510 § 1 k.c. umowa zobowiązująca wywołała automatycznie skutek rozporządzający. Umowa przelewu odzwierciedla jej

causae, z czynności wynika zarówno treść przysporzenia, jak i treść jej podstawy prawnej. Zgodnie z załącznikiem do powyższej umowy, strony ustaliły cenę sprzedaży na kwotę 500 zł. Poszkodowany sam skontaktował się z (...) (...) w celu sprzedaży wierzytelności z tytułu odszkodowania. Świadek w trakcie zeznań potwierdził, że otrzymał wynagrodzenie. Nie wskazywał również, aby zgłaszał zastrzeżenia, co do jego wysokości. Z jego zeznań wynika również, że środki uzyskane jedynie od ubezpieczyciela

nie wystarczyłaby na naprawę uszkodzonego pojazdu. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, powód wykazał, że roszczenie istnieje, a także, że skutecznie je nabył.

Powód podniósł, że kwota odszkodowania przyznanego przez pozwanego była rażąco zaniżona w stosunku do rzeczywistej wysokości szkody, ponieważ nie uwzględniała realnych kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed wypadku.

W myśl przepisu art. 822 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 367 z późn. zm., dalej jako ustawa) z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta przy tym odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu (art. 35 ustawy). W myśl art. 36 ust. 1 ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. W obowiązkowym ubezpieczeniu komunikacyjnym OC ma zatem zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 § 2 k.c., a ubezpieczyciel z tytułu odpowiedzialności gwarancyjnej wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne

w granicach odpowiedzialności sprawczej posiadacza lub kierowcy pojazdu mechanicznego (art. 822 § 1 k.c.). Suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń nie może być jednak wyższa od poniesionej szkody (art. 824

1 § 1 k.c.). Ponadto zgodnie z art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej.

W niniejszej sprawie bezsporna była odpowiedzialność pozwanego za skutki zdarzenia drogowego z dnia 10 kwietnia 2024 roku. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność co do zasady i wypłacił poszkodowanemu z tego tytułu odszkodowanie w wysokości 1.677,13 zł.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się zatem do ustalenia wysokości należnego odszkodowania, albowiem wypłacona przez pozwanego kwota nie pokryła szkody w całości..

Sąd Najwyższy, w składzie 7 sędziów, w uchwale z dnia 8 maja 2024 r. (III CZP 142/22) wskazał, że jeżeli poszkodowany poniósł już koszty naprawy, to wysokość odszkodowania powinna odpowiadać tym kosztom, chyba że są one oczywiście nieuzasadnione, a wysokość odszkodowania nie zależy od ulg i rabatów możliwych

do uzyskania przez poszkodowanego od podmiotów współpracujących z ubezpieczycielem. Natomiast w sytuacji, gdy poszkodowany nie poniósł jeszcze kosztów naprawy pojazdu, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów powinna odpowiadać przeciętnym kosztom naprawy na lokalnym rynku, z uwzględnieniem możliwych do uzyskania przez poszkodowanego ulg i rabatów, chyba że skorzystaniu z nich sprzeciwia się jego uzasadniony interes.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że właściciel uszkodzonego pojazdu zeznał, że za środki uzyskane z odszkodowania oraz cesji samochód został naprawiony,

jednak naprawa nie została przeprowadzona w pełnym zakresie i nie przywróciła pojazdu do stanu poprzedniego. Oznacza to, że wypłacone przez pozwanego odszkodowanie było zaniżone i nie pozwalało na pokrycie rzeczywistych kosztów naprawy prowadzących do przywrócenia stanu sprzed szkody. Poszkodowanemu przysługuje zaś prawo do pełnego odszkodowania, które pozwoli na usunięcie całej szkody.

Ponadto, zdaniem Sądu, nie można było wymagać od poszkodowanego skorzystania

z usług warsztatów oferowanych przez pozwanego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem poszkodowany ma prawo dokonania wyboru warsztatu, któremu zleci naprawę samochodu,

o ile koszty naprawy wyliczone przez ten warsztat będą konieczne i ekonomicznie uzasadnione, a stosowane stawki robocizny będą mieścić się granicach stawek stosowanych na lokalnym rynku. Poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. W niniejszej sprawie świadek zeznał, że obawiał się oddać samochód do serwisu wskazanego

przez pozwanego, do którego nie miał zaufania, a nadto chciał naprawić samochód w miejscowości zamieszkania, nie zaś we wskazanym zakładzie mieszczącym się w S.. Ubezpieczyciel nie ma prawa narzucać poszkodowanemu konkretnego warsztatu, w którym ma zostać przeprowadzona naprawa.

Ubocznie warto dodać, że w uchwale z 24 września 2025 r. (sygn. akt III CZP 32/24) Sąd Najwyższy dopuścił możliwość ustalenia wysokości odszkodowania

z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jako równowartości hipotetycznych kosztów naprawy także wtedy, gdy poszkodowany naprawił pojazd.

W świetle opinii biegłego sądowego niezbędny i celowy, tj. technicznie i technologicznie konieczny i uzasadniony koszt naprawy pojazdu pozwalający na przywrócenie stanu poprzedniego pojazdu, przy użyciu części zamiennych (...) oferowanych przez innych dystrybutorów (spoza sieci (...)) i „(...)” dystrybuowanych przez producenta części (reguła najbliżej ceny średniej) wynosił 3.168,43 zł. W ocenie sądu w przypadku 18- letniego samochodu zastosowanie tej kategorii części zamiennych byłoby wystarczające do doprowadzenia pojazdu do stanu i wartości sprzed szkody i przywróciłoby walory użytkowe i estetyczne pojazdu, a taka naprawa byłaby zgodna z technologią producenta. W swoim kosztorysie biegły uwzględnił stawki za prace lakiernicze zgodnie ze stawkami stosowanymi przez zakłady blacharsko - lakiernicze poza siecią (...) działające na terenie L.

w kwietniu 2024 roku. W związku z powyższym, po zestawieniu z opinią biegłego kalkulacji naprawy sporządzonej przez ubezpieczyciela wskazać należy, że kalkulacja przedstawiona przez pozwanego została zaniżona i nie pozwoliłaby w pełni na usunięcie skutków zdarzenia.

Nie ma zatem wątpliwości, że koszt naprawy samochodu E. (...) jest wyższy aniżeli wysokość odszkodowania przyznanego przez ubezpieczyciela. W realiach niniejszej sprawy Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zasadne było oparcie rozstrzygnięcia o wyliczenia biegłego sądowego. W konsekwencji Sąd uznał, że niezbędny i celowy koszt naprawy, pozwalający na przywrócenie stanu poprzedniego pojazdu, wynosił 3.168,43 zł.

Do tej pory pozwany wypłacił 1.677,13 zł, a zatem do pokrycia pełnej szkody brakuje 1.491,30 zł (3.168,43 zł - 1.677,13 zł). Mając na uwadze powyższe w punkcie I. sentencji wyroku Sąd zasądził na rzecz powoda kwotę 1.491,30 zł. O odsetkach za opóźnienie orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. W pozostałej części powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. w punkcie III. sentencji wyroku. Powód wygrał proces w 89,26 %, a pozwany w 10,74 %. Na koszty powoda złożyły się: 200 zł tytułem opłaty od pozwu, 900 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), 500 zł tytułem zaliczki na poczet kosztów dowodu z opinii biegłego i 17 zł tytułem opłaty skarbowej

od pełnomocnictwa procesowego, tj. łącznie 1.617 zł. Na koszty pozwanego składały się zaś: 900 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego i 17 zł tytułem opłaty skarbowej

od pełnomocnictwa procesowego, tj. łącznie 917 zł. Stosownie do stopnia wygranej powód powinien zatem otrzymać zwrot kwoty 1.443,33 zł, a pozwany kwoty 98,49 zł. Po potrąceniu wzajemnych należności z tytułu kosztów procesu na rzecz powoda należało zatem zasądzić kwotę 1.344,84 zł.

Na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych Sąd nakazał pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Grudziądzu kwotę 33,22 zł, a od pozwanego kwotę 267,78 zł tytułem części wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa (punkt IV. i V. sentencji wyroku). Łączna suma kosztów sądowych tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa wyniosła 300 zł (część wynagrodzenia biegłego ponad wysokość zaliczki uiszczonej przez powoda). Strony powinny ponieść te koszty w takim stopniu, w jakim przegrały sprawę, tj. powód w 10,74 %, a pozwany w 89,26 %.