Pozwana ma zapłacić 6 257,53 zł z pożyczki, bo nie wykazała, że nie jest posiadaczką rachunku

Strona powodowa (...) z siedzibą w N. wniosła o zasądzenie od pozwanej M. C. kwoty 6 257,53 zł wraz z maksymalnymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty od kwoty 3 000 zł oraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty od kwoty 2 792,93 zł oraz o zasądzenie od pozwanej kosztów procesu. Strona powodowa wskazała, że roszczenie wynika z umowy pożyczki z 11 lutego 2021 r. zawartej między (...) Sp. z o.o. z siedzibą w E. a pozwaną, lecz pozwana mimo oznaczonego na dzień 8 maja 2021 r. terminu spłaty nie dokonała spłaty. Strona powodowa podniosła, że nabyła wierzytelność z przedmiotowej umowy pożyczki, a na kwotę dochodzoną pozwem składają się:

- pozostała do zapłaty kwota udzielonej pożyczki — 3 000 zł,

- pozostała do zapłaty kwota prowizji umownej — 464,60 zł,

- pozostała do zapłaty kwota odsetek umownych naliczona od kwoty udzielonej pożyczki według stopy równej dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP i 3,5% (maksymalne odsetki ustawowe) od dnia 2021- 02-11 do dnia 2021-05-08 — 17,80 zł,

- kwota odsetek ustawowych za opóźnienie naliczona przez wierzyciela pierwotnego od pozostałej do zapłaty udzielonej pożyczki według stopy równej dwukrotności sumy stopy referencyjnej N BP i 5,5% (maksymalne odsetki za opóźnienie) od dnia następującego po dniu wymagalności, tj. od dnia 2021-05-09 do dnia 2022-01-14 — 247,20 zł,

- kwota odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych przez powoda od pozostałej do zapłaty kwoty udzielonej pożyczki według stopy równej dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP i 5,5% (maksymalne odsetki za opóźnienie) od dnia 2022-01-15 do dnia 2025-10-10 — 2 527,93 zł.

Strona powodowa w 2022 r. zainicjowała postępowanie w elektronicznym postępowaniu upominawczym, które zakończyło się postanowieniem o umorzeniu postępowania wobec braku podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Od wydanego przez referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w Kłodzku nakazu zapłaty pozwana reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła sprzeciw zaskarżając go w całości i podniosła zarzuty: braku legitymacji czynnej po stronic powoda; nieudowodnienia roszczenia powoda co do zasady i wysokości; stosowania w treści umowy będącej źródłem roszczeń powoda klauzul niedozwolonych w rozumieniu art. 385’k.c. skutkujących ich bezskutecznością i nieważnością oraz sprzecznych z treścią przepisu art. 359 § 2

1 k.c. stanowiącego o treści odsetek maksymalnych. Pozwana wskazała, że strona powodowa nie udowodniła nabycia wierzytelności podnosząc, że dla jej skuteczności powinna być w sposób wystarczający zindywidualizowana, a przedłożenie załącznika nr 4 – Wykazu wierzytelności do umowy przelewu wierzytelności nie stanowi skutecznego dowodu indywidualizacji. Pozwana zarzuciła także, że przedłożone dokumenty nie stanowią odpisów, lecz wyciągi z dokumentów i winny uwierzytelnione zgodnie z art.96 pkt 2 Prawa o notariacie. Pozwana podniosłą, że strona powodowa nie wykazała, by do zawarcia umowy pożyczki doszło w jakiejkolwiek formie – pisemnej, elektronicznej, ustnej lub dokumentowej.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W (...) Sp. z o.o. warunkiem zawarcia umowy za pośrednictwem strony internetowej oraz udzielenia pożyczki było uprzednie utworzenie przez pożyczkobiorcę (...) na stronie internetowej i posiadanie przez pożyczkobiorcę aktywnego (...). Według wymagań pożyczkodawcy, pożyczkobiorca powinien podać podczas tworzenia (...) prawdziwe dane. (...) na stronie internetowej mógł zostać utworzony również przez Dział Obsługi Klienta na podstawie danych uzyskanych od pożyczkobiorcy w drodze telefonicznej rozmowy. Po utworzeniu przez pożyczkobiorcę (...) na stronie internetowej, pożyczkobiorca, celem weryfikacji danych oraz potwierdzenia numeru rachunku bankowego pożyczkobiorcy, zobowiązany był do dokonania tytułem opłaty rejestracyjnej jednorazowego przelewu w kwocie 0,01 PLN (słownie: jeden grosz) w przypadku zwykłego przelewu z rachunku bankowego pożyczkobiorcy lub 1 PLN (słownie: jeden złoty) w przypadku wykorzystania dostępnego na stronie internetowej (...). Przelew opłaty rejestracyjnej powinien był być wykonany z rachunku bankowego pożyczkobiorcy, na rachunek bankowy pożyczkodawcy lub z wykorzystaniem dostępnego na stronie internetowej pożyczkodawcy (...). W tytule przelewu kwoty opłaty rejestracyjnej, pożyczkobiorca powinien był wpisać tekst zgodny z komunikatem zawartym w e-mailu wysłanym do pożyczkobiorcy po utworzeniu (...) na stronie internetowej. Zapisy tych postanowień umowy nie miały zastosowania (zapisy ust. 5-8 umowy) w przypadku, gdy klient został już uprzednio zidentyfikowany przez pożyczkodawcę. Opłata rejestracyjna oznaczała jednorazową opłatę pobieraną przez pożyczkodawcę przy rejestracji za pośrednictwem (...) na stronie internetowej. Opłata ta pobierana była celem weryfikacji numeru rachunku bankowego pożyczkobiorcy

Pozwana M. C. w dniu 15 lipca 2020 r. z rachunku bankowego (...) dokonała na rzecz (...) Sp. z o.o. kwoty 0,01 zł.

Dowód: umowa pożyczki z dnia 11.02.2021 r. – dokument na płycie CD, potwierdzenie wykonania operacji – dokumenty na płycie CD, wydruk – okładka tył

W dniu 11 lutego 2021 r. pozwana M. C. i (...) Sp. z o.o. zawarli umowę pożyczki na kwotę 3 000 zł. Strony określiły kwotę odsetek na 17,80 zł, prowizję na 464,60 zł, całkowity koszt pożyczki na 484,40 zł. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 3 482,40 zł. Umowa pożyczki została zawarta na 30 dni.

Dowód: umowa pożyczki z dnia 11.02.2021 r. – dokument na płycie CD

W dniu 11 lutego 2021 r. (...) Sp. z o.o. dokonała przelewu kwoty 3 000 zł na rachunek bankowy wskazany przez pozwaną o (...), a jako odbiorca wskazana została pozwana M. C..

Dowód: potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej – dokumenty na płycie CD, wydruk – okładka tył

Strona powodowa nabyła w dniu 19 stycznia 2022 r. na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności od (...) Sp. z o.o. wierzytelność wynikającą z umowy pożyczki z 11 lutego 2021 r. przysługującą od pozwanej M. C..

Dowód: umowa sprzedaży wierzytelności – dokument na płycie CD, z załącznik nr 4 – k.17 i 18 verte

Strona powodowa zawiadomiła pozwaną o sprzedaży wierzytelności przez (...) Sp. z o.o. i skierowała do niej wezwanie do zapłaty kwoty 3 753,81 zł pismem z dnia 2 lutego 20222 r.

Dowód: zawiadomienie o przelewie – k.15, przedsądowe wezwanie do zapłaty – k.16

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Ze względu na podniesienie przez pozwaną szeregu zarzutów, w pierwszej kolejności Sąd odniesie się do zarzutu braku legitymacji procesowej czynnej. Wskazać należy, że jest on chybiony. Strona powodowa uczyniła zadość w zakresie wykazania swej legitymacji procesowej czynnej przedkładając umowę sprzedaży wierzytelności z dnia 19 stycznia 2022 r. na elektronicznym nośniku i wyciąg z załącznika nr 4 (formie elektronicznej i wydruku). Z dowodów tych jednoznacznie wynika, że nabyła wierzytelność z umowy pożyczki z 11 lutego 2021 r. przysługującą od pozwanej M. C.. Umowa sprzedaży wierzytelności opatrzona jest przez osoby uprawnione podpisem kwalifikowanym. Również dane wpisane w poszczególnych rubrykach załącznika nr 4 potwierdzają, jaka konkretnie wierzytelność między innymi została sprzedana. W poszczególnych rubrykach tego załącznika wpisane zostały dane osobowe pozwanej i dane wynikające z przedmiotowej pożyczki. Pozwana skoncentrowała się w tym zakresie na uchybieniach co do poświadczenia za zgodność z oryginałem dokumentu zupełnie pomijając, że nie jest to dokument w tradycyjnym znaczeniu, lecz w formie elektronicznej, co przecież wynika wprost z postanowień ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Zwrócić należy uwagę, że przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dopuszczają dowody nie tylko w formie dokumentu, ale także innych środków dowodowych. W istocie uzasadnienie tego zarzutu w sprzeciwie zawiera ogólne twierdzenia nie odnoszące się w żaden sposób do dowodów w niniejszej sprawie, zupełnie je pomijając, choć wraz ze odpisem pozwu i nakazu zapłaty wśród załączników znajdowała się także płyta CD.

Zdaniem Sądu w związku z twierdzeniem pozwanej, iż w niniejszej sprawie zgodnie z art.96 ust. 2 Prawa o notariacie zgodność wyciągu z okazanym dokumentem mógł poświadczyć tylko notariusz są niezasadne, a miałyby znaczenie w kontekście przepisu art.788 k.p.c., który jednak w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

W odniesieniu do zarzutu braku udowodnienia roszczenia powoda co do zasady i wysokości stwierdzić należy, że jest on niezasadny, skoro strona powodowa czyniąc zadość wymogowi art. 6 k.c. i art.232 zd. 1 k.p.c. dołączyła na płycie dowody w postaci umowy pożyczki z dnia 11 lutego 2021 r. i dwóch potwierdzeń wykonania operacji. Umowa została zawarta w formie pisemnej na elektronicznym nośniku. Zgodnie z treścią art.29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim i jej pozostałymi postanowieniami co do umów zawieranych na odległość taka forma jest dopuszczalna. Wskazać wypada, że zgodnie z art.5 pkt 13 ustawy o kredycie konsumenckim, umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość to umowa o kredyt konsumencki zawierana z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, o której mowa w ustawie obecnie z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz.1796 [ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. z 2012 r. poz. 1225) została derogowana przez ustawę o prawach konsumenta]. Taką też definicję umowy podaje art.2 pkt 1 ustawy o prawach konsumenta wskazując, że przez umowę zawartą na odległość należy rozumieć umowę zawartą z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie. W pkt 8 tego przepisu (art. 2) ustawy o prawach konsumenta określono, że za pośrednictwem internetowej platformy handlowej, a więc usługi korzystającej z oprogramowania, w tym ze strony internetowej, z części strony internetowej lub aplikacji, obsługiwanego przez przedsiębiorcę lub w jego imieniu, w ramach której umożliwia się konsumentom zawieranie z innymi przedsiębiorcami umów na odległość.

Z postanowień zawartych w § 5 umowy pożyczki wynika, że pożyczkodawca lub pośrednik kredytowy poinformuje pożyczkobiorcę o przyznaniu lub odmowie przyznania pożyczki telefonicznie lub wysyłając wiadomość SMS lub e-mail lub za pomocą komunikatu zamieszczonego na (...), zaś udzielenie pożyczki jest uzależnione od pozytywnej weryfikacji wniosku o pożyczkę oraz oceny zdolności kredytowej pożyczkobiorcy. Dalej wskazano, że po wydaniu pozytywnej decyzji o udzieleniu pożyczki, pożyczkodawca bezzwłocznie, w terminie nie dłuższym niż 72 godziny, przekazuje przelewem bankowym kwotę wypłaconą na rachunek bankowy pożyczkobiorcy.

Strona powodowa wykazała, że pierwotny wierzyciel wypłacił pozwanej kwotę pożyczki 3 000 zł tego samego dnia, w którym zawarto umowę pożyczki, tj. 11 lutego 2021 r. Pozwana nie negowała, że uiściła opłatę rejestracyjną w wysokości 0,01 zł. Z potwierdzenia wykonania tej operacji z 15 lipca 2020 r. wynika numer rachunku bankowego, z którego uiszczono opłatę oraz tytuł operacji, w którym wskazano: potwierdzam rejestrację nr (...) i zgadzam się na umowę pożyczki O..pl. (...) dowód znajdujący się na płycie CD zawnioskowany przez stronę powodową, to potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej z 11 lutego 2021 r. I z niego wynika w sposób jednoznaczny, że na rachunek pozwanej określony w przelewie opłaty rejestracyjnej, wpłynęła w dniu 11 lutego 2021 r. kwota pożyczki 3 000 zł. Pozwana zanegowała tę okoliczność.

W związku z tym, strona powodowa przerzuciła ciężar dowodu na pozwaną, to winna podjąć stosowną inicjatywę dowodową, a czego w tej sprawie zabrakło, zamiast jedynie koncentrować się na obszernych ogólnych dywagacjach w uzasadnieniu sprzeciwu. Skoro więc strona powodowa wykazała, że na rachunek bankowy wskazany przez pozwaną przelała kwotę pożyczki, to rzeczą pozwanej było udowodnienie, że nie jest posiadaczem tego rachunku bankowego. Prawo bankowe nie dopuszcza, z wyłączeniem określonych spraw, by inny podmiot niż posiadacz rachunku zwracał się z zapytaniami w tym przedmiocie. Po numerze rachunku można ustalić, w którym banku prowadzony jest rachunek bankowy i następnie zwrócić się do tego banku o potwierdzenie, że dana osoba nie jest jego posiadaczem. Pozwana w tym zakresie żadnego dowodu nie przedstawiła. Podobnie jeśli chodzi o kwestie związane z twierdzeniami pozwanej dotyczącymi tego, że wydruki transakcji nie dowodzą, że transakcja doszła do skutku. Jej rzeczą zatem było przedstawienie historii rachunku, że kwota 3 000 zł na jej rachunek nie wpłynęła. Zatem obowiązkowi z art.6 k.c. i art.232 zd. 1 k.p.c. pozwana nie sprostała.

Pozwana nadmierne znaczenie przypisuje ocenie wymogów formalnych określonych dowodów, jak już wskazano, nie bacząc na przepisy K.p.c. Podzielić należy w tym zakresie twierdzenia strony powodowej zawarte w piśmie z 14 stycznia 2026 r. bez zbędnego ich powtarzania w tym miejscu.

Zarzut stosowania w umowie pożyczki klauzul niedozwolonych skutkujący ich bezskutecznością i nieważnością jest bezzasadny. Zwrócić należy uwagę, że koszty pozaodsetkowe mieszą się w granicach określonych przez przepis art. 36a w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia umowy pożyczki, zgodnie z którym .

Maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu oblicza się według wzoru:

w którym poszczególne symbole oznaczają:

MPKK - maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu,

K - całkowitą kwotę kredytu,

n - okres spłaty wyrażony w dniach,

R - liczbę dni w roku.

Według tego przepisu pozaodsetkowe koszty nie mogły przekroczyć kwoty 823,93 zł. Skoro określono prowizję na 464,60 zł, to są one zgodne ww. normą prawną. W kwestii działalności pierwotnego wierzyciela, utrzymywania platformy i innych kosztów związanych z prowadzoną działalnością nie są one wygórowane.

Zwrócić należy uwagę, że pozwana mimo wezwania nie stawiła się na rozprawę celem przesłuchania. Sąd kierując wezwanie do pozwanej wskazał na rygor pominięcia jej zeznań w razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa. Nie stawiając się na rozprawę, pozwana uniemożliwiła przeprowadzenie dowodu z jej przesłuchania, w szczególności w zakresie okoliczności związanych z ustalaniem treści postanowień umownych, w tym prowizji, ale także podejmowanych czynności związanych z zawarciem umowy pożyczki. Sama okoliczność, iż pozwana zaprzeczyła, by postanowienia umowy były przedmiotem negocjacji są niewystarczające.

Mając na względzie powyższe, Sąd zasądził dochodzoną kwotę zgodnie z żądaniem, bowiem pozwana nie udowodniła, by po pierwsze jakąkolwiek kwotę tytułem spłaty przedmiotowej pożyczki uczyniła, po drugie poprzestając jedynie na zakwestionowaniu również co do wysokości dochodzonego roszczenia, nie wykazała, że kwoty dochodzone w szczególności tytułem skapitalizowanych odsetek są nieprawidłowo wyliczone, tym bardziej, że w dobie internetu istnieją ogólnodostępne kalkulatory do ich wyliczania. O odsetkach orzeczono w myśl art.481 k.c. Natomiast o odsetkach od skapitalizowanych odsetek na podstawie art.482 k.c. Pozew został wniesiony 12 listopada, a więc od tej daty należne są te odsetki.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.c. zasądzając je w całości od pozwanej jako przegrywającej proces wraz z należnymi odsetkami. Na koszty te składają się opłata od pozwu 400 zł, koszty zastępstwa procesowego 1 800 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł.

14.04.2026 r.

ZARZĄDZENIE

1. (...)

2. (...)