Bank cofnął pozew o 160 tys. zł, sąd umorzył sprawę i oddalił żądanie odsetek

Powód (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych A. M. i P. M. kwoty 160.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 3 października 2023 roku do dnia zapłaty. Ewentualnie powodowy bank wniósł o zasadzenie kwoty 160.000zł łącznie, ewentualnie w częściach równych, tj. po 80.000 zł od każdego z pozwanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 3 października 2023 roku do dnia zapłaty.

Ewentualnie powód wniósł o zmianę wysokości świadczenia w postaci przysługującej powodowi od strony pozwanej należności z tytułu rozliczenia nieważnej umowy kredytu nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...) waloryzowany kursem CHF z dnia 6 września 2006 roku, która powinna być poddana waloryzacji sądowej w ten sposób, ze poza roszczeniem o zwrot środków wypłaconych przy uruchomieniu kredytu w ich nominalnej wysokości powodowi przysługuje dodatkowe świadczenie w postaci kwoty 29.261,90 zł wynikającej z istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza i wniósł o zasądzenie od pozwanych solidarnie na kwoty 29.261,90 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następującego po dniu doręczenia pozwu do dnia zapłaty, stanowiącej dodatkowa kwotę ponad nominalną kwotę kapitału ; ewentualnie zasądzenie kwoty 29.261,90 zł łącznie ewentualnie zaś w częściach równych, tj. po 14.630,92 zł od każdego z pozwanych.

Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości podnosząc przy tym zarzut przedawnienia co do żądania zwrotu kwoty nominalnej odpowiadającej kwocie wypłaconego kapitału kredytu (odpowiedź na pozew k.69 i nast.). Nadto wskazali, że umowa na podstawie której otrzymali od banku pieniądze była nieważna, co zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu. Wskazali, że uwzględnienie żądania powodowego banku byłoby sprzeczne z celem prewencyjnym Dyrektywy 93/13, a wykładnia prawa zmierzająca do przyznania nieuczciwym przedsiębiorcom wynagrodzenia stanowi próbę obejścia celu Dyrektywy 93/13/EWG i z tego powodu nie może być zaakceptowana.

Powodowy bank w piśmie procesowym z dnia 12 marca 2024 roku (k.98-98v) cofnął powództwo w zakresie roszczenia o zmianę wysokości (ukształtowanie) świadczenia oraz zasadzenie świadczenia wynikającego z istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza, tj. cofnął w całości roszczenie o dokonanie waloryzacji sądowej i podtrzymał powództwo w zakresie roszczenia o zwrot świadczenia w postaci kapitału wypłaconego pozwanym.

Pismem z dnia 28 sierpnia 2024 roku (k.109-109v.) pozwani, w związku z zawarciem z powodowym bankiem Porozumienia Kompensacyjnego podnieśli zarzut kompensaty umownej co do żądania kwoty nominalnej odpowiadającej kwocie wypłaconego kapitału kredytu i wskazali, iż zgodnie z postanowieniami zawartej umowy z dnia 23 stycznia 2024 roku strony dokonały potrącenia wzajemnych roszczeń.

Powodowy bank w piśmie procesowym z dnia 10 września 2024 roku (k.119-120) cofnął powództwo w zakresie kwoty 160.000 zł, dochodzonej tytułem zwrotu kapitału oddanego pozwanym do dyspozycji, w związku ze spełnieniem tego świadczenia przez pozwanych w toku postępowania w wyniku dokonania potrącenia na mocy zawartego porozumienia kompensacyjnego; podtrzymał żądanie zasądzenia od pozwanych odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 160.000 zł liczonych od dnia 3 października 2023 roku do dnia 23 stycznia 2024 roku i wniósł o umorzenie postepowania w zakresie cofniętego roszczenia (w zakresie kwoty 160.000 zł). Nadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w wysokości stanowiącej dwukrotność stawki minimalnej.

Pozwani w piśmie procesowym z dnia 25 września 2024 roku (k.126 i nast.) nie sprzeciwili się cofnięciu przez powoda powództwa co do zapłaty kwoty 160.000 zł. Natomiast podnieśli, iż bezzasadne jest żądanie zasądzenia od pozwanych na rzecz powoda odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 160.000 zł od dnia 2 października 2023 roku do dnia 23 stycznia 2024 roku.

W kolejnym piśmie procesowym z dnia 13 listopada 2024 roku (k.142-143) powodowy bank podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wskazał, ze cofnięcie pozwu było podyktowane zaspokojeniem roszczenia o zwrot nominalnej kwoty kapitału kredytu w toku zainicjonowanego nim postepowania. A spełnienie świadczenia nastąpiło po wytoczeniu powództwa przez bank, co potwierdza, iż pozwani dali powód do wytoczenia niniejszego powództwa.

Sąd ustalił:

Pozwani A. M. i P. M. oraz powód (...) S.A. z siedzibą w W. w dniu 6 września 2006 roku zawarli umowę nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...) waloryzowany kursem CHF (umowa k. 28 i nast. w aktach I C 99/21). Na mocy umowy powodowy bank zobowiązał się pozostawić do dyspozycji kredytobiorcy kredyt w kwocie 63.348,77 CHF.

Pozwani tytułem spłaty zobowiązania kredytowego uiścili łącznie na rzecz banku (do września 2023 roku) kwotę 226.813,22 zł (k.111)

Na skutek postepowania zainicjowanego przez pozwanych Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 października 2021 roku , sygn. akt I C 99/21 (odpis wyroku k.343.) ustalił nieważność umowy.

Pismem z dnia 9 sierpnia 2023 roku (k.32-33v) powodowy bank wezwał pozwanych do zapłaty kwoty 160.000 zł w terminie 1 miesiąca. Pismo to zostało doręczone 4 września 2023 roku (k. wydruk śledzenie przesyłek k.34 i nast.)

Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 28 grudnia 2023 roku w sprawie V ACa 10/12 zmienił powyższe orzeczenie Sądu Okręgowego w Gliwicach o tyle, że zasądził od banku na rzecz każdego z pozwanych kwotę po 24.679,67 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 6 kwietnia 2020 roku (kopia wyroku k.489, uzasadnienie k. 500 nast.)..W dniu 23 stycznia 2024r. strony zawarły porozumienie kompensacyjne, w którym potrącono roszczenie pozwanych z roszczeniem powoda o zwrot kapitału kredytu, przez co wierzytelność powoda uległa umorzeniu (porozumienie k. 110-112)

Powyższe okoliczności nie były sporne.

Sąd zważył następuje:

Powództwo główne w zakresie żądania zapłaty kwoty 160.000 zł jaki w zakresie powództwa ewentualnego w zakresie żądania zmiany wysokości świadczenia i zasądzenia od pozwanych kwoty 29.261,90 zł, zostały cofnięte kolejnymi pismami z dnia 12 marca 2024 roku i 10 września 2024 roku. Cofnięcie pozwu miało miejsce przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana, a zatem nie wymagało zgody pozwanej. Wobec cofnięcia pozwu Sąd umorzył postępowanie w oparciu o przepisy art. 203 § 1 k.p.c. i art. 355 k.p.c.

Podtrzymywane przez powoda żądanie zasądzenia na jego rzecz od pozwanej kwoty 160.000 zł (stanowiącej kwotę kapitału wypłaconego pozwanej przez powodowy bank w związku z zawartą umową kredytu) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 października 2023 roku do dnia 23 stycznia 2024 roku nie zasługiwało na uwzględnienie jako oczywiście bezzasadne – co do wysokości i zasady. Między stronami, na skutek prawomocnego ustalenia nieważności umowy, doszło do wzajemnego rozliczenia w drodze porozumienia kompensacyjnego z

23.01.2024r. Bezspornym jest, że do wezwania do zapłaty z 9.08.2023r. roku pozwani realizowali zobowiązania umowne, a zatem nie pozostawali w jakimkolwiek opóźnieniu. W dacie wezwania przez bank do zapłaty (9.08.2023r.) w toku było postępowanie sądowe (zakończone prawomocnym wyrokiem z 28.12.2023r.) oparte na zarzucie nieważności umowy, którą to nieważność powód (pozwany w tamtej sprawie) konsekwentnie kwestionował.

Zauważyć też należy, ze powodowy bank do czasu zapadnięcia prawomocnego wyroku przesądzającego nieważność umowy dysponował systematycznie płaconą przez pozwanych kwotą odpowiadającą świadczeniom należnym na podstawie umowy, która wyczerpywała roszczenie banku o zwrot kapitału. Dodatkowo zawarte przez strony porozumienie kompensacyjne z dnia 23 stycznia 2024 roku miało moc wsteczną od momentu, w którym potrącenie stało się możliwe, co powoduje brak zapadalności odsetek za opóźnienie.

Ostatecznie zatem Sąd oddalił powództwo o zapłatę jako bezzasadne.

W odniesieniu do odpowiedzialności z tytułu kosztów procesu, odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy art. 98 i nast. kpc. Cofnięcie pozwu traktowane jest jako przegranie sprawy, chyba że wywołane było zaspokojeniem roszczenia powoda w toku procesu.

Co do roszczenia o zapłatę ukształtowanie i zapłatę kwoty 29 261.90zł cofnięcie powództwa nastąpiło wyłącznie na skutek decyzji powoda o odstąpieniu od dochodzenia roszczenia w tej części (jeżeli nawet wpływ na to miało orzecznictwo TSUE, to nie stanowiło to zmiany okoliczności faktycznych mogących stanowić podstawę żądania a jedynie skutkowało odmienną oceną jego zasadności przez powoda), a co za tym idzie – koszty w tej części obciążają powoda.

W ocenie sądu także w pozostałej części – tj. w zakresie żądania zwrotu kapitału, złożenie oświadczenia o potrąceniu nie może być uznane za zaspokojenie roszczenia. W niniejszej sprawie co prawda rozliczenie kompensacyjne potrącenia nastąpiło miesiąc po wytoczeniu powództwa w niniejszej sprawie, zauważyć jednak należy, że powództwo wytoczono przed prawomocnym zakończeniem postępowania, w którym bank konsekwentne kwestionował nieważność umowy, a niecały miesiąc po zapadnięciu wyroku zawarto porozumienie kompensacyjne. Pozwani zatem nie dali powodu do wytoczenia tego powództwa, zwłaszcza że jak podniesiono wyżej kwota odpowiadająca kapitałowi kredytu cały ten czas pozostawała w dyspozycji banku. Zauważyć też należy, że pomimo rozliczenia dokonanego w styczniu 2024r., powód do września podtrzymywał żądanie. W tych okolicznościach wobec braku podstaw do uznania, by podstawę cofnięcia pozwu stanowiło zaspokojenie roszczenia, na mocy art. 203 kpc w zw. z art. 98 kpc orzeczono jak w punkcie 2 sentencji – zasądzając na rzecz pozwanych koszty zastępstwa procesowego ustalone w oparciu o § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (5.400 zł) oraz opłata od pełnomocnictw (34 zł)..