Ubezpieczyciel dopłaci 2129,45 zł za naprawę auta po kolizji, reszta żądania oddalona

Pozwem z dnia 5 grudnia 2024 roku (data nadania w urzędzie pocztowym – k. 34) U. C. (1), reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata (pełnomocnictwo – k. 7), wniósł o zasądzenie od (...) Towarzystwa (...) spółki akcyjnej z siedzibą w C. kwoty 11.539,23 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 29 czerwca 2023 roku do dnia zapłaty. Wniósł również o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 28 maja 2023 roku doszło do kolizji drogowej, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki (...). (...) o nr rejestracyjnym (...), będący jego własnością. Zaznaczył, że w wyniku tego zdarzenia uszkodzona została tylna część jego pojazdu oraz doszło do awarii lewarka zmiany biegów. Podał, że sprawca kolizji został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomiu wydanym w dniu 1 lutego 2024 roku w sprawie (...). Kolejno wskazał, że strona pozwana początkowo odmówiła wypłaty odszkodowania, jednak w dniu 2 grudnia 2024 roku uznała swoje roszczenie do kwoty 5.506,06 zł i w tej wysokości wypłacono mu odszkodowanie. Podniósł, że nie zgodził się z tak niską ceną i z uwagi na wątpliwości co do wyliczeń pozwanej, skorzystał z usługi prywatnego rzeczoznawcy. Zgodnie z prywatną ekspertyzą koszty naprawy pojazdu wynoszą 15.384,79 zł. Zaznaczył, że dokonał już naprawy lewarka skrzyni biegów, co wiązało się z kosztem w wysokości 1.660,50 zł

(pozew – k. 3 – 6).

Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Radomiu, nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym w dniu 18 grudnia 2024 roku, w sprawie I Nc (...), orzekł zgodnie z żądaniem pozwu

(nakaz zapłaty – k. 36).

W dniu 3 lutego 2025 roku (data nadania w urzędzie pocztowym – k. 49) (...) spółka akcyjna z siedzibą w C., reprezentowana w sprawie przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego (pełnomocnictwo – k. 43), wniosła sprzeciw od ww. nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jej rzecz zwrotu kosztów procesu.

Strona pozwana nie kwestionowała swojej odpowiedzialności odszkodowawczej za przedmiotowe zdarzenie. Przyznała, że dotychczas wpłaciła powodowi odszkodowanie w kwocie 5.506,06 zł brutto tytułem kosztów naprawy pojazdu marki (...). (...) o nr rejestracyjnym (...). Podkreśliła, że kosztorys, na podstawie którego wypłaciła poszkodowanemu odszkodowanie, sporządzono na podstawie wnikliwych ustaleń, co do zakresu uszkodzeń pojazdu i technicznie uzasadnionych sposobów naprawy, przy przyjęciu niezbędnych materiałów, zaś sam poszkodowany miał możliwość przywrócenia przedmiotowego pojazdu do stanu sprzed powstania szkody za przyznaną kwotę odszkodowania w wybranym przez niego warsztacie współpracującym z pozwaną. Zarzuciła, że powód nie wykazał aby poniesiona przez niego szkoda przewyższała kwotę wypłaconą w postępowaniu likwidacyjnym. Wskazała również, że kosztorys naprawy przedstawiony przez powoda jest jedną z ofert oszacowania kosztów naprawy i uwzględnia koszty najwyższe, a przede wszystkim wykraczające poza rzeczywisty rozmiar szkody. Podniosła, że w kosztorysie tym powód niezasadnie kwalifikuje do wymiany lewarek skrzyni biegów, zderzak tylny i tłumik. Wskazała, że pojazd poszkodowanego został w całości naprawiony, ponieważ z informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że pojazd po szkodzie z dnia 28 maja 2023 roku przeszedł pozytywne badania techniczne, a tym samym nastąpiło przywrócenie pełnej sprawności i użyteczności rzeczy. W tej sytuacji zakres odszkodowania powinien odpowiadać kosztom wyłożonym przez poszkodowanego na naprawę auta. Odnośnie do żądanych w pozwie odsetek, pozwana podniosła, że roszczenie w tym zakresie jest również niezasadne. Nadto, odsetki te mogą być liczone dopiero po upływie 14 dni od dnia pozwanej odpisu pozwu, w którym to piśmie skonkretyzowano roszczenie co do wysokości

(sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 39 -42v.).

W dalszym toku postępowania stanowiska stron nie uległy zmianie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 28 maja 2023 roku w B. na skrzyżowaniu ulic (...) miała miejsce kolizja drogowa, w wyniku której kierujący pojazdem marki L. (...) o nr rejestracyjnym (...) nie zachował szczególnej ostrożności i uderzył w tył pojazdu marki (...). (...) o nr rejestracyjnym (...), który zatrzymał się przed przejściem dla pieszych, którym to autem kierował U. C. (1). Za czyn ten kierujący pojazdem marki L. (...) o nr rejestracyjnym (...), prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomiu wydanym w dniu 1 lutego 2024 roku, w sprawie II (...), został ukarany karą grzywny w wysokości 2.500 zł

(dowód: notatka urzędowa – k. 12v. oraz wyrok nakazowy – k. 43 akt II (...) Sądu Rejonowego w Radomiu; zeznania powoda U. C. (1) – k. 70v. – 71, 72; notatka informacyjna o zdarzeniu drogowym w aktach szkody na płycie CD – k. 48).

Sprawca wypadku poruszał się pojazdem posiadającym ważne ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zawarte z (...) Towarzystwem (...) spółką akcyjną z siedzibą w C.. Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi w dniu 29 maja 2023 roku

(dowód: podsumowanie zgłoszenia – k. 29 – 33).

W dniu 24 lipca 2023 roku P. H. U. E. C. w H. wystawił na rzecz U. C. (1) fakturę VAT (...) na kwotę 1.660,50 zł, tytułem naprawy lewarka skrzyni biegów

(dowód: faktura – k. 28).

Początkowo, decyzją z dnia 17 sierpnia 2023 roku ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania z uwagi na brak podstaw do przyjęcia odpowiedzialności w związku z brakiem ustalenia odpowiedzialnego za szkodę. Wskazał jednak, że powróci do rozpatrzenia zgłoszonych roszczeń po otrzymaniu notatki policyjnej lub prawomocnego wyroku sądu

(dowód: decyzja w aktach szkody na płycie CD – k. 48).

Pismem z dnia 6 listopada 2024 roku U. C. (1) wezwał (...) Towarzystwo (...) spółkę akcyjną z siedzibą w C. do zapłaty kwoty 17.045,29 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie pojazdu marki (...). (...) o nr rejestracyjnym (...) – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania

(dowód: wezwanie do zapłaty – k. 26).

Decyzją z dnia 29 listopada 2024 roku ubezpieczyciel przyznał U. C. (2) odszkodowanie w kwocie 5.506,06 zł. Odmówił natomiast wypłaty kosztów wymiany zderzaka, tłumika i naprawy lewarka skrzyni biegów z uwagi na brak wskazania uszkodzeń

(dowód: decyzja z 28 i 29 listopada 2024 r. w aktach szkody na płycie CD – k. 48).

Samochód przed przedmiotowym zdarzeniem nie był poddany żadnym naprawom, nie było w nim wcześniej żadnych szkód. Po szkodzie pojazd został naprawiony przy użyciu oryginalnych części w nieautoryzowanym serwisie

(dowód: zeznania powoda U. C. (1) – k. 70v. – 71, 72).

Koszt naprawy pojazdu marki (...). (...) o nr rejestracyjnym (...) przy zastosowaniu części oryginalnych o jakości „O” i stawce na poziomie 120 zł netto wynosi 7.635,51 zł brutto. Z kolei koszt naprawy pojazdu przy zastosowaniu części alternatywnych o jakości „P” i stawce na poziomie 120 zł netto wynosi 6.990,07 zł brutto. Naprawa tego pojazdu w nieautoryzowanej stacji obsługi pojazdów i przy użyciu części oryginalnych pozwala przywrócić pojazd do stanu sprzed zdarzenia z dnia 28 maja 2023 roku

(dowód: opinia pisemna biegłego z zakresu motoryzacji, mechaniki pojazdów i urządzeń P. J. z dnia 10 września 2025 r. wraz z załącznikami – 78 – 125; uzupełniająca pisemna opinii biegłego z zakresu motoryzacji, mechaniki pojazdów i urządzeń P. J. z dnia5 grudnia 2025 roku – k. 148 - 150v.; ustna opinia uzupełniająca biegłego z zakresu motoryzacji, mechaniki pojazdów i urządzeń P. J. złożona na rozprawie w dniu 6 maja 2026 r. – k. 173 – 174; 175).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci powołanych wyżej dokumentów prywatnych, dokumentów znajdujących się w aktach II (...) Sądu Rejonowego w Radomiu, jak również na podstawie zeznań powoda U. C. (1).

Prawdziwość i wiarygodność złożonych dokumentów nie nasuwała wątpliwości.

Sąd dał wiarę zeznaniom powoda U. C. (1) w zakresie naprawy pojazdu oraz części znajdujących się w nim przed zdarzeniem. Sąd nie dał jednak wiary tym zeznaniom w zakresie wskazanych przez powoda elementów tego pojazdu, które uległy uszkodzeniu w wyniku kolizji, do której doszło w dniu 28 maja 2023 roku, takich jak tylny zderzak, czujnik otwierania klapy bagażnika i tłumika. Uszkodzenia tych elementów nie znalazły bowiem potwierdzenia w dokumentacji szkodowej, ani sporządzonej w sprawie niniejszej opinii biegłego.

Celem ustalenia zakresu szkody w pojeździe marki (...). (...) o nr rejestracyjnym (...) powstałej w trakcie zdarzenia z dnia 28 maja 2023 roku, kosztów naprawy tego pojazdu, jak również ustalenia tego, czy naprawa przedmiotowego pojazdu

w nieautoryzowanej stacji obsługi pojazdów i przy użyciu części oryginalnych oraz części zamiennych jakości porównywalnej do części oryginalnych pozwala przywrócić pojazd do stanu sprzed zdarzenia z dnia 28 maja 2023 roku, biorąc pod uwagę czynniki takie jak marka, wiek pojazdu w dacie zdarzenia, zużycie eksploatacyjne i wcześniejsze naprawy, a także tego, czy pojazd marki X. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po kolizji z dnia 28 maja 2023 roku został naprawiony, a jeżeli tak to przy użyciu jakich części, jaka jest jakość i zakres przeprowadzonej naprawy, jaki był rynkowy koszt dokonanej naprawy, czy przeprowadzona naprawa przywróciła pojazd do stanu technicznej używalności sprzed wypadku, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego P. J..

Biegły sporządził kosztorys naprawy pojazdu powoda w dwóch wariantach, tj. przy zastosowaniu części oryginalnych o jakości „O” i stawce na poziomie 120 zł netto oraz przy zastosowaniu części alternatywnych o jakości „(...)” i stawce na poziomie 120 zł netto. Podkreślił przy tym, że odbudowa pojazdu do stanu najbardziej zbliżonego jak sprzed szkody jest możliwa jedynie przy zastosowaniu nowych, oryginalnych części o jakości „(...)”, pochodzących od producenta pojazdu, posiadających swoją trwałość i wytrzymałość, którą producent sprawdza w toku uzyskiwania homologacji. Części zamienne o jakości „(...)” gwarantują najkrótszy możliwy czas naprawy, zgodny z normami oraz technologia producenta. Wyjaśnił przy tym, że części o jakości „(...)” są częściami o mniejszej wytrzymałości, z kolei części o jakości „(...) nie spełniają podstawowych warunków wytrzymałościowych stawianych częściom oryginalnym. Naprawa pojazdu na częściach alternatywnych znacznie zmniejsza jego wytrzymałość, bezpieczeństwo przy ewentualnej kolejnej szkodzie. Nadto, bardzo niska jakość oraz złe dopasowanie znacząco wydłużają naprawę powodując wzrost kosztów naprawy, dodatkowo obniżając wartość pojazdu po naprawie, a co najważniejsze – znacząco obniżają poziom bezpieczeństwa. Wymiary części zamiennych często odbiegają od wymiarów części oryginalnych, nie posiadają zabezpieczenia antykorozyjnego, są wykonane z materiałów niskiej jakości. Co istotne, biegły dokonał sprawdzenia dostępności części alternatywnych stosowanych w kosztorysach. Z analizy danych wynika, ze na zweryfikowanych 193 części tylko 81 z nich (42%) jest w ogóle dostępna. Części dostępnych oraz z właściwą realną ceną wykazano tylko 15 sztuk, co daje wynik na poziomie 8%. Jednoznacznie stwierdził wiec, że brak jest możliwości naprawy na częściach zamiennych jakości porównywalnej do części oryginalnych (jakości „(...)”), bowiem takie części nie występują do przedmiotowego zakresu naprawy.

Odnośnie do zakresu szkód w pojeździe marki (...). (...) o nr rejestracyjnym (...) powstałej w trakcie zdarzenia z dnia 28 maja 2023 roku, biegły w sporządzonej kalkulacji nie uwzględnił, jako koniecznych do wymiany, takich części pojazdu jak tłumik i zderzak tylny. Wyjaśnił, że co prawda elementy te w kosztorysie sporządzonym na zlecenie powoda zostały zakwalifikowane jako części do wymiany, jednakże w rzeczywistości nie zostały one wymienione. Podkreślił przy tym, że z dokumentacji znajdującej w aktach sprawy nie wynika, by elementy te uległy uszkodzeniu w wyniku przedmiotowej kolizji.

Opinię powyższą zakwestionował powód. Zarzucił m.in., że biegły niezasadnie nie uwzględnił w kalkulacji naprawy wymiany zderzaka tylnego i tłumika. Podniósł, że naturalnym jest, że te części uległy w mniejszym lub większym stopniu uszkodzeniu w wyniku uderzenia w pojazd powoda. Odnośnie do tłumika, wyjaśnił, że na skutek zderzenia pojazdów, element ten przesunął się do przodu

(zastrzeżenia – k. 140-141).

W opinii uzupełniającej biegły podtrzymał wnioski zawarte w opinii głównej. Wyjaśnił, że naturalnym jest sytuacja, kiedy przy uderzeniu w tył pojazdu nie dochodzi do uszkodzenia wszystkich elementów, które znajdują się z tylu pojazdu, zaś w pojeździe powoda obszar uszkodzeń znajdował się poniżej zderzaka tylnego. Odnośnie tłumika wyjaśnił, że ewentualne przesuniecie tłumika nie powoduje jego uszkodzenia. Jest on bowiem zamocowany na elastycznych mocowaniach, które maja tłumić drgania, więc może dojść do przesunięcia tłumika, jednak takie przesuniecie nie oznacza jego uszkodzenia. Nadto, z przeprowadzonych przez biegłego oględzin pojazdu nie wynika, by tłumik został przesunięty – końcówki rur wydechowych znajdują się poza obrysem spojlera i są ustawione równo. Odnośnie zarzutu zaniżenia czasu trwania prac naprawczych pojazdu powoda wskazał, że nie powinien on ulec zmianie, bowiem nie ma zasadności lakierowania zderzaka tylnego. Końcowo wyjaśnił również, że nie odnosił się w opinii do kosztów naprawy lewarka skrzyni biegów, ponieważ jak wynika z ustalonego zakresu uszkodzeń, nie zostało to ujęte nawet w kosztorysie

(uzupełniająca pisemna opinii biegłego z zakresu motoryzacji, mechaniki pojazdów i urządzeń P. J. z dnia5 grudnia 2025 roku – k. 148 - 150v.).

Opinia powyższa została zakwestionowana przez powoda, który w dalszym ciągu podtrzymywał zarzut, że tłumik uległ uszkodzeniu w wyniku przedmiotowej kolizji, bowiem nastąpiło jego pęknięcie z lewej strony i w wyniku tego doszło do nieszczelności wydechu. Co do zderzak przyznał, że nie posiada on uszkodzeń lakierniczych, jednak na skutek uderzenia w tył pojazdu doszło do jego uszkodzenia poprzez wypięcie spinek/zatrzasków

(pismo – k. 156, 160).

W ustnych wyjaśnieniach opinii złożonych na rozprawie w dniu 6 maja 2026 roku biegły wyjaśnił, że w momencie, kiedy dokonywał oględzin pojazdu, tłumik nie był wymieniony i nie posiadał uszkodzeń, które wskazywałby, że należy go wymienić. Nadto zwrócił uwagę na to, że pojazd w momencie zdarzenia miał przebieg 142.000 km, a biegły w czasie oględzin pojazdu zastał pojazd z przebiegiem 226.000 km, czyli pojazd pokonał ponad 80.000 km i w tym czasie przeszedł trzy badania techniczne. Tłumik nie mógł być więc rozszczelniony, ponieważ nie jest możliwe, aby przejechać taki dystans z rozczynionym tłumikiem i przejść pozytywnie trzy badania techniczne. W ocenie biegłego na tłumiku nie ma żadnych uszkodzeń i z dokumentacji fotograficznej z akt sprawy również nie wynika, by tłumik był uszkodzony. Nie ma też zasadności stosowania jakiegokolwiek ubytku w wartości pojazdu, ponieważ tłumik był w dobrym stanie i nie wskazywał na zużycie. Kolejno wyjaśnił, że fakt, iż zderzak ewentualnie wyskoczył z zaczepów nie znaczy, że element ten był uszkodzony. Z dokumentacji nie wynika, że element ten posiadał jakiekolwiek uszkodzenia, które należy naprawić, a na pewno wymienić. Podkreślił, że z dokumentacji nie wynika aby zderzak się wypiął. Stanowczo stwierdził też, że nie doszło do uszkodzenia spinek zatrzasków zderzaka

(ustna opinia uzupełniająca biegłego z zakresu motoryzacji, mechaniki pojazdów i urządzeń P. J. złożona na rozprawie w dniu 6 maja 2026 r. – k. 173 – 174; 175).

W świetle wniosków wynikających z opinii biegłego, Sąd, postanowieniem z dnia 6 maja 2026 roku, na podstawie art. 235

2 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c., pominął więc wniosek dowodowy strony powodowej o sporządzenie opinii uzupełniającej biegłego poprzez dokonanie wyceny wymiany używanego zderzaka i tłumika, bowiem są to fakty nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy i zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania

( 174).

W ocenie Sądu opinia biegłego, której ustalenia i wnioski wskazano w stanie faktycznym, jest jasna, rzetelna i logiczna i zawiera odpowiedzi na wszystkie postawione pytania. Nie zachodzą przy tym żadne powody osłabiające zaufanie do wiedzy, kompetencji, doświadczenia czy bezstronności sporządzającego je biegłego. Biegły szczegółowo odniósł się do zarzutów wniesionych przez stronę powodową. Wobec powyższe Sąd uznał opinię pierwotną oraz uzupełniające za mogące stanowić podstawę dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Sąd, postanowieniem z dnia 11 czerwca 2025 roku, na podstawie art. 235

2 § 1 pkt 2 k.p.c., pominął wniosek dowodowy strony pozwanej o przesłuchanie powoda na okoliczność naprawienia szkody powstałej dnia 28 maja 2023 roku i wysokości rzeczywiście poniesionych kosztów naprawy - jako nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy

(k. 70v., 72).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo w niniejszej sprawie okazało się zasadne ale tylko częściowo.

Stosownie do przepisu art. 415 k.c., kto z winy swej wyrządził drugiej osobie szkodę obowiązany jest do jej naprawienia. Z kolei zaś w myśl art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia (§2). Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (§4).

Problematyka umów odpowiedzialności cywilnej uregulowana została również w przepisach szczególnych, tj. obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 roku ustawie

z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.2025.367). Określając zakres odpowiedzialności gwarancyjnej ubezpieczyciela należy mieć na uwadze art. 34 ust. 1, art. 36 i 38 tej ustawy. Zgodnie z art. 34 ust. 1 tej ustawy – z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Zgodnie z art. 36 odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Oznacza to, że o rodzaju i wysokości świadczeń należnych od zakładu ubezpieczeń decydują przepisy kodeksu cywilnego, zatem wysokość odszkodowania powinna być ustalona według reguł określonych w art. 363 k.c.

W myśl art. 436 §2 k.c. w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody ich posiadacze mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Pozwany jako ubezpieczyciel sprawcy szkody jest zobowiązany do naprawienia szkody. Natomiast zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.2025.367) poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Zgodnie z art. 361 §1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (art. 361 §2 k.c.).

W niniejszej sprawie pozwana nie kwestionowała istnienia podstaw swojej odpowiedzialności. za szkodę powstałą wskutek przedmiotowego zdarzenia. Tym samym bezsporna jest odpowiedzialność gwarancyjna pozwanej za powstanie szkody. Spór pomiędzy stronami sprowadzał się do określenia wysokości koniecznych, celowych i uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu, niezbędnych do przywrócenia takiego jego stanu, jaki istniał przed wypadkiem.

Strony na okoliczność udowodnienia uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu przedstawiły prywatne kosztorysy naprawy. Strona powodowa na podstawie zleconej przez siebie kalkulacji naprawy określiła jej wysokość na kwotę 15.384,79 zł brutto, zaś pozwana na kwotę 5.506,06 zł brutto.

Sąd spór ten rozstrzygnął, opierając się na wnioskach zawartych opinii biegłego z zakresu motoryzacji, mechaniki pojazdów i urządzeń P. J.. Biegły w opinii zawarł dwa warianty dwa warianty zasadnych kosztów naprawy pojazdu. Wskazał, że koszt naprawy ustalony przy pojazdu marki (...). (...) o nr rejestracyjnym (...) przy zastosowaniu części oryginalnych o jakości „(...)” i stawce na poziomie 120 zł netto wynosi 7.635,51 zł brutto, zaś przy zastosowaniu części alternatywnych o jakości „P” i stawce na poziomie 120 zł netto - 6.990,07 zł brutto. Przy czym jednoznacznie stwierdził, że odbudowa pojazdu do stanu najbardziej zbliżonego jak sprzed szkody jest możliwa jedynie przy zastosowaniu nowych, oryginalnych części o jakości „(...), pochodzących od producenta pojazdu, posiadających swoją trwałość i wytrzymałość, którą producent sprawdza w toku uzyskiwania homologacji. Wskazał również, że w pojeździe nie było wcześniej zamontowanych innych części, niż oryginalne, dlatego też w ocenie Sądu zasadne koszty naprawy pojazdu wynoszą 7.635,51 zł brutto.

Przedmiotowa szkoda pozostaje w adekwatnym związku przyczynowo skutkowym ze zdarzeniem ubezpieczeniowym, za którego następstwa odpowiedzialność ponosi pozwany z racji zawartej umowy ubezpieczenia pojazdu OC. Zaistniały, zatem, przesłanki określone w art. 822 § 1 k.c. i w art. 361 § 1 k.c. Szkoda w sprawie niniejszej to koszt, jaki musi ponieść powód ze swojego majątku (strata) w celu dokonania naprawy samochodu (przywrócenia stanu poprzedniego). Stosownie do art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili (§ 2). W istocie powszechnie przyjmuje się, że naprawienie szkody polegającej na uszkodzeniu pojazdu polega przede wszystkim na zapłaceniu kwoty koniecznej do przywrócenia samochodu do stanu poprzedniego.

Powszechne i utrwalone jest stanowisko doktryny i judykatury, że odszkodowanie przysługuje poszkodowanemu niezależnie od tego, czy pojazd został rzeczywiście naprawiony (wyrok SN z dnia 17 czerwca 1987r. sygn.. akt IV CR 158/87, wyrok SN z dnia 16 maja 2002r. sygn. akt V CKN 1273/00, wyrok SN sygn. akt I CR 151/88). Sąd w całości aprobuje wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018 roku w sprawie II CNP 43/17, Lex 2490615 – „Z art. 822 § 1 k.c. wynika, że obowiązek ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej polega na zapłacie określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone przez ubezpieczonego osobom trzecim, a więc na spełnieniu świadczenia pieniężnego. Poszkodowany może, według swojego wyboru, żądać od ubezpieczyciela zapłaty kosztów hipotetycznej restytucji albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej ustalonej zgodnie z metodą różnicy. Przepis art. 822 § 1 k.c. modyfikuje normę wynikającą z art. 363 § 1 k.c. bowiem jedynie tylko w ten sposób, że roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego przekształca się w roszczenie o zapłatę kosztów restytucji. Powstanie roszczenia w stosunku do ubezpieczyciela o zapłacenie odszkodowania, a tym samym jego zakres odszkodowania, nie zależą od tego, czy poszkodowany dokonał restytucji i czy w ogóle ma taki zamiar”.

Wskazać w tym miejscu należy, iż Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie III CZP 32/03 (publ. LEX 78592) podkreślił, że iż poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. Warsztaty te mogą posługiwać się różnymi cenami w zakresie tych samych lub podobnych prac naprawczych. Co więcej, ceny te mogą odbiegać w odpowiedniej skali od cen stosowanych przez warsztaty naprawcze działające na odpowiednim rynku lokalnym (np. na terenie określonego miasta lub gminy). Sąd Najwyższy wskazał też, iż „zgodnie z zasadą pełnej kompensaty poniesionej szkody (art. 361 § 2 k.c.), poszkodowany będzie mógł domagać się od ubezpieczyciela odszkodowania obejmującego poniesione koszty wspomnianych prac naprawczych. Za kategorię "niezbędnych" kosztów naprawy należałoby uznać takie koszty, które zostały poniesione w wyniku przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu jego technicznej używalności istniejącej przed wyrządzeniem szkody przy zastosowaniu technologicznej metody odpowiadającej rodzajowi uszkodzeń pojazdu mechanicznego. Kosztami "ekonomicznie uzasadnionymi" będą koszty ustalone według cen, którymi posługuje się wybrany przez poszkodowanego warsztat naprawczy dokonujący naprawy samochodu. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że ceny te odbiegają (są wyższe) od cen przeciętnych dla określonej kategorii usług naprawczych na rynku napraw samochodu. Jeżeli nie kwestionuje się bowiem uprawnienia do wyboru przez poszkodowanego warsztatu samochodowego mającego dokonać naprawy, miarodajne w tym zakresie powinny być ceny stosowane właśnie przez ten warsztat naprawczy w związku z naprawą indywidualnie oznaczonego pojazdu mechanicznego”. Przenosząc powyższe stanowisko Sądu Najwyższego na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że ubezpieczyciel nie ma prawa do stawek za prace naprawcze, czy rodzaju części zamiennych.

Istotnie, wskazać należy w tym miejscu na dwa ostatnie stanowiska Sądu Najwyższego wyrażone w Uchwałach Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego:

- z dnia 8 maja 2024 roku, sygn. III CZP 142/22, zgodnie z którą ,,jeżeli poszkodowany poniósł już koszty naprawy pojazdu lub zobowiązał się do ich poniesienia, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać tym kosztom, chyba że w danych okolicznościach są one oczywiście nieuzasadnione; wysokość odszkodowania nie zależy od ulg i rabatów możliwych do uzyskania przez poszkodowanego od podmiotów współpracujących z ubezpieczycielem. Jeżeli poszkodowany nie poniósł jeszcze kosztów naprawy pojazdu ani nie zobowiązał się do ich poniesienia, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać przeciętnym kosztom naprawy na lokalnym rynku, z uwzględnieniem możliwych do uzyskania przez poszkodowanego ulg i rabatów, chyba że skorzystaniu z tych ulg i rabatów sprzeciwia się jego uzasadniony interes (uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 8 maja 2024 roku, sygn. III CZP 142/22, opubl. Biuletyn SN 2024/5). Uzasadnienie uchwały nie zostało jeszcze opublikowane na stronie internetowej Sądu Najwyższego.

- z dnia 11 września 2024 roku w sprawie III CZP 65/23, zgodnie z którą jeżeli naprawa pojazdu przez poszkodowanego stała się niemożliwa, w szczególności w razie zbycia lub naprawienia pojazdu, nie jest uzasadnione ustalenie wysokości odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jako równowartości hipotetycznych kosztów naprawy.

Sąd w sprawie niniejszej nie podziela stanowiska zawartego w powyższych uchwałach, a wynika to z dwóch powodów.

Po pierwsze, uchwały nie mają mocy wiążącej. Zgodnie bowiem z art. 87 par. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym "uchwały pełnego składu SN, składu połączonych izb oraz składu całej izby, z chwilą ich podjęcia, uzyskują moc zasad prawnych. Skład 7 sędziów może postanowić o nadaniu uchwale mocy zasady prawnej". Sąd Najwyższy powyższym uchwałom nie nadał mocy zasady prawnej.

Po drugie, na gruncie niniejszej sprawy wskazówki Sądu Najwyższego nie mają zastosowania, gdyż poszkodowany nie posiadał dokumentów potwierdzających poniesiony rzeczywiście koszt za naprawę przedmiotowego pojazdu. Poza tym, opinia biegłego jednoznacznie wskazuje, że za kwotę deklarowaną przez ubezpieczyciela pojazd nie zostałby przywrócony do stanu sprzed wypadku. Dlatego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie należą się hipotetyczne koszty naprawy pojazdu i w całości uwzględnił opinię biegłego.

Wobec powyższego Sąd uznał, że uzasadniony koszt naprawy przedmiotowego pojazdu wynosi 7.635,51 zł brutto. Ubezpieczyciel w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił odszkodowanie w kwocie 5.506,06 zł, a zatem do dopłaty pozostaje kwota 2.129,45 zł.

Sąd nie uwzględnił żądania zwrotu kwoty 1.660,50 zł tytułem poniesionych przez powoda kosztów naprawy lewarka skrzyni biegów

(zob. k. 28), bowiem powód nie wykazał, że koszt ten pozostaje w związku z przedmiotową szkodą. Uszkodzenie tego elementu nie zostało również uwzględnione w kosztorysie powoda.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.129,45 zł o czym orzekł w punkcie 1. (pierwszym) wyroku, oddalając powództwo w pozostałej części, tj. w zakresie dalszego odszkodowania, o czym orzekł w punkcie 2. (drugim) wyroku.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c.

Orzekając o odsetkach Sąd zważył, że orzeczenie zasądzające odszkodowanie ma charakter rozstrzygnięcia deklaratoryjnego, zaś zobowiązanie do zapłaty odszkodowania jest zobowiązaniem z natury rzeczy bezterminowym, dlatego też przekształcenie go w zobowiązanie terminowe następuje stosownie do treści art. 455 k.c. (niezwłocznie) – w wyniku wezwania wierzyciela (pokrzywdzonego) skierowanego wobec dłużnika (podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody) do spełnienia świadczenia. Reguła ta, w zakresie terminu spełnienia świadczenia, doznaje modyfikacji w przypadku, gdy podmiotem zobowiązanym do naprawienia szkody jest zakład ubezpieczeń. Wówczas termin do spełnienia świadczenia wyznacza regulacja art. 817 k.c. albo art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych. W art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych ustawodawca zobligował ubezpieczyciela do spełnienia świadczenia w terminie 30 dni od daty otrzymania przez niego zawiadomienia o szkodzie. Na wypadek, gdyby we wskazanym wyżej terminie nie było możliwe ustalanie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub wysokości odszkodowania, datę wypłaty świadczenia wyznacza termin 14 – dniowy, liczony od momentu, gdy przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe.

Powód zgłosił szkodę do ubezpieczyciela w dniu 29 maja 2023 roku, a zatem trzydziestodniowy termin do zapłaty należnego odszkodowania co do zasadny upłynąłby w dniu 28 czerwca 20203 roku. Niemniej, w tym okresie ubezpieczyciel nie miał realnej możliwości ustalenia odpowiedzialności gwarancyjnej za skutki zdarzenia z dnia 28 maja 2023 roku, bowiem dopiero z pisma powoda

(zob. k. 26) dowiedział się o uprawomocnieniu wyroku nakazowego, który potwierdzał, że sprawcą zdarzenia był kierujący pojazdem, któremu strona pozwana udzielała w tym czasie ochrony ubezpieczeniowej w zakresie OC posiadacza pojazdu mechanicznego. W tej dacie ubezpieczyciel zwrócił się również do Sądu z wnioskiem o wydanie odpis tego orzeczenia,

(zob. 56,61 – 62 akt II W 2282/23 Sądu Rejonowego w Radomiu), zaś zarządzenie o wydaniu tego odpisu zostało wykonane przez pracownika sekretariatu w dniu 28 listopada 2024 roku

(zob. k. 72 akt II W (...)/23 Sądu Rejonowego w Radomiu). Z tych też względów zasadnym było zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty zasądzonej w punkcie 1. (pierwszym) wyroku od dnia następnego po dniu wydania decyzji przyznającej odszkodowanie, a więc od dnia 30 listopada 2024 roku.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu w punkcie 3. (trzecim) wyroku Sąd oparł na treści art. 100 k.p.c., stosunkowo je rozdzielając.

Strona powodowa wygrała niniejszy proces w 18,45 %, zaś pozwana – w 81,55 %.

Na koszty procesu poniesione przez stronę powodową złożyły się: 750 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa pełnomocnikowi profesjonalnemu, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600 zł ustalone w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz 800 zł tytułem wykorzystanej zaliczki – łącznie 5.167 zł. Należny zwrot kosztów powodowi wynosi zatem 953,31 zł (5.167 zł x 18,45%),

Na koszty procesu poniesione przez stronę pozwaną w kwocie 4.417 zł złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600 zł (ustalone w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych), opłata skarbowa za udzielenie pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz 800 zł tytułem wykorzystanej zaliczki. Należny zwrot kosztów pozwanej wynosi zatem 3.602,06 zł (4.417 zł x 81,55%).

Po wzajemnej kompensacji, Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 2.648,75 zł (3.602,06 zł - 953,31 zł). tytułem zwrotu kosztów procesu, o czym orzekł w punkcie 3. (trzecim) wyroku.

Sąd dodatkowo na podstawie art. 98 § 1

1 k.p.c. orzekł o odsetkach ustawowych za opóźnienie od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu.

W sprawie niniejszej zostały tymczasowo poniesione wydatki przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Radomiu, na które złożyło się wynagrodzenie biegłego w łącznej kwocie 2.479,56 zł (1.330,01 zł – k. 133 + 713,70 zł – k. 154 + 435,85 zł – k. 180).

Mając na uwadze, że powód przegrał proces w 81,55%, zaś pozwana w 18,45%, Sąd nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu tytułem wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa następujące kwoty:

a) od powoda kwotę 2.022,08 zł (2.479,56 zł x 81,55%),

b) od pozwanej kwotę 457,48 zł (2.479,56 x 18,45%),

o czym orzekł w punkcie 4. (czwartym) podpunktach a i b wyroku.

Sędzia Dariusz Wieński