Pożyczka z 2011 roku przedłużana porozumieniami. Sąd zasądził od pozwanego 89 100 zł

Treść orzeczenia około 7 minut czytania

Sygn. akt:I C 1620/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

w brzmieniu po sprostowaniu

Dnia 28 marca 2023 roku

Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:

SSO Wojciech Hajduk

po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2023 roku w Gliwicach

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa M. T.

przeciwko G. M.

o zapłatę

1. utrzymuje nakaz zapłaty Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 9 czerwca 2021r.sygn. INc 105/21 w zakresie zasądzonej kwoty 89.100,42zł (osiemdziesiąt dziewięć tysięcy sto złotych 42/100) i kosztów postepowania,

2. uchyla nakaz w zakresie odsetek i zasądza od pozwanego na rzecz powoda następujące ustawowe odsetki za opóźnienie:

-od kwoty 47.000zł (czterdzieści siedem tysięcy złotych) od dnia 3 stycznia 2018r.

-od kwoty 42.100,42zł (czterdzieści siedem tysięcy sto złotych 42/100) od dnia 9 listopada 2020r.

3. w pozostałym zakresie powództwo oddala

IC 1620/22 UZASADNIENIE

Powód M. T. domagał się zasądzenia od pozwanego G. M. łącznie kwoty 89.100,42zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 stycznia 2018r. Uzasadnił, że w dniu 15.01.2011 r. w K., zawarł z pozwanym w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi umowę pożyczki kwoty 47.000,00 zł na okres do dnia 16.01.2012r. Pozwany potwierdził otrzymanie pieniędzy składając stosowne oświadczenie w treści umowy. Jednocześnie strony zastrzegły w treści umowy, że odsetki z tytułu udzielonej pożyczki (tj. wynagrodzenie powoda za udzielenie pożyczki) wynosić będą 15% w skali rocznej i będą naliczane za okres od dnia udzielenia pożyczki do dnia jej zwrotu. W dniu 3.06.2013 r. strony zawarł z pozwanym porozumienie przedłużając termin zwrotu pożyczki do dnia 31.12.2014 r. W dniu 31.12.2014r. zawarli kolejne porozumienie, na mocy którego ponownie wydłużyli termin zwrotu pożyczki do dnia 31.12.2017 r. Pomimo upływu terminu pożyczona kwota nie została zwrócona. Na żądanie pozwu składa się kwota pożyczki oraz skapitalizowane odsetki w kwocie 42.100,42zł.

Nakazem zapłaty w postepowaniu nakazowym z dna 9.06.2021 sygn. INc 105/21 uwzględniono żądanie [k-36].

W zarzutach od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa. Zarzucił przedawnienie roszczenia o odsetki w kwocie 42.100,42. Przyznał, że strony zawarły umowę pożyczki, która dotyczyła zobowiązań pozwanego z tytułu uszkodzenia pojazdów powoda na kwotę 12.000zł reszta stanowiła pożyczkę. P upływie terminu zwrotu powód oznajmił, że uznaje za odpracowane wyłącznie uszkodzenie pojazdów. Dlatego strony zawarły porozumienie z 3.06.2013r. Zaproponował pozwanemu, aby ten podjął zatrudnienie u jego partnerki S. S., która prowadziła tożsamą działalność gospodarczą. Przystał na tę propozycję i podjął pracę u S. S. z dniem 01/08/2013r. jako przedstawiciel handlowy. Po upływie pierwszego terminu przedłużenia zwrotu pożyczki, powód ponownie oznajmił, że nie udało mu się odpracować pożyczonej kwoty i konieczne jest kolejne przedłużenie. Na pytanie, dlaczego w kolejnym porozumieniu z dnia 31.12.2014r. znów wpisał kwotę 47.000zł powód odpowiedział, że jest to kwestia wyłącznie techniczna, żeby nie było wątpliwości o jakie zobowiązanie chodzi i z chwilą odpracowania zobowiązania do końca sprawa będzie zamknięta. Po upływie terminu powód nie upominał się o należności z tej umowy, pozwany był przekonany, że zaspokoił roszczenie powoda.

USTALENIA FAKTYCZNE

Powód i pozwany poznali się w 1998r., byli dobrymi znajomymi. Pozwany podjął pracę w firmie powoda sprzedającej słodycze, w charakterze przedstawiciela handlowego. W dniu 15.01.2011 r. powód i pozwany pojechali na umówione spotkanie do kancelarii notariusza R. P. w K., gdzie zawarli, w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi, umowę pożyczki kwoty w kwocie 47.000,00 zł, na okres do 16.01.2012r. Pozwany zobowiązał się do jej zwrotu wraz z odsetkami w wysokości 15% rocznie od początku umowy

[umowa k-15, zeznania świadka A. J. k-146, zeznania powoda k-147-148 zeznania pozwanego k-148-149].

Powód i pozwany pozostawali w dobrych stosunkach, pomimo że pozwany przywłaszczył sobie firmowe pieniądze powoda, a ten zgłosił ten fakt organom ścigania i w efekcie pozwanego skazano za popełnienie przestępstwa. Dalej pozostawali w przyjaznych relacjach (okoliczności niesporne). W 2012 pozwany podjął pracę w innej firmie należącej do G. G.. Pracował tam kilka miesięcy. Powód z uwagi na problemy zdrowotne zakończył osobistą działalność gospodarczą. Zaproponował pozwanemu zatrudnienie w charakterze przedstawiciela handlowego w firmie swojej partnerki S. S., na co pozwany przystąpił. Powód chciał umożliwić pozwanemu zarobienie środków umożliwiających zwrot pożyczki

[zeznania świadka S. S. k- 144-145; zeznania powoda k-147-148 zeznania pozwanego k-148-149]. W dniu 3.06.2013 r. zawarli pisemne porozumienie, na mocy którego przedłużyli termin zwrotu pożyczki do dnia 31.12.2014r. W dniu 31.12.2014 r. zawarli kolejne porozumienie, w którym ustalili kolejny termin zwrotu pożyczki do dnia 31.12.2017r. Pieniądze nie zostały zwrócone

[przedłużenie spłaty pożyczki z 3.06.2013 k-20, przedłużenie spłaty pożyczki z 31.12.2014 k-zeznania powoda k-148-149].

Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o wyżej powołane dowody. Sąd nie dał wiary pozwanemu, że pożyczka z 15.01.2011r. była umową pozorną, obejmującą zobowiązanie z tytułu wyrządzenia szkody- uszkodzenia samochodu. Nie dano również wiary pozwanemu, że nie otrzymał pieniędzy, że odpracowywał pożyczkę i że ją spłacił. Zeznania stoją w sprzeczności z treścią dokumentów: umowy pożyczki oraz kolejnych podpisanych porozumień o przedłużeniu terminu spłaty. Same zeznania pozwanego są niespójne z jego twierdzeniami zawartymi w sprzeciwie, utrzymywał, że otrzymał część tej kwoty. Na rozprawie w dniu 8.03.2023r. zeznał, że nie otrzymał gotówki, a umowa była zabezpieczeniem by nie pozostawił go samego w firmie. Zeznania powoda stoją również w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego. Jest oczywistym, że spłacając pożyczkę domagałby się potwierdzenia spłaty, tym bardziej, że już wcześniej wszedł w konflikt z prawem, przywłaszczył środki powoda i na skutek doniesienia powoda został za to skazany.

Zeznania świadka A. J., potwierdzają fakt zawarcia umowy, jechała ze stronami do K.. Była partnerką pozwanego. Pozwany nie wyjawił jej okoliczności związanych z umową, nie przekazywał żadnych informacji na temat tego zobowiązania. W sytuacji gdyby spłacił pożyczkę wydaje się oczywiste, że podzieliłby się tą informacją z partnerką.

Zeznania świadków S. S. i A. G. miały znaczenie drugorzędne, świadkowie nic nie wiedzieli o zobowiązaniach pozwanego względem powoda, świadek A. G. był świadkiem rozmów telefonicznych pozwanego z powodem, treść rozmów znał z jego relacji pozwanego.

ROZWAŻANIA PRAWNE

Zgodnie z art. 720§1kc Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Termin przedawnienia roszczenia o zwrot pożyczki wynosi 6lat, przy czym w chwili zawierania umowy i przedłużania terminu spłaty wynosił 10 lat. Zgodnie z art. 118kc termin przedawnienia roszczeń o świadczenia okresowe (min. odsetki) wynosi 3 lata.

Zarzut przedawnienie jest bezzasadny. Na skutek porozumień, w których pozwany zobowiązywał się do zwrotu kwoty w kolejnych wyznaczonych datach 31.12.2014 i 31.12.2017r. dochodziło do przerwania biegu przedawnienia w rozumieniu art. 123§1pkt2 kc, bowiem każde z porozumień stanowiło uznanie roszczenia. Powód skierował powództwo do Sądu Rejonowego w Lublinie w dniu 9.11.2020r. wnosząc o wydanie nakazu zapłaty w elektronicznym postepowaniu upominawczym co doprowadziło do przerwania przedawnienia w rozumieniu art. 123§1pkt1 kc

[k-28-33 wydruk z EPU] Sąd rejonowy w Lublinie umorzyła postępowanie postanowieniem z dnia 21.02.2021r, z uwagi na fakt, że roszczenie obejmowało należności o dłuższym terminie wymagalności niż trzy lata

[postanowienie SR w Lublinie k-33]. W dniu 28.04.2021 powód ponownie wytoczył to samo powództwo, tym razem do Sądu Okręgowego w Gliwicach. Zgodnie z art505

(

37 )

kpc skutki prawne jaki ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa następują z dniem wniesienia pozwu w elektronicznym postepowaniu upominawczym. Tym samym bieg terminu przedawnienia roszczenia, w tym również w zakresie odsetek, został skutecznie przerwany wniesieniem pozwu w EPU.

Żądanie zasądzenia ustawowych odsetek od dnia pożyczki jest uzasadnione. W umowie pożyczki wskazano odsetki przekraczające ustawowe z art. 359§2

1 kc , więc w takim przypadku uzasadnione jest ich naliczanie w ustawowej wysokości i tak powód skonstruował żądanie. Ustawowe odsetki od kwoty 47.000zł równe czterokrotnej wysokości stopy kredytu lombardowego NBP od dnia 16.01.2011r do dnia 31.12.2015r. oraz maksymalne ustawowe odsetki (z art. 359§2

1 kc) od 1.01.2016 do 1.01.2018r przekraczają nieco kwotę żądaną w pozwie 42.100,42zł. Tym samym żądanie skapitalizowanych odsetek w tej wysokości jest uzasadnione. Zgodnie z art. 482kc od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa. Tym samym żądanie ustawowych odsetek za opóźnienie od kwoty 42.100,42zł jest uzasadnione od dnia 9.11.2020r.

W związku z powyższym na zasadzie art. 15zzs

2 ustawy z 2.03.2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych zamknięto rozprawę na posiedzeniu niejawnym i w pkt 1 wyroku na mocy art. 493§4 kpc utrzymano w mocy nakaz zapłaty Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 9 czerwca 2021r.sygn. INc 105/21 w zakresie zasądzonej kwoty 89.100,42zł oraz kosztów postepowania, w pkt 2 na zasadzie art. 359§2kc i 482kc rozstrzygnięto o odsetkach zasądzając je od kwoty 47.000zł od dnia 3 stycznia 2018r. i od kwoty 42.100,42zł od dnia 9 listopada 2020r. w pkt 3 oddalono powództwo w pozostałym zakresie co do odsetek.

Hasła tematyczne: Pożyczka