Ubezpieczyciel dopłaci pasażerce motocykla 470 tys. zł zadośćuczynienia i renty

Pozwem z dnia 3 października 2023 r. pełnomocnik powódki S. I. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w O. kwot:

- 170.000 zł z tytułu zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30 lipca 2023 r. do dnia zapłaty,

- 15.694,86 zł z tytułu odszkodowania z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty,

- po 1.800 zł miesięcznie z tytułu z tytułu renty na zwiększone potrzeby począwszy od dnia 1 października 2023 r. i na przyszłość płatnej do 10 dnia każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności rat.

Nadto pozew zawierał żądanie zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, iż roszczenia dochodzone pozwem pozostają w związku z wypadkiem, jakiemu powódka uległa w dniu 28 maja 2023 r., za który ponosi odpowiedzialność strona pozwana jako ubezpieczyciel w zakresie OC sprawcy szkody.

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa, nie kwestionował zasady swej odpowiedzialności, powołując się na to, że przyznał i wypłacił na rzecz powódki kwotę 130.000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwotę 3.000 zł tytułem zwrotu kosztów opieki, które w jego ocenie rekompensują rozmiar krzywdy powódki, wniósł o zasądzenie od powódki zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych (k. 356-370).

Pismem procesowym z dnia 11.03.2025 r. pełnomocnik powódki rozszerzył powództwo o żądanie renty z tytułu utraconych zarobków i zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość w kwocie po 3.510 zł począwszy od dnia 1 stycznia 2025 r. i na przyszłość, płatnej do 10 dnia każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat, wskazując, że obecnie powódka należy do osób całkowicie i trwale niezdolnych do pracy, a gdyby nie wypadek miałby ona możliwość kontynuowania pracy i uzyskiwania wynagrodzenia w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę (k. 484-486). Odpis tego pisma został doręczony pełnomocnikowi strony pozwanej w dniu 8.01.2026 r.

Kolejnym pismem z dnia 27 lutego 2026 r. powódka rozszerzyła powództwo w zakresie zadośćuczynienia o dalszą kwotę 300.000 zł, wnosząc o zasądzenie z tego tytułu łącznie kwoty 470.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 350.000 zł od dnia 30 lipca 2023 r. do dnia zapłaty i od kwoty 120.000 zł od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pisma zawierającego rozszerzenie powództwa do dnia zapłaty. Nadto powódka rozszerzyła powództwo w zakresie renty na zwiększone potrzeby w ten sposób, że wniosła o zasądzenie od pozwanego kwot:

- po 6.120 zł miesięcznie za okres od miesiąca października do grudnia 2023 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zakresie rat wówczas wymagalnych,

- po 7.920 zł miesięcznie za okres od miesiąca stycznia do lipca 2024 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zakresie rat wówczas wymagalnych,

- po 4.120 zł miesięcznie za okres od miesiąca sierpnia 2024 r. do grudnia 2025 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zakresie rat wówczas wymagalnych,

- po 4.120 zł miesięcznie za okres od miesiąca stycznia 2026 r. i na przyszłość z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zakresie rat wówczas wymagalnych (k. 539-545). Odpis tego pisma został doręczony pełnomocnikowi pozwanego w dniu 24.03.2026 r. (k. 662).

W odpowiedzi na dokonane przez powódkę rozszerzenie powództwa pozwana podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie powództwa (k.667-668).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 28 maja 2023 r. na wiadukcie drogowym nad trasą (...) łączącym miejscowości G. (2) i Ł. miał miejsce wypadek komunikacyjny, w wyniku którego obrażeń ciała doznała poruszająca się jako pasażer motocykla powódka S. I..

W przebiegu wypadku kierujący motocyklem marki N. o nr rej. (...) H. S. nie dostosował prędkości do warunków drogowych, w wyniku czego na łuku drogi zjechał na lewą stronę uderzając w barierę ochronną. W wyniku wypadku H. S. poniósł śmierć na miejscu zdarzenia, zaś powódka w stanie ciężkim została przetransportowana do szpitala. Powódka w chwili wypadku była ubrana w kask motocyklowy.

W sprawie przedmiotowego wypadku postępowanie karne prowadziła Komenda Miejska Policji w G. (2) za sygn. akt D 938/23 pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w G. (2) sygn. akt (...)-4. Ds. 830.(...).

/bezsporne/

Postanowieniem z dnia 3 listopada 2023 roku wydanym w sprawie o sygn. akt (...)-4.Ds 830.(...) Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. (1). umorzył śledztwo w sprawie wobec stwierdzenia, że sprawca czynu zmarł.

/dowód: postanowienie k. 378-381/

Motocykl marki N. o nr rej. (...), którym kierował sprawca wypadku, był objęty ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej w pozwanej (...) S.A. - polisa numer (...).

/okoliczność niesporna/

Bezpośrednio po wypadku powódka przebywała w (...) Szpitalu (...) w G. (2), gdzie rozpoznano u niej uraz wielonarządowy, wielomiejscowe złamania kończyn dolnych oraz prawej kończyny górnej z uszkodzeniem naczyń (brak tętna na tętnicy ramiennej prawej i brak czucia) oraz uraz miednicy. Przeprowadzono konsultację ortopedyczną oraz chirurgiczną i skierowano powódkę do Szpitala (...) w X., gdzie została zaintubowana i podłączona do respiratora. Na Oddziale (...) - Ortopedycznej zaopatrzono operacyjnie złamanie prawego ramienia oraz trzonu uda lewego. Z uwagi na cechy ostrego niedokrwienia prawej kończyny górnej powódka została przeniesiona na Oddział (...) Naczyniowej, gdzie wykonano implantację pomostu naczyniowego z żyły własnej pobranej z uda. Następnie powódka została przeniesiona na Oddział (...) i (...), z uwagi na ciężki stan. Tętno powódki spadło do 46 ud/min i zastosowano wlew adrenaliny. W dniu 31 maja 2023 r. powódkę wybudzono i pozostawiono na własnym oddechu, odłączono od respiratora i ekstubowano. Finalnie w dniu 2 czerwca 2023 r. powódka została przekazana do Oddziału (...) – Ortopedycznej, gdzie po wykonaniu szereg badań obrazowych i laboratoryjnych, rozpoznano uraz wielomiejscowy, w tym:

- złamanie trzonu kości ramiennej prawej,

- złamanie 1/3 bliższej kości promieniowej prawego przedramienia,

- złamanie kości udowej lewej,

- zmianę S.-U. lewego uda (krwiak),

- zwichnięcie kolana prawego,

- ciężkie uszkodzenie nerwu pośrodkowego, łokciowego i promieniowego (...), uszkodzenie aksonalne pnia nerwu strzałkowego wspólnego prawego,

- stłuczenie i przerwanie tętnicy ramiennej prawej (ostre niedokrwienie kończyny górnej prawej).

W trakcie hospitalizacji u powódki przeprowadzono następujące zabiegi operacyjne

- w dniu 29 maja 2023 r. (...) targon H prawego ramienia, (...) złamania trzonu uda lewego z użyciem tarfon RF, szycie ran,

- w dniu 3 czerwca 2023 r. otwartą repozycję i stabilizację płytą (...) złamania 1/3 bliższej kości promieniowej prawego przedramienia,

- w dniu 17 czerwca szycie więzadła pobocznego bocznego z użyciem kotwicy Ł. TiScrew (...).

W trakcie hospitalizacji u powódki wykonano szereg badań, w tym (...) KGP, które wykazały brak odpowiedzi podczas stymulacji właściwości ruchowych nerwów pośrodkowego, łokciowego oraz brak właściwości czuciowych nerwów pośrodkowego, łokciowego, promieniowego prawego, co wskazuje na ciężkie uszkodzenie badanych nerwów (uszkodzenie pnia nerwu strzałkowego o charakterze aksonalnym). Przeprowadzono szereg konsultacji, w tym konsultację rehabilitacyjną, psychologiczną, neurochirurgiczną i naczyniową. Powódka została wypisana w dniu 23 czerwca 2023 r. z zaleceniem: pionizacji z pełnym obciążaniem (...), przeciwobrzękowego ułożenia kończyny, utrzymania unieruchomienie KGP i (...) w wyproście, profilaktyki przeciwodleżynowej oraz kontroli w poradniach: ortopedycznej, chirurgii ręki/chirurgii nerwów obwodowych, szerokiej farmakoterapii (leki p-bólowe i p-zakrzepowe).

Po powrocie do domu powódka była osobą leżącą. G. kończyna górna była całkowicie niesprawna - brak czucia, podobnie jak prawa kończyna dolna - brak ruchomości. Powódka rozpoczęła intensywną rehabilitację w domu, której koszty były pokrywane z organizowanych przez przyjaciół i rodzinę zbiórek charytatywnych. Powódce przez cały okres od dnia wypadku towarzyszą znaczne dolegliwości bólowe.

Wykonane w dniu 23 czerwca 2023 r. badanie (...) barku prawego wykazało cechy tendinopatii (zapalenie przyczepu ścięgna charakteryzujące się bólem i obrzękiem) oraz zwężenie przestrzeni barkowej do 5 mm. Wykonane badanie ENG/EMG nerwów kończyny górnej z dnia 19 września 2023 r. dało wynik niekorzystny - wykazało brak odpowiedzi elektrofizjologicznej przy stymulacji dystalnych jak i proksymalnych nerwów wychodzących ze splotu. Całość obrazu świadczy o masywnym, całkowitym uszkodzeniu splotu barkowego prawego.

Wykonane w dniu 19 września 2023 badanie EMG wykazało całkowite uszkodzenie splotu barkowego prawego.

W dniach 15-20.11.2023 r. powódka była leczona w Oddziale (...)-Ortopedycznej Szpitala (...) w I. z powodu całkowitego uszkodzenia splotu ramiennego prawego. Wykonano u powódki rewizję i neurolizę splotu ramiennego prawego, neurolizę gałęzi brzusznej nerwu rdzeniowego C5 i nerwu nadłopatkowego, rekonstrukcję pozaanatomiczną - połączenie kikuta C6 z nerwem mięśniowo-skórnym z użyciem wszczepu nerwu łokciowego o długości 15cm oraz połączenie nerwów międzyżebrowych II,IV, V i VI z korzeniem przyśrodkowym nerwu pośrodkowego. Za zabieg zapłaciła kwotę 34.000 zł, którą zwróciła następnie powódce strona pozwana.

Obecnie powódka skarży się na całkowity niedowład kończyny górnej prawej oraz na bardzo liczne szpecące blizny pourazowe i pooperacyjne.

/dowód: dokumentacja medyczna k.17-326, k. 382-383 oraz dokumentacja fotograficzna k. 327-328, 411, faktura – k. 384, pismo – k. 409-410)

W dniach 8.05.2024 r. i 4 czerwca 2025 r. powódka miała wizyty kontrolne w (...) przy Szpitalu (...) w I..

(dowód: konsultacje – k. 552, 553)

Powódka ze zbiórki publicznej uzyskała kwotę 19.544 zł, którą przeznaczyła na swą rehabilitację w Gabinecie (...) (gdzie w okresie od lipca 2023 r. do października 2023 r. wydała łącznie 3820 zł), w Gabinecie (...) w S. (gdzie w okresie od lipca 2023 r. do października 2023 r wydała łącznie 4230 zł), w W.- Punkt w M. S. w A. (gdzie w okresie od lipca 2023 r. do października 2023 r. wydała łącznie 2680 zł), W. (gdzie w okresie od sierpnia 2023 r. do października 2023 r wydała łącznie 1930 zł). Za transport sanitarny do tych gabinetów powódka zapłaciła łącznie 7300 zł.

(dowód: wydruk ze strony https://www.siepomaga.pl – k. 390, faktury za fizjoterapię – k. 391-401, faktury za transport sanitarny – k. 402-404)

Powódka przebywała na Oddziale (...) Stacjonarnej w FioeClinic w G. (1). w okresie od 27.05.2024 r. do 16.06.2024 r.

(dowód: karta informacyjna - k. 548)

Kolejny pobyt na rehabilitacji stacjonarnej miał miejsce w okresie od 23.05.2025 r. do 18.06.2025 r.

(dowód: karta informacyjna - k. 549-550)

Powódka korzystała także z komercyjnej rehabilitacji w Gabinecie (...) (...). Z tego tytułu poniosła następujące koszty:

- w styczniu 2024 r. 1450 zł

- w lutym 2024 r. 800 zł

- w marcu 2024 r. 850 zł

- w kwietniu 2024 r. 650 zł

- w maju 2024 r. 400 zł

- we wrześniu 2024 r. 800 zł

- w październiku 2024 r. 430 zł

- w listopadzie 2024 r. 400 zł

- w grudniu 2024 r. 600 zł

- w styczniu 2025 r. 600 zł

- w lutym 2025 r. 600 zł

(dowód: zaświadczenie - k. 551, rachunki i rachunku k. 587-596)

Powódka leczyła się również w Przychodni (...) przy Wojewódzkim Centrum Onkologii (...) w X., gdzie miała wizyty w: sierpniu 2023 r., w lutym, maju, październiku 2024 r., w lutym i lipcu 2025 r. i w lutym 2026 r.

(dowód: historia choroby k. 554 560)

Od 2023 r. powódka jest objęta wsparciem terapeutycznym w związku z zaistnieniem wypadku i pojawieniem się zaburzeń stresowych pourazowych (...). Stwierdzono u niej lęk rozwijający się na traumatyczny stresor. W trakcie terapii występował u powódki okresowo nastrój dysforyczny. Mimo terapii powódka nadal doświadczała lęku, niepewności, poczucia bezradności wpływu na jej przyszłość, wymaga kontynuowania oddziaływań terapeutycznych nakierowanych na pracę z przepracowaniem niekorzystnych zmian w zakresie poznawczym i nastroju związku z wykształconym postrzeganiem wydarzenia traumatycznego, a przerwanie terapii może skutkować nawrotem fazy stresowej reakcji pourazowej w związku z ryzykiem wystąpienia wtórnego zespołu stresu pourazowego. Terapia jest prowadzona w Centrum (...) w G. (2) przy ulicy (...).

(dowód: zaświadczenia karta 385, 561)

Na terapię powódka poniosła następuje wydatki:

- we wrześniu 2023 r. 150 zł,

- w październiku 2023 r. 300 zł,

- w listopadzie 2023 r. 160 zł,

- w grudniu 2023 r. 320 zł,

- w styczniu 2024 r. 160 zł

- w lutym 2024 r. 320 zł

- w marcu 2024 r. 540 zł

- w kwietniu 2024 r. 170 zł

- w maju 2024 r. 170 zł

- w czerwcu 2024 r. 340 zł

- w lipcu 2024 r. 170 zł

- w październiku 2024 r. 340 zł

- w listopadzie 2024 r. 170 zł

- w grudniu 2024 r. 170 zł

- w styczniu 2025 r. 340 zł

- w lutym 2025 r. 170 zł,

- w marcu 2025r. 570 zł

- w kwietniu 2025r. 190 zł

- w maju 2025r. 380 zł

- w czerwcu 2025r. 190 zł

- w lipcu 2025r. 190 zł

- w sierpniu 2025r. 190 zł

- we wrześniu 2025r. 380 zł

- w październiku 2025r. 380 zł

- w listopadzie 2025r. 570 zł

- w grudniu 2025r. 190 zł

- w styczniu 2026r. 570 zł

(dowód: faktury k. 386-389, 598-639)

W okresie od stycznia 2024 r. do stycznia 2026 r. powódka wydała na paliwo łącznie kwotę 3560 zł.

(dowód: faktury -k. 641-656)

Powódka jest poddawana systematycznej kinezyterapii w (...). Poniosła następujące koszty zabiegów:

- w grudniu 2023 r. 760 zł,

- styczniu 2024 r. 1000 zł,

- w marcu 2024 r. 1600 zł,

- w kwietniu 2024 r. 1600 zł,

- w maju 2024 r. 600 zł,

- w sierpniu 2024 r. 1600 zł,

- we wrześniu 2024 r. 800 zł,

- w październiku 2024 r. 1800 zł,

- w listopadzie 2024 r. 1400 zł,

- w grudniu 2024 r. 800 zł,

- w lutym 2025 r. 1720 zł,

- w marcu 2025 r. 1720 zł,

- w kwietniu 2025 r. 1935 zł,

- w maju 2025 r. 1505 zł,

- w sierpniu 2025 r. 1935 zł,

- w październiku 2025 r. 2795 zł,

- w listopadzie 2025 r. 1505 zł,

- w grudniu 2025 r. 1720 zł,

- w styczniu 2026 r. 1720 zł.

(dowód: faktury k. 563-586)

Orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. (1). z dnia 12.07.2023 r. powódka została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności od dnia 11 lipca 2023 r., kolejnymi orzeczeniami z dnia 7.08.2024 r. i z dnia 10.09.2025 r. niepełnosprawność została orzeczona do dnia 30.09.2026 r.

/dowód: orzeczenia k.329-330, k. 484-490, k. 547-548/

Od dnia 1 lipca 2023 r. powódka jest uprawniona do zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 215,84 zł.

(dowód: decyzja - k. 405)

W okresie od sierpnia 2023 r. do stycznia 2024 r. powódka pobierała zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ZUS.

(dowód: przekazy pocztowe – k. 418)

Orzeczeniem ZUS z dnia 5.12.2024 r. powódka została uznana za osobę niezdolną do pracy od dnia 29.05.2023 r., nie przysługuje jej prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy z uwagi na brak wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego.

(dowód: decyzja ZUS z dnia 14.01.2025 r. – k. 487-488, decyzja Prezesa ZUS z dnia 14 maja 2025 r. - k. 509-510)

Powódka zleciła zgłoszenie roszczeń związanych z wypadkiem adwokatowi C. A., który pismem z dnia 27 czerwca 2023 r., doręczonym w dniu 30 czerwca 2023 r. zgłosił szkodę na osobie powódki żądając między innymi kwoty 350.000 zł z tytułu zadośćuczynienia.

/dowód: zgłoszenie szkody z dnia 27.06.2023 r. k. 332-336 wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru k.337 i 338/

W dniu 29 września 2023 r. powódka zapłaciła swemu pełnomocnikowi w osobie adwokata honorarium za prowadzenie sprawy w postępowaniu likwidacyjnym kwotę 3.000 zł.

(dowód: faktura - k. 355)

Decyzją z dnia 5 lipca 2023 r. pozwany przyznał na rzecz powódki kwotę 15.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Kolejnymi decyzjami z dnia 3 sierpnia 2023 r. i z dnia 15 września 2023 r. pozwany przyznał na rzecz powódki z tego tytułu dalsze kwoty 45.000 zł i 70.000 zł tytułem zadośćuczynienia – łącznie 130.000 zł oraz 3.000 zł tytułem zwrotu kosztów opieki.

/dowód: decyzje -k. 339-346/

W dniu 21 listopada 2023 roku pozwany przyznał powódce rentę z tytułu zwiększonych potrzeb w kwocie 580 zł miesięcznie, począwszy od 1 lipca 2023 r. do 31 grudnia 2024 r. Na przyznane świadczenie składały się:

- 100 zł na zakup leków i środków medycznych

- 480 zł z tytułu opieki uznanej w wymiarze 2 godzin dziennie, przy stawce 8 zł za godzinę.

Pozwany odmówił powódce uznania w składnikach renty wydatku na rehabilitację, wskazując na brak w tym zakresie stosownej dokumentacji.

Od stycznia 2024 r. renta jest wypłacana kwartalnie w łącznej kwocie 1740 zł.

/dowód: decyzja z dnia 21 listopada 2023 roku k. 407-408/

Z punktu widzenia chirurga plastycznego u powódki S. I. doszło do stałego uszczerbku na zdrowiu w postaci:

- pooperacyjnych blizn klatki piersiowej, które nie powodują ograniczenia ruchomości klatki piersiowej, a jedynie trwałe, duże oszpecenie - stały uszczerbek na zdrowiu będący wynikiem istniejących zniekształceń bliznowatych klatki piersiowej wynosi 6 % - punkt 56 - blizny powłok klatki piersiowej ograniczające ruchomość klatki piersiowej (10-30%),

- pooperacyjnych i pourazowych blizn prawego ramienia i przedramienia 4% - punkt 19A,

- pooperacyjnych i pourazowych blizn lewego uda 3%

- punkt 149,

- czterech pooperacyjnych blizny prawego i lewego kolana 4% (P-2% i L-2%)

Suma stałego uszczerbku na zdrowiu z punktu widzenia chirurgii plastycznej wynosi 17%.

Dolegliwości bólowe po wypadku były bardzo duże przez ok. 3 m-ce i wynikały one z odniesionych obrażeń i przeprowadzonego leczenia operacyjnego. Przez kolejne 2 miesiące dolegliwości były średnio nasilone, a następnie przez kolejne 2-3 miesiące wraz z postępem rehabilitacji stopniowo zmniejszały się.

Blizny u powódki wymagają leczenia, ponieważ w znacznej części są to blizny przerostowe a na klatce piersiowej obecne są nawet dwa bliznowce.

W celu leczenia licznych blizn przerostowych powódka stosuje od lipca 2023 żel K. w ilości 2 opakowania większe (50 g) na miesiąc. Cena l opakowania to ok. 60 zł oraz maści natłuszczające koszt ok. 30 zł/miesiąc.

Powódka w celu leczenia bliznowców stosuje od marca 2024 maść V. i G.. Zakupiła i aktualnie posiada po 1 opakowaniu (V. - ok. 20 zł G. - ok. 150 zł).

Koszty leczenie blizn u powódki należy oszacować na około 150- 200 zł miesięcznie. Tego typu leczenie będzie jednak uzasadnione przez maksymalnie 2 lata od ostatniej operacji w listopadzie 2023 r., po której pozostały bardzo rozległe blizny. Później nie będzie już wskazań do tego leczenia. Blizny będą dojrzałe, utrwalone, niepodatne na leczenie. Stosowanie przewlekle G. nie jest wskazane ze względu na liczne objawy uboczne. Nie jest możliwe „usunięcie” istniejących u powódki blizn, ani w drodze operacji plastycznej ani poprzez leczenie zachowawcze jak również żadne zabiegi kosmetyczne nie wpłyną na poprawę wyglądu obecnych.

/dowód: opinia biegłego specjalisty z zakresu chirurgii plastycznej C. D. k. 424-429/

W wypadku komunikacyjnym z dnia 28.05.2023r. powódka doznała urazów ortopedycznych w postaci złamań wielomiejscowych i wielonarządowych tj:

1. złamanie trzonu kości ramiennej prawej,

2. złamanie 1/3 bliższej kości promieniowej prawego przedramienia,

3. złamanie kości udowej lewej,

4. zmianę S.-U. lewego uda

5. stan po zwichnięciu kolana prawego, niestabilność wielokierunkowa.,

6. ciężkie uszkodzenie nerwu pośrodkowego, łokciowego i promieniowego prawej kończyny górnej prawej ( (...)),

7. uszkodzenie aksonalne pnia nerwu strzałkowego wspólnego prawego,

8. stłuczenie i przerwanie tętnicy ramiennej prawej ,ostre niedokrwienie kończyny górnej prawej).

Cierpienia fizyczne znacznego stopnia u powódki były spowodowane przede wszystkim złamaniem wielomiejscowym kości kończyn dolnych i kończyny górnej prawej, co spowodowało ciężki charakter obrażeń i czyniły powódkę osobą bezradną przez wiele miesięcy. Ten duży stopień utrzymywał się od urazu do chwili obecnej z powodu bezużyteczności kończyny górnej prawej oraz dużej niestabilności kolana prawego po zwichnięciu tylnym.

Przez okres 9 miesięcy po wypadku powódka z powodu złamania kośćca kończyn dolnych i kończyny górnej prawej była osobą bezradną i do lipca 2024 r. została uznana za osobę niepełnosprawną znacznego stopnia, a zatem za osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

Zatem jest osobą wymagającą stałej opieki i pomocy drugich osób we wszystkich czynnościach. Do lipca 2024r okres pomocy powódce wynosił co najmniej 6 godzin dziennie. Z uwagi doznane w wypadku z dnia 28 maja 2023 roku obrażenia kończyny górnej prawa powódki przez czas nieokreślony wymagać będzie dalszej pomocy osoby drugiej średnio 2 godziny dziennie .

W następstwie urazu z dnia 28.05.2023 r. w zakresie ortopedii i traumatologii narządu ruchu powódka doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu w postaci:

- licznych złamań ramienia i przedramienia z utrwalonym uszkodzeniem nerwów (kończyna górna bezużyteczna), a w wysokość doznanego stałego uszczerbku na zdrowiu powódki w tym zakresie wynosi 70 % wg pozycji 115.

- wielokierunkowa niestabilność kolana prawego po zwichnięciu tylnym tj. 20 % wg pozycji 156.

- obrażenia kolana lewego z niestabilnością prostą 5% wg pozycji 156;

- złamanie uda lewego 10% wg pozycji 147a.

Suma uszczerbku w zakresie narządu ruchu wynosi łącznie 105%.

Rokowania co do powrotu powódki do stanu zdrowia sprzed wypadku są niepomyślne i niepewne, powódka nie odzyska zdolności do pracy w przyszłości. Obecnie uzyskano zadowalający zrost kostny licznych przebytych złamań, ale nadal są skutki urazu kończyny górnej prawej i kolana prawego, a proces leczenia nadal nie został zakończony i trudno określoność terminu za jego zakończenia.

/dowód: opinia biegłego specjalisty ortopedy H. k. 434-438 wraz z opinią uzupełniającą k. 523/

W krótkim okresie po wypadku, jeszcze w trakcie hospitalizacji, powódka doświadczała wtórnie obniżonego nastroju, lęku, niepokoju, zaburzeń snu. Objawy te były adekwatne do sytuacji, w której się znalazła. W dalszym ciągu występuje u niej lęk oraz niepokój w nieoczekiwanych sytuacjach drogowych, w których dochodzi na przykład do gwałtownego hamowania, nagłych manewrów, powódka cierpi na okresowe zaburzenia snu. Objawy te są zrozumiałe wobec doświadczenia wypadku motocyklowego, w związku z nimi powódka zdecydowała się podjąć psychoterapię. Powódka nie wymagała i nie wymaga leczenia psychiatrycznego.

Zaraz po wypadku powódka odczuwała niepokój, lęk, miała obniżony nastrój konfrontowała się na poziomie emocjonalnym i poznawczym ze skutkami wypadku, korzystała ze wsparcia psychologicznego, które kontynuowała po wyjściu ze szpitala i osiągnięciu samodzielności w poruszaniu się. Przez cały czas utrzymywała prawidłowe, satysfakcjonujące relacje społeczne, korzystała i korzysta ze wsparcia otoczenia, jak również z profesjonalnej pomocy psychologicznej, zmodyfikowała plany zawodowe i aktywnie uczestniczy w rehabilitacji, by móc je osiągnąć.

Powódka uczestniczy w psychoterapii, jest zaangażowana w proces terapeutyczny, wymaga kontynuacji spotkań. Sesje psychoterapii odbywają się średnio 2 razy w miesiącu i biorąc pod uwagę rezultaty jest to wystarczająca częstotliwość spotkań. Koszt jednej sesji psychoterapii w warunkach prywatnych wynosi około 200-300 złotych.

/dowód: opinia biegłego psychiatry I. K. k. 442-446 wraz z opinią uzupełniającą k.468—469, zaświadczenie o objęciu powódki wsparciem terapeutycznym k.385/

Powódka w wypadku nie doznała obrażeń ośrodkowego układu nerwowego - badanie TK głowy wykonane bezpośrednio po wypadku oraz badanie RM z kontrastem wykonane 27.07.2025 r. nie wykazało nieprawidłowości.

Cierpienia fizyczne, jakich doznała powódka były znacznego stopnia i spowodowane były przede wszystkim wielomiejscowymi złamaniami kości prawej kończyny górnej i kończyn dolnych, ostrym niedokrwieniem prawej kończyny górnej, zabiegami operacyjnymi.

Uszkodzenie splotu ramiennego prawego oraz pnia nerwu strzałkowego wspólnego spowodowało znaczny deficyt ruchowy prawej kończyny górnej i stopy prawej - nie powodowało jednak cierpienia fizycznego.

Wielomiejscowe złamania prawej kończyny górnej, ostre niedokrwienie tej kończyny i całkowite uszkodzenie splotu ramiennego prawego oraz obrażenia obu kończyn dolnych spowodowało, że powódka, osoba praworęczna, przez kilka miesięcy była osoba leżącą całkowicie niezdolna do samodzielnej egzystencji. Zaczęła chodzić po około 4 miesiącach od wypadku (na przełomie września i października 2023 r.). Samodzielnie chodziła po 6 miesiącach (pod koniec listopada 2023 r.).

Obecnie porusza się samodzielnie po mieszkaniu, ubiera się i rozbiera samodzielnie (czasami z niewielką pomocą drugiej osoby), myje się pod prysznicem sama, samodzielnie korzysta z toalety, nauczyła się jeść lewą ręką. Nie jest w stanie przygotować sobie posiłku, szczególnie obiadu, zadbać o porządek otoczenia, nie wychodzi sama z domu.

Przed wypadkiem powódka uprawiała siatkówkę, piłkę ręczną studiowała na (...)ie, chciała zostać żołnierzem zawodowym. Obecnie nie może uprawiać ulubionych sportów, musi skorygować plany na przyszłość. Aktualnie zasadniczym celem jest osiągnięcie pełnej samodzielności w życiu codziennym.

W następstwie urazów doznanych w wypadku w dniu 28.05.2023r., w zakresie neurologii powódka doznała uszczerbku na zdrowiu:

- całkowite uszkodzenie splotu barkowego prawego (części górnej i dolnej) 25% z poz. 181 + 45 z poz. 181m = 70% - jest to uszczerbek trwały, tożsamy z uszczerbkiem orzeczonym przez biegłego ortopedę z poz. 115 (Utrata kończyny w obrębie ramienia).

- uszkodzenie aksonalne pnia prawego nerwu strzałkowego wspólnego - 15% z poz. 181 u – jest to uszczerbek długotrwały - obecnie w przedmiotowym badaniu neurologicznym nie stwierdza się u powódki klinicznych objawów uszkodzenia nerwu strzałkowego.

Powódka wymaga okresowego stosowania preparatów wspomagających regenerację nerwów - witaminy z grupy B (V. 2 x dz - miesięczny koszt ok. 50,00zł), galantamina (V. 1 dz. 1 ampułka - koszt serii 110 zł).

W pierwszym miesiącu po wypadku powódka wymagała stałej całodobowej opieki i pomocy osób trzecich - w tym czasie przebywała w szpitalu i miała taką opiekę zapewnioną przez fachowy personel medyczny.

Po zakończeniu leczenia szpitalnego przez ok. 6 miesiące była osobą leżącą (złamania w obrębie koń-czyn dolnych) z unieruchomioną prawą kończyną górną (złamanie kości ramiennej, kości promieniowej, całkowite uszkodzenie splotu barkowego) - w tym czasie wymaga pomocy i opieki osób trzecich we wszystkich czynnościach samoobsługi i we wszystkich czynnościach dnia codziennego w wymiarze ok. 6 godz. dziennie.

W listopadzie 2023 r. powódka poruszała się już samodzielnie po mieszkaniu, jednak porażenie wiotkie prawej kończyny górnej, u osoby praworęcznej, powodowało konieczność pomocy przy myciu i ubieraniu się, spożywaniu posiłków, częściowej pomocy w toalecie, nadal wymagała pomocy przy przygotowywaniu posiłków, utrzymywaniu porządku i w załatwianiu spraw poza domem - w wymiarze 4,5 godz. dziennie przez kolejne 6 miesięcy (adaptacja do posługiwania się jedną lewą ręką).

W późniejszym okresie powódka wymagała pełnej pomocy przy przygotowywaniu posiłków i częściowej pomocy przy ich spożywaniu, wymagała częściowej pomocy przy utrzymywaniu porządku i załatwianiu spraw poza domem - w wymiarze do 2 godz. dzienne.

Obecnie powódka nadal wymaga wsparcia i pomocy w czynnościach domowych i niektórych higienicznych ok. 2 godz. dziennie.

Rokowanie co do pełnego wycofania się deficytów neurologicznych w prawej kończynie górnej jest niekorzystne. Po przeprowadzonej rekonstrukcji splotu barkowego i po dalszej systematycznej rehabilitacji można liczyć na częściową poprawę, przy czym odzyskanie sprawności ręki jest mało prawdopodobne. Kliniczne objawy uszkodzenia nerwu strzałkowego wspólnego (opadanie stopy prawej) - wycofały się.

Leczenie usprawniające nie powoduje istotnych cierpień fizycznych powódki. Zabiegi fizykoterapii są zabiegami łagodzącymi dolegliwości bólowe, a kinezyterapia może spowodować chwilowy, krótkotrwały ból w trakcie ćwiczeń - głównie przy próbach zwiększania zakresu ruchu, jednak zasadą jest ćwiczenie do granicy bólu.

Powódka wymaga stałej, długotrwałej rehabilitacji:

- kinezyterapii kończyn dolnych celem utrzymania uzyskanej sprawności, wzmocnienia zespołów dynamicznych, szczególnie kolana prawego;

- stałej, systematycznej rehabilitacji prawej kończyny górnej w celu utrzymania biernej ruchomości stawów, zapobiegania przykurczom, spowolnienie procesów zanikowych mięśni;

- ćwiczeń wzmacniających mięśnie tułowia celem zapobiegania skrzywieniu kręgosłupa (niedowład wiotki prawej kończyny górnej - przewaga strony lewej)

- ćwiczeń manipulacyjne ręki lewe dla kompensacji niesprawnej prawej ręki,

- fizykoterapii przeciwbólowej - w zależności od potrzeb, - terapii psychologicznej wspierającej proces adaptacji.

Powódka mając orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności ma ułatwiony dostęp do bezpłatnej rehabilitacji w ramach świadczeń z NFZ (krótszy okres oczekiwania na zabiegi), co sprawia, że średnio w roku może odbyć 3 - 4 serie zabiegów (seria - to 10 dni zabiegowych). Jednak dysfunkcja prawej kończyny górnej powódki wymaga systematycznej, stałej rehabilitacji 2 - 4 razy w tygodniu i to stwarza konieczność korzystania z rehabilitacji prywatnej.

Koszt jednej godziny kinezyterapii to około 100 zł, koszt większości zabiegów fizykoterapii wskazanych u powódki to około 15 zł za zabieg.

Tygodniowy koszt rehabilitacji prywatnej przy założeniu, że korzysta z niej 3 x w tygodniu, z 1 godziną kinezyterapii i 2 zabiegami fizykoterapii - to około 390 zł

Koszty turnusów rehabilitacyjnych są zróżnicowane i zależą od lokalizacji terytorialnej, standardu pokoju, liczby zabiegów, długości trwania turnusu itp. Ceny wahają się od 1.500 zł do 5.000 zł. Koszty turnusu mogą być częściowo refundowane przez PFRON - wysokość refundacji zależy os stopnia niepełnosprawności i osiąganych dochodów.

/dowód: opinia biegłej neurolog i rehabilitacji medycznej Ł. A. k. 497—501/

W dniu 26.08.2023 r. powódka wydała na lek V. i środki opatrunkowe łącznie 164,86 zł.

(dowód: faktura – k. 352)

W dniu 19.09.2023 r. powódka poddała się badaniu EMG splotu ramiennego, za które zapłaciła 500 zł.

(dowód: faktura – k. 353)

W dacie wypadku powódka miała 21 lat, obecnie ma 24 lata. Przed wypadkiem powódka czynnie uprawiała sport, uczestniczyła w mistrzostwach polski juniorek w 2020 roku w piłce ręcznej. Aktywność powódki skupiała się sporcie i z nim powódka wiązała swoją przyszłość. Powódka ukończyła liceum o profilu sportowym w O., następnie w 2021 r. studiowała na Akademii Wychowania Fizycznego w O.. Przerwała studia w pierwszym semestrze i wróciła do G. (1)., zaczęła pracować w sklepie. W okresie od 21 grudnia 2022 roku do 20 grudnia 2024 roku powódka była zatrudniona na ½ etatu na podstawie umowy o pracę na stanowisku sprzedawca w sklepie (...). Wynagrodzenie minimalne powódki zatrudnionej na 1//2 etatu w roku kalendarzowym 2022 roku wynosiło 1505 zł, a w roku kalendarzowym 2023 na ½ etatu 1745zł.

Powódka była osobą towarzyską, miała wielu znajomych. Z uwagi na ograniczenia związane z niepełnosprawnością ta sfera życia powódki została istotnie ograniczona. Powódka obecnie jest studentką III roku studiów licencjackich w Wyższej Szkole (...) we O. na kierunku psychologia.

Przed wypadkiem powódka mieszkała z rodzicami w G. (1). w bloku na IV piętrze bez windy. Ze względu na swe ograniczenia fizyczne po wypadku powódka przeprowadziła się do domu brata swej mamy do Ł. i mieszka tam w dalszym ciągu. Powódka obecnie wymaga pomocy przy przygotowaniu posiłków, ubieraniu, toalecie. Powódce pomagają rodzice, rodzeństwo oraz mieszkający w pobliżu jej obecnego miejsca zamieszkania dziadkowie.

Powódka korzysta z zabiegów fizjoterapeutycznych refundowanych przez NFZ dwa razy w roku. Oprócz tego korzysta z komercyjnych zabiegów rehabilitacyjnych - dojeżdża do S. do fizjoterapeutki S. O. prowadzącej gabinet pod nazwą W. (...)

E., jest to odległość 25 km od jej miejsca zamieszkania. Koszt dojazdu jest około 200 zł.

W dalszym ciągu korzysta z psychoterapii w prywatnym gabinecie psychoterapeutycznym w G. (1). oddalonym o około 10 km od jej miejsca zamieszkania. Dojeżdża samochodem o pojemności silnika 1,6 na benzynę.

Co pół roku powódka jeździ na wizyty prywatne do profesora neurochirurga do I. koło O.. Koszt 1 wizyty wynosi obecnie 400 zł (do tej pory 350 zł). Powódka suplementuje się witaminami z grupy B i D, które wspomagają nerwy.

Powódka po ukończeniu licencjatu zamierza kontynuować naukę na studiach magisterskich.

/dowód: umowy o pracę k. 493 i 494, świadectwo pracy k. 495-496, zeznania powódki k. 674 verte -677/

Odpis pozwu został doręczony stronie pozwanej w dniu 15 listopada 2023 r.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wskazane wyżej dowody, w tym dowody z dokumentacji medycznej oraz opinii biegłych. Dowody z dokumentów nie budziły wątpliwości co do ich prawdziwości.

Podstawę ustaleń stanowiły również zeznania powódki, które korelują w zakresie aktualnego stanu zdrowia powódki z dokumentacją medyczną i opiniami biegłych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało co do zasady na uwzględnienie.

Okoliczności samego wypadku, rodzaj doznanych przez powódkę obrażeń ciała i zaistnienie przesłanek odpowiedzialności deliktowej sprawcy wypadku (wynikające z art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 435 k.c.) za skutki tego zdarzenia nie budziły wątpliwości i nie były przedmiotem sporu między stronami. Poza sporem było także, że pojazd, którego kierujący wyrządził szkodę był objęty ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń, a co za tym idzie, że pozwany ubezpieczyciel ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie doznaną przez powoda na podstawie art. 822 k.c. oraz art. 34. ust. 1 i art. 35 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczeń Komunikacyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2026 r., poz. 23).

Niesporne było również, że u powódki nastąpiło uszkodzenie ciała i rozstrój zdrowia, które uprawnia ją do żądania zadośćuczynienia za doznaną krzywdę - w myśl art. 445 § 1 k.c. Kwestią sporną pozostawała wysokość zadośćuczynienia. Przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę – w myśl art. 445 §1 k.c. - zależy od uznania Sądu a zadośćuczynienie powinno być odpowiednie.

Ma ono rekompensować krzywdę ujmowaną jako cierpnie fizyczne (ból i inne dolegliwości) oraz cierpienia psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi i ich długotrwałość). Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie tych cierpień, ma charakter całościowy i powinno stanowić rekompensatę pieniężną za całą krzywdę doznaną przez poszkodowanego, a jednocześnie nie może być źródłem wzbogacenia.

Przepisy kodeksu cywilnego nie zawierają żadnych kryteriów, jakie należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego. Sąd winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności konkretnej sprawy mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy, a zwłaszcza stopień i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych, prognozę na przyszłość, wiek poszkodowanego. W konkretnych sytuacjach musi to prowadzić do uogólnień wyrażających zakres doznanego przez poszkodowanego uszczerbku niemajątkowego.

Sąd nie podzielił stanowiska pozwanego, który twierdził, iż przyznana na rzecz powódki w toku postępowania likwidacyjnego kwota 130.000 zł jest adekwatna do doznanej przez powódkę krzywdy, a żądanie dalszej kwoty z tego tytułu jest zbyt wygórowane. Rozmiar krzywdy i cierpień, jakich doznała powódka wskutek wypadku zasługuje na wyższe zadośćuczynienie niż dotychczas wypłacone. Należy zwrócić uwagę, iż sam wypadek, w którym poszkodowany doznaje urazu nie ze swej winy, jest zdarzeniem niosącym poczucie pokrzywdzenia i przeżyciem negatywnym, których całokształt składa się na pojęcie niematerialnej krzywdy kompensowanej zadośćuczynieniem.

Nie budziło wątpliwości, że zaistniałe zdarzenie było źródłem długotrwałych cierpień fizycznych i psychicznych powódki. Sąd wziął pod uwagę charakter uszkodzenia ciała oraz jego skutki, które zostały szczegółowo przedstawione we wcześniejszej części uzasadnienia, a ustalone przede wszystkim w oparciu o dowód z opinii biegłych różnych specjalności. Powódka doznała złamań kończyn oraz ciężkiego uszkodzenia nerwów skutkujących trwałą niepełnosprawnością. Sąd uwzględnił również związane z chorobą cierpienia psychiczne powódki, tj. ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi oraz następstwami rozstroju zdrowia w postaci wyłączenia z normalnego życia, długotrwały pobyt w szpitalu i kolejne zabiegi operacyjne, konieczność poddania się długotrwałej rehabilitacji, dyskomfort spowodowany koniecznością korzystania z pomocy rodziny w codziennych czynnościach, niepokój co do skutków wypadku i możliwości powrotu do zdrowia. Sąd uwzględnił utrzymujące się u powódki problemy – stan niepokoju i lęku, problemy ze snem, lęk drogowy.

Sąd uwzględnił również, że przedmiotowe zdarzenie w sposób diametralny zmieniło sposób funkcjonowania powódki, która przed wypadkiem była młodą, zdrową kobietą, miała własne plany, stała u progu dorosłego życia. Na skutek wypadku powódka utraciła sprawność fizyczną, wypadek znacznie ograniczył możliwości życiowe, a powrót do zdrowia jest niepewny. Powódka narażona jest na dalsze komplikacje zdrowotne i schorzenia zwiększające już doznane w długotrwałym procesie leczenia cierpienia. Prowadzona rehabilitacja służy utrzymaniu powódki w niepogorszonym stanie i zapobieganiu dalszym powikłaniom lecz nie doprowadzi do poprawy jej stanu zdrowia. Będąc u progu dorosłego życia powódka utraciła szanse na realizację planów i zamierzeń życiowych związanych z dalszą nauką, pracą, uprawianiem sportu.

Ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd miał na względzie, że w dacie wypadku powódka miała 21 lat, ten młody wiek sprawił, że wyłączenie z normalnej aktywności życiowej związanej z wypadkiem i jego skutkami było bardziej dotkliwe niż u osoby starszej.

Nadto Sąd miał na względzie, że powódka zdecydowała się jedynie na krótką przejażdżkę motocyklem, nie mając żadnych podstaw, by przypuszczać, że ta z pozoru błaha decyzja doprowadzi do tragedii, która nieodwracalnie zmieni całe jej życie. Szczególnie doniosłe znaczenie mają następstwa tych obrażeń dla osoby znajdującej się u progu dorosłego życia. Trwała dysfunkcja dominującej kończyny górnej wpływa na możliwość wykonywania codziennych czynności, ogranicza perspektywy edukacyjne i zawodowe, utrudnia realizację planów życiowych, rozwijanie zainteresowań oraz prowadzenie aktywnego życia społecznego. Powódka została pozbawiona pełnej sprawności w okresie, w którym naturalnym jest budowanie samodzielności, podejmowanie pracy oraz zakładanie rodziny.

Rozmiar cierpień psychicznych potęgują również dramatyczne okoliczności samego zdarzenia. Powódka była bezpośrednim uczestnikiem wypadku, w którym kierujący motocyklem poniósł śmierć na miejscu. Świadomość śmierci osoby, z którą chwilę wcześniej wspólnie podróżowała, stanowi niezwykle silne przeżycie traumatyczne, mogące prowadzić do długotrwałych następstw psychicznych, takich jak lęk, zaburzenia adaptacyjne czy objawy stresu pourazowego. Powódka musiała zmierzyć się jednocześnie z własnym cierpieniem fizycznym, procesem leczenia i rehabilitacji oraz traumą związaną z tragiczną śmiercią motocyklisty.

Krzywda powódki ma charakter trwały i nieodwracalny. Doznane obrażenia oraz ich konsekwencje będą towarzyszyć jej przez całe życie, powodując stały dyskomfort fizyczny, ograniczenia w życiu osobistym i zawodowym oraz konieczność podejmowania zwiększonego wysiłku przy wykonywaniu zwykłych czynności dnia codziennego. Wysokie zadośćuczynienie jest zatem uzasadnione kompensacyjnym charakterem tego świadczenia i powinno przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość, adekwatną do wyjątkowo rozległego rozmiaru doznanej krzywdy oraz dramatycznych okoliczności jej powstania. Skutki wypadku będą odczuwane przez powódkę przez kilkadziesiąt lat, co w orzecznictwie stanowi jedną z istotnych przesłanek uzasadniających zasądzenie zadośćuczynienia w znacznej wysokości.

Nadto Sąd uwzględnił, że powódka w wyniku obrażeń powypadkowych doznała 137 % uszczerbku na zdrowiu.

Wprawdzie kryterium procentowego uszczerbku na zdrowiu jest tylko jednym z kryteriów ustalania wysokości zadośćuczynienia i nie determinuje tej kwoty bez uwzględnienia innych okoliczności, będąc tylko pomocniczym środek ustalania rozmiaru odpowiedniego odszkodowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2005 r., I PK 47/05, Monitor Prawa Pracy 2006/4/208), nie miej uszczerbek na zdrowiu we wskazanym rozmiarze niewątpliwie obrazuje jaki był zakres doznanych przez powódkę urazów. Pamiętać należy, że urazy te mają charakter utrwalony, a rokowania co odzyskania sprawności w prawej kończynie górnej są negatywne.

Skutki wypadku dla zdrowia powódki zostały ustalone na podstawie opinii biegłych czterech specjalności, którzy sporządzili opinie po zapoznaniu się z dokumentacja medyczną i zbadaniu powódki. Sąd podzielił wydane w sprawie opinie co do konsekwencji zdrowotnych wypadku, jako że zostały sporządzone zgodnie z zasadami sztuki lekarskiej oraz przez specjalistów o niekwestionowanym poziomie wiedzy. Ponieważ wydane opinie były rzeczowe, kategoryczne i zawierały pełną odpowiedź na postawioną tezę dowodową nie zachodziła potrzeba dopuszczenia dowodu z kolejnych opinii.

Oznacza to, że powódka doznała dużej krzywdy. Mając to na uwadze, w tym w szczególności nieodwracalność skutków wypadku Sąd uznał, że należne powódce zadośćuczynienie powinno wynosić szacowaną przez powódkę kwotę 600.000 zł.

Zatem biorąc pod uwagę wypłaconą przez pozwanego kwotę 130.000 zł zadośćuczynienia, do zasądzenia pozostawała dochodzona pozwem dalsza kwota 470.000 zł. Kwota ta z jednej strony będzie odczuwalna dla pokrzywdzonej i będzie stanowić rekompensatę za doznane cierpienia, a zatem uwzględnia kompensacyjny charakter zadośćuczynienia, z drugiej strony jest umiarkowana i nie będzie prowadziła do nieuzasadnionego wzbogacenia powódki mając na uwadze aktualny poziom życia społeczeństwa.

Podstawę powództwa o odszkodowanie stanowił przepis art. 444§ 1 k.c

Jeśli chodzi o wysokość odszkodowania, to w świetle art. 444 § 1 k.c. obejmuje ono wszystkie wydatki pozostające w związku z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia, jeśli są konieczne i celowe.

Naprawienie szkody obejmuje w szczególności zwrot wszelkich wydatków poniesionych przez poszkodowanego zarówno w związku z samym leczeniem i rehabilitacją (lekarstwa, konsultacje medyczne itp.), jak i koszty opieki niezbędnej w czasie procesu leczenia oraz inne dodatkowe koszty związane z doznanym uszczerbkiem. Zwiększenie się potrzeb poszkodowanego stanowi szkodę przyszłą, wyrażającą się w stale powtarzających się wydatkach na ich zaspokojenie.

Elementem tej szkody były koszty opieki, których powódka dochodziła za okres od dnia wypadku do końca września 2023 r. W toku postępowania ponad wszelką wątpliwość zostało udowodnione, że na skutek wypadku zwiększyły się potrzeby powódki w zw. z koniecznością korzystania z pomocy osób trzecich, przy czym Sąd uznał to roszczenie za zasadne za okres od dnia opuszczenia szpitala, bowiem w trakcie pobytu w szpitalu powódka korzystała z opieki personelu medycznego. Opinie biegłych potwierdzają twierdzenia powódki, że powódka w tym okresie czasu wymagała opieki w wymiarze 6 godzin na dobę. Sąd uznał przy zastosowaniu art. 322 k.p.c., że zawnioskowana przez pełnomocnika powódki stawka 20 zł za 1 godzinę opieki (a za okres od stycznia 2024 r. 30 zł) nie jest wygórowana. Ustalając wysokość kosztów opieki Sąd wziął pod uwagę, że była to pomoc świadczona przez osoby bliskie powódce, które nie rejestrują urzędowo tej pracy, co oznacza, że nie ponoszą z tego tytułu obciążeń publicznoprawnych w postaci ubezpieczenia społecznego, zdrowotnego czy podatku dochodowego. Pomocniczo Sąd oparł się na stawkach wynikających z rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w poszczególnych okresach czasu, tj. od 1 lipca 2023 r. i przyjął, jak tego oczekiwał pełnomocnik powódki, że średnia stawka za godzinę pracy opiekuna dla osoby bliskiej wynosiła od 1.01.2023 r. wynosiła 22,80 zł, od 1 lipca 2023 r. - 23,50 zł, w 024 r. – 27,70 zł, a od 2025 r. przekracza 30 zł.

Zatem za 99 dni opieki (w okresie od 23 czerwca 2023 r. do 30 września 2023 r.) należałaby się powódce kwota 11.880 zł (99 dni x 6 h x 20 zł), a przy uwzględnieniu, że pozwany wypłacił jej z tego tytułu kwotę 3.000 zł, do zasądzenia pozostawała dalsza kwota 8.800 zł, a dalej idące powództwo jako wygórowane zostało oddalone.

Powódka udowodniła fakturami, że poniosła koszty zakupu leków i środków opatrunkowych w kwocie 164,86 zł, wykonania badania (...) w kwocie 500 zł, wizyty u psychologa w kwocie 150 zł.

Również został uwzględniony wydatek na pomoc prawną w postępowaniu likwidacyjnym – z tego tytułu powódka żądała kwotę 3.000 zł. Zgodnie z uchwałą 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia z dnia 13 marca 2012 r. (III CZP 75/11) uzasadnione i konieczne koszty pomocy świadczonej przez osobę mającą niezbędne kwalifikacje zawodowe, poniesione przez poszkodowanego w postępowaniu przedsądowym prowadzonym przez ubezpieczyciela, mogą w okolicznościach konkretnej sprawy stanowić szkodę majątkową podlegającą naprawieniu w ramach obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych.

Stanowisko zaprezentowane w cytowanym orzeczeniu oraz jego uzasadnieniu, Sąd w sprawie przedmiotowej w pełni podziela. Szkoda, pojmowana jako wywołana wbrew woli poszkodowanego majątkowa różnica pomiędzy stanem dotychczasowym a tym, jaki spowodowało zdarzenie szkodzące, wyznaczana jest przez normalne następstwa tego zdarzenia. Nie budzi sprzeciwu pogląd, że normalny związek przyczynowy może wykraczać poza konsekwencje bezpośrednie i umożliwia zaliczenie do zwykłych następstw zdarzenia szkodzącego także uszczerbek majątkowy wynikły z wydatków wymuszonych na poszkodowanym przez wystąpienie tego zdarzenia. (uchwała Sądu Najniższego z dnia 13 marca 2012 r., III CZP 75/2011).

W rozpoznawanej sprawie pomoc fachowego pełnomocnika była koniecznym wydatkiem, jaki poniosła powódka. Niezbędność reprezentacji przez profesjonalnego pełnomocnika wiąże się bowiem nie tylko ze sformułowaniem roszczeń, jakie poszkodowany kieruje w związku ze zdarzeniem szkodzącym, ale również z fizyczną (lub psychiczną) niezdolnością poszkodowanego do prowadzenia sprawy związanej z dochodzeniem roszczeń, a ponadto – niejednokrotnie – z zaoszczędzeniem czasu i środków pieniężnych przez poszkodowanego, który odpłatnie zleca prowadzenie sprawy pełnomocnikowi.

Uwzględnienie wydatków związanych z wynagrodzeniem fachowego podmiotu w postępowaniu likwidacyjnym w pełni koresponduje z zasadą pełnego odszkodowania. Z art. 36 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych wynika, że wypłata odszkodowania winna nastąpić w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym – a więc zgodnie z zasadą pełnego odszkodowania, wyrażoną w treści art. 361 k.c., odszkodowanie powinno obejmować szkodę w pełnej wysokości. Niewątpliwie koszt zaangażowania pełnomocnika do reprezentowania powódki w postępowaniu likwidacyjnym stanowił ubytek w jej majątku, który nie powstałby, gdyby do wypadku nie doszło. Zachodzi więc adekwatny związek przyczynowy pomiędzy wypadkiem a koniecznością sięgnięcia po fachową pomoc prawną przez powódkę. Z uwagi na wiek powódki oraz doznane przez nią obrażenia ciała powódka nie była w stanie samodzielnie poprowadzić swoich spraw w zakresie dochodzenia świadczeń od pozwanego ubezpieczyciela. Zatem, poniesienie wydatku na wynagrodzenie tego pełnomocnika pozostawało z adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem, za które pozwany ponosi odpowiedzialność. Wysokość tego wynagrodzenia – 3.000 zł– jest znacznie niższa niż stawki minimalne należne przy tej wysokości roszczenia w postępowaniu sądowym i w ocenie Sądu mieści się w granicach wyznaczonych uzasadnionym nakładem pracy.

Zatem łącznie roszczenie odszkodowawcze było zasadne do kwoty 12.694,89 zł (8.800 zł + 500 zł + 150 zł + 3.000 zł).

Kolejnym roszczeniem dochodzonym przez powódkę była renta za zwiększone potrzeby, której podstawę prawną stanowił art. 444 § 2 k.c.

Renta z tytułu zwiększonych potrzeb dotyczy sytuacji, gdy w wyniku doznanej szkody istnieje konieczność ponoszenia wyższych kosztów utrzymania w zakresie usprawiedliwionych potrzeb w porównaniu do stanu sprzed wyrządzenia szkody. Chodzi tu między innymi o koszty stałej opieki ze strony innych osób. Przyznanie renty nie jest uzależnione od wykazania, że poszkodowany efektywnie wydał odpowiednie kwoty na koszty opieki. Okoliczność, że domownicy sprawowali opiekę nad poszkodowanym nie pozbawia go prawa żądanie zwiększonej z tego tytułu renty (por.

Komentarz do Kodeksu cywilnego, Księga trzecia, Zobowiązania, tom 1, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1996, str. 362).

W rozpoznawanej sprawie roszczenie o rentę za zwiększone potrzeby pełnomocnik powódki uzasadniał stałymi wydatkami związanymi z koniecznością korzystania z opieki osób trzecich, wydatkami na leki i maści, rehabilitację, dojazdy, psychoterapię. Wszystkie te wydatki w świetle opinii biegłych są uzasadnione Wysokość poszczególnych składników składających się na rentę skapitalizowaną za okres: 1) od dnia 1 października 2023 r. do końca stycznia 2025 r. i 2) od dnia 1 stycznia 2026 r. i na przyszłość przedstawia następująca tabela:

Ad.1)

miesiąc

Koszt opieki

Koszt leków

Koszt maści na blizny

Koszt rehabilitacji

Koszt dojazdów

Koszt psychoterapii

łącznie

1.10.2023 – 31.12.2023 r.

30 dni x 6 h x 20 zł=3.600 zł

160 zł

200 zł

4 x 390 zł= 1.560 zł

200 zł

320 zł

6040 zł – renta płacona przez pozwanego 580 zł = 5460 zł

1.01.2024 r. – 30.06.2024 r.

30 dni x 4,5 h x 30 zł =4.050 zł

160 zł

200 zł

4 x 390 zł= 1.560 zł

200 zł

280 zł

6450 zł – renta 580 zł = 5870 zł

1.07.2024 r – 31.12.2025 r.

30 dni x 2 h x 30 zł = 1.800 zł

160 zł

-

4 x 390 zł= 1.560 zł

200 zł

265 zł

3985 zł – 580 zł =3405 zł

Ad. 2)

od 1.01.2026 r. i na przyszłość

30 dni x 2 h x 30 zł = 1.800 zł

160 zł

-

4 x 390 zł = 1560 zł

200 zł

380 zł

- 4100 zł - renta na przyszłość,

a renta do uprawomocnienia się wyroku 3520 zł

(4100 zł – 580 zł)

Ustalona liczba godzin za opiekę wynika z opinii biegłych, to samo dotyczy wydatków na leki i maści, przyjęty wydatek na rehabilitację jest zbliżony do rzeczywistych wydatków poniesionych na ten cel przez powódkę (por. rachunki z k. 563 - 586). Nie budzi wątpliwości w świetle przesłuchania powódki oraz odległości między miejscem zamieszkania powódki i miejscem fizjoterapii i psychoterapii zasadność kalkulacji na 200 zł wydatku na dojazdy. Wydatek na psychoterapię zweryfikowano przy uwzględnieniu rachunków obrazujących rzeczywiste wydatki na ten cel (k. 598 -635), z których wynika, że średni miesięczny wydatek na psychoterapię w okresie 1.10.2023 – 31.12.2023 r. wyniósł 320 zł, w okresie od 1.01.2024 r do 30.06.2024 r. – 280 zł, w okresie 1.07.2025 r. – 31.12.2025 r. – 265 zł, od 1.01.2026 r. 380 zł.

Stąd skapitalizowana za okres:

- od 1.10.2023 r. do 31 grudnia 2025 r. wynosi łącznie 112.890,00 zł {(5.460 zł x 3 miesiące) + (5870 x 6 miesięcy) + ((...) x 18 miesięcy),

- za okres od dnia 1 stycznia 2026 r. do dnia uprawomocnienia się wyroku renta została ustalona na kwotę 3520 zł, to jest kwotę 4100 zł pomniejszoną o 580 zł renty ustalonej i wypłacanej przez stronę pozwaną, a od dnia uprawomocnienia się wyroku w kwocie 4100 zł.

Fakt, iż psychoterapia i fizjoterapia są wykonywane poza systemem finansowania przez NFZ nie ma znaczenia bowiem

świadczenie ubezpieczyciela w ramach umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje także uzasadnione i celowe koszty leczenia oraz rehabilitacji poszkodowanego niefinansowane ze środków publicznych. Obowiązek naprawienia szkody obejmuje koszty leczenia, a więc wydatki związane z postawieniem diagnozy, terapią i rehabilitacją poszkodowanego. Ich zakres nie może ograniczać się do wydatków kompensowanych w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, lecz powinien obejmować koszty działań, podjętych z uzasadnionym – zważywszy na aktualny stan wiedzy medycznej – przekonaniem o spodziewanej poprawie stanu zdrowia poszkodowanego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12.12.2002 r., II CKN 1018/00, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2016 roku, III CZP 63/15). W piśmiennictwie wskazuje się, iż fakt, że określone świadczenie zdrowotne albo lek nie są refundowane przez NFZ, nie oznacza, że koszty takiego leku albo świadczenia nie są objęte odszkodowaniem. Odszkodowanie obejmować może koszty leczenia w prywatnej placówce, nawet jeśli podobne zabiegi oferowane są przez NFZ. Poszkodowany ma bowiem prawo do jak najszybszego usunięcia skutków zdarzenia szkodzącego w jak najlepszych warunkach, dlatego podmiot odpowiedzialny za zdarzenie szkodzące nie może skutecznie bronić się przed obowiązkiem pokrycia kosztów leczenia, wskazując, że poszkodowany mógłby „zaczekać” na uzyskanie świadczenia w placówce publicznej. Konieczność oczekiwania na zabieg leczniczy lub rehabilitację stanowi dla poszkodowanego dodatkowe źródło cierpień. Możliwość żądania zwrotu kosztów prywatnej opieki zdrowotnej jest niezależna od charakteru szkody na osobie, w szczególności objęcie takich kosztów odszkodowaniem nie jest ograniczone do leczenia schorzeń, które mogą doprowadzić do śmierci lub nieodwracalnego kalectwa (por. K. Osajda, (red.) Tom III A. Kodeks cywilny. Komentarz. Zobowiązania. Część ogólna, Warszawa 2017). Kryterium stanowi racjonalność i zasadność wydatków z uwzględnieniem prawdopodobieństwa powodzenia zabiegu oraz poziomu (standardu) świadczeń zdrowotnych, jakich oczekiwać może poszkodowany. Na powódce spoczywał jedynie ciężar wykazania, że poniesione przez nią wydatki pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodowym oraz że wydatki te były uzasadnione.

Roszczenie o rentę z tytułu całkowitej utraty zdolności do pracy było rozpatrywane w oparciu o art. 444 § 2 k.p.c. Nie ulega przy tym wątpliwości, że powódka jest całkowicie niezdolna do pracy, a co za tym idzie że obok renty za zwiększone potrzeby należy się jej renta odpowiadająca wysokości zarobków jakie mogłaby osiągnąć, gdyby nie uległa wypadkowi

Ustalając wysokość utraconych korzyści w zakresie zarobków, jakie mogłaby osiągnąć powódka pracując zawodowo, gdyby była zdrowym człowiekiem Sąd przyjął, za oczekiwaniem powódki, za punkt odniesienia minimalne wynagrodzenie za pracę, które od dnia 1 stycznia 2025 r. wynosiło 3510 zł netto, co uzasadniało zasądzenie renty w tej wysokości zgodnie z żądaniem pozwu przy związaniu Sądu wysokością tego żądania (art. 321 § 1 k.p.c.).

O odsetkach za opóźnienie Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c. w zw. z art. 817 § 1 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz przy uwzględnieniu zasady, iż świadczenia odszkodowawcze zakładu ubezpieczeń są terminowe.

Od kwoty 350.000 zł zadośćuczynienia odszkodowania odsetki zostały zasądzone od dnia 30 lipca 2023 r., w którym upłynął 30 – dniowy termin na likwidację szkody, od kwoty 120.000 zł, o którą powódka rozszerzyła powództwo, odsetki zostały zasądzone od dnia następnego po doręczeniu odpisu pisma rozszerzającego powództwo, to jest od dnia 25 marca 2026 r.,

- od kwoty 12.694,86 zł odszkodowania zgłoszonego dopiero w pozwie - od dnia 16 listopada 2023 r., to jest od dnia następnego po doręczeniu odpisu pozwu stanowiącego wezwanie do zapłaty tej należności,

-odsetki od skapitalizowanej renty za zwiększone potrzeby i bieżących kwot renty za zwiększone potrzeby - od dnia 25 marca 2026 r. jako następnego po doręczeniu odpisu pisma zgłaszającego to żądanie,

- odsetki od renty z powodu utraty zdolności do pracy za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. - od dnia 9 stycznia 2026 r. jako następnego po doręczeniu odpisu pisma zgłaszającego to żądanie.

Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu stanowił przepis artykułu 100 zd. 2 k.p.c., w oparciu o który obciążono pozwanego obowiązkiem zwrotu na rzecz powódki wszystkich poniesionych przez nią kosztów procesu, jako że uległa ono tylko co nieznacznej części swego żądania oraz przy uwzględnieniu charakteru żądań zgłoszonych w procesie. Koszty te wyniosły 10.817 zł i obejmowały koszty zastępstwa prawnego i wydatek na opłatę skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Podstawę rozstrzygnięcia o pobraniu nieuiszczonych kosztów sądowych - opłaty sądowej, od uiszczenia której powódka została zwolniona (w łącznej kwocie 28.863 zł) oraz wydatków poniesionych tymczasowo z rachunku Skarbu Państwa w łącznej kwocie 4.141,92 (ustalonych postanowieniami - k. 455, 475, 514, 538) stanowiły przepisy art. 113 ust. 1 i 2 i art. 83 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2025, poz. 1228) w zw. z art. 100 zd. 2 k.p.c.

Sędzia SO Ewa Tomczyk