Sąd nakazał eksmisję emerytów z lokalu gminy i odmówił im prawa do lokalu socjalnego

Powódka Gmina Miasta D. wniosła o nakazanie pozwanym U. S. oraz S. S., aby opuścili i opróżnili z osób oraz rzeczy reprezentujących ich prawa lokal mieszkalny nr (...) położony w D. przy ul. (...) oraz wydali go powódce, jak również o zasądzenie od pozwanych solidarnie na rzecz powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, iż umowa najmu lokalu nr (...) przy (...) została zawarta przez pozwanych dnia 11 maja 2001 r. Należności za najem lokalu mieszkalnego nie były uiszczane regularnie, co spowodowało powstanie zaległości istniejących od lipca 2005 r. Z uwagi na powyższe powódka zwracała się do pozwanych z wezwaniami do zapłaty zadłużenia czynszowego, uprzedzając, że w przypadku nieuregulowania zadłużenia we wskazanym terminie, wypowiedziana zostanie pozwanym umowa najmu lokalu mieszkalnego. Pomimo uprzedzenia o zamiarze wypowiedzenia najmu z dnia 12 września 2014 r. strona pozwana nadał zalegała z zapłatą czynszu i opłat niezależnych od właściciela za ponad 3 pełne okresy płatności. Dlatego też, pismem z dnia 15 stycznia 2015 r. powódka wypowiedziała umowę najmu ww. lokalu, wzywając pozwanych do opróżnienia i dobrowolnego wydania wynajmującemu wynajmowanego lokalu oraz uregulowania zadłużenia. Z uwagi na to, że do dnia dzisiejszego lokal nie został zwrócony stronie powodowej, a zadłużenie nie zostało w żaden sposób uregulowane, wniesienie pozwu stało się konieczne.

(pozew – k. 4-5)

W odpowiedzi na pozew, pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanych zwrotu kosztów, w tym także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwani przyznali, że w dniu 15 stycznia 2015 r. złożono im wypowiedzenie umowy najmu lokalu, jednak pozwani kwestionują jego skuteczność, albowiem nastąpiło ono w oparciu o nieprawidłowo przyjęte okoliczności faktyczne w postaci rzekomego zadłużenia. W ocenie pozwanych powódka nie wykazała dostatecznie skuteczności wypowiedzenia w postaci powstania zadłużenia czynszowego przekraczającego sumę świadczeń za minimum 3 miesiące. Pozwani podali także, że nie są jedynymi osobami zamieszkującymi w spornym lokalu. Lokal ten zajmowany jest także przez ich córkę P. S. (3) oraz wnuka – małoletniego P. P. (2). Powodowie od 2015 r. ubiegają się o przywrócenie im tytułu prawnego do lokalu, a powódka odmawia, argumentując swoje stanowisko m.in. przekroczeniem metrażu przewidzianego dla dwuosobowego gospodarstwa domowego i ignorując twierdzenia pozwanych, że w rzeczywistości gospodarstwo jest czteroosobowe. Zamieszkiwanie P. S. (1) wraz z dzieckiem pod tym adresem potwierdzają liczni sąsiedzi pozwanych. Okoliczność powyższa ma decydujące znaczenie w kontekście art. 14 ust. 4 pkt. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, bowiem córka pozwanych zamieszkuje w lokalu wraz z dzieckiem – w konsekwencji z mocy ustawy prawo do lokalu socjalnego przysługuje jej oraz dziecku. Takie samo prawo przysługuje obojgu pozwanym, bowiem są to osoby otrzymujące uposażenie emerytalne. Pozwani podnieśli zarzut naruszenia art. 5 k.c. Nie może ulegać wątpliwości, że w stosunku do okresu sprzed 2005 r., kiedy powód kierując się istniejącym jakoby zadłużeniem spowodował rozwiązanie umowy najmu, obecny stan faktyczny uległ zmianie i został utrwalony na przestrzeni szeregu lat. Pozwani regulują świadczenia mieszkaniowe systematycznie.

(odpowiedź na pozew – k. 31, 39-44)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Lokal mieszkalny nr (...) położony w D. przy ul. (...) o pow. mieszkalnej 49,76 m2 stanowi własność Gminy Miasta D..

(okoliczność bezsporna)

W dniu 11 maja 2005 r. Miasto D. reprezentowane przez Zarząd Miasta D. zawarło z małżonkami U. i S. S. umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego w D. przy ul. A. 70/5.

Zgodnie z umową upoważnieni do zajmowania lokalu mieszkalnego pozostawali jedynie najemcy U. S. i S. S.. W całym okresie obowiązywania umowy najmu jak i po jej wypowiedzeniu wszelkie opłaty czynszowe i media były obliczane przy uwzględnieniu zamieszkiwania w lokalu jedynie pozwanych.

(dowód: umowa najmu – k. 13-15v, protokół – k. 16-17v, zeznania pozwanej U. S. – k. 225-228v, zeznania pozwanego S. S. – k. 228v-229v, 239-241)

Pismem z dnia 08 lipca 2005 r. powódka informowała pozwanych, że nie wywiązują się z obowiązku spłaty zadłużenia czynszowego figurującego na koncie lokalu, wobec czego należność wzrasta i na dzień 30 czerwca 2005 r. wynosi 24 832,70 zł.

(dowód: pismo z dnia 08.07.2005 r. – k. 12, zeznania pozwanej U. S. – k. 225-228v, zeznania pozwanego S. S. – k. 228v-229v, 239-241)

Wobec zwłoki w opłacie czynszu za zajmowanie lokalu mieszkalnego, pismem z dnia 12 września 214 r. powódka wezwała pozwanych do uregulowania zaległości w kwocie 14 233,03 zł – w terminie miesiąca od otrzymania pisma pod rygorem wypowiedzenia umowy najmu.

W związku z zaległością czynszową oraz zaprzestaniem odbioru przez pozwanych korespondencji, pracownicy powódki udali się na wizje lokalną do spornego lokalu, lecz nie zastali pozwanych. Drzwi lokalu otworzyła współnajemczyni, która wskazała, że lokal zajmują wyłącznie pozwani.

(dowód: pismo z dnia 12.09.2014 r. – k. 11, zeznania świadka Z. S. – k. 136-136v, zeznania pozwanej U. S. – k. 225-228v, zeznania pozwanego S. S. – k. 228v-229v, 239-241)

W związku ze zwłoką w zapłacie czynszu na lokal mieszkalny i nieuregulowania zaległości pomimo wezwania, powódka pismem z dnia 15 stycznia 2015 r. dokonała wypowiedzenia wobec pozwanych stosunku najmu lokalu mieszkalnego ze skutkiem prawnym na dzień 31 marca 2015 r.

Korespondencja kierowana do pozwanych zawierająca wypowiedzenie umowy najmu powróciła do adresata jako niepodjęta w terminie.

(dowód: wypowiedzenie wraz z potwierdzeniem nadania – k. 9-10, 45, zeznania pozwanej U. S. – k. 225-228v, zeznania pozwanego S. S. – k. 228v-229v, 239-241)

Pismem z dnia 26 maja 2015 r. Gmina Miasta D. wezwała pozwanych do niezwłocznego opróżnienia i opuszczenia lokalu mieszkalnego położonego w D. przy (...) wraz ze wszystkimi osobami ich reprezentującymi oraz do przekazania go protokołem zdawczo – odbiorczym w terminie 14 dni od otrzymania pisma.

(dowód: wezwanie – k. 8)

We wrześniu 2018 r. pozwani zwrócili się do Gminy Miasta D. o zawarcie ponownej umowy najmu lokalu mieszkalnego, wskazując, że istniejąca wcześniej zaległość czynszowa została w całości uregulowana i w chwili obecnej czynsz jest regulowany na bieżąco. W listopadzie 2018 r. pozwani ponowili swój wniosek o ponowne zawarcie umowy najmu, wskazując, że są jedynymi osobami zameldowanymi w lokalu. We wnioskach tych pozwani nie wskazywali, że wraz z nimi lokal mieszkalny zajmuje ich córka oraz wnuk.

W odpowiedzi na wniosek pozwanych, powódka wskazała, że powierzchnia użytkowa lokalu (85,90 m

2) uniemożliwia zawarcie z pozwanymi ponownej umowy najmu i zaproponowała wymianę zajmowanego aktualnie lokalu na inny samodzielny lokal mieszkalny, o mniejszej powierzchni użytkowej przewidzianej dla rodziny 2-osobowej, położony na terenie D..

Pismem z dnia 15 grudnia 2018 r. pozwani wskazali, że przywołane przez powódkę przepisy nie dotyczą pozwanych ze względu na to, że od 2001 r. zamieszkuje z nimi córka P. S. (1) wraz z czteromiesięcznym synem.

Pismem z dnia 11 lutego 2019 r. jak i w dalszej korespondencji Wiceprezydent Miasta D. podtrzymał swoje stanowisko wskazując, że w toku prowadzonych na przestrzeni wielu lat spraw nie został potwierdzony fakt zamieszkiwania córki w lokalu.

Finalnie pozwani odrzucili ofertę wynajmu samodzielnego lokalu o mniejszej powierzchni użytkowej, nie byli zainteresowani obejrzeniem oferowanych przez powódkę lokali na wynajem.

(dowód: pismo z dnia 7.09.2018 r. – k. 57, 92, pismo z dnia 22.11.2018 r. – k. 58, pismo z dnia 15.12.2018 r. – k. 59, pismo z dnia 11.02.2019 r. – k. 60-61, pismo z dnia 26.03.2019 r. – k. 62-65, pismo z dnia 03.04.2019 r. – k. 66, pismo z dnia 13.05.2019 r. – k. 67, 91, pismo z dnia 05.05.2019 r. – k. 68-71, pismo z dnia 09.07.2019 r. – k. 72-73, pismo z dnia 9.08.2019 r. – k. 74-75, pismo z dnia 25.09.2019 r. – k. 76, wniosek – k. 95-97v, zaświadczenie – k. 9, zeznania pozwanej U. S. – k. 225-228v, zeznania pozwanego S. S. – k. 228v-229v, 239-241)

Dopiero wraz z wnioskiem o przywrócenie umowy najmu lokalu, pozwani uregulowali wszelkie zaległości czynszowe ciążące na lokalu.

(dowód: zeznania świadka Z. S. – k. 136-136v)

W związku ze złożeniem przez pozwanych wniosku o zawarcie ponownej umowy najmu lokalu mieszkalnego na dzień 05 października 2018 r. została zaplanowana wizja lokalna, która miała być przeprowadzona przez pracowników powódki.

Zawiadomienie o ww. wizji zostało przekazane pozwanym w formie listownej. Korespondencję w imieniu pozwanych odebrała C. S. wskazując na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że jest siostrą pozwanego.

W dniu 5 października 2018 r. pracownicy powódki udali się na wizję lokalną celem obejrzenia lokalu oraz ustalenia kto faktycznie lokal ten zajmuje.

Lokal ten udostępniła pracownikom powódki C. S.. Osoba ta poinformowała pracowników, że pozwani wyjechali na urlop, a w czasie ich nieobecności, to ona zajmuje się lokalem. C. S. wskazała, że w lokalu tym zamieszkują wyłącznie pozwani, a ich pobyt ma charakter trwały. C. S. oznajmiła, że pozwani nie podnajmują nikomu lokalu, jak również nikt więcej w nim nie zamieszkuje. W trakcie wizji nie ujawniono śladów, by w lokalu zamieszkiwało m.in. dziecko.

Pozwani zostali wezwani do przedstawienia zaświadczeń o dochodach osób zamieszkujących i zameldowanych w lokalu. Pozwani złożyli jedynie własne zaświadczenie o dochodach.

(dowód: pismo z dnia 25.09.2018 r. – k. 93, notatka służbowa – k. 94, zeznania świadka Z. S. – k. 136-136v, dowód doręczenia zawiadomienia – k. 175-175v, częściowo zeznania pozwanej U. S. – k. 225-228v, częściowo zeznania pozwanego S. S. – k. 228v-229v, 239-241)

Pismami z dnia 27 lutego 2020 r. oraz 26 stycznia 2023 r. powódka ponownie wezwała pozwanych do niezwłocznego opróżnienia i opuszczenia lokalu wraz ze wszystkimi osobami reprezentującymi oraz przekazania go protokołem zdawczo – odbiorczym w terminie 14 dni od otrzymania wezwania. Pozwani nie opuścili spornego lokalu i do dnia dzisiejszego zajmują ten lokal.

(dowód: wezwanie – k. 77, pismo z dnia 25.03.2020 r. – k. 78-80,pismo z dnia 28.05.2020 r. – k. 81, pismo z dnia 28.11.2022 r. – k. 82, 99, pismo z dnia 28.12.2022 r. – k. 83, wezwanie – k. 84, zeznania pozwanej U. S. – k. 225-228v, zeznania pozwanego S. S. – k. 228v-229v)

U. S. ma 72 lata. Otrzymuje świadczenie emerytalne w kwocie 1807,06 zł netto.

S. S. ma 75 lat. Otrzymuje świadczenie emerytalne w kwocie 1355,83 zł.

(dowód: decyzja – k. 55-56, informacja ZUS – k. 128-129, zeznania pozwanej U. S. – k. 225-228v, zeznania pozwanego S. S. – k. 228v-229v, 239-241)

U. S. nie występuje w zbiorze danych Powiatowego Urzędu Pracy w I.. S. S. nie figuruje w ewidencji osób bezrobotnych Powiatowego Urzędu Pracy w I..

(dowód: pismo z dnia 13.10.2023 r. – k. 123)

U. S. i S. S. nie korzystają ze wsparcia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D., nie widnieją w ewidencji Ośrodka. Nie widnieją również w ewidencji Ł. Świadczeń Rodzinnych i Funduszu Alimentacyjnego jako osoby pobierające świadczenia.

(dowód: pismo z dnia 13.10.2023 r. – k. 126)

Pozwani nie posiadają orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz nie figurują w rejestrze osób ubiegających się o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Pozwany choruje na nowotwór krtani. W dniu 4 stycznia 2024 roku S. S. dostał skierowanie do szpitala na oddział otolaryngologiczny w celu diagnostyki. W uzasadnieniu skierowania wskazano: „D. po operacji endoskopowej z powodu nowotworu strun głosowych w 2013 r. Obecnie nawrót chrypki od ponad 1 m-ca.”

(dowód: informacja z 17.10.2023 r. – k. 133, zeznania pozwanej U. S. – k. 225-228v, zeznania pozwanego S. S. – k. 228v-229v, 239-241, zaświadczenie – k. 232-233)

P. S. (1) od 2017 r. zatrudniona jest w firmie (...), która ma siedzibą w Wielkiej Brytanii. W okresie od 2002 r. do 2010 r. P. S. (1) była zatrudniona u różnych pracodawców, także jako stewardessa na statkach. Obecnie obowiązek podatkowy realizuje w Wielkiej Brytanii. V. tam również ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Przed 2014 r. była zameldowana w mieszkaniu dziadka w I. przy ul. (...). Wówczas opiekowała się dziadkiem, spędzała z nim bardzo dużo czasu. Po studiach pracowała także w Hiszpanii przez okres 3 lat.

Syn P. P. (1) McKeever urodził się w Wielkiej Brytanii (...). Małoletni nie uczęszcza do przedszkola ani innej placówki edukacyjnej w Polsce. Ojciec małoletniego B. McKeever przebywa i pracuje na stałe w Wielkiej Brytanii w firmie zatrudniającej P. S. (2) – (...) Ltd. P. S. (1) i B. McKeever w 2021 r. zawarli związek małżeński.

P. S. (1) podejmuje aktywność na portalu społecznościowym B.. Początkowo posługiwała się ona nazwą użytkownika P. McKeever, po czym dokonała jego zmiany na L. Ł.. P. S. (1) aktywnie udziela się m.in. w grupie Polacy w L. (Anglia UK), gdzie zapytywała m.in. o polecenie firmy przeprowadzkowej, agencji nieruchomości, usług kosmetycznych oraz usług gastronomicznych (wykonywanie tortów na uroczystości).

Zarówno chrzciny jak i urodziny małoletniego P. McKeever’a były wyprawiane w Wielkiej Brytanii.

(dowód: zeznania świadka Z. S. – k. 136-136v, zeznania świadka P. S. (1) – k. 137-139, wydruki z portalu społecznościowego B. – k. 149-174, 234-237, świadectwa pracy-umowy – k. 184-198, zaświadczenie – k. 199-201, zeznania pozwanej U. S. – k. 225-228v, zeznania pozwanego S. S. – k. 228v-229v, 239-241)

W dniu 09 stycznia 2024 roku w czasie oględzin lokalu przy ul. (...) w D. w lokalu nie zastano P. S. (1) ani jej syna. Lokal składa się z dwóch pokoi, kuchni oraz łazienki i WC. W sypialni znajduje się dwuosobowe łóżko, toaletka, 2 szafy. Przy łóżku stoi niewielki regał, mieszczący parę sztuk pidżam dziecięcych oraz skarpetek. W sypialni znajduje się magnetyczna tablica, małe pianino elektryczne i dwa zabawkowe traktory. W dużym pokoju znajduje się kanapa oraz dwa plastikowe pudełka z zabawkami. W lokalu nie ujawniono żadnych ubrań, obuwia, czy innych rzeczy mogących świadczyć, że małoletni P. McKeever stale w tym mieszkaniu przebywa.

(dowód: protokół oględzin lokalu – k. 23-238v)

Sąd zważył co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody w postaci zeznań świadków: Z. S., P. S. (1), G. J., H. W., E. D. oraz zeznań pozwanych U. S. i S. S., jak również dokumentów zaoferowanych przez strony i protokołu z oględzin lokalu.

Sąd zaliczył w poczet materiału dowodowego dokumenty zaoferowane przez pozwanych jak i powódkę w postaci umowy o najem lokalu, wezwania do zapłaty, wypowiedzenia umowy najmu, wezwań do opuszczenia lokalu, dokumentów związanych z procedurą z wniosku pozwanych o ponowne zawarcie umowy najmu lokalu komunalnego oraz notatki urzędowej z przeprowadzonej w 2018 r. w lokalu pozwanych wizji lokalnej. Autentyczność i wiarygodność tych dokumentów nie została w toku postępowania podważona.

Sąd dopuścił dowód z oględzin lokalu zajmowanego przez pozwanych na rozprawie w dniu 9 stycznia 2024 r. i niezwłocznie oględziny przeprowadził z udziałem pełnomocników stron i pozwanych. W lokalu przy ul. (...) nie zastano P. S. (1) ani jej syna, ani nie stwierdzono, by w lokalu widoczne były rzeczy, czy urządzenia świadczące o stałym zamieszkaniu tych osób w tym lokalu. Na regale w sypialni leżało kilka dziecięcych piżamek, natomiast nie było ubrań czy obuwia dziecka. W lokalu były zebrane w dwóch pudełkach drobne zabawki dla dzieci, kilka pojazdów plastikowych zabawkowych, ale nie było widać żadnej wyraźnie wydzielonej przestrzeni do zamieszkania małego dziecka, zabawek adekwatnych do wieku dziecka 5-letniego. Na tej podstawie Sąd ustalił, że w dniu oględzin lokalu P. S. (1) i jej syn nie zamieszkiwali stale w tym lokalu z pozwanymi.

Sąd dopuścił dowód z przedstawionych przez powódkę wydruków z portalu społecznościowego B. na okoliczność zawarcia związku małżeńskiego przez P. S. (1) z B. (...) oraz faktu faktywnego miejsca zamieszkania córki i wnuka pozwanych i ich centrum życiowego. Sąd nie miał wątpliwości, że konta na ww. portalu należą do P. S. (1) i jej męża. Okoliczności te zostały także potwierdzone przez pełnomocnika pozwanych.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka Z. S., która brała bezpośredni udział w wizji lokalnej przeprowadzonej w spornym lokalu w 2018 r. Zeznania świadka były szczere, bardzo szczegółowe i wyczerpujące. Świadek wskazała, że w czasie wizji w 2018 roku lokal został udostępniony pracownikom przez C. S. podającą się za rodzinę pozwanych, bowiem oni w tym czasie przebywali na wakacjach. Osoba udostępniająca lokal wskazywała z całą stanowczością, że lokal ten zajmują wyłącznie pozwani i że nie jest on nikomu podnajmowany. Świadek potwierdziła także, że co najmniej od 2009 r. pozwani zalegali z płatnościami za czynsz zajmowanego lokalu, że byli wzywani do uregulowania zaległości, jednakże bezskutecznie. Zwłoka w płatnościach spowodowała wypowiedzenie umowy najmu lokalu komunalnego. Świadek opisywała w szczegółach okoliczności towarzyszące złożeniu przez pozwanych wniosku o ponowne zawarcie umowy najmu, w szczególności że we wniosku tym jako zajmujących lokal pozwani wskazywali jedynie siebie. Świadek wskazywała także, że umowa najmu przewiduje jedynie pozwanych i że należności czynszowe obejmowały jedynie dwie osoby. Nigdy nie było mowy o tym, że lokal zajmuje także córka i wnuk pozwanych. Kwestia ta pojawiła się dopiero w momencie odmowy zawarcia ponownej umowy najmu lokalu komunalnego. W ocenie Sądu brak było podstaw do odmowy zeznaniom tym wiarygodności, albowiem okoliczności o których świadek zeznawała znalazły potwierdzenie w pozostałych dokumentach dołączonych do akt niniejszej sprawy w postaci m.in. umowy najmu lokalu, notatce urzędowej z wizji lokalnej, wnioskach pozwanych o ponowne zawarcie umowy najmu.

Sąd nie dał wiary zeznaniom świadek P. S. (1) co do okoliczności, iż zamieszkuje ona w lokalu mieszkalnym przy ul. (...) w D. wraz z pozwanymi rodzicami i małoletnim synem. Sąd zważył, że zeznania świadka były wewnętrznie niespójne i niekonsekwentne, jak również sprzeczne z materiałem dowodowym w postaci protokołu z oględzin lokalu z 9 stycznia 2024 roku, wydruków z portali społecznościowych świadka. Świadek wskazywała, że mieszka z rodzicami w spornym lokalu od 2000 roku, po czym w dalszej części zeznań wskazywała, że od 2017 r. mieszkała w Wielkiej Brytanii, gdzie wynajmowała pokój. Skoro świadek od 2017 r. zamieszkiwała w Wielkiej Brytanii to wątpliwości budzi twierdzenie, że w tym czasie jej stałym miejscem pobytu była Polska i lokal mieszkalny przy ul. (...). Świadek wskazała również, że w czasie składania wniosków o jej zameldowanie w lokalu w D., mieszkała ona w I. (k. 138v) oraz że jak jej rodzice przenieśli się z I. do D., to ona poszła za dziadkiem do I.. Z zeznań pozwanych wynikało, że w okresie po urodzeniu dziecka czyli w 2018 roku świadek również mieszkała w Wielkiej Brytanii z ojcem dziecka, co stoi w sprzeczności z zeznaniami świadek P. S. (1). Wobec pozostałego, zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, że w większości twierdzenia świadka jakoby faktycznie zamieszkiwała ona wraz z synem w spornym lokalu i by lokal ten stanowił jej centrum życiowe stanowią taktykę procesową obraną na potrzeby niniejszego postępowania. Sąd wziął pod uwagę, że świadek posługiwała się pojęciem: „partner” na określenie ojca swojego dziecka i dopiero na podstawie zeznań pozwanych w późniejszym terminie Sąd ustalił, że świadek P. S. (1) wzięła z ojcem syna ślub w 2021 roku. Zatem używanie słowa partner na określenie ojca dziecka miało na celu ukrycie faktu, iż świadek pozostaje w związku małżeńskim z ojcem dziecka, co dodatkowo podważa wiarygodność zeznań świadka. Sąd wziął pod uwagę, że P. S. (1) od 2017 roku stale pracuje zawodowo w Wielkiej Brytanii, jest tam ubezpieczona, tam się rozlicza podatkowo, tam nawiązała relację z B. McKeever, tam zamieszkiwała, tam urodziła dziecko w sierpniu 2018 roku, tam zawarła związek małżeński z ojcem dziecka w 2021 roku, tam prowadzi dodatkową działalność związaną z najmem lokali w Hiszpanii. Wszystkie powyższe okoliczności świadczą o tym, iż świadek P. S. (1) ma swoje centrum życiowe w Wielkiej Brytanii, tam założyła rodzinę i tam stale zamieszkuje. Wskazują na to również wyniki oględzin lokalu przeprowadzonych przez Sąd w dniu 9 stycznia 2024 roku, podczas których nie ujawniono rzeczy ani urządzenia mieszkania w sposób wskazujący na stałe przebywanie tam P. S. (1) i jej 5-letniego wówczas syna. Dlatego w ocenie Sądu odmienne zeznania świadek P. S. (1) nie zasługiwały na wiarę. Świadek potwierdziła, że w latach 2014 i 2015 r. pozwani zalegali z płatnością czynszu. Okoliczności te znalazły potwierdzenie chociażby w informacjach kierowanych do pozwanych przez powódkę o powstałych zaległościach czynszowych. Natomiast w tym zakresie zeznania świadek P. S. (1) były ogólnikowe, niepewne, świadek nie dysponowała dokładną wiedzą w tym zakresie.

Sąd zasadniczo uznał za wiarygodne zeznania świadka G. J. oraz H. W., którzy wskazywali, że widywali P. S. (1) w miejscu zamieszkania pozwanych, niemniej jednak nie oznacza to automatycznie, że osoba ta zamieszkiwała w tym lokalu – mogła bowiem odwiedzać pozwanych w przerwie od pracy. Zastrzeżenia budziły zeznania świadka G. J. w zakresie, w jakim twierdził on, iż świadek P. S. (1) nadal mieszka w lokalu zajmowanym przez pozwanych wraz ze swoim dzieckiem. Sąd zważył, że świadek J. sam wyraźnie przyznał, że nie od 2015 roku nie mieszka w tym budynku, bywa tam ok. 2 razy w miesiącu, a wniosek o zamieszkiwaniu P. S. (1) wysnuwa z faktu, że ją tam okazjonalnie widuje i z faktu, iż pan S. w czasie przygodnych spotkań opowiada o córce i wnuku. Powyższe okoliczności nie dają podstaw do wysnucia wniosku czy przekonania jakie wyraził świadek, że P. S. (1) mieszka nadal z pozwanymi. Dlatego w zakresie tego wniosku Sąd uznał zeznania świadka J. za wyraz jego nieuzasadnionego przekonania, które nie miało podstaw w zaobserwowanych przez niego okolicznościach.

Sąd nie dał w pełni wiary zeznaniom świadek H. W., która wskazywała, że w lokalu zajmowanym przez pozwanych mieszka P. S. (1) i jej dziecko. Sąd zważył, że świadek sama przyznała, że od wielu lat nie była w tym lokalu. Jej zeznania były niekonsekwentne, bo raz twierdziła, że widuje P. S. (1) 2 razy w tygodniu, a następnie przyznała, że trudno jej powiedzieć, czy widuje P. S. (1) 2 razy w tygodniu. Świadek wskazała też, że nie zauważyła żadnych dłuższych przerw w obecności P. S. (1) w lokalu, a z zeznań P. S. (1) wynika, że pracowała ona na statkach jako stewardessa na kilkumiesięcznych kontraktach, przez okres 3 lat przebywała w Hiszpanii, a od 2017 roku zamieszkiwała w Wielkiej Brytanii. Świadek H. W. nie zauważyła tych okoliczności. Nie ma żadnej wiedzy o tym, czy pozwani pracują, czy są na emeryturze, czy wyjeżdżają, czy mają samochód. Świadek nie miała więc żadnych pewnych informacji o sytuacji życiowej P. S. (1), a jej zeznania co do stałego przebywania w lokalu P. S. (1) od 2000 roku bez żadnych przerw stały w sprzeczności z bezsprzecznie ustalonymi faktami o długotrwałych wyjazdach P. S. (1) z Polski. Dlatego Sąd nie mógł oprzeć się na zeznaniach tego świadka w tym zakresie.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka E. D., niemniej jednak świadek zasadniczo nie posiadała wiedzy na temat tego, kto faktycznie zamieszkuje w lokalu pozwanych i czy pozwani posiadali zaległości w opłacaniu czynszu i mediów za lokal. Świadek dość lakonicznie stwierdziła jedynie, że z tego co kojarzy, nie widziała innych osób w mieszkaniu pozwanych.

Z dużą dozą ostrożności Sąd podszedł także do zeznań pozwanych – U. S. i S. S., uznając je za wiarygodne w zakresie w jakim korelowały one z ustalonym przez Sąd stanem faktycznym. Pozwani – choć w odpowiedzi na pozew tę okoliczność negowali – przyznali, że faktycznie posiadali wobec powódki zadłużenie czynszowe, które spowodowało wypowiedzenie im umowy najmu i że w chwili obecnej zajmują lokal bez tytułu prawnego. Tłumaczyli, że z uwagi na zamknięcie działalności gospodarczej przez pozwanego oraz jego chorobę, utracili w pewnym momencie płynność finansową. Brak było podstaw do odmowy tym zeznaniom wiarygodności, bowiem okoliczności te wynikają z dokumentów zawartych w aktach sprawy. Sąd nie uwzględnił zeznań pozwanych w zakresie, w jakim wskazywali oni, że podczas wizji lokalnej w 2018 r. pracownicy powódki nie pytali się o to, kto faktycznie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym i by C. S. jedynie ten jeden raz opiekowała się ich mieszkaniem. Okoliczności te pozostają w sprzeczności z treścią notatki urzędowej sporządzonej przez pracowników powódki jak i zeznaniami świadka Z. S.. Sąd zważył, że celem wizji lokalnej było ustalenie kto faktycznie zamieszkuje w lokalu przy ul. (...). Zatem nielogicznym byłoby, gdyby pracownicy powódki nie pytali osoby udostępniającej mieszkanie o ww. kwestie. Trudno także podejrzewać pracowników powódki, że w notatce urzędowej zawarli informacje przez siebie wymyślone i niezgodne z tym, co C. S. im faktycznie przekazała. Wątpliwości Sądu budziły także zeznania pozwanych w zakresie zamieszkiwania od 2001 r. w lokalu mieszkalnym ich córki a w późniejszym czasie także jej małoletniego syna. Zeznania te bowiem były niespójne, nielogiczne i sprzeczne z dokumentami dołączonymi do akt sprawy, w których to sami pozwani ubiegając się o zawarcie z nimi na nowo umowy najmu lokalu wskazali, że mieszkają w lokalu tylko we dwoje. Nie przekonuje także twierdzenie pozwanej, która wskazywała, że skoro ich córka i wnuczek nie byli zameldowani w lokalu mieszkalnym to pozwani mogli zrozumieć, że nie muszą przedkładać powódce zaświadczenia o dochodach otrzymywanych przez ich córkę. Zwłaszcza, że jak zeznała świadek Z. S., pozwani byli wzywani do przedstawienia zaświadczeń o dochodach osób nie tylko tam zameldowanych, ale i zamieszkujących lokal. Treść wezwania wydaje się być jasna co do obowiązku, którego powódka żądała. Fakt zamieszkiwania stałego i traktowania przez córkę pozwanych ich lokalu jako jej centrum życiowego pozostaje także w sprzeczności z tym, że w umowie najmu lokalu mieszkalnego upoważnieni do jego zajmowania zostali jedynie pozwani. Brak było przeszkód, gdyby powódka miała wiedzę o faktycznym zajmowaniu lokalu także przez dzieci pozwanych, do uregulowania tej kwestii w umowie najmu bądź też aneksie do umowy. Okolicznością przeczącą twierdzeniom pozwanych jest także fakt, że wszelkie opłat za lokal obejmowały jedynie dwie osoby. Powszechnie znaną okolicznością jest to, że opłaty za lokal winny być uiszczane w oparciu o faktyczną liczbę osób zajmujących lokal. Sąd wziął również pod uwagę, że zeznania pozwanych co do tego, w jakim okresie ich córka mieszkała w Wielkiej Brytanii, gdzie tam wówczas mieszkała, czy i kiedy zamieszkiwała z ojcem dziecka, były wzajemnie niespójne i chwiejne. Sąd wziął pod uwagę, że zgromadzony materiał dowodowy świadczy o tym, iż centrum życiowe córki pozwanych P. S. (1) mieści się w Wielkiej Brytanii – tam pracuje od 2017 roku, tam jest ubezpieczona, tam odprowadza podatki, urodziła dziecko, zawarła związek małżeński. Dlatego twierdzenia pozwanych, że córka mimo tych faktów dalej zamieszkuje z pozwanymi jako rodzicami w lokalu w D. nie zasługiwały na wiarę. Dla usunięcia wszelkich wątpliwości Sąd udał się w dniu 9 stycznia 2024 roku na oględziny lokalu zajmowanego przez pozwanych. Według pozwanego S. S. przesłuchiwanego wcześniej na rozprawie, córka i wnuk mieli być wówczas w przedmiotowym lokalu. W chwili oględzin P. S. (1) i jej syna nie było w przedmiotowym lokalu. A wynik oględzin nie wskazywał na stałe przebywanie w nim dziecka. Nie było w nim żadnych ubrań, obuwia, odzieży wierzchniej wnuczka pozwanych, poza kilkoma piżamkami. Rzeczywiście w lokalu były zabawki, ale było ich niewiele i wyglądały jak dyżurny zestaw starych zabawek do zabawy na wypadek odwiedzin wnuka, a nie jak rzeczy aktualnie wykorzystywane przez dziecko. Wynik oględzin definitywnie podważył zeznania pozwanych co do faktu zamieszkiwania ich córki i wnuka z nimi w przedmiotowym lokalu. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd doszedł do przekonania, że twierdzenia pozwanych jakoby ich córka i jej małoletni syn na stałe zamieszkiwali lokal mieszkalny przy (...) i by lokal ten stanowił ich centrum życiowe, stanowiły jedynie taktykę procesową, przyjętą na potrzeby uzyskania pozytywnego wyniku niniejszej sprawy, w szczególności w zakresie uprawnienia do przyznania lokalu socjalnego. Sąd uznał za wiarygodne zeznania pozwanych w zakresie w jakim opisywali oni, że pozwany S. S. choruje na nowotwór krtani i że jest pod opieką lekarza. Okoliczności te znalazły odzwierciedlenie w przedłożonych zaświadczeniach lekarskich. Natomiast przedstawione dokumenty nie świadczyły o wznowieniu procesu chorobowego, a jedynie o tym, że z uwagi na pojawiającą się chrypkę zachodzi potrzeba diagnostyki pod tym kątem. Zaświadczenie z k. 232 nie pozwalało w żadnym razie na ustalenie, że pozwany ponownie zachorował, ani tym bardziej że ma to związek z wytoczeniem powództwa eksmisyjnego przez Gminę. Takie sugestie ze strony pozwanego były nadużyciem.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.

Sąd zważył, iż stan faktyczny niniejszej sprawy był między stronami częściowo bezsporny. Pozwani nie negowali tego, że powódka jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego w D. przy (...) ani tego, że w dalszym ciągu zamieszkują sporny lokal. Okoliczności te nie budziły także wątpliwości Sądu. Początkowo pozwani, w odpowiedzi na pozew, kwestionowali skuteczność wypowiedzenia im umowy najmu lokalu komunalnego, wskazując, że nie posiadali żadnych zaległości czynszowych. Niemniej jednak w toku dalszego postępowania przyznali, że posiadali wobec powódki zaległości czynszowe, które spowodowane były pogorszeniem się ich sytuacji finansowej i m.in. chorobą pozwanego i że w chwili obecnej zajmują sporny lokal bez tytułu prawnego. Nadto, po wypowiedzeniu stosunku najmu pozwani składali wniosek o ponowne nawiązanie stosunku najmu przedmiotowego lokalu, co świadczyło o tym, iż uznali oni wypowiedzenie umowy najmu za skuteczne.

Żądanie powódki znajdowało podstawę prawną w art. 222 § 1 k.c. oraz przepisach ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Art. 222 § 1 k.c. stanowi, że właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, z tym jednakże zastrzeżeniem, iż prawo takie właścicielowi nie przysługuje, jeśli osoba ta legitymuje się skutecznym względem właściciela uprawnieniem do władania rzeczą. Tym samym koniecznymi przesłankami roszczenia windykacyjnego jest nie tylko status właściciela i fakt, że nie włada on (sam lub przez inną osobę) swoją rzeczą, ale także okoliczność, że rzeczą tą faktycznie włada osoba do tego nieuprawniona (por. wyrok SN z dnia 23 września 1992 r., sygn. akt II CRN 99/92, LEX nr 9086). Roszczenie to, wynikające z prawa bezwzględnego, jakim jest własność, ma także charakter prawnorzeczowy. Chodzi tu więc o actiones in rem przed naruszeniami pochodzącymi od jakichkolwiek osób, bez względu na to, czy są związane jakimkolwiek stosunkiem prawnym z właścicielem. Roszczenia z art. 222 k.c. powstają niezależnie od stanu świadomości naruszyciela, mają więc charakter obiektywny. Są zawsze związane z samą rzeczą, tzn. są skierowane przeciwko temu, kto w danej chwili narusza własność. Obiegowym powiedzeniem jest, że roszczenie windykacyjne przysługuje nieposiadającemu właścicielowi przeciwko posiadającemu nie właścicielowi. Jest to, ogólnie biorąc, trafne stwierdzenie, o ile pamięta się, że art. 222 § 1 k.c. zawiera zastrzeżenie, z którego wynika, że roszczenie to nie przysługuje właścicielowi, jeżeli osobie, która jego rzeczą faktycznie włada, przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Dopóki stosunek ten trwa, dopóty wynikające z niego uprawnienie do posiadania rzeczy wyprzedza roszczenie windykacyjne właściciela.

Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, jeżeli lokator jest uprawniony do odpłatnego używania lokalu, wypowiedzenie przez właściciela stosunku prawnego może nastąpić tylko z przyczyn określonych w ust. 2-5, art. 21 ust. 4-4b i 5 oraz art. 21a. Wypowiedzenie powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie oraz określać przyczynę wypowiedzenia. Nie później niż na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny, jeżeli lokator:

1) pomimo pisemnego upomnienia nadal używa lokalu w sposób sprzeczny z umową lub niezgodnie z jego przeznaczeniem lub zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, lub niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania przez mieszkańców albo wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali, lub

2) jest w zwłoce z zapłatą czynszu, innych opłat za używanie lokalu lub opłat niezależnych od właściciela pobieranych przez właściciela tylko w przypadkach, gdy lokator nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów lub dostawcą usług, co najmniej za trzy pełne okresy płatności pomimo uprzedzenia go na piśmie o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności, lub,

3) wynajął, podnajął albo oddał do bezpłatnego używania lokal lub jego część bez wymaganej pisemnej zgody właściciela, lub

4) używa lokalu, który wymaga opróżnienia w związku z koniecznością rozbiórki lub remontu budynku, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 4.

W niniejszej sprawie Sąd ustalił, że przedmiotowy lokal stanowi własność Gminy Miasta D., a pozwani nie dysponują tytułem prawnym do lokalu skutecznym wobec powódki, bowiem łącząca strony umowa najmu lokalu mieszkalnego została skutecznie wypowiedziana. Sąd ustalił, że po stronie pozwanych wystąpiła zaległość czynszowa obejmująca co najmniej trzy pełne okresy płatności, a powódka jako właściciel spornego lokalu wzywała ich do zapłaty zaległego czynszu, a także że wyznaczyła dodatkowy miesięczny termin do uiszczenia zaległości i uprzedziła o zamiarze wypowiedzenia umowy najmu. Z uwagi na fakt, że pozwani nie spłacili zaległości w terminie wskazanym w piśmie, złożono im oświadczenie o wypowiedzeniu umowy najmu ze skutkiem na dzień 31 marca 2015 r. Powódka wykazała tym samym spełnienie przesłanek uzasadniających wypowiedzenie umowy najmu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Sami pozwani, podczas składanych zeznań, potwierdzili, że faktycznie nie regulowali w spornym okresie należności czynszowych na rzecz powódki, co spowodowało wypowiedzenie im umowy najmu lokalu. Pozwani oświadczyli także, że zajmują lokal mieszkalny bez tytułu prawnego.

W świetle powyższych okoliczności, Sąd ustalił, iż pozwanym nie przysługuje skuteczny wobec powódek tytuł prawny do posiadania i zamieszkiwania spornego lokalu, z uwagi na skuteczne wypowiedzenie stosunku najmu wobec pozwanych. Dlatego na podstawie art. 222 § 1 k.c. Sąd nakazał pozwanym U. S. i S. S., aby opuścili i opróżnili z osób oraz rzeczy reprezentujących ich prawa lokal mieszkalny nr (...) położony w D. przy (...) oraz wydali go powódce Gminie Miasta D..

W ocenie Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut nadużycia prawa podmiotowego przez powódkę wobec pozwanych. Zgodnie z art. 5 k.c., nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest pogląd, iż art. 5 k.c. określa granice korzystania z prawa podmiotowego, ale powołanie zarzutu nadużycia prawa podmiotowego nie może prowadzić do pozbawienia osoby uprawnionej jej praw podmiotowych. W szczególności podkreśla się, że z uwagi na konstytucyjną ochronę prawa własności (art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji RP), nie można za pomocą środka obrony, jakim jest art. 5 k.c., unicestwić roszczenia windykacyjnego właściciela (tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2001 roku, IV CKN 28/00). Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 1999 roku w sprawie II CKN 337/98, „

Zasady współżycia społecznego, na które powołuje się osoba zajmująca bez tytułu prawnego nieruchomość budynkową, nie mogą bowiem uzasadniać trwałego pozbawienia właściciela uprawnienia do wyłącznego korzystania z budynku”.

Już z tego względu zarzut nadużycia prawa podmiotowego nie mógł być uwzględniony do zatamowania roszczenia windykacyjnego Gminy Miasta D.. Jednak dodatkowo w ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie można powódce stawiać zarzutu naruszenia zasad współżycia społecznego wobec pozwanych. Do wypowiedzenia umowy najmu doszło na skutek niewywiązania się z obowiązku zapłaty czynszu przez pozwanych pomimo wezwań kierowanych przez powódkę. Następnie powódka wykazywała wolę zawarcia umowy najmu z pozwanymi ale w odniesieniu do lokalu, który spełniałby wymagania metrażowe dla 2 lokatorów. Powódka jako podmiot publiczny dysponuje zasobem mieszkaniowym na podstawie reguł określonych w aktach prawa miejscowego – uchwał Rady Miasta D.. Dlatego oferowała pozwanym zawarcie umowy najmu lokali o mniejszej powierzchni, na co pozwani nie wyrazili zgody. Nie można czynić powódce zarzutu naruszenia zasad współżycia społecznego z tego powodu, że stosowała się do obowiązujących ją przepisów prawa miejscowego.

Sad zważył, że pozwani w toku procesu wskazywali na fakt zamieszkiwania w lokalu także ich córki P. S. (1) i ich wnuka P. (...)’a. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.o.pl., jeżeli w sprawie o opróżnienie lokalu okaże się, że w razie uwzględnienia powództwa obowiązane do opróżnienia lokalu mogą być jeszcze inne osoby, które nie występują w sprawie w charakterze pozwanych, sąd wezwie stronę powodową, aby w wyznaczonym terminie oznaczyła te osoby w taki sposób, by ich wezwanie było możliwe, a w razie potrzeby, aby wystąpiła z wnioskiem o ustanowienie kuratora. Sąd wezwie te osoby do wzięcia udziału w sprawie w charakterze pozwanych. Z ustaleń Sądu w niniejszej sprawie wynika, że P. S. (1) z synem P. McKeever nie mieszkają w spornym lokalu, mając swoje centrum życiowe w Wielkiej Brytanii. Dlatego Sąd nie miał podstaw do wezwania tych osób do udziału w sprawie w charakterze pozwanych.

Na mocy art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2005 r., nr 31, poz. 266 z późn. zm., cyt. dalej jako: „u.o.p.l.”), w związku z nakazaniem pozwanym opróżnienia i opuszczenia zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego, Sąd winien był nadto rozstrzygnąć, czy przysługuje im uprawnienie do ubiegania się o przyznanie im prawa do lokalu socjalnego.

W pierwszej kolejności Sąd zważył zatem, że ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego przewiduje, co do zasady, przyznanie przez sąd uprawienia do lokalu socjalnego tylko w tym przypadku, gdy lokator posiadał wcześniej tytuł prawny do lokalu, tj. był lokatorem w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.p.l. (por. uchwała SN z dnia 15 listopada 2001 r., sygn. akt III CZP 66/01, OSNC z 2002 r., nr 9, poz. 109). Ponieważ pozwani zajmowali sporny lokal na podstawie przysługującego im w przeszłości prawa najmu, Sąd uznał, iż są oni lokatorami w rozumieniu u.o.p.l. oraz że przepisy tej ustawy winny mieć w niniejszej sprawie zastosowanie.

Rozstrzygając, czy pozwanym winna przysługiwać ochrona z art. 14 u.o.p.l., Sąd wziął pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez nich z lokalu oraz ich sytuację materialną i rodzinną (zgodnie z art. 14 ust. 3 u.o.p.l.). Z ustaleń Sądu wynika, że pozwani są emerytami, nie posiadają orzeczenia o niepełnosprawności, nie korzystają z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D.. Pozwany S. S. chorował na nowotwór krtani, pomimo zakończenia leczenia podlega okresowym kontrolom i aktualnie jest na etapie badań pod kątem ewentualnego wznowienia choroby. Wobec pozwanych nie zachodzi więc żadna z przesłanek określonych w art. 14 ust. 4 u.o.p.l. W szczególności nie można przyjąć, iż fakt aktualnej diagnostyki S. S. pod kątem ewentualnego wznowienia choroby nowotworowej jest równoznaczny ze spełnieniem przesłanki z art. 14 ust. 4 pkt 3 u.o.p.l. W doktrynie wskazuje się, że „Przez "

obłożnie chorego" należy rozumieć osobę cierpiącą na schorzenia powodujące niemożliwość samodzielnego poruszania się i wymagającą przebywania pacjenta w łóżku. Chodzi przy tym o osoby cierpiące na schorzenia długotrwałe, nie zaś o osoby przejściowo, krótkotrwale chore, choćby poważnie i obłożnie. Choroba krótkotrwała nie powinna uzasadniać sama w sobie przyznania uprawnienia do najmu socjalnego” (tak

B. Lackoroński (red.), Ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Komentarz. Wyd. 13, Warszawa 2024, uwagi do art. 14). Pozwany S. S. nie jest osobą leżącą, nie ma problemów z poruszaniem się, nie wymaga długotrwałego unieruchomienia w lokalu. Nie można więc uznać, że jest osobą obłożnie chorą.

W ocenie Sądu nie zachodziły przesłanki do obligatoryjnego orzeczenia wobec pozwanych uprawnienia do lokalu socjalnego. Okoliczności sprawy, w szczególności fakt, iż pozwani z własnej woli nie wyrazili zgody na zawarcie umowy najmu lokalu komunalnego o mniejszym metrażu oferowanego przez powódkę, przemawiał również za orzeczeniem o braku uprawnienia do lokalu socjalnego. Pozwani mieli możliwość zabezpieczenia swoich potrzeb mieszkaniowych w drodze umowy na etapie przedprocesowym, nie skorzystali z tej możliwości. Uzyskują oboje stały dochód w postaci emerytur, który pozwala im na pokrycie kosztów utrzymania i zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych w inny sposób.

Z powyższych względów, Sąd, orzekł na podstawie art. 14 ust. 1 u.o.p.l. o braku uprawnienia pozwanych U. i S. S. do lokalu socjalnego.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z ogólną zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Powództwo o eksmisję zostało uwzględnione w całości, dlatego pozwani jako przegrywający winni zwrócić na rzecz powódki poniesione koszty procesu. Na koszty poniesione przez powódkę składały się: opłata od pozwu w kwocie 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego powódki przez pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 480 zł (ustalonej na podstawie § 7 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 22 października 2015 roku Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych). Dlatego Sąd zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powódki kwotę 680 zł tytułu zwrotu kosztów procesu.