Fundusz nie odzyska od spółki części subwencji z Tarczy, sąd oddalił pozew

wyroku z dnia 30 września 2024 roku

I. (żądanie i podstawa faktyczna pozwu)

1. Powódka (...) Fundusz (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w 𝑢. wystąpiła z powództwem przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w X., domagając się zasądzenia od pozwanej spółki kwoty 45.426,84 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu według norm przepisanych.

2. W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że w dniu 5 listopada 2020 roku strony zawarły umowę subwencji finansowej w ramach rządowego programu „Tarcza finansowa Polskiego Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm”. W wykonaniu tej umowy powódka podjęła decyzję o przyznaniu i wypłacie pozwanej subwencji w kwocie 108.000 zł. Następnie, zgodnie z postanowieniem umowy i Regulaminu powódka podjęła decyzję określającą wysokość subwencji finansowej podlegającej zwrotowi. Zgodnie z ww. decyzją 25 % subwencji zostało umorzone i nie podlegało zwrotowi. W związku z powyższym pozwana była zobowiązana do zwrotu pozostałej kwoty subwencji w wysokości 81.000 zł zgodnie z harmonogramem w 24 ratach. Na dochodzoną w niniejszej sprawie należność składały się: kwota 43.775,98 zł tytułem niespłaconej subwencji oraz kwota 1.650,86 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie.

(pozew, k. 2-4v)

II. (stanowisko pozwanej)

3. Pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda zwrotu kosztów procesu. Pozwana podniosła, że złożyła powodowi oświadczenie o rozliczeniu subwencji, wskazując na nieprzerwane prowadzenie działalności gospodarczej przez okres od dnia przyznania subwencji oraz utrzymanie poziomu zatrudnienia, jednak decyzją z dnia 9 grudnia 2021 roku powódka uznała jedynie spełnienie tej pierwszej przesłanki. W związku z tym pozwana złożyła reklamację, wskazując na wzrost zatrudnienia. Powódka podtrzymała jednak swoje wcześniejsze stanowisko. Zdaniem pozwanej, powódka w sposób sprzeczny z umową pozbawiła ją zwolnienia z obowiązku zwrotu 50 % subwencji. Pozwana spełniła wszelkie kryteria ustanowione w umowie, w szczególności odnośnie do poziomu zatrudnienia, co potwierdził ZUS w piśmie z dnia 16 marca 2022 roku. Jak zauważyła pozwana przy weryfikacji poziomu utrzymania zatrudnienia u przedsiębiorcy uwzględnia się średnią liczbę pracowników, którzy mogą być w stosunku pracy bądź są osobami współpracującymi. Stąd powódka winna uznać, że doszło do spełnienia przez pozwaną kryterium utrzymania zatrudnienia na poziomie wyższym niż 100% (3,13 zamiast 3,00), co winno skutkować obowiązkiem zwrotu jedynie 25% subwencji. Pozwana wskazała, że od stycznia 2022 roku dokonywała regularnych spłat w wysokości po 3.375 zł, uiszczając w sumie 18 rat tj. kwotę 60.750 zł. W związku z powyższym pozwana spełniła świadczenie w całości.

(odpowiedź na pozew, k. 63-65)

III. Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

4. W dniu 5 listopada 2020 roku pomiędzy powódką (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w 𝑢. a pozwaną (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w X. została zawarta umowa o subwencję finansową nr (...).

5. Stosownie do § 2 ust. 1 na warunkach określonych w umowie (...) mógł wypłacić przedsiębiorcy subwencję finansową w ramach Programu Rządowego – 𝒛. Finansowa Polskiego Funduszu (...) dla T. i L. Firm, po zawarciu umowy i po zweryfikowaniu na podstawie informacji uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Ministerstwa Finansów danych przedstawionych przez przedsiębiorcę i złożonego oświadczenia oraz podjąć decyzję o wypłacie subwencji w wysokości wnioskowanej, mniejszej niż wnioskowana lub o odnowie wypłacie subwencji (§ 2 ust. 7).

6. W §1 ust. 3 umowy pozwany oświadczył, że na dzień 31 grudnia 2019 roku był mikroprzedsiębiorcą, zaś w § ust. 4 umowy oświadczył, że liczba zatrudnianych pracowników na koniec miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku o zawarcie umowy subwencji finansowej wynosi

3. Nadto, oświadczył, że maksymalna liczba pracowników na dzień 31 grudnia 2019 roku wynosiła

3. 7.

Zgodnie z §2 ust. 3 umowy przez pracownika należy rozumieć osobę fizyczną:

a) która zgodnie z przepisami polskiego prawa pozostaje z przedsiębiorcą w stosunku pracy oraz została zgłoszona przez przedsiębiorcę do ubezpieczenia społecznego na dzień ustalania stanu zatrudnienia przedsiębiorcy na potrzeby określenia kwoty subwencji finansowej, z zastrzeżeniem, że stan zatrudnienia określa się w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy; oraz

b) współpracującą z przedsiębiorcą, niezależnie od formy prawnej (w szczególności na podstawie umów cywilnoprawnych - umowy zlecenia lub umowy o dzieło), która była zgłoszona przez przedsiębiorcę do ubezpieczenia społecznego, na dzień ustalania stanu zatrudnienia na potrzeby określenia kwoty subwencji finansowej.

8. Jak stanowił §3 ust. 1 umowy otrzymana przez przedsiębiorcę będącego mikroprzedsiębiorcą subwencja finansowa podlega zwrotowi w przypadku:

(i) zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej (w tym zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej) przez przedsiębiorcę lub (ii) otwarcia likwidacji przedsiębiorcy w jakimkolwiek czasie w ciągu 12 miesięcy od dnia przyznania subwencji finansowej - w kwocie stanowiącej 100% wartości subwencji finansowej; prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę w całym okresie 12 miesięcy od przyznania subwencji finansowej:

- w kwocie stanowiącej 25% wartości subwencji finansowej bezwarunkowo; oraz

w przypadku utrzymania średniej liczby pracowników (średnie zatrudnienie) w okresie 12 pełnych miesięcy kalendarzowych w stosunku do stanu zatrudnienia na koniec miesiąca kalendarzowego poprzedzającego datę zawarcia umowy, na poziomie:

- wyższym niż 100% – w wysokości dodatkowo 0% kwoty subwencji finansowej; oraz

- od 50% do 100% – w wysokości dodatkowo od 0% do 50% kwoty subwencji finansowej - proporcjonalnie do skali redukcji zatrudnienia zgodnie z podanym wzorem:

B. ość s 𝒖. 𝒖 𝒓.

𝒛. s 𝑢. ∗ 𝑠. , gdzie

S. = − (ś𝑟𝑒𝑑𝑛𝑖𝑎 𝑙𝑖𝑐𝑧𝑏𝑎 𝑃𝑟𝑎𝑐𝑜𝑤𝑛𝑖𝑘ó𝑤 𝑝𝑟𝑧𝑒𝑧 𝑜𝑘𝑟𝑒𝑠 𝑝𝑒ł𝑛𝑦𝑐ℎ 12 𝑚𝑖𝑒𝑠𝑖ę𝑐𝑦 od 𝑘𝑜ń𝑐𝑎

𝑚𝑖𝑒𝑠𝑖ą𝑐𝑎𝑘𝑎𝑙𝑒𝑛𝑑𝑎𝑟𝑧𝑜𝑤𝑒𝑔𝑜 𝑝𝑜𝑝𝑟𝑧𝑒𝑑𝑧𝑎𝑗ą𝑐𝑒𝑔𝑜 𝑑𝑎𝑡ę 𝑧ł𝑜ż𝑒𝑛𝑖𝑎

w𝑛𝑖𝑜𝑠𝑘𝑢__________________________________________________________________________ - 1)

𝑙𝑖𝑐𝑧𝑏𝑎 𝑃𝑟𝑎𝑐𝑜𝑤𝑛𝑖𝑘ó𝑤 𝑛𝑎 𝑘𝑜𝑛𝑖𝑒𝑐 𝑚𝑖𝑒𝑠𝑖ą𝑐𝑎 𝑝𝑜𝑝𝑟𝑧𝑒𝑑𝑧𝑎𝑗𝑎𝑐𝑒𝑔𝑜 𝑧ł𝑜ż𝑒𝑛𝑖𝑒

𝑤𝑛𝑖𝑜𝑠𝑘𝑢- niższym niż 50% – w wysokości dodatkowo 50% wartości subwencji finansowej.

9. Stosownie do §3 ust. 4 umowy decyzję o wysokości zwrotu subwencji finansowej podejmował powód, na podstawie oświadczenia o rozliczeniu subwencji finansowej, złożonego przez przedsiębiorcę w terminie dziesięciu dni roboczych od upływu 12 miesięcy liczonych od dnia wypłaty subwencji finansowej przedsiębiorcy. Składając oświadczenie o rozliczeniu subwencji finansowej przedsiębiorca był zobowiązany potwierdzić średnią liczbę pracowników w okresie pełnych 12 miesięcy od końca miesiąca poprzedzającego dzień zawarcia umowy.

10. Powyższe postanowienia stanowiły powtórzenie postanowień Regulaminu ubiegania się o udział w Programie Rządowym „Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu (...) dla T. i L. Firm”, stanowiącego – w myśl § 11 ust. 5 – integralną część umowy.

(dowód: umowa z dnia 5 listopada 2020r., k. 12-17, Regulamin ubiegania się o udział w Programie Rządowym „Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu (...) dla T. i L. Firm”, k. 29-49)

11. Po pozytywnej weryfikacji spełnienia warunków przyznania subwencji, w dniu 9 listopada 2020 roku powódka podjęła decyzję o wypłacie na rzecz pozwanej spółki subwencji finansowej w kwocie 108.000 zł.

(dowód: decyzja z dnia 9 listopada 2020r., k. 20)

12. Powyższa kwota została pozwanej wypłacona w dniu 10 listopada 2020 roku.

(dowód: potwierdzenie wykonania przelewu bankowego, k. 21)

13. W okresie od 31 października 2020 roku do 31 maja 2021 roku pozwana zgłosiła do ubezpieczenia społecznego

4 pracowników, a w okresie od 30 czerwca do 30 września 2021 roku

3 pracowników i

1 osobę współpracującą.

(dowód: pismo ZUS z dnia 16 marca 2022r., k. 70-71)

14. W dniu 18 listopada 2021 roku pozwana złożyła oświadczenie o rozliczeniu subwencji finansowej. W §3 ust. 1 pozwana oświadczyła, że średnia liczba pracowników przez okres pełnych 12 miesięcy kalendarzowych od końca miesiąca kalendarzowego poprzedzającego datę zawarcia umowy wyniosła

3, zaś w § 3 ust. 2 lit. c, iż liczba zatrudnionych pracowników na dzień końca miesiąca poprzedzającego datę zawarcia umowy lub liczba pracowników na których została w przeliczeniu przyznana subwencja finansowa wynosiła

3. (dowód: oświadczenie o rozliczeniu subwencji z dnia 18 listopada 2021r., k. 22-23)

15. W dniu 9 grudnia 2021 roku powódka podjęła decyzję o zwolnieniu pozwanej z obowiązku zwrotu subwencji finansowej w 25%. Na podaną wartość zwolnienia z obowiązku zwrotu subwencji finansowej składały się: 25 % związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w całym okresie 12 miesięcy od dnia przyznania subwencji finansowej i 0 % związane z utrzymaniem zatrudnienia przez 12 miesięcy.

16. W związku z powyższym wartość zwolnienia z obowiązku zwrotu części subwencji wyniosła 27.000 zł, a do spłaty pozostała kwota 81.000 zł. Zgodnie z harmonogramem spłaty ww. kwota miała zostać spłacona przez pozwaną w 24 comiesięcznych równych ratach w kwotach po 3.375 zł każda.

(dowód: decyzja w sprawie zwolnienia z obowiązku zwrotu subwencji finansowej wraz z harmonogramem spłaty, k. 24-25)

17. W dniu 21 grudnia 2021 roku pozwana złożyła reklamację, wskazując, że zatrudnienie w spółce nie uległo zmniejszeniu, lecz zwiększeniu. Do reklamacji dołączono wydruki z (...) dotyczące zgłoszenia pracowników do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych.

(dowód: potwierdzenie złożenia wniosku, k. 68)

18. W dniu 13 kwietnia 2022 roku powód poinformował o podtrzymaniu swojej wcześniejszej decyzji, wskazując, że w świetle danych potwierdzonych w systemie informatycznym ZUS wyliczenia dotyczące wysokości subwencji finansowej podlegającej zwrotowi w ramach rozliczenia są prawidłowe.

(dowód: odpowiedź na zgłoszenie z dnia 13 kwietnia 2022r., k. 69)

19. W okresie od 27 stycznia do 20 grudnia 2022 roku pozwana zwróciła w ratach łącznie kwotę 37.490,58 zł.

(dowód: zaświadczenie (...) S.A., k. 72)

20. W dniu 13 kwietnia 2023 roku powódka złożyła oświadczenie o wypowiedzeniu umowy subwencji finansowej ze skutkiem natychmiastowym. Powodem złożenia ww. oświadczenia miało być niedotrzymanie przez pozwaną warunków spłaty zadłużenia objętego umową subwencji finansowej. Jednocześnie powódka wezwała pozwaną do spłaty w terminie 14 dni roboczych zadłużenia w kwocie 44.056,73 zł, na co miały się składać się: kapitał wymagalny w kwocie 13.400,98 zł, kapitał niewymagalny w kwocie 30.375 zł oraz odsetki przeterminowane w kwocie 280,75 zł.

(dowód: oświadczenie powoda z dnia 13 kwietnia 2023r., k. 26 wraz z potwierdzeniem nadania, k. 27)

Sąd zważył, co następuje:

IV. 21.

Powyższy stan faktyczny Sąd w całości ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony niniejszego postępowania.

(ocena dowodów)

22. W ocenie Sądu brak było jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów powołanych w ustaleniach stanu faktycznego, w szczególności umowy, regulaminu, korespondencji stron, a także zaświadczenia ZUS. Zważyć bowiem należało, że autentyczność ww. dokumentów nie była kwestionowana przez żadną ze stron, zaś Sąd z urzędu nie doszukał się żadnych okoliczności mogących wzbudzać wątpliwości co do wiarygodności przedmiotowych dokumentów, w szczególności nie dostrzegł żadnych śladów podrobienia, przerobienia czy innej ingerencji. W związku z powyższym Sąd uznał, że przedmiotowe dokumenty przedstawiają rzeczywistą treść stosunku prawnego powstałego na mocy umowy z dnia 5 listopada 2020 roku, a także faktyczny przebieg realizacji umowy przez strony.

23. Sąd odmówił przyznania wiary wydrukowi komputerowemu przedłożonemu przez powódkę, a dołączonego do pisma procesowego z dnia 6 czerwca 2024 roku. Strona pozwana zakwestionowała wartość dowodową tego wydruku. Zważyć należy, iż przedstawiony przez powódkę wydruk jest niepodpisany, nadto nie wiadomo z jakiego dokładnie systemu informatycznego pochodzi, czego dotyczy, a także co oznaczają poszczególne zapisy. W powyższym względzie można jedynie snuć przypuszczenia co do znaczenia kolejnych pozycji ujętych w przedmiotowym zestawieniu tabelarycznym.

V. (rozstrzygnięcie i podstawa prawna orzeczenia)

24. Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

25. Przechodząc do rozważań merytorycznych należy wskazać, że w niniejszej sprawie powódka domagała się od pozwanego przedsiębiorcy zapłaty kwoty 43.775,98 zł tytułem zwrotu części subwencji finansowej wypłaconej w ramach rządowego programu” Tarcza finansowa Polskiego Funduszu (...) dla małych i średnich firm” na podstawie art. 21a ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku o systemie instytucji rozwoju oraz zapłaty kwoty 1.650,86 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie.

26. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 21a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku o systemie instytucji rozwoju (Dz.U. z 2024 r. poz. 923) Rada Ministrów może powierzyć Polskiemu Funduszowi (...) realizację rządowego programu udzielania wsparcia finansowego, w szczególności w formach, o których mowa w art. 13 ust. 1, lub w formach bezzwrotnych przedsiębiorcom - w związku ze skutkami (...)19.

27. Na podstawie art. 21a powołanej ustawy o systemie instytucji rozwoju Rada Ministrów wydała uchwałę nr 50/2020 z dnia 27 kwietnia 2020 r. w sprawie programu rządowego "Tarcza finansowa Polskiego Funduszu (...) dla małych i średnich firm". Zgodnie z §1 tej uchwały przyjmuje się program rządowy "Tarcza finansowa Polskiego Funduszu (...) dla małych i średnich firm", zwany dalej "Programem", stanowiący załącznik do uchwały. Natomiast zgodnie z §2 ust. 1 ww. uchwały realizację Programu powierza się (...) Funduszowi (...) Spółce Akcyjnej. Na podstawie ww. aktów prawnych został wydany Regulamin ubiegania się o udział w Programie Rządowym „Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu (...) dla T. i L. Firm”. Zgodnie z § 3 ust. 4 tego Regulaminu szczegółowe warunki Finansowania Programowego, zakres zobowiązań Beneficjentów oraz zasady i warunki zwrotu przez Beneficjenta, lub częściowego zwolnienia Beneficjenta ze obowiązku zwrotu, udzielonego mu Finansowania Programowego określa Umowa Subwencji Finansowej zawierana pomiędzy Beneficjentem i (...).

28. W przedmiotowej sprawie bezsporne pozostawało, że na podstawie postanowień umowy z dnia 5 listopada 2020 roku i po zweryfikowaniu danych zawartych w umowie powódka (...) Fundusz (...) S.A. w 𝑢. podjęła decyzję o przyznaniu pozwanej spółce subwencji finansowej w wysokości 108.000 złotych. Warunki zwrotu subwencji zostały szczegółowo określone w § 3 ust. 1 umowy stron. W myśl tego postanowienia umownego otrzymana przez przedsiębiorcę będącego mikroprzedsiębiorcą subwencja finansowa podlegała zwrotowi w całości w razie zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej lub otwarcia likwidacji przedsiębiorcy w jakimkolwiek czasie w ciągu 12 miesięcy od dnia przyznania subwencji finansowej.

29. W przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w całym okresie 12 miesięcy od przyznania subwencji finansowej subwencja podlegała bezwarunkowo zwrotowi jedynie w kwocie stanowiącej 25% wartości subwencji finansowej, a w pozostałej części zwrot subwencji był uzależniony od utrzymania stanu zatrudnienia w przedsiębiorstwie beneficjenta subwencji.

30. W razie, gdy dany przedsiębiorca utrzymał średnią liczbę pracowników (średnie zatrudnienie) w okresie 12 pełnych miesięcy kalendarzowych w stosunku do stanu zatrudnienia na koniec miesiąca kalendarzowego poprzedzającego datę zawarcia umowy, na poziomie wyższym niż 100% – nie musiał zwracać dodatkowej części subwencji. Gdy zaś utrzymał średnią liczbę pracowników na poziomie od 50% do 100%, to wówczas zwrotowi podlegała dodatkowo subwencja w wysokości od 0% do 50% kwoty subwencji finansowej - proporcjonalnie do skali redukcji zatrudnienia zgodnie z podanym w umowie wzorem.

31. Z kolei, gdy poziom zatrudnienia we wskazanym okresie był niższy niż 50% zwrotowi podlegała dodatkowo część subwencji w wysokości 50% jej wartości.

32. Z powyższego wynika zatem, że w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej w przewidzianym w umowie okresie 12 miesięcy kalendarzowych beneficjent subwencji był zobowiązany każdorazowo do zwrotu 25% wartości otrzymanej subwencji, a jednocześnie uzyskiwał prawo do umorzenia subwencji co najmniej w wysokości 25%. Dalsza część subwencji (w wysokości nieprzekraczającej jednak 75% wartości całej subwencji) mogła zostać umorzona w zależności od utrzymania stanu zatrudnienia.

33. W myśl § 3 ust. 4 umowy powód podejmował decyzję o wysokości zwrotu subwencji finansowej, na podstawie oświadczenia o rozliczeniu subwencji finansowej, złożonego przez przedsiębiorcę w terminie dziesięciu dni roboczych od upływu 12 miesięcy liczonych od dnia wypłaty subwencji finansowej przedsiębiorcy. Oświadczenie, o jakim mowa w cytowanym powyżej postanowieniu umowy, zostało przez pozwaną spółkę złożone w dniu 18 listopada 2021 roku. Powód dokonał weryfikacji danych podanych w ww. oświadczeniu pozwanej i przyjął, że średnia liczba pracowników przez okres pełnych 12 miesięcy kalendarzowych od końca miesiąca kalendarzowego poprzedzającego datę złożenia wniosku o subwencję wyniosła 1,13. Zważywszy, iż w umowie liczba zatrudnionych pracowników została określona na 3, powód uznał, że doszło do spadku zatrudnienia na poziomie 62 % (a więc na poziomie większym niż 50 % ) i w związku z powyższym – stosownie do § 3 ust. 1 pkt b ppkt ii. lit. C – umorzył subwencję tylko w zakresie 25 %, żądając zwrotu kwoty odpowiadającej 75 % wypłaconej subwencji w 24 ratach, zgodnie z harmonogramem spłaty.

34. Strona pozwana kwestionowała ustalenia poczynione przez powódkę, wskazując, że w okresie 12 miesięcy kalendarzowych od przyznania subwencji poziom zatrudnienia wynosił 3,13, na dowód czego przedstawiła zaświadczenie wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W świetle powyższego rozstrzygnięcie niniejszego sporu wymagało ustalenia faktycznego poziomu zatrudnienia w przedsiębiorstwie pozwanego w całym okresie 12 miesięcy od dnia przyznania subwencji. W celu rozstrzygnięcia powyższej kwestii w pierwszej kolejności należało jednak określić, kto jest pracownikiem na gruncie zawartego przez strony stosunku prawnego.

35. Zważyć należy, iż w §2 ust. 3 umowy przewidziano swoistą definicję pracownika na potrzeby wyliczenia i rozliczenia subwencji. Zgodnie z tym postanowieniem umownym pracownikiem była zarówno osoba fizyczna, która pozostawała z przedsiębiorcą w stosunku pracy i która została zgłoszona przez niego do ubezpieczenia społecznego na dzień ustalania stanu zatrudnienia, ale również osoba współpracująca z przedsiębiorcą, niezależnie od formy prawnej (w szczególności na podstawie umów cywilnoprawnych - umowy zlecenia lub umowy o dzieło), która była zgłoszona przez niego do ubezpieczenia społecznego, na dzień ustalania stanu zatrudnienia na potrzeby określenia kwoty subwencji finansowej. Podobna definicja pracownika była zawarta w Regulaminie stanowiącym integralną część umowy.

36. Jak wynika z przedstawionego przez pozwaną zaświadczenia wystawionego przez zastępcę naczelnika wydziału oddziału ZUS w X. w okresie od 31 października 2020 roku do 31 maja 2021 roku pozwana zgłosiła do ubezpieczenia społecznego 4 pracowników i w tym czasie stan zatrudnienia utrzymywał się na poziomie 3,13. Natomiast w okresie od 30 czerwca do 30 września 2021 roku pozwana zgłosiła do ubezpieczenia 3 pracowników i 1 osobę współpracującą. Stan zatrudnienia w tym okresie również wynosił 3,13, albowiem liczbę etatów na podstawie umowy o pracę (2,13) należało powiększyć o liczbę osób współpracujących (1,0), które w rozumieniu definicji określonej w § 2 ust. 3 umowy również mieściły się w kategorii pracownika.

37. Z powyższego zatem w sposób jednoznaczny wynika, że w okresie 12 miesięcy kalendarzowych liczonym od końca miesiąca poprzedzającego zawarcie umowy pozwana utrzymała stan zatrudnienia. W związku z tym, stosownie do § 3 ust. 1 pkt b ppkt ii. lit. A – przysługiwało jej zwolnienie od obowiązku spłaty subwencji w łącznej wysokości 75% tj. w wysokości 25% z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej oraz w wysokości 50% z uwagi na utrzymanie stanu zatrudnienia.

38. Mając zatem na względzie wysokość przyznanej subwencji finansowej (108.000 zł), pozwana powinna była zobowiązana do zwrotu jedynie kwoty 27.000 zł. Ze złożonego do akt sprawy zaświadczenia banku wynika natomiast, że dotąd zwróciła powódce kwotę 37.490,58 zł, a zatem w całości zaspokoiła roszczenie powódki. W tym stanie rzeczy należało uznać, że na dzień złożenia przez powódkę oświadczenia o wypowiedzeniu umowy ze skutkiem natychmiastowym (tj. na dzień 13 kwietnia 2023 roku), pozwana spółka nie posiadała zadłużenia, a w konsekwencji oświadczenie to należało uznać za bezskuteczne.

39. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 21a ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 roku o systemie instytucji rozwoju z uwzględnieniem treści § 2 ust. 3 i 3 ust. 1 umowy nr (...) oraz § 3 ust. 4 Regulaminu ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu (...) dla T. i L. Firm”

a contrario Sąd oddalił powództwo.

VI. (koszty procesu)

40. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od przegrywającej niniejszy spór powódki na rzecz pozwanego kwotę 3.617 zł, na którą składają się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), a także opłata za czynności zawodowego pełnomocnika powodów w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600 zł) ustalona w oparciu o §2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

41. Na podstawie art. 98 § 1

1 k.p.c. od przyznanych kosztów procesu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.