Bank odzyska od D. G. 58 587,31 zł z pożyczki bez prowizji po wypowiedzeniu umowy

Treść orzeczenia około 9 minut czytania

Sygn. akt

I C 195/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 stycznia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Wioletta Bąkiewicz-Jakubowska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Aleksandra Cioch

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2026 roku w (...)

sprawy

z powództwa Banku (...) S.A. z siedzibą w E.

przeciwko D. G.

o zapłatę

1. zasądza od pozwanego D. G. na rzecz powoda Banku (...) S.A. z siedzibą w E. kwotę 58.587,31 zł (pięćdziesiąt osiem tysięcy pięćset osiemdziesiąt siedem złotych trzydzieści jeden groszy) wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych 53.447,16 zł (pięćdziesiąt trzy tysiące czterysta czterdzieści siedem złotych szesnaście groszy) za opóźnienie poczynając od dnia 27 lutego 2025 roku do dnia zapłaty,

2. zasądza od pozwanego D. G. na rzecz powoda Banku (...) S.A. z siedzibą w E. kwotę 8.347,00 zł (osiem tysięcy trzysta czterdzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

sędzia

Wioletta Bąkiewicz-Jakubowska

I C 195/25 Uzasadnienie

Powód Bank (...) S. A. w E. wniósł o wydanie nakazu zapłaty kwoty 58597,31 zł w postępowaniu upominawczym przeciwko pozwanemu D. G., wraz z odsetkami umownymi oraz o zwrot kosztów procesu, W uzasadnieniu pełnomocnik powoda podniósł, że dochodzona kwota wynika z braku spłaty pożyczki, którą pozwany zaciągnął u powoda i zobowiązał się do ratalnej spłaty.

W elektronicznym postepowaniu upominawczym w sprawie sygnatura VI Nc-e (...) Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie został wydany w dniu 27.03,2025 roku nakaz zapłaty zgodnie ze zgłoszonym roszczeniem. Wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu nakaz stracił moc.

Zarządzeniem z dnia 15.09.2025 r w sprawie I Nc 306/25 (k. 42 akt) stwierdzono brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w postepowaniu upominawczym i sprawę przekazano do postepowania zwykłego.

W odpowiedzi na pozew (k. 51-53 akt) pełnomocnik pozwanego zakwestionował powództwo co do zasady oraz wysokości. W piśmie zakwestionowano zawarcie umowy, naliczenie w umowie nadmiernych kosztów prowizji oraz niedozwolone klauzule umowne przez naliczenie odsetek od kredytowanych kosztów kredytu oraz nieprawidłowe wypowiedzenie umowy.

W odpowiedzi na pismo pozwanego powód podtrzymał stanowisko zawarte w pozwie (k. 57-58 akt).

Sąd ustalił co następuje:

W dniu 22 kwietnia 2024 roku pozwany D. G. zawarł z Bankiem (...) SA z siedzibą w E.

Umowę pożyczki nr (...) ewidencjonowanej na rachunku nr (...). Na jej podstawie powód udzielił pozwanemu pożyczki w kwocie (...),20 zł Umowa zawarta została zgodnie z przyjętymi przez powoda warunkami zawierania umów na odległość odnośnie oświadczeń woli zawierania umów finansowych drogą elektroniczną i telefoniczną, poprzedzonej uprzednim złożeniem i podpisaniem przez pozwanego umowy w zakresie korzystania z kanałów bankowości elektronicznej oraz otrzymania indywidualnego

millekodu oraz hasła do internetowego konta klienta. Pozwany zawarł umowę rachunków bankowych, karty debetowej oraz dostępu do usług przez kanały bankowości elektronicznej dnia 22.04.2024 roku. Pozwanemu nadano numer użytkownika ID stanowiący indywidualny identyfikator konta na platformie internetowej podczas sesji logowania do aplikacji bankowej. Pozwany uzyskał dostęp do produktów i usług bankowych prowadzonych na jego rzecz przez powoda. W dniu 22.04.2024 roku pozwany po zalogowaniu do swojego konta zapoznał się z warunkami oferty przygotowanej dla niego umowy pożyczki w formie elektronicznej i złożył oświadczenie dotyczące zawarcia umowy. Pozwany potwierdził zapoznanie się z dokumentami i po wprowadzeniu otrzymanego hasła

sms na podany numer telefonu, uwiarygodnił strony umowy i operacja zawierania umowy zakończyła się.

Kwota pożyczki wynosiła (...),20 zł, termin spłaty wynosił 60 miesięcy, a wysokość raty miesięcznej 1192,70 zł, (...) 12,56%.

Od pożyczki nie została naliczona prowizja ani koszty ubezpieczenia czy koszty ustanowienia zabezpieczeń. Całkowity koszt pożyczki stanowiły odsetki wynoszące 18762,89 zł, a całkowita kwota do zapłaty (...),09 zł. Kwotę pożyczki bank udostępnił pozwanemu na prowadzonych dla niego numerze konta .

(Dowód: umowa wraz z załącznikami i wyciągiem z ksiąg bankowych k. 7-15 akt).

Po uruchomieniu kredytu pozwany przez pewien czas dokonywał spłat zgodnie z umową, po czym zaprzestał spłacania. W związku z brakiem spłaty, wezwaniem z dnia 15.10.2024 r pozwany został zobowiązany do spłaty kwoty (...),36 zł w terminie 14 dni oraz pouczony o możliwość złożenia wniosku o restrukturyzację. W wezwaniu podano numer umowy kredytu i rachunku do spłaty.

(Dowód: wezwanie z dowodem doręczenia k. 16-17 akt).

Wobec braku reakcji pozwanego na wezwanie, umowa została wypowiedziana pismem z dnia 01.12.2024 r. z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia. Na dzień wypowiedzenia umowy zadłużenie przeterminowane wynikające z brak spłaty rat kredytu w kwocie 6126,59 zł, a zadłużenie z tytułu umowy kwotę 56493,23 zł.

Korespondencja banku kierowana była drogą pocztową, przesyłką rejestrowaną na adres wskazany przez pozwanego w umowie. Pismo zawierające wypowiedzenie umowy pozwany odebrał w dniu 06.12.2024 roku . Pismo zawierało numer rachunku do którego była ewidencjonowana pożyczka.

(Dowód: wypowiedzenie wraz z dowodem doręczenia k. 18-19 akt).

Do spłacenia przez pozwanego pozostała kwota należności głównej w wysokości (...),16 zł, kwota 3790,17 zł z tytułu odsetek umownych naliczonych od należności głównej od dnia 13.06.2024 r do dnia 23.01.2025 roku.

(Dowód: umowa wraz z wyciągiem z ksiąg bankowych j. w. transakcji k.58 akt.).

Ustaleń stanu faktycznego w sprawie sąd dokonał w oparciu o przedłożone przez stronę powodową dokumenty, a w szczególności: umowę pożyczki wraz z załączonym zestawieniem opłat, zestawieniami operacji i wyciągiem z ksiąg bankowych oraz i odpisu KRS oraz wezwań do zapłaty

Powód, zdaniem sądu wykazał istnienie zobowiązania wobec pozwanego, jego wysokość oraz prawidłowe umocowanie osób uprawnionych do działania w imieniu banku.

Na dzień wniesienia pozwu zadłużenie pozwanego z tytułu przedmiotowej umowy kredytu wynosiło zatem łącznie (...),31 wraz z odsetkami.

Autentyczność dokumentów przedłożonych przez stronę powodową, wymienionych powyżej nie budziła wątpliwości, dlatego też sąd uznał je za wiarygodne i przyjął jako podstawę ustaleń w sprawie.

Sąd zważył co następuje.

Zgodnie z art. 720 K.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Ponieważ pozwany jest konsumentem, zaś pożyczkodawca przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie udzielania pożyczek gotówkowych i przy zawieraniu umów posługuje się wzorcami umownymi, dlatego zastosowanie w niniejszej sprawie mają równie przepisy ustawy z 12.05.2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j.: Dz.U. z 2016r., poz. 1528 ze zm.).

Art. 3 ust. 1 tej powołanej ustawy wskazuje, że przez umowę o kredyt konsumencki należy rozumieć umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy).

Zgodnie z treścią art 353

1 K.c., strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Przepisem ograniczającym swobodę umów jest między innymi art. 385

1 K.c., który chroni konsumenta w relacjach z przedsiębiorcą - profesjonalistą w danej dziedzinie. Zgodnie z jego treścią, postanowienia umowy zawartej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Powyższe nie dotyczy tylko postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Nieuzgodnione indywidualnie są zaś te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przyjętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta .

Niedozwolonymi klauzulami umownymi będą więc takie zapisy, które w sposób nieuczciwy kształtują prawa i obowiązki stron umowy, prowadzą do naruszenia stanu równowagi kontraktowej pomiędzy stronami. gdy postanowienia umowne kształtują rozkład praw i obowiązków w sposób, który nie zostałby zaakceptowany przez strony w toku uczciwie prowadzonych negocjacji.

Zgodnie z art. 36 a ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim w brzmieniu obowiązującym w chwili zawarcia umowy pożyczki maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu ((...)) oblicza się według wzoru: (...) ≤ (K x 25 %) + (K x n/R x 30 %), gdzie K oznacza całkowitą kwotę kredytu, n – okres spłaty wyrażony w dniach, zaś R – liczbę dni w roku. Jednocześnie zgodnie z tym przepisem pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu. Na gruncie przedmiotowej sprawy naliczona przez powoda prowizja mieści się w granicach zakreślonych przez treść art. 36 a wspomnianej ustawy. Prowizja i inne opłaty bankowe stanowią swoistą cenę za przeprowadzenie określonych czynności bankowych i zawiera w sobie ekwiwalent za poniesione przez bank koszty oraz stanowi element zysku dla banku.

W przedmiotowej sprawie umowę zawarto zgodnie z zasadami zawierania umów na odległość przy zachowaniu określonych procedur. Kwota pożyczki została w całości przelana na konto pozwanego i nie pobrano z tego tytułu żadnych kosztów.

Pozwany w odpowiedzi na pozew kwestionował fakt zawarcia umowy i naliczenia odsetek od kredytowanych kosztów pożyczki. Tymczasem jak wynika z treści umowy i dokonanego przelewu pożyczki, nie została naliczona żadna prowizjia i cała kwota została udostępniona kredytobiorcy. Umowa została wypowiedziana prawidłowo, określono w niej również (wbrew twierdzeniom pozwanego) numer umowy objętej pozwem.

W okolicznościach niniejszej sprawy powód udzielił pozwanemu kredytu, na ściśle określonych warunkach, a pozwany zobowiązał się zwrócić udzieloną pożyczkę wraz z odsetkami w miesięcznych ratach. Brak wywiązania się pozwanego z umowy upoważnił powoda do wezwana go do zapłaty zaległości w wyznaczonym terminie oraz wypowiedzenia umowy w wypadku nie uiszczenia zaległych należności.

Zgodnie z brzmieniem art. 354 § 1 Kc dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego. Jeżeli przedmiotem zobowiązania od chwili jego powstania jest suma pieniężna, spełnienie świadczenia następuje przez zapłatę sumy nominalnej - art. 358

1 § 1 Kc. Na zasądzone roszczenie składa się kwota niespłaconej należności głównej wraz z odsetkami umownymi naliczone na dzień 26.07.23 r. oraz dalsze odsetki umowne.

W myśl art. 481 § 1 Kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa - art. 482 § 1 Kc.

Wobec powyższego roszczenie podlegało zasądzeniu w całości.

Zgodnie z wynikającą z przepisu art. 98§1 i §2 kpc zasadą odpowiedzialności za wynik procesu należało zasądzić od pozwanej na rzecz powoda koszty procesu w łącznej kwocie 8347 zł. Na koszty te złożyła się uiszczona przez powoda opłata sadowa oraz koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 5400 zł ustalone w oparciu o §2 pkt 6 rozporządzenia MS w/s opłata za czynności radców prawnych.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.

sędzia

Wioletta Bąkiewicz-Jakubowska