Pożyczkobiorca zapłaci ponad 8,9 tys. zł, sąd oddalił żądanie prowizji i opłaty za pakiet

Powód U. Wierzytelności Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w E. wniósł pozew przeciwko P. G., żądając zasądzenia od pozwanego:

1. kwoty 14 495,44 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie określonych w art. 481 § 2

1 k.c. od dnia 20 marca 2025 roku do dnia zapłaty;

2. zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, opłaty skarbowej w kwocie 17 zł, a także na podstawie art. 505

37 § 2 k.p.c. kosztów zastępstwa procesowego w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Podstawą żądania była umowa pożyczki nr (...), zawarta w dniu 23 kwietnia 2024 roku przez pozwanego na kwotę 8800 zł. Powód nabył wierzytelność wynikającą z tej umowy wobec pozwanego na podstawie umowy cesji z dnia 3 lutego 2025 roku od pożyczkodawcy (...) S.A. Na kwotę dochodzoną pozwem składają się: kwota 11116,36 zł niespłaconego kapitału pożyczki i prowizji, kwota 465,74 zł niespłaconych odsetek kapitałowych, 2913,34 zł skapitalizowanych odsetek za opóźnienie.

(pozew – k. 4-8)

W odpowiedzi na pozew pozwany P. G. wniósł o oddalenie powództwa w całości. Pozwany zaprzeczył, by strony zawarły umowę o treści załączonej do pozwu. Zakwestionował treść tej umowy pożyczki, w tym wysokość opłat pobranych i prowizji związanych z uruchomieniem pożyczki oraz sum niespłaconych odsetek kapitałowych wraz z odsetkami za opóźnienie.

(odpowiedź na pozew – k. 63)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 23 kwietnia 2024 roku (...) S.A. w E. jako pożyczkodawca zawarł z P. G. jako pożyczkobiorcą za pomocą środków porozumiewania się na odległość umowę pożyczki numer (...).

Na podstawie tej umowy pożyczkodawca udzielił pozwanemu pożyczki w kwocie 8800 zł. W pkt 1.2 umowy zawarto postanowienie, zgodnie z którym kwota pożyczki zostanie wypłacona w wysokości pomniejszonej o kwotę jednorazowej opłaty za dobrowolny Pakiet Usług Medycznych w wysokości 800 zł oraz o kwotę zadłużenia klienta wobec pożyczkodawcy wynikającego z umowy pożyczki nr (...) zawartej między tymi samymi stronami w wysokości 4553,50 zł. Kwota do wypłaty na rzecz pozwanego wyniosła wiec 3446,50 zł.

Umowa pożyczki została zawarta na okres 36 miesięcy. Pozwany zobowiązał się do zwrotu kwoty pożyczki wraz z odsetkami i kosztami pozaodsetkowymi zgodnie z harmonogramem, stanowiącym załącznik do umowy.

Pożyczka została oprocentowana zmienną stopą procentową w stosunku rocznym, równą dwukrotności stopy procentowej odsetek ustawowych obliczonych zgodnie z art. 359 § 2 k.c., która na dzień zawarcia umowy wynosiła 18,5%.

W pkt 6 umowy pożyczki ustalono, że pożyczkobiorca będzie zobowiązany do zapłaty prowizji w kwocie 3502,33 zł z tytułu kosztów związanych z przygotowaniem umowy, badaniem zdolności kredytowej klienta, doprowadzeniem do jej podpisania przez obydwie strony oraz jej dostarczeniem klientowi, o ile zwrot kwoty udzielonej pożyczki wraz z należnymi odsetkami za korzystanie z udzielonego kapitału nie nastąpi w terminie płatności pierwszej raty z tytułu umowy pożyczki zgodnie z harmonogramem.

W pkt 16.2 umowy pożyczki ustalono, że pożyczkodawca może wypowiedzieć umowę z przyczyn leżących po stronie klienta w przypadku opóźnienia w spłacie pożyczki przekraczającego 14 dni, po bezskutecznym przeprowadzeniu czynności windykacyjnych w postaci 3 wezwań do zapłaty.

(dowód: druk umowy pożyczki – k. 24-28, druk formularza informacyjnego dot. kredytu konsumenckiego – k. 2529v)

Decyzja o przyznaniu pożyczki została poprzedzona badaniem zdolności kredytowej pozwanego m.in. na podstawie raportu dot. ryzyka kredytowego wykonanego na zlecenie pożyczkodawcy przez (...) Sp. z o.o. w B..

(dowód: raport – k. 34)

W dniu 23 kwietnia 2024 roku (...) S.A. w E. dokonał przelewu na rzecz P. G. na rachunek o numerze (...) kwoty 3446,50 zł z tytułu kredytu konsumenckiego z umowy nr (...).

(dowód: k. 30 – potwierdzenie dyspozycji przelewu)

W dniu 23 kwietnia 2024 roku (...) S.A. w E. dokonał przelewu wewnątrzbankowego na rachunek (...) kwoty 800 zł z tytułu: „(...) Kredyt Konsumencki (produkt dodatkowy) z Umowy nr (...), PESEL: (...), Ł. Ł._2, id: (...)”.

(dowód: k. 31 – potwierdzenie dyspozycji przelewu)

W dniu 23 kwietnia 2024 roku (...) S.A. w E. dokonał przelewu wewnątrzbankowego na rachunek (...) kwoty 4553,50 zł z tytułu: „refinans (...)-3@T#%#4v2”.

(dowód: k. 32 – potwierdzenie dyspozycji przelewu)

Pismem z dnia 25 listopada 2024 roku (...) S.A. w E. wystosował do pozwanego kolejne wezwanie do zapłaty, wskazując, że nie wpłynęła płatność raty pożyczki nr (...), a dług zwiększył się o kwotę kolejnej raty. Pożyczkodawca wezwał pozwanego do spłaty zaległości w kwocie 851,85 zł w terminie do dnia 30 listopada 2024 roku pod rygorem wypowiedzenia umowy pożyczki i skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.

(dowód: kolejne wezwanie do zapłaty – k. 35)

Pismem z dnia 17 stycznia 2025 roku (...) S.A. w E. dokonał wypowiedzenia umowy pożyczki nr (...) wypłaconej w dniu 23 kwietnia 2024 roku ze skutkiem natychmiastowym, wzywając jednocześnie do zapłaty zadłużenia wynikającego z tej umowy, które na dzień 17 stycznia 2025 roku wynosiło 11 604,10 zł (kapitał 8022,02 zzł, prowizja 3094,34 zł, odsetki 465,74 zł, odsetki z tytułu zadłużenia przeterminowanego 22,00 zł).

(dowód: wypowiedzenie umowy pożyczki – k. 33)

W dniu 28 października 2024 roku (...) S.A. w E. jako D. zawarł ramową umowę cesji wierzytelności z powodem jako Cesjonariuszem, której przedmiotem było ustalenie zasad, w oparciu o które będzie następowało cykliczne przenoszenie wierzytelności w rozumieniu art. 509 k.c. i nast. przez D. na rzecz Cesjonariusza.

W dniu 03 lutego 2025 roku (...) S.A. w E. jako D. zawarł z powodem jako Cesjonariuszem porozumienie nr 4 do ramowej umowę cesji wierzytelności z z dnia 28 października 2025 roku, na podstawie którego D. przelał na rzecz Cesjonariusza wierzytelności określone w wykazie stanowiącym Załącznik nr 1 do tego porozumienia.

W Załączniku nr 1 do umowy cesji z dnia 3 lutego 2025 roku wymieniono wierzytelność z tytułu umowy pożyczki nr (...) z dnia 23 kwietnia 2024 roku wobec klienta o nr (...) na kwotę 8800 zł, której aktualne saldo na dzień cesji wynosiło 11 658,49 zł (w tym kapitał 8022,02 zł, odsetki umowne 465,74 zł, odsetki za opóźnienie 76,39 zł, prowizja 3094,34 zł).

Cena za wierzytelności objęte porozumieniem numer (...) z dnia 03 lutego 2025 roku została zapłacona.

(dowód: umowa cesji wierzytelności – k. 15-18, porozumienie – k. 19, załącznik nr 1 – k. 23, oświadczenie o wpłacie ceny – k. 36)

Pismem z dnia 13 lutego 2025 roku powód zawiadomił pozwanego o nabyciu wierzytelności od (...) S.A. w E. i wezwał do zapłaty kwoty 14 262,46 zł w terminie 5 dni pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.

(dowód: zawiadomienie o przelewie wierzytelności – k. 37-37v)

W dniu 20 marca 2025 roku (...) Wierzytelności (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w E. wniósł przeciwko P. G. pozew o zapłatę kwoty 14 495,44 zł z należnościami ubocznymi w elektronicznym postępowaniu upominawczym do Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie.

Nakazem zapłaty z dnia 03 kwietnia 2025 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie uwzględnił żądanie pozwu w całości. Od powyższego nakazu zapłaty sprzeciw złożył pozwany, kwestionując istnienie wierzytelności, jej wysokość, legitymację czynną powoda, wymagalność roszczenia i zgodność kosztów i opłat określonych w umowie z zasadami współżycia społecznego.

Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2025 roku G. L. Sądowy Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie umorzył postępowanie w całości wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu i utraty mocy nakazu z dnia 3 kwietnia 2025 roku.

(dowód: pozew w (...) – k. 39-41v, nakaz zapłaty – k. 42, sprzeciw – k. 44v, postanowienie z dnia 22 kwietnia 2025 roku – k. 14v, 51)

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentów zaoferowanych przez powoda.

Sąd zważył, że na okoliczność zawarcia umowy pożyczki powód przedstawił druk umowy pożyczki wraz z formularzem informacyjnym, podsumowujący warunki udzielenia pożyczki refinansującej, jak również potwierdzenie wypłaty części pożyczki na rachunek pozwanego oraz na rachunek do spłaty pożyczki refinansowanej. Zatem powód przedstawił nie tylko dowód potwierdzający zawarcie umowy pożyczki, ale także jej wykonania przez pożyczkodawcę. Dodatkowo z twierdzeń pozwu jak i z wykazu wierzytelności stanowiącego załącznik do umowy cesji wynika, że pozwany spłacił część pożyczki (powód wskazał jako niespłaconą kwotę kapitału i prowizji 11116,36 zł, podczas gdy suma pożyczki i prowizji wynosiła 12 302,33 zł, co oznacza, iż co najmniej 1185,97 zł wpłacono na poczet spłaty pożyczki). Zestawienie powyższych danych i dokumentów w ocenie Sądu w sposób spójny i miarodajny potwierdziło fakt zawarcia umowy pożyczki przez pozwanego z pożyczkodawcą (...) S.A. w E..

Sąd zważył jednak, że sam druk umowy pożyczki ani potwierdzenie jej wykonania nie dawały podstaw do ustalenia, w jaki sposób pozwany złożył oświadczenie woli o zawarciu umowy o skorzystanie z Pakietu Medycznego za kwotę 800 zł, na czym ta usługa miała polegać, czy była to usługa rzeczywiście dobrowolna, czy też konieczna do wybrania w celu uzyskania pożyczki. Dlatego Sąd uznał okoliczność dobrowolnego oświadczenia woli przez pozwanego o zawarcie umowy świadczenia usług w ramach Pakietu Medycznego za niewykazaną na zasadzie art. 6 k.c.

Sąd uznał za wiarygodne dokumenty potwierdzające wezwanie pozwanego do zapłaty i wypowiedzenie umowy pożyczki, bowiem ich autentyczność ani wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu, nadto, nie został skutecznie zakwestionowana przez pozwanego.

Sąd uznał również za wiarygodne dokumenty potwierdzające zawarcie umowy ramowej cesji oraz porozumienia nr (...) między pożyczkodawcą a powodem wraz z załączonym do porozumienia wykazem wierzytelności i oświadczeniem o uiszczeniu ceny za pakiet wierzytelności objęty porozumieniem nr 4. Powyższe dokumenty zostały przedstawione w formie odpisów potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika powoda będącego radcą prawnym, a więc miały moc poświadczonych urzędowo (art. 129 § 3 k.p.c.). Ich wiarygodność ani autentyczność nie została w żaden sposób podważona w toku procesu.

W świetle tak ocenionego materiału dowodowego powództwo podlegało uwzględnieniu jedynie w części.

W niniejszej sprawie powód domagał się od pozwanego zapłaty kwoty 14 495,44 zł z tytułu umowy pożyczki nr (...) z dnia 23 kwietnia 2024 roku. Powód dochodził roszczeń z tytułu umowy pożyczki tj. na podstawie art. 720 k.c. Fakt zawarcia umowy pożyczki oraz wypłaty części pożyczki na refinansowanie innego zobowiązania pozwanego oraz części pożyczki na rachunek pozwanego zostały w toku procesu wykazane. W ocenie Sądu powód nie wykazał zawarcia umowy o świadczenie usług w ramach Pakietu Medycznego i tego, że pozwany w sposób dobrowolny wyraził wolę zawarcia takiej umowy. Sama umowa pożyczki nie określa bowiem zakresu tej usługi, jej wykonawcy, a odnosi się jedynie do potrącenia przy wypłacie kwoty pożyczki kwoty 800 zł na sfinansowanie tego pakietu. Sąd uznał okoliczność udzielenia przez pozwanego takiego zlecenia za pośrednictwem pożyczkodawcy za niewykazane. W szczególności Sąd miał wątpliwość, czy skorzystanie z tego pakietu było rzeczywiście dobrowolne, czy też faktycznie powiązane z zawarciem umowy pożyczki, tak iż w celu uzyskania pożyczki pozwany był zmuszony do zamówienia takiego pakietu usług, względnie wyboru pakietu spośród innych pakietów. Wobec tego, w ocenie Sądu nie zostało wykazane, by pozwany swoim swobodnym oświadczeniem woli zamówił taki pakiet usług i zlecił ich sfinansowanie ze środków pochodzących z pożyczki. W tej sytuacji powód nie mógł się domagać od pozwanego zwrotu kwoty 800 zł przelanych przez pożyczkodawcę pierwotnego na rzecz podmiotu trzeciego bez ważnego oświadczenia woli pożyczkobiorcy. Dlatego żądanie co do kwoty 800 zł należności głównej z tytułu opłaty za Pakiet Medyczny podlegało oddaleniu na zasadzie art. 6 k.c.

Sąd zważył, iż umowa pożyczki miała charakter umowy konsumenckiej. Pożyczkodawca był przedsiębiorcą, prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie udzielania pożyczek. Pozwany zawarł umowę pożyczki gotówkowej jako osoba fizyczna, w celu niezwiązanym z działalnością gospodarczą, a więc jako konsument. Sąd był więc zobowiązany z urzędu do zastosowania przepisów prawa materialnego, w szczególności do zbadania umowy stron pod kątem zastosowania niedozwolonych klauzul umownych.

Zgodnie z art. 385

1 § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

W niniejszej sprawie postanowienia umowy pożyczki były uprzednio sformułowane wg wzorca stosowanego przez profesjonalnego pożyczkodawcę będącego przedsiębiorcą i nie zostały z pozwaną indywidualnie uzgodnione. Brak jest w tej sprawie jakichkolwiek dowodów wskazujących na prowadzenie negocjacji przez strony. Cały proces ubiegania się o pożyczkę i zawarcia umowy odbywał się na warunkach sformułowanych wyłącznie przez pożyczkodawcę.

Nadto, w ocenie Sądu postanowienia umowne dotyczące ustalenia opłaty przygotowawczej, prowizji oraz innych pozaodsetkowych opłat nie określają głównych świadczeń stron. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej warunki umowy wchodzące w zakres pojęcia „głównego przedmiotu umowy” to takie, które określają podstawowe świadczenia w ramach danej umowy i które z tego względu charakteryzują tę umowę (tak wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 3 października 2019 r. w sprawie C-(...)). Podobnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 czerwca 2004 roku w sprawie I CK (...), że „pojęcie głównego świadczenia stron należy interpretować raczej wąsko, w nawiązaniu do elementów przedmiotowo istotnych umowy”.

Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. umowa pożyczki może mieć charter zarówno odpłatny, jak i nie przewidywać wynagrodzenia za jej udzielnie. Zatem postanowienia dotyczące opłat, prowizji w umowie pożyczki nie definiują charakterystycznego dla tej umowy świadczenia, a więc nie dotyczą świadczenia głównego w rozumieniu art. 385

1 § 1 k.c. Analogiczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 października 2021 roku w sprawie III CZP 43/20, wskazując dodatkowo, że „okoliczność, że pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego nie przekraczają wysokości określonej w art. 36a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, nie wyłącza oceny, czy postanowienia określające te koszty są niedozwolone (art. 385

1 § 1 k.c.)”. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni to zapatrywanie podziela, jak i wskazania Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawarte w wyroku z dnia 3 września 2020 r. w sprawie C-84/19, że „artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, zmienionej dyrektywą 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że warunek umowny dotyczący pozaodsetkowych kosztów kredytu, który określa ten koszt poniżej ustawowego pułapu i który przenosi na konsumenta koszty działalności gospodarczej kredytodawcy, może powodować znaczącą nierównowagę wynikających z umowy praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta, gdy obciąża konsumenta kosztami nieproporcjonalnymi w stosunku do świadczeń i do kwoty otrzymanego kredytu, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego”.

Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 26 marca 2020 r., sygn. C-779/18 „naczelną zasadą Dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich było zapewnienie, aby umowy zawierane z konsumentami nie zawierały nieuczciwych warunków i aby konsument był chroniony przed takimi warunkami w możliwie wysokim stopniu. Tak określona reguła ogólna nie pozwala zatem na przyjęcie, że spod jakiejkolwiek kontroli sądu wyłączone są zapisy umów zawieranych przez przedsiębiorców z konsumentami, jeśli budzą uzasadnione wątpliwości co do ich zgodności z dobrymi obyczajami”. W w/w orzeczeniu podkreślono, że w polskim systemie prawnym pozaodsetkowe koszty kredytu obliczane są na podstawie wzoru niezależnego od rzeczywiście świadczonych usług i zasobów wykorzystywanych przez przedsiębiorcę. Oznacza to, że konsument nie ma możliwości zapoznania się z prawdziwymi kosztami kredytu i pozbawiony zostaje informacji o swej sytuacji prawnej w dacie zawarcia umowy. Nie jest bowiem w stanie zweryfikować czy ich wysokość została ustalona w sposób odpowiadający kosztom poniesionym przez przedsiębiorcę.

W niniejszej sprawie pozwany w umowie zobowiązała się do zwrotu pożyczki z odsetkami wg zmiennej stopy oprocentowania oraz do zapłaty prowizji w kwocie 3502,33 zł. Prowizja została określona kwotowo, natomiast w treści umowy, ani w żadnych innych dokumentach przedłożonych pozwanemu przy zawieraniu umowy, nie wyjaśniono podstaw naliczenia tej opłaty i jej wysokości. Wprawdzie w pkt 6.2 umowy wskazano, że prowizja ma służyć pokryciu kosztów związanych z przygotowaniem umowy, badaniem zdolności kredytowej klienta, doprowadzeniem do jej podpisania przez obydwie strony oraz jej dostarczeniem klientowi. Natomiast w ocenie Sądu jest to sformułowanie ogólnikowe, niepozwalające na ustalenie realnie tych kosztów i nieadekwatne do okoliczności zawarcia tej konkretnej umowy, która nie była fizycznie podpisana przez strony.

Zgodnie zaś z art. 385

2 k.c. oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny.

Sąd zważył, iż zgodnie z art. 385

1 § 1 k.c. nie wiążą konsumenta te postanowienia umowne, które kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Działanie niezgodne z ww. klauzulą to takie, które jest „nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające in minus od przyjętych standardów postępowania” (K. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. I, Z. 2020, uwagi do art. 385

1 § 1 k.c.). Z kolei przez pojęcie rażącego naruszenia interesów konsumenta rozumie się „nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków wynikających z umowy na jego niekorzyść, skutkującą niekorzystnym ukształtowaniem jego sytuacji ekonomicznej oraz jego nierzetelnym traktowaniem” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt II CSK 483/18).

W analizowanej sprawie, ustalony w umowie pożyczki koszt prowizji nie został w zrozumiały, przejrzysty sposób wyjaśniony. W związku z tym na podstawie treści umowy konsument nie był w stanie określić, czy ich wysokość jest adekwatna do charakteru świadczonej usługi, z którą są związane. Postanowienia umowne, zwłaszcza w umowach konsumenckich, winny być przejrzyste, to znaczy zrozumiałe z językowego, gramatycznego punktu widzenia, ale także sformułowane w taki sposób, by konsument mógł na ich podstawie ocenić konsekwencje ekonomiczne tych postanowień dla niego (tak m.in. (...) w wyroku z dnia 3 marca 2020 r., P. del F., C-125/18, EU:C:2020:138, pkt 50).

W ocenie Sądu, ustalenie w niniejszej sprawie prowizji za przygotowanie umowy pożyczki zawieranej w formie elektronicznej, w sposób zautomatyzowany, w kwocie 3502,33 zł stanowiącej ok. 40% kwoty pożyczki, ewidentnie narusza interesy konsumenta oraz godzi w równowagę kontraktową tego stosunku, a nadto kształtuje jego prawa w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami,

Wobec powyższego powództwo w zakresie kwoty 3502,33 zł stanowiącej naliczoną prowizję od umowy pożyczki podlegało oddaleniu na podstawie 720 § 1 k.c. w zw. z art. 385

1 § 1 k.c.

Sąd zważył, iż powód domagał się zasądzenia kwoty 11116,36 zł z tytułu niespłaconego kapitału i prowizji. Ponieważ umowa opiewała na kwotę 8800 zł pożyczki oraz prowizje w wysokości 3502,33 zł, to należało uznać, iż co do kwoty 1185,97 zł (8800zł + 3502,33 zł – 11 116,36zł) pożyczka została spłacona. Uznając powództwo za bezzasadne co do kwoty 800 zł opłaty za Pakiet Medyczny oraz kwoty 3502,33 zł z tytułu prowizji i uwzględniając kwotę spłaconego kapitału 1185,97 zł, Sąd uznał, iż powództwo o zapłatę kapitału pożyczki zasługuje na uwzględnienie jedynie w zakresie kwoty 6814,03 zł.

W konsekwencji oddalenia żądania o zapłatę prowizji oraz kwoty 800 zł opłaty za Pakiet Medyczny, Sąd uwzględnił jedynie w części żądanie zasądzenia odsetek kapitałowych. Odsetki kapitałowe naliczane były bowiem od kwoty 8800 zł, podczas gdy realnie pozwanemu postawiono do dyspozycji pożyczkę w kwocie 8000 zł, bowiem opłata 800 zł została pobrana na poczet Pakietu Medycznego. Dlatego żądanie odsetek kapitałowych na podstawie pkt II.2 ust. 1 i 2 umowy należało uwzględnić w części wynoszącej 8000/8800 z dochodzonych z tego tytuły 465,74 zł, a więc co do kwoty 423,40 zł (8000/8800*465,74 zł).

Sąd zważył, że powód domagał się również skapitalizowanych odsetek umownych za opóźnienie w łącznej kwocie 2913,34 zł. W uzasadnieniu pozwu wniesionego w (...) szczegółowo wyjaśniono, że kwota 76,39 zł stanowi sumę odsetek naliczonych od kwoty zaległego kapitału oraz sumy kosztów pozaodsetkowych od dnia wymagalności tj. 18 stycznia 2025 roku do dnia 30 stycznia 2025 roku, natomiast kwota (...),95 zł obliczona została od kwoty zaległego kapitału i kosztów pozaodsetkowych od dnia 31 stycznia 2024 roku do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu tj. 19 marca 2025 roku. W pozwie po zakończeniu postępowania elektronicznego upominawczego wskazano, że kwotą 2913,34 zł stanowi sumę odsetek umownych za opóźnienie od zaległego kapitału oraz sumy kosztów pozaodsetkowych od dnia wymagalności 17 stycznia 2025 roku do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu. Sąd zważył, iż żądanie zasądzenia kwoty niespłaconego kapitału pożyczki zostało uwzględnione jedynie co do kwoty 6814,03 zł, a żądanie zasądzenia prowizji zostało oddalone. Zatem na uwzględnienie zasługiwały jedynie skapitalizowane odsetki umowne za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie naliczone od kwoty 6814,03 zł za okres od dnia wymagalności roszczenia – 18 stycznia 2025 roku do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu w (...) tj. 19 marca 2025 roku w łącznej kwocie 1734,78 zł. W pozostałym zakresie żądanie co do odsetek skapitalizowanych za opóźnienie Sąd oddalił na podstawie art. 6 k.c.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 720 § 1 k.c. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda w pkt. I wyroku kwotę 8972,21 zł (6814,03 zł niespłacony kapitał, 423,40 zł odsetki umowne od kapitału, 1734,78 zł odsetki maksymalne za opóźnienie od kwoty 6814,03 za okres od dnia 18 stycznia do 19 marca 2025 roku). Od powyższej sumy zasądzono na podstawie art. 481 § 2

1 k.c. w zw. z art. 482 k.c. dalsze odsetki umowne w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w (...), tj. od dnia 20 marca 2025 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałym zakresie.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c., art. 100 zdanie 2 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu i zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów. Z uwagi na to, iż powództwo zostało uwzględnione w 62%, kosztami procesu w tym zakresie należało obciążyć pozwanego, a w pozostałej części powoda. Na koszty procesu w niniejszej sprawie składały się koszty poniesione przez powoda w postaci opłaty od pozwu w wysokości 750 zł, koszty zastępstwa procesowego powoda w wysokości 3617 zł (wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 3600 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych i opłata skarbowa w kwocie 17 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego powoda w elektronicznym postępowaniu upominawczym w kwocie 2400 zł. Łącznie koszty poniesione przez powoda wyniosły 6767 zł. Pozwany winien był ponieść 62% tych kosztów, a więc 4195,54 zł i taką kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda tytułem zwrotu proporcjonalnej części kosztów procesu w pkt. III sentencji wyroku. Na podstawie art. 98 § 1

1 k.p.c. Sąd zasądził od ww. kwoty także odsetki ustawowe za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

t, dnia 24 marca 2025 r. SSR Anna Olszewska-Kowalska