Gmina żądała czynszu od byłej najemczyni po wymeldowaniu. Sąd oddalił pozew

L. faktyczny

Gmina Miasta Z. jest właścicielem lokalu mieszkalnego przy (...) w Z.

Okoliczno ść bezsporna

Najemczynią tego lokalu była M. M., która wraz z mężem i młodszym synem wyprowadziła się ostatecznie z tego lokalu w 2010 r. Zabrała wszystkie swoje rzeczy osobiste, a klucze do lokalu pozostawiła starszemu synowi (pełnoletniemu), który w tym lokalu dalej zamieszkiwał. Po pewnym czasie do lokalu prowadziła się partnerka starszego syna M. R., przy czym M. M. nie miała na to wpływu. Ze związku starszego syna M. M. i T. R. urodziło się dziecko, które tam również zamieszkiwało (z rodzicami). Po pewnym czasie, najprawdopodobniej w 2018 r., starszy syn M. M. wraz ze swoim dzieckiem wyprowadził się z tego lokalu, pozostała w nim już tylko T. R., która obecnie dalej w nim zamieszkuje. W listopadzie 2019 r. M. M. wypowiedziała właścicielowi umowę najmu przedmiotowego lokalu i wymeldowała się z niego w dniu 9 stycznia 2020 r.

Dow ód: zeznania pozwanej M. M.;

pismo, k. 25

Do 30 stycznia 2020 r. wszystkie należności z tytułu korzystania z tego lokalu były zapłacone.

Okoliczno ści bezsporne

Ocena dowod ów

Zeznania pozwanej M. M. są wiarygodne, szczere i logiczne. Dokumentacja przedłożona przez powoda nie budzi wątpliwości.

Kwalifikacja prawna

Dochodzona wierzytelność obejmuje czas już po wyprowadzeniu się pozwanej M. M. z przedmiotowego lokalu, formalnym wymeldowaniu się oraz po upływie okresu dokonanego przez nią wypowiedzenia umowy.

Z powyższego logicznie wynika silnie uzasadniona konkluzja, że nie sposób obarczyć M. M. odpowiedzialnością finansową za okres od 1 lutego 2020 r. za korzystanie z tego lokalu – a tego dochodzi w pozwie strona powodowa.

Pozwana M. M. wyjaśniła logicznie, że od 1 lutego 2020 r. nie była już ani najemczynią, ani – co istotne – posiadaczem przedmiotowego lokalu. Brak zwrotu kluczy właścicielowi wynika po prostu z tego, że pozwana wydała je wiele lat temu synowi, który – najprawdopodobniej przekazał je następnej osobie (T. R.). Skoro pozwana M. M. w lokalu nie mieszka, nie pozostawiła tam żądnych rzeczy i nie posiada kluczy, to nie można uznać, że w jakikolwiek sposób władała lokalem po 1 lutego 2020 r. Wniosek przeciwny byłby rażąco sprzeczny z ustalonymi faktami. W ten sposób możnaby przypisać dalsze posiadanie lokalu każdemu, nawet osobom, które wiele lat temu ostatecznie wyemigrowały w kraju.

M. M. nigdy nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu wspólnie z T. R., co uporczywie pomija strona pozwana.

Z tych przyczyn powództwo przeciwko tej pozwanej oddalono w całości na mocy art. 18 ustawy o ochronie praw lokatorów […]

a contrario – punkt I.

Koszty

Powód jako przegrywający proces w stosunku do pozwanej M. M. – jest obowiązany zwrócić jej poniesione koszty procesu z należnymi odsetkami na podstawie art. 98 k.p.c. Na koszty te składa się: opłata za czynności adwokackie w stawce minimalnej (3.600 zł, § 2 pkt 5 rozp. MS z dn. 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz odsetki – punkt II.