Spółka nie wykazała, że kupiła pożyczkę pozwanej. Sąd oddalił pozew o 1460 zł

WYROKU z dnia 28 maja 2026 roku

W dniu 5 października 2025 roku do tutejszego Sądu wpłynął pozew (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółka (...) spółka komandytowa w A. przeciwko P. R. o zapłatę kwoty 1460,36 zł z umownymi odsetkami maksymalnymi za opóźnienie od dnia 25 listopada 2024 roku do dnia zapłaty od kwoty 1440,59 zł oraz zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu swego żądania strona powodowa wskazała, że wierzytelność przeciwko pozwanej wynika z umowy pożyczki jaką zawarła z (...) Sp. z o.o. w dniu 25 października 2024 roku nr (...). Nadto strona powodowa wskazała, że wierzytelność przeciwko pozwanej ze wskazanej umowy nabyła w drodze przelewu wierzytelności, a na kwotę objętą żądaniem składają się kwota 1300 zł tytułem niespłaconej pożyczki, kwota 19,77 zł tytułem odsetek umownych i kwota 140,59 zł tytułem prowizji.

Roszczenie było przedmiotem powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym Nc – (...), w ramach którego Sąd Rejonowy w Lublinie postanowieniem z dnia 13 lipca 2025 roku umorzył postępowanie w związku ze sprzeciwem pozwanej od nakazu zapłaty (k. 57 – 65).

W odpowiedzi na pozew z dnia 23 stycznia 2026 roku pozwana wniosła o oddalenie powództwa podnosząc wadliwość umowy cesji oraz naliczanie nadmiernych kosztów pozaodsetkowych (k. 139).

Sąd ustalił co następuje:

W dniu 25 października 2024 roku pozwana i (...) Sp. z o.o. zawarli umowę pożyczki nr (...). W umowie wskazano, że kwota pożyczki wyniesie 1300 zł, prowizja 140,59 zł, odsetki umowne 19, 77 zł, a całkowita kwota do spłaty 1460,36 zł, i miała być ona spłacona w terminie 30 dni od dnia wypłaty kwoty pożyczki, RSO określono na 311,74 %.

W dniu 25 października 2024 roku (...) Sp. z o.o. wypłaciło pozwanej kwotę 1151 zł.

(...) Sp. z o.o. oraz (...) Ltd na (...) zawarły w dniu 5 lutego 2025 roku umowę cesji wierzytelności, na podstawie, której (...) Ltd nabyła wierzytelności objęte załącznikiem.

(...) na (...) i strona powodowa zawarły w dniu 10 stycznia 2025 roku ramową umowę przelewu wierzytelności, a w dniu 8 kwietnia 2025 roku umowę przelewu wierzytelności nr 3 na podstawie, której strona powodowa nabyła wierzytelności objęte załącznikiem, w tym wierzytelność z umowy pożyczki z dnia 25 października 2024 roku przeciwko pozwanej.

Dowód: umowa pożyczki (k. 9 – 16), formularz informacyjny (k. 23 v – 30), potwierdzenie transakcji (k. 33v), umowy cesji z załącznikami (k. 34 – 48, 87 - 135).

Sąd zważył co następuje:

Powództwo jest niezasadne.

W związku z zarzutem pozwanej dotyczącym wadliwości cesji wierzytelności, a tym samym dotyczącym legitymacji strony powodowej, Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe polegające na analizie dołączonych do akt sprawy dokumentów i doszedł do przekonania, że powództwo nie jest zasadne, a strona powodowa nie wykazała swej legitymacji procesowej czynnej.

Zgodnie z art. 509 §1 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na rzecz osoby trzeciej, chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

Na podstawie wskazanego przepisu przelew wierzytelności jest umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej, a przedmiotem przelewu jest wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać i która jest w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). W tym zakresie konieczne jest wyraźne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność. Wymaga się zatem oznaczenia stron tego stosunku zobowiązaniowego oraz przedmiotu świadczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 października 2015 roku sygn. akt I ACa 492/15 LEX nr 184218; wyrok SN z dnia 11 maja 1999 r. III CKN 423/98 Biuletyn Sądu Najwyższego 2000/1 str. 1).

W ocenie Sądu obowiązkiem strony powodowej było wykazanie, że nabyła konkretną wierzytelność przeciwko pozwanej z umowy pożyczki z dnia 25 października 2024 roku, a także wysokość nabytej wierzytelności.

Z uwagi na to, że pozwana zawarła umowę pożyczki z (...) Sp. z o.o. konieczne było przedłożenie ciągu umów przelewu (cesji) wierzytelności z załącznikami od pierwszego wierzyciela aż do strony powodowej.

Podstawą dochodzenia przeciwko pozwanej kwoty objętej żądaniem pozwu w ocenie strony powodowej były umowa cesji wierzytelności z dnia 5 lutego 2025 roku zawarta pomiędzy (...) Sp. z o.o. oraz (...) i umowa przelewu wierzytelności nr (...) z dnia 8 kwietnia 2025 roku zawarta pomiędzy stroną powodową i (...) Ltd.

W ocenie Sądu te dokumenty nie są wystarczające do uznania, że strona powodowa nabyła konkretną, zindywidualizowaną wierzytelność przeciwko pozwanej wskazaną

pozwie z umowy pożyczki z dnia 25 października 2024 roku, a nadto nie stanowią dowodu wysokości zobowiązania pozwanej, albowiem dokumenty te potwierdzają jedynie zawarcie ogólnych umów przelewu (cesji) wierzytelności pomiędzy stronami wskazanymi w umowach cesji (przelewu) wierzytelności.

Jeżeli chodzi o umowę cesji wierzytelności z dnia 5 lutego 2025 roku to ma ona charakter ogólny, nie wynika z niej, że faktycznie jej przedmiotem była jakąkolwiek wierzytelność przeciwko pozwanej, a w szczególności z umowy pożyczki z dnia 25 października 2024 roku. W ocenie Sądu uzupełnieniem wskazanej umowy cesji wierzytelności powinien być załącznik do umowy z wykazem konkretnych wierzytelności, w tym i wierzytelności przeciwko pozwanej z umowy pożyczki z dnia 25 października 2024 roku. Strona powodowa nie przedłożyła takiego załącznika a zatem nie wykazała, że (...) ldt nabyło od pierwotnego wierzyciela wierzytelność przeciwko pozwanej ze wskazanej umowy pożyczki, a tym samym nie wykazała, że (...) ltd mogło skutecznie zbyć na rzecz strony powodowej wskazaną wierzytelność.

Dowodem potwierdzającym nabycie tej wierzytelności przez (...) ltd nie mogły być pisma (k. 49 – 50), były one jedynie dowodem sporządzenia zawiadomień pozwanej o kolejnych umowach przelewu (cesji) wierzytelności. Brak dowodu w postaci załącznika do umowy cesji z dnia 5 lutego 2025 roku nie mógł być sanowany przez sporządzenie pisma z dnia 3 lutego 2025 roku, albowiem brak było dowodu, że w ogóle przedmiotem wskazanej cesji była wierzytelność przeciwko pozwanej, a zatem, że (...) ltd było uprawione do sporządzenia tego zawiadomienia. Należy też dodać, że z pisma nie wynika, że zostało ono podpisane przez uprawioną osobę, a na dodatek zostało ono sporządzone przed dniem zwarciem umowy cesji, a zatem nie mogło wywołać żadnego skutku. Brak było także dowodów doręczenia obu pism pozwanej.

Jeżeli chodzi o umowę przelewu wierzytelności z dnia 8 kwietnia 2025 roku z załącznikami, to była ona prawidłowa jak i załącznik do niej. Jednakże z uwagi na brak prawidłowej umowy cesji z dnia 5 lutego 2025 roku i załączników do niej, sama umowa z dnia 8 kwietnia 2025 roku nie mogła być dowodem skutecznego nabycia wierzytelności przez stronę powodową przeciwko P. R., albowiem jak wskazano tytko ciąg tych umów od pierwotnego wierzyciela potwierdzałby w sposób nie budzący wątpliwości legitymację strony powodowej.

Z tych też względów Sąd uznał, że strona powodowa nie wykazała należycie swej legitymacji czynnej i oddalił powództwo.

Na marginesie należy dodać, że w ocenie Sądu niewątpliwym było, że pozwana zawarła umowę pożyczki z dnia 25 października 2024 roku. Pozwana nie kwestionowała samego faktu zawarcia umowy, przy czym w cenie Sądu przedmiotem umowy mogła być jedynie kwota 1151 zł, albowiem ta kwota została faktycznie pozwanej wypłacona w ramach umowy (k. 33). Pozostała kwota tj. 149 zł stanowiła przedmiot wewnętrznego przelewu (...) Sp. z o.o. (k. 34) za jakiś pakiet medyczny, który nie był objęty umową, a jego wysokość nie wynikała także z formularza informacyjnego.

Z tych też względów pozwana z umowy z dnia 25 października 2024 roku zobowiązana była do zapłaty jedynie wskazanej kwoty 1151 zł oraz odsetek za opóźnienie od dnia 25 listopada 2024 roku.

Sąd nie dokonywał szczegółowe j analizy umowy pożyczki, albowiem było to zbyteczne z uwagi na to, że powództwo podlegało oddaleniu z uwagi na brak legitymacji strony powodowej.