Bank po sprzedaży pożyczki przegrał sprawę, nabywca wierzytelności dostanie 24 318 zł

W dniu 1 stycznia 2018 r. powódka (...) Kasa (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w N. wniosła pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko K. V. o zapłatę kwoty 24318,64 zł wraz z należnymi odsetkami i kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że strony łączyła umowa bankowa z dnia 11 września 2015 r. Na kwotę dochodzoną pozwem składa się należność główna w kwocie 23117,56 zł oraz odsetki za opóźnienie, naliczone za okres od 24 listopada 2017 r. w łącznej wysokości 1201,08 zł.

W dniu 8 lutego 2018 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym L. Z. wL. w sprawie VI Nc-e (...) wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Klauzule wykonalności powyższemu nakazowi nadano orzeczeniem z 23 marca 2018 r.

Pismem z 30 marca 2023 r. pełnomocnik pozwanej wniósł o doręczenie nakazu zapłaty z 8 lutego 2018 r. wydanego w sprawie VI Nc-e (...), ewentualnie o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od powyższego nakazu zapłaty. W uzasadnieniu wskazał, iż w dacie doręczenia pozwu i nakazu zapłaty pozwana przebywała poza granicami kraju z zamiarem stałego tam pobytu.

Postanowieniem z 27 kwietnia 2023 r. starszy referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym (...) w sprawie VI Nc-e (...) odrzucił wniosek pozwanej o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty (pkt I) i przekazał sprawę do Sądu Rejonowego wT. (pkt II).

Odpis pozwu wraz z nakazem zapłaty został doręczony pełnomocnikowi pozwanej w dniu 8 maja 2023 r.

W pismach z 12 lipca 2023 r. oraz 16 sierpnia 2023 r. powódka (...) Kasa(...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w N. wskazała, iż w związku ze sprzedażą wierzytelności w dniu 21 grudnia 2022 r. wnosi o zawiadomienie o toczącym się postępowaniu nabywcy wierzytelności, tj. P. (...)we N. celem wstąpienia do sprawy w charakterze powoda i w związku z tym dalszego rozpoznania sprawy z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym. Ponadto, na zasadzie art. 102 k.p.c., wniosła o nieobciążanie jej kosztami procesu.

Postanowieniem z 8 września 2023 r. Sąd Rejonowy wT. zawiadomił P. (...) we N. o toczącym się procesie.

W piśmie z 25 września 2023 r. P. (...) we N. na podstawie art. 196 § 1 k.p.c. wstąpiła do sprawy w charakterze powoda.

Zarządzeniem z 4 października 2023 r. zobowiązano pełnomocników stron do wskazania, czy wyrażają zgodę na wstąpienie P. (...) we N. w miejsce dotychczasowego powoda.

W piśmie z 30 października 2023 r. pozwana oświadczyła, iż na powyższe wstąpienie nie wyraża zgody. Z kolei powódka (...) Kasa (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w N. w piśmie z 19 października 2023 r. wskazała, iż wyrażą zgodę na zmianę podmiotową.

W piśmie z 9 lutego 2024 r. pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz na zasądzenie na jej rzecz od powodów kosztów procesu. Odnosząc się do zasadności roszczenia dochodzonego pozwem pozwana podniosła zarzut braku legitymacji czynnej powoda (...) Kasa (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w N., albowiem powód ten zbył wierzytelność przysługującą mu względem pozwanej. Jednocześnie zdaniem pozwanej nie doszło do przekształcenia podmiotowego po stronie powodowej, gdyż pozwana nie wyraziła na powyższe zgody. Ponadto podniosła, iż powódka nie wykazała, aby doszło do zawarcia między stronami umowy z 11 września 2015 r., ani faktu przekazania pozwanej środków pieniężnych. Zarzuciła ponadto, iż powódka nie wykazała, aby doszło do zbycia wierzytelności. Kwestionowała ponadto skuteczność wypowiedzenia umowy oraz wysokość dochodzonej pozwem należności.

S ąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 11 września 2015 r. K. V. złożyła w oddziale (...) Kasy (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej wniosek o udzielenie pożyczki gotówkowej w wysokości 25372,79 zł na okres 120 miesięcy. We wniosku jako adres zamieszkania oraz adres korespondencyjny wskazała: Wieś K. (...), (...)-(...) W..

W dniu 11 września 2015 r. pozwana zawarła z powódką (...) Kasą (...) Bank (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w N. umowę pożyczki o numerze (...), na podstawie której bank udzielił K. V. pożyczki w kwocie 25372,79 zł płatnej w terminie 120 miesięcy. Jednocześnie pozwana zobowiązała się do spłaty zobowiązania na rzecz banku wraz z kosztami pożyczki, tj. prowizją za udzielenie pożyczki w kwocie 2027,29 zł oraz odsetkami kapitałowymi o zmiennej stopie procentowej, wynoszącej na dzień zawarcia umowy 9,99% w stosunku rocznym - w 120 równych ratach kapitałowo-odsetkowych, płatnych w okresach miesięcznych zgodnie z planem spłaty stanowiącym integralną część umowy. Strony umówiły się, że wypłata kapitału pożyczki nastąpi jednorazowo w dniu 11 września 2015 r., przelewem na rachunki bankowe, których numery wskazano w treści umowy. Natomiast spłaty rat miały być dokonywane w drodze potrącenia przez bank wymagalnych należności ze środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym pożyczkobiorcy, na który przelano część kapitału pożyczki. W związku z powyższym pozwana zobowiązała się do zapewnienia środków pieniężnych na przedmiotowym rachunku bankowym na spłatę wymagalnych rat, zgodnie z planem spłaty. W umowie zastrzeżono, że w sytuacji powstania zadłużenia przeterminowanego bank będzie miał prawo do naliczania od zaległej raty pożyczki odsetek za opóźnienie według zmiennej stopy procentowej równiej czterokrotności wysokości stopy Kredytu lombardowego NBP. Na wypadek niedotrzymania przez pożyczkobiorcę warunków określonych w umowie, utraty przez pożyczkobiorcę zdolności kredytowej, albo zagrożenia upadłością pożyczkobiorcy, bank zastrzegł sobie prawo do wypowiedzenia umowy pożyczki za wypowiedzeniem wynoszącym 30 dni. W umowie strony ustaliły ponadto, że wszelka korespondencja dotycząca przedmiotowej umowy będzie doręczania pożyczkobiorcy na adres wskazany w umowie (Wieś (...), (...)-(...) W.), ewentualnie inny adres wskazany przez pozwana po zawarciu umowy. Pozwana zobowiązała się do niezwłocznego zawiadomienia powódki o zmianie swego nazwiska, adresu lub miejscu pracy.

Dowody: wniosek o pożyczkę gotówkową – k. 169-170; umowa pożyczki – k. 170a-172; harmonogram spłat pożyczki – k. 173-174v

W dniu 11 września 2015 r. pożyczka została uruchomiona, a kapitał przekazany pozwanej. Do połowy 2017 r. pozwana zapewniała na swoim rachunku bankowym niezbędne środki pieniężne potrzebne na bieżącą spłatę zobowiązania wynikającego z umowy pożyczki z 11 września 2015 r. W następnych miesiącach środki te nie były jednak zabezpieczane w należytej wysokości, co uniemożliwiało ściąganie przez bank rat pożyczki w pełnej wysokości. W trakcie obowiązywania umowy pozwana poinformowała bank o swoim adresie zamieszkania, tj.: (...)-(...) W., ul. (...). Nie poinformowała jednak banku, iż w połowie 2017 r. wyjechała warz z mężem na stałe do N. ani nie wskazała adresu do korespondencji.

Dowody: potwierdzenie uruchomienia kredytu – k. 178; historia operacji na kontrakcie kredytowym – k. 88-93.; zeznania pozwanej – k. 234-234v

Pismem z dnia 10 lipca 2017 r., przesłanym na adres: (...)-(...) W.. ul. (...) Kasa (...) Bank (...) Spółka Akcyjna wypowiedziała pozwanej umowę pożyczki nr (...) z zachowaniem trzydziestodniowego terminu wypowiedzenia.

Dowody: wypowiedzenie umowy – k. 175; dowód nadania przesyłki – k. 177-177v

Z kolei pismem z 30 sierpnia 2017 r., przesłanym na adres: (...)-(...) W.. ul. (...) powód wezwał pozwaną do spłaty zadłużenia w kwocie 23773,96 zł z tytułu wypowiedzianej umowy pożyczki – w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. Jednocześnie bank pouczył konsumentkę o możliwości zawarcia porozumienia lub umowy ugody, ustalających warunki spłaty zadłużenia.

Dowody: wezwanie do zapłaty – k. 64; potwierdzenie nadania przesyłki – k. 65-65v

Na dzień 2 stycznia 2018 r. zadłużenie pozwanej z tytułu umowy pożyczki z dnia 11 września 2015 r. wyniosło: 24318,64 zł, w tym kwotę 23117,56 zł co do należności głównej oraz 1201,08 zł co do odsetek za opóźnienie.

Dowody: historia operacji na kontrakcie kredytowym – k. 88-93

Na podstawie umowy cesji z 21 grudnia 2022 r. powódka (...) Kasa (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w N. zbyła na rzeczP. (...) we N. wierzytelność przysługującą jej względem pozwanej i wynikającą z umowy z 11 września 2015 r.

Dowody: wyciąg z umowy przelewu – k. 242-248; lista wierzytelności – k. 241

Obecnie P. (...) we N. nosi nazwę P. (...)we N..

okoliczno ści niesporne

S ąd zważył co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Strona pozwana zakwestionowała wiarygodność i moc dowodową środków dowodowych zaprezentowanych przez powoda, jednakże zdaniem Sądu nieskutecznie.

Wobec kwestionowania przez stronę pozwaną a limine wartości dowodowej wszystkich zaoferowanych przez stronę powodową dokumentów przypomnieć w tym miejscu należy, iż w obecnym stanie prawnym kopia dokumentu, spełniająca cechy określone w art. 773 k.c., powinna być kwalifikowana w świetle przepisów prawa materialnego jako dokument. Zgodnie z tym przepisem bowiem dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jego treścią. Dokument, w świetle definicji kodeksowej, nie wymaga więc obecnie podpisu. Dla przyjęcia, że kopia dokumentu stanowi dokument konieczne jest spełnienie takich cech jak utrwalenie informacji na nośniku i możność odczytania tej informacji. Niewątpliwie cechy te są spełniane przez złożone do akt sprawy przez stronę powodową kopie dokumentów.

Zgodnie z art. 2431 k.p.c. przepisy księgi I, tytułu VI, działu III, oddziału 2 k.p.c. (a więc przepisy o dokumentach jako środku dowodowym) stosuje się do dokumentów zawierających tekst, umożliwiających ustalenie ich wystawców. Przepis ten (podobnie jak przywołana wyżej regulacja materialnoprawna) nie wymaga, by dokumenty zawierały podpis jego wystawcy. Z. legis wystarczającą przesłanką dla objęcia dokumentu w rozumieniu art. 773 k.c. regulacją art. 2431 k.p.c. jest to, by możliwe było ustalenie wystawcy (a więc osoby, od której pochodzi zapisana w dokumencie informacja).

Podkreślić należy, iż przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie zawierają zamkniętego katalogu środków dowodowych i jedynie wyjątkowo formułują zakaz dopuszczania lub korzystania z niektórych środków dowodowych albo nakazują udowodnienie określonych okoliczności wyłącznie za pomocą niektórych rodzajów dowodów. Nie odnosi się to jednak z pewnością do generalnego zakazu korzystania z kserokopii dokumentów. Zauważyć zwłaszcza wypada, że chociaż niewątpliwie nie są one dokumentami prywatnymi w rozumieniu art. 245 k.p.c., to bezsprzecznie mogą być źródłem wiadomości tak o istnieniu dokumentów, jak i o ich treści. Inaczej mówiąc, nie są one wprawdzie bezpośrednimi dowodami z dokumentów, ale mogą zostać uznane za dowody pośrednie świadczące o istnieniu i treści dokumentów.

Wziąć zwłaszcza trzeba pod uwagę, że wraz ze zmianą przepisów o dokumentach, z dniem 8 września 2016 r. zmienione zostało także brzmienie art. 308 k.p.c. i aktualnie zgodnie z tym przepisem dowody z innych dokumentów niż wymienione w art. 243 1 k.p.c., w szczególności zawierających zapis obrazu, dźwięku albo obrazu i dźwięku, sąd przeprowadza, stosując odpowiednio przepisy o dowodzie z oględzin oraz o dowodzie z dokumentów. W świetle tego przepisu stwierdzić należy, że oprócz dokumentów, zawierających tekst i umożliwiających ustalenie ich wystawców (czyli dokumentów tekstowych), obecnie Kodeks postępowania cywilnego zna także inne rodzaje dokumentów, zawierających w szczególności zapis obrazu, dźwięku albo obrazu i dźwięku. Z tego punktu widzenia kserokopia może zostać uznana za zapis obrazu (wyglądu) dokumentu, podobnie jak np. fotografia dokumentu. Abstrahując od technicznego sposobu wykonania tego obrazu (czyli sposobu zapisania obrazu dokumentu), niewątpliwie nie można uznać, że niepoświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia w ogóle nie może stanowić dowodu na istnienie dokumentu i jego treść. Przenosi to rozważania na temat kserokopii jako środka dowodowego na ogólne reguły oceny dowodów określone w art. 233 § 1 k.p.c., a mianowicie na wiarygodność i moc dowodową takiego środka dowodowego. Chodzi zatem po pierwsze o to, czy kserokopia jest wiarygodna, to znaczy, czy można uznać, że prawdziwie i rzetelnie odzwierciedla – stosownie do technicznej metody jej sporządzenia – treść rzeczywiście istniejącego dokumentu, a po wtóre, jaka jest jej moc dowodowa, to znaczy, czy pozwala na ustalenie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 22 lutego 2019 r., I (...), P. nr (...)). Na gruncie przedmiotowej sprawy Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności dokumentów zaoferowanych przez powoda, albowiem ich treść koresponduje z jego konsekwentnymi i wewnętrznie spójnymi twierdzeniami. Również pozwana pomimo początkowego kwestionowania w treści pisma z 9 lutego 2024 r. faktu zawarcia umowy z 11 września 2015 r., czy tez otrzymania środków pieniężnych w swoich zeznaniach złożonych na rozprawie w dniu 13 marca 2024 r. okoliczności te kategorycznie przyznała.

Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się ponadto na depozycjach pozwanej, albowiem korespondowały one z treścią dokumentów złożonych do akt sprawy przez stronę powodową.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy należy wyjaśnić zaistniałą w jej toku sytuację procesową. Powódka (...) Kasa (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w N. zbyła na podstawie umowy z 21 grudnia 2022 r. na rzecz P. (...) we N. wierzytelność wykreowaną umową z 11 września 2015 r. Niesporne jest przy tym, iż zbycie to nastąpiło przed doręczeniem pozwanej odpisu pozwu, co miało miejsce w dniu 8 maja 2023 r. Pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym został wniesiony przez wierzyciela pierwotnego już w dniu 1 stycznia 2018 r. Jednakże po przekazaniu sprawy do rozpoznania tut. Sądowi postanowieniem z 27 kwietnia 2023 r. wydanym przez starszego referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym L. (...) wL. w sprawie VI Nc-e (...) Kasa (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w N. nie była już uprawniona do dochodzenia swego roszczenia. Zasadnie zatem, w ocenie Sądu, wystąpiła o zawiadomienie nabywcy wierzytelności do udziału w sprawie w trybie art. 196 § 1 k.p.c. P. (...) we N. zgłosiła przystąpienie do sprawy. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje, iż pozwana nie wyraziła zgody na wstąpienie nabywcy wierzytelności w miejsce dotychczasowego powoda. Skutkiem braku tej zgody jest to, iż w przedmiotowej sprawie po stronie powodowej występują dwa podmioty. Sprawa w dalszym toku rozpoznawana była już z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym.

W świetle ustalonego stanu faktycznego Sąd zważył, że żądanie pozwu zasługuje na uwzględnienie w pełnym zakresie.

Art. 720 § 1 k.c. stanowi, że przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Umowa pożyczki zobowiązuje zatem pożyczkodawcę do przeniesienia własności przedmiotu pożyczki na pożyczkobiorcę. Samo wydanie przedmiotu pożyczki może nastąpić w dowolny sposób, byle pożyczkobiorca miał możność swobodnego dysponowania czy to pieniędzmi, czy rzeczami będącymi przedmiotem umowy. Odwrotność opisywanej sytuacji występuje przy zwrocie pożyczki. Pożyczkobiorca po upłynięciu określonego terminu jest zobowiązany zwrócić pożyczkodawcy otrzymane pieniądze/rzeczy, przy czym nie muszą to być te same pieniądze i te same rzeczy, o ile są zwracane w tej samej ilości i jakości. W braku odmiennego zastrzeżenia w odniesieniu do tych umów pożyczki, których przedmiotem są pieniądze, należy postępować stosownie do wymagań określonych zasadą nominalizmu (zob. szerz. Z. Gwalik,

Komentarz do artykułu 720 Kodeksu cywilnego [w:] A. Kidyba,

Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania – część szczególna, LEX 2010).

Regułą, jaka obowiązuje w dziedzinie prawa kontraktowego, jest zasada

pacta sunt servanda. Prawidłowe zachowanie się dłużnika w wykonaniu zobowiązania polega na zadośćuczynieniu oczekiwaniom wierzyciela, którego uzasadnieniem jest istniejące między stronami zobowiązanie. Jeżeli dłużnik uchybia swoim obowiązkom, nie spełniając świadczenia lub spełniając je w sposób nienależyty, to wierzyciel może podjąć kroki zmierzające do przymusowej realizacji świadczenia (Z. Gawlik,

Komentarz do art. 471 Kodeksu cywilnego [w:] A. Kidyba (red.),

Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania – część ogólna, LEX 2010).

Należy odnotować, że proces cywilny jest procesem kontradyktoryjnym, który cechuje się tym, iż co do zasady wykrycie prawdy przez Sąd ogranicza się do przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez strony, bowiem to na nich spoczywa ciężar dowodu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. I BU 8/10; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. II CSK 297/10).

Art. 6 k.c. stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten formułuje podstawową zasadę rozkładu ciężaru dowodu w sporze cywilnym. Strona, która podnosi w procesie pewne okoliczności lub fakty, powodujące powstanie określonych skutków prawnych, zobowiązana jest te okoliczności lub fakty przed Sądem udowodnić. Odmienna regulacja powodowałaby bowiem powstanie niedopuszczalnej łatwości wywodzenia skutków prawnych z prostego powołania się na fakt bez potrzeby jego udowodnienia (zob. też T. Sokołowski,

Komentarz do art. 6 Kodeksu cywilnego [w:] A. Kidyba (red.),

Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, Lex 2009).

Jeżeli stronie nie uda się udowodnić okoliczności lub faktów przez nią powołanych, ponosi ona negatywne skutki procesowe, gdyż Sąd nie będzie opierał się na tych okolicznościach lub faktach w swoim rozstrzygnięciu (zob. też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. IV CSK 25/10; wyrok Sądu Apelacyjnego w W. (...) z dnia 8 marca 2011 r., sygn. VI ACa 966/10).

W toku przedmiotowego postępowania pozwana wyraziła stanowisko, iż w świetle dyspozycji art. 6 k.c. obowiązkiem powoda jest wykazanie wszelkich okoliczności sprawy związanych z dochodzonym roszczeniem. Z poglądem tym nie sposób się jednak zgodzić. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zgadza się z dominującym w doktrynie poglądem, że wedle wynikającej z art. 6 k.c. reguły rozłożenia ciężaru dowodu obowiązkiem powoda w sprawie o zapłatę kredytu jest jedynie udowodnienie okoliczności tworzących prawo, czyli tego, że między nim a pozwanym doszło do zawarcia umowy. Pozwanego zaś obciąża dowód wykazania okoliczności niweczących prawo powoda, a więc m.in. tego, że kredyt zwrócił i w jakiej wysokości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1999 r., sygn. II CKN 390/98). Innymi słowy zadaniem pożyczkodawcy jest wykazanie jedynie istnienia stosunku prawnego, z którego wynika, iż druga strona tego stosunku zobligowana jest do zapłaty na jego rzecz określonego świadczenia. Wykazując ten fakt pożyczkodawca przerzuca ciężar dowodu na drugą stronę i to ona powinna udowodnić, że mimo istnienia umowy dane świadczenie zostało już spełnione.

Mając na względzie powyższe reguły dowodowe Sąd zważył, iż wywiedzione przez stronę powodową roszczenie zostało należycie udowodnione.

W świetle jednoznacznych depozycji pozwanej w sprawie niesporne jest, iż łączyła ją z (...) Kasą (...) Bank (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w N. umowa pożyczki o numerze (...) z 11 września 2015 r. oraz to, że pożyczka została uruchomiona, a kapitał przekazany pozwanej. Pozwana nie kwestionowała ponadto faktu niespłacania pożyczki od 2017 r. Dla wykazania przebiegu realizacji zobowiązania powód złożył do akt sprawy wyciąg z rachunku bankowego pozwanej oraz historię operacji kredytowej, które wykazują w jakim zakresie bank był w stanie pobierać z rachunku bankowego pozwanej środki konieczne dla zaspokojenia wymagalnych rat zobowiązania. Pozwana zakwestionowała treść tych dokumentów. Jednocześnie jednak nie sprostała ciążącemu na niej obowiązkowi dowodowemu i nie przedłożyła jakichkolwiek środków dowodowych, które wykazywałyby bądź to spłatę zobowiązania w większym zakresie niż wynika to z dokumentów bankowych, bądź też nierzetelność danych zawartych w tych dokumentach. Tym samym pozwana nie wykazała wykonania zaciągniętego przez siebie zobowiązania w jakimkolwiek zakresie. Dlatego też Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania dokumentów bankowych, które uwzględniają częściowe wykonanie tego zobowiązania, tj. świadczą na korzyść strony pozwanej.

W konsekwencji podniesiony przez pozwaną zarzut spłaty zobowiązania w większym zakresie niż wynika to z historii rachunku bankowego Sąd uznał za gołosłowny. Pozwana nie okazała bowiem nie tylko żadnego dowodu spłaty dodatkowych rat pożyczki, ale nie określiła nawet w jakim zakresie wyliczenia banku są wadliwe.

Przesądzając o tym, że pozwana nie spłacała zaciągniętej pożyczki zgodnie z ustalonym przez strony harmonogramem, Sąd stwierdził również, że przedmiotowa umowa została pozwanej prawidłowo wypowiedziana. Wypowiedzenie zostało przesłane pozwanej na wskazany przez nią bankowi adres, tj. (...)-(...) W., ul. (...). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje fakt, iż pozwana przesyłek tych nie odebrała. Z jej zeznań wynika bowiem jednoznacznie, iż w połowie roku 2017 r. wyjechała wraz z mężem na stałe do N. nie informując banku o tym fakcie. W późniejszym okresie nie przekazała wierzycielowi adresu do korespondencji, jednocześnie w ogóle nie regulując zobowiązania wykreowanego umową z 11 września 2015 r. Pozwana zeznała: „jak wyjeżdżałam za granicę, to nie zastanawiałam się co będzie z tą pożyczką” (k. 234v). Pozwana tym samym nie wywiązała się z ciążącego na niej na podstawie § 14 umowy obowiązku informacyjnego. Doręczone zatem na ostatnio wskazany przez pozwaną bankowi adres wypowiedzenie umowy, a następnie wezwanie do zapłaty uznać należy za skuteczne w rozumieniu art. 61 k.c. Fakt, iż pozwana nie mogła zapoznać się z oświadczeniami banku wynikał jedynie z jej wyłącznej winy.

W tych okolicznościach sprawy za nieistny dla rozstrzygnięcia Sąd uznał fakt niewykazania przez stronę powodową, iż przed wypowiedzeniem umowy pożyczki bank wzywał pozwaną do uregulowania należności z jednoczesnym poinformowaniem jej o możliwości restrukturyzacji zobowiązania. Skoro bowiem pozwana nie wskazała wierzycielowi pierwotnemu swego aktualnego miejsca pobytu to pismo z takim wezwaniem i tak nie mogłoby zostać pozwanej skutecznie doręczone.

Sąd nie podzielił stanowiska pozwanej, iż w wypowiedzeniu umowy zastrzeżony został warunek skutkujący nieważnością tego oświadczenia. W ocenie Sądu treść oświadczenia o wypowiedzeniu jest jednoznaczna. W judykaturze zgodnie uznaje się za dopuszczalną konstrukcję wypowiedzenia będąca wynikiem zamieszczenia w treści pisma wypowiadającego umowę warunku dopuszczającego dokonanie przez dłużnika określonych czynności (w szczególności spłaty zadłużenia), ze skutkiem anulującym dokonanie wypowiedzenia w przypadku ich dokonania w odpowiednim terminie (vide postanowieni SN z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt III CZP 85/12).

Odrzucając wszystkie zarzuty pozwanej odnośnie do oświadczenia powoda o wypowiedzeniu umowy pożyczki, Sąd uznał, że wypowiedzenie to zostało dokonane zgodnie z postanowieniami § 11 umowy. Zaistniała bowiem podstawa wypowiedzenia w postaci naruszenia przez pozwaną stosunku zobowiązaniowego, bank złożył stosowane oświadczenie woli oraz zakreślił trzydziestodniowy termin wypowiedzenia. Niewątpliwie zatem po upływie tego terminu nastąpiło rozwiązanie stosunku zobowiązaniowego łączącego strony.

Podsumowując całość poczynionych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że wytoczone przez stronę powodową powództwo zasługuje na uwzględnienie w pełnym zakresie.

Z uwagi na zbycie przez pierwotnego wierzyciela wierzytelności wynikającej z umowy z 11 września 2015 r. wierzyciel ten – powódka (...) Kasa (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w N. nie posiada legitymacji czynnej. Powódka występowała w sprawie tylko z tego powodu, że pozwana nie wyraziła zgody na przekształcenie podmiotowe w trybie art. 192 k.p.c. Brak legitymacji czynnej powódki skutkować musiał oddaleniem powództwa co do niej, o czym na podstawie art. 720 § 1 k.c. a contario orzeczono w punkcie pierwszym wyroku.

Jednocześnie w całości, z przyczyn o których wyżej mowa zasługiwało na uwzględnienie powództwo dochodzone przez nabywcę wierzytelności, tj.P. (...) we N.. Fakt zbycia wierzytelności został wykazany złożonymi do akt sprawy dokumentami, w szczególności wyciągiem z umowy przelewu (k. 242-248) oraz listą wierzytelności (k. 241).

Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 720 § 1 k.c. w zw. z art. 481 § 1 k.c., orzeczono jak w punkcie drugim wyroku.

O kosztach procesu odnośnie do powódki (...) Kasy (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej w N. Sąd na podstawie art. 102 k.p.c. orzekł jak w punkcie trzecim wyroku. O zastosowaniu względem powódki dobrodziejstwa przewidzianego w powyższym przepisie przemawiała przede wszystkim postawa samej pozwanej, która nie wyrażając zgody na wstąpienie w miejsce dotychczasowego powoda nabywcy wierzytelności zmuszała powódkę do popierania roszczenia, co do którego – na skutek przyczyn od tej powódki niezależnych – nie posiadała na obecnym etapie legitymacji czynnej. Nie ulega jednocześnie wątpliwości, iż na chwilę pierwotnego wnoszenia pozwu pierwotny wierzyciel był jak najbardziej uprawniony do dochodzenia roszczenia objętego żądaniem pozwu. Jednocześnie wierzyciel ten wskazywał konsekwentnie jedyny znany mu adres pozwanej, albowiem z własnej winy nie poinformowała go ona o wyjeździe do Wielkiej Brytanii.

O kosztach procesu w punkcie czwartym sentencji orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. Pozwana jako strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić P. (...) we N. poniesione przez niego koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Szczegółowe wyliczenie tych kosztów pozostawione zostało referendarzowi sądowemu.