Kierowca dostanie od przewoźnika 4330 zł za lipiec, a sam zapłaci mu 2595 zł

Powód N. L. złożył pozew przeciwko K. C. o zasądzenie kwoty 7302,47 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot:

- 700 zł od dnia 11 lutego 2023 roku do dnia zapłaty,

- 57,13 zł od dnia 22 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty,

- 6545,34 zł od dnia 11 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty.

Powód wniósł również o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej.

Powód świadczył na rzecz pozwanego usługę okazjonalnego przewozu osób w firmie (...) w charakterze kierowcy. Powód należycie wykonał powierzone mu przez pozwanego obowiązki okazjonalnego przewozu osób w lipcu i styczniu 2023 roku. Powód zgodnie z umową zlecenia powinien otrzymać wynagrodzenie do 10-tego każdego następnego miesiąca. Pozwany nie zapłacił powodowi wynagrodzenia za pracę w miesiącu lipcu 2023 r. w kwocie 6545,34 zł, wynagrodzenia za wyjazd w dniach 14-16 stycznia 2023 roku do X. z drużyną (...) w kwocie 700 zł, zwrotu wydatków wynikających z rozliczenia za paliwo w kwocie 57,13 zł zgodnie z raportem kierowcy nr 39 z dnia 21 sierpnia 2023 roku. Tych należności powód dochodzi w niniejszym procesie.

(pozew – k. 4-7)

Nakazem zapłaty z dnia 30 listopada 2023 roku Referendarz sądowy uwzględnił żądanie pozwu w całości.

(nakaz zapłaty – k. 26)

Od powyższego nakazu zapłaty sprzeciw wniósł pozwany K. C., zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Jednocześnie pozwany wniósł pozew wzajemny, żądając zasądzenia od N. L. na jego rzecz kwoty 2595,70 zł z odsetkami ustawowymi za okres od dnia 21 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu z powództwa wzajemnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swego stanowiska pozwany wskazał, że strony łączyła umowa zlecenia z dnia 18 kwietnia 2023 roku, na podstawie której N. L. w okresie od 17 czerwca 2023 roku do 30 września 2023 roku miał wykonywać okazjonalny przewóz osób w firmie (...) zgodnie z zapotrzebowaniem zleceniodawcy. Pozwany zaprzeczył istnieniu po stronie powoda roszczeń o zapłatę wynagrodzenia wynikającego z ww. umowy w kwocie ponad 1269,17 zł. Pozwany wyjaśnił, że powód przepracował w lipcu 2023 roku 74 godz. 47 min, co uzasadniało naliczenie wynagrodzenia w kwocie 1269,17 zł (przy stawce godzinowej 23,50 zł za godzinę). Pozwany dokonał potrącenia tej wierzytelności powoda z przysługującą mu wobec powoda wierzytelnością o zapłatę kwoty 3864,96 zł. Wskutek potrącenia pozwany nie jest już zobowiązany do zapłaty na rzecz powoda jakichkolwiek kwot. Wierzytelność pozwanego wobec powoda wynika z niewykonania przez powoda wyjazdu do Grecji zaplanowanego na 13 lipca 2023 roku oraz z uszkodzenia autobusu przez powoda. Zorganizowanie zastępstwa za powoda na wyjazd do Grecji wiązało się z pokryciem kosztów podróży pozwanego z Gruzji do Polski i przejazdu innego kierowcy do M.. Z kolei koszt naprawy autobusu po uszkodzeniu go wskutek działania powoda wyniósł 1500 zł.

(sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 30-32)

Sąd ustalił, co następuje:

K. C. prowadzi działalność gospodarczą z zakresu przewozu osób pod firmą (...). W ramach prowadzonej działalności od ok. października 2022 roku K. C. współpracował okazjonalnie z N. L. jako kierowcą. Wynagrodzenie N. L. było wówczas ustalone na podstawie umowy ustnej według dniówki 350 zł.

(okoliczności niesporne)

W kwietniu 2023 roku pozwany zaproponował N. L. stałą współpracę na wyłączność w tzw. wysokim sezonie, oferując wynagrodzenie w wysokości 7000 zł miesięcznie. N. L. wskazał, że w okresie od 16 maja do 16 czerwca ma już zarezerwowaną pracę na rzecz innego podmiotu, ale zgodził się wykonywać usługi dla pozwanego na wyłączność w pozostałym okresie za wynagrodzeniem 8000 zł miesięcznie. Pozwany na kwotę wynagrodzenia 8000 zł miesięcznie się zgodził.

W wiadomości email z dnia 12 kwietnia 2023 roku K. C. podsumował ustalenia stron podjęte w czasie rozmowy telefonicznej w następujący sposób:

„Kwiecień – stawka 350 zł/dzień

Proszę o rezerwację terminu 21-24.04.23

Wyłączna współpraca z nami w okresie:

01.05.2023-14.05.2023

17.06.2023-30.06.2023

Lipiec 2023

Czerwiec 2023

Wrzesień 2023

Ustalona stawka za miesiąc pracy 8000,00

Miesiące niepełne, stawka liczona dniówkami proporcjonalnie.”

(dowód: k. 11-12 – korespondencja mailowa stron, k. 80-82 - przesłuchanie N. L., k. 101v - przesłuchanie K. C.)

W dniu 18 kwietnia 2023 roku K. C. działający pod firmą (...) jako Zleceniodawca zawarł z powodem N. L. jako Zleceniobiorcą umowę zlecenia, na podstawie której N. L. zobowiązał się do wykonywania okazjonalnego przewozu osób w firmie (...) według zapotrzebowania Zleceniodawcy w okresie od 17 czerwca 2023 roku do 30 września 2023 roku. K. C. zobowiązał się do zapłaty wynagrodzenia za wykonanie zlecenia do 10-go każdego następnego miesiąca. Integralną częścią umowy był Regulamin firmy zaakceptowany przez Zleceniobiorcę.

Zgodnie z § 1 ust. 5 Regulaminu, za wszelkie zniszczenia powstałe podczas wykonywania zlecenia, odpowiedzialny jest Pracownik/Zleceniobiorca. Pracownik/Zleceniobiorca nie ponosi odpowiedzialności tylko wówczas, gdy stwierdzi uszkodzenie pojazdu przez osoby trzecie i wskaże sprawcę zdarzenia.

Zgodnie z § 2 ust. 8 Regulaminu, w przypadku niewykonania zlecenia lub odmowy wykonania zlecenia przez Pracownika/Zleceniobiorcę w wyznaczonym terminie Pracodawca/Zleceniodawca może odstąpić od umowy w trybie natychmiastowym. Jeśli z winy Pracownika/Zleceniobiorcy zlecenie nie zostanie zrealizowane i narazi firmę (...) na dodatkowe koszty lub kary, Pracownik/Zleceniobiorca zostanie nimi obciążony.

(dowód: k. 10, 45 – umowa zlecenia z dnia 18 kwietnia 2023 r., Regulamin firmy (...) – k. 43-44)

W systemie rejestracji pracy kierowcy wygenerowano raporty pracy N. L. w dniach 3, 4, 5, 7, 17, 19, 20, 21 lipca 2023 r.

(dowód: raporty pracy kierowcy – k. 16-24)

W dniach 13-14 lipca 2023 roku firma (...) miała wykonać na rzecz biura podróży przewóz autokarem osób na wypoczynek do Grecji. Przejazd miał być wykonany przez N. L. i O. I.. Pod koniec czerwca 2023 roku N. L. zapytał kolegę S. M., czy nie mógłby go zastąpić na tym wyjeździe. S. M. odpowiedział, że koliduje to z jego wyjazdem do Bułgarii. W rozmowie z O. I. w dniu 4 lipca 2023 roku N. L. również wskazał, że nie wie, czy pojedzie do Grecji.

O. I. powiadomił o powyższej rozmowie K. C..

K. C. w dniach 4-14 lipca 2023 roku miał zaplanowany wyjazd urlopowy do Gruzji z rodziną. O tym, że N. L. może nie wykonać kursu do Grecji, K. C. dowiedział się już w czasie urlopu. Niezwłocznie skontaktował się z N. L. telefonicznie, żeby uzyskać potwierdzenie, czy usługa przejazdu zostanie wykonana czy też nie. N. L. nie stwierdził definitywnie, że nie pojedzie do Grecji. Nie stwierdził też definitywnie, że ten przejazd wykona. W związku z tym K. C. starał się znaleźć innego kierowcę, który zastąpiłby powoda na tym wyjeździe. Z uwagi na to, że był to sezon wakacyjny i był krótki okres czasu do wyjazdu, nie udało się znaleźć kierowcy z grona tzw. skoczków. K. C. podjął więc decyzję o skróceniu własnego urlopu i wrócił do Polski w dniu 12 lipca 2023 roku. W dniu 13 lipca 2023 roku wspólnie z O. I. wyjechał autokarem z wycieczką do Gercji, podprowadzając autokar na południe Polski. Tam zmienił go inny kierowca, a w M. – kierowca S. M., który w tym celu przyleciał do M. samolotem.

Koszty przelotu S. M. do M. wyniosły 987,58 zł.

Koszty przelotu K. C. z K. do C. wyniosły 1227,38 zł.

(dowód: k. 46 – oświadczenie S. M.; k. 47 – oświadczenie O. I., przesłuchanie K. C. – k. 101v-102, częściowo zeznania N. L. – k. 80-81, potwierdzenie zakupu biletów lotniczych – k. 48-50v, zeznania świadka O. I. – k. 100-100v)

W czasie wykonywania przejazdu autokarem na terenie I. przy Operze (...) w lipcu 2023 roku powód N. L. zahaczył autokarem o koronę drzewa, wskutek czego uszkodził autokar o nr rej. (...). K. C. poniósł koszty naprawy tego uszkodzenia autokaru w kwocie 1500 zł. Wykonana naprawa nie przywróciła autokaru w pełnym zakresie do stanu sprzed szkody – pozostały zarysowania na szybie, których usunięcie nie było możliwe bez wymiany całego elementu.

(dowód: k. 51 – faktura za naprawę, k. 52 – potwierdzenie przelewu za naprawę; przesłuchanie powoda – k. 80-81, przesłuchanie pozwanego – k. 101v-102)

Powód, pomimo iż nie wziął udziału w wyjeździe autokarowym do Grecji, wykonywał w dalszym ciągu pracę dla firmy (...) do dnia 21 lipca 2023 roku. Wieczorem tego dnia powód powiadomił pozwanego o zakończeniu współpracy w trybie natychmiastowym.

(dowód: przesłuchanie powoda – k. 80-81, przesłuchanie pozwanego – k. 101v-102)

Pismem z dnia 8 sierpnia 2023 roku pełnomocnik AutoComfort K. C. wezwał N. L. do zapłaty kwoty 3864,96 zł w terminie 5 dni od doręczenia wezwania pod rygorem skierowania sprawy na drogę sądową. W treści wezwania wskazano, że żądana kwota obejmuje:

- 1227,38 zł tytułem przyspieszonego powrotu K. C. do Polski w związku z odmową wykonania przez powoda kursu do Grecji

- 987,58 zł tytułem przyspieszonego powrotu innego kierowcy do Polski w związku z odmową wykonania przez powoda kursu do Grecji

- 1500 zł tytułem naprawy spowodowanej przez powoda szkody autobusu w dniu 14.07.2023 r.

- 150 zł tytułem kosztów paliwa przetransportowania uszkodzonego autobusu z bazy firmy do warsztatu i z powrotem.

Wezwanie doręczono powodowi w dniu 14 sierpnia 2023 r.

(dowód: wezwanie – k. 37, potwierdzenie nadania – k. 38, raport śledzenia przesyłki – k. 39)

Pismem z dnia 06 października 2023 roku N. L. wezwał pozwanego K. C. do zapłaty wynagrodzenia za miesiąc lipiec 2023 roku w wysokości 6545,34 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 11 sierpnia 2023 roku, wynikającego z umowy zlecenia z dnia 18.04.2023 roku w terminie 7 dni pod rygorem skierowania sprawy na drogę sądową.

(dowód: wezwanie k. 14)

Pismem z dnia 10 października 2023 roku N. L. wezwał pozwanego K. C. do zapłaty zaległego wynagrodzenia za pracę dla firmy (...) za pracę w dniach 14-16 stycznia 2023 roku (wyjazd do X. z drużyną (...)) w wysokości 700 zł netto wraz z odsetkami od dnia 11.02.2023 roku, zgodnie z wcześniejszą słowną umową z dnia 18 listopada 2022 roku, wg której wypłacano wcześniejsze wynagrodzenie począwszy od dnia 02 grudnia 2022 roku. Wskazał, że wynagrodzenie za styczeń 2023 roku otrzymał w dniu 7 lutego 2023 roku w kwocie 2250 zł za pracę w dniach 18, 21, 23, 24, 27, 28, 29 i 31 stycznia 2023 r.

Ponadto N. L. wniósł o zwrot kwoty 57,13 zł wynikającej z rozliczenia płatności za paliwo – raport kierowcy nr 39 z dnia 21.08.2023 roku.

Powód wskazał, że w razie niezastosowania się pozwanego do wezwania, sprawa zostanie skierowana na drogę sądową.

(dowód: wezwanie – k. 13)

Pismem z dnia 18 października 2023 roku pełnomocnik pozwanego K. C. odpowiedział na wezwania powoda z dnia 6 i 10 października 2023 roku. Zaprzeczył istnieniu po stronie N. L. roszczeń o zapłatę wynagrodzenia w kwocie ponad 1269,17 zł.

Jednocześnie oświadczył, że dokonuje potrącenia przysługujących K. C. wobec powoda N. L. wierzytelności wskazanych w wezwaniu do zapłaty z dnia 8 sierpnia 2023 roku w kwocie 3864,96 zł z tytułu niewykonania przez niego umowy zlecenia z dnia 18 kwietnia 2023 roku oraz kosztów naprawy autobusu (§ 1 ust. 5 Regulaminu firmy (...) w zw. z § 3 Umowy). Z wierzytelnościami przysługującymi panu N. L. wobec K. C. z tytułu zaległego wynagrodzenia oraz innych rozliczeń wynikających z ww. Umowy. Wskazał, że w wyniku potrącenia wierzytelności między N. K. C. a N. L. uległy wzajemnemu umorzeniu do wysokości wierzytelności niższej, co oznacza, że do zapłaty na rzecz N. K. C. pozostaje kwota 2595,70 zł. Pełnomocnik pozwanego wezwał powoda do zapłaty tej kwoty na rachunek pozwanego.

(dowód: odpowiedź na wezwanie do zapłaty i oświadczenie o potrąceniu wierzytelności – k. 40, pełnomocnictwo – k. 41, potwierdzenia nadania – k. 42)

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów. Dokumenty przedstawione przez strony nie były kwestionowane co do autentyczności czy wiarygodności, także wydruki korespondencji email nie były kwestionowane. Wiarygodność tych dowodów nie budziła wątpliwości Sądu.

Oświadczenia pisemne O. I. i S. M. jako dokumenty prywatne stanowiły dowód tego, że osoby je podpisujące złożyły oświadczenie tej treści.

Sąd uwzględnił zeznania świadka O. I., które były szczegółowe, rzeczowe, konkretne. Świadek wyraźnie wskazywał, których okoliczności nie pamiętał lub nie znał, odnosił się w swoich zeznaniach do okoliczności znanych mu bezpośrednio. Przemawiało to dodatkowo za wiarygodnością świadka. Świadek nie był w żaden sposób zainteresowany wynikiem niniejszego postępowania, nie współpracował już z żadną ze stron. Co do okoliczności rozmowy świadka z N. L. przed wyjazdem do Grecji zeznania świadka znalazły potwierdzenie w przesłuchaniu pozwanego oraz treści oświadczenia pisemnego złożonego przez świadka, jak i częściowo w zeznaniach powoda. W zakresie w jakim świadek potwierdził, że K. C. jechał z nim przez Polskę jako kierowca autokaru w tym wyjeździe do Grecji, jego zeznania znalazły potwierdzenie w zeznaniach pozwanego K. C. i potwierdzeniach rezerwacji lotu z K. do C. dla pozwanego.

Sąd uznał za nieprzydatne dla ustalenia istotnych okoliczności sprawy zeznania świadka E. S., bowiem świadek współpracował z pozwanym od września 2023 roku, a więc w okresie, gdy współpraca między stronami była już zakończona. Świadek nie znał okoliczności ustaleń ani rozliczeń między stronami. Wskazał, że ustalenia co do wynagrodzenia kierowców w firmie pozwanego były indywidualne, więc jego zeznania nie mogły służyć ustaleniu sposobu wyliczenia wynagrodzenia za pracę powoda w firmie pozwanego. Wiedza świadka S. o odwołanym wyjeździe N. L. do Grecji miała charakter wiedzy ze słyszenia od kierowców znanych mu jedynie z imienia. Świadek nie znał szczegółów tej sprawy. Wskazał, że to była nieprzyjemna sytuacja, pan N. na ten wyjazd nie pojechał i wyjazd nie doszedł do skutku. Z zeznań O. I. i pozwanego K. C. wynika, że ten wyjazd do Grecji doszedł do skutku, tylko N. L. nie wziął w nim udziału jako kierowca. Zatem informacje zasłyszane przez świadka S. co do tej okoliczności były niewiarygodne. Z powyższych względów zeznania świadka nie mogły stanowić podstawy stanowczych ustaleń faktycznych Sądu w niniejszej sprawie.

Sąd uwzględnił zeznania powoda N. L. jedynie w części, w jakiej znalazły one potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Fakt współpracy stron, czasu jej trwania, treści umowy podpisanej przez strony – były niesporne. Zeznania powoda co do tych okoliczności nie budziły wątpliwości Sądu. Sąd nie dał wiary powodowi co do okoliczności dodatkowych ustaleń co do wynagrodzenia za pracę ponad ustalenia zawarte w umowie pisemnej z dnia 18 kwietnia 2023 roku i wiadomości email pozwanego z dnia 12 kwietnia 2023 roku. Powód wskazywał, że ustalenia ustne przewidywały, że kwota 8000 zł będzie dotyczyć jedynie 22 dni pracy, a za dalsze dni pracy powodowi miało przysługiwać dodatkowe wynagrodzenie. Sąd zważył, że pozwany zaprzeczył, by takie ustalenia były między stronami poczynione. Dodatkowo takie ustalenie nie zostało zawarte ani w umowie pisemnej stron ani w wiadomości email podsumowującej ustne uzgodnienia stron. Z zeznań stron wynika, że celem zawarcia umowy było zatrudnienie powoda w sezonie wysokim na wyłączność ze zryczałtowanym wynagrodzeniem miesięcznym. Zobowiązanie powoda obejmowało pełną dyspozycyjność w okresie objętym umową do wykonywania pracy kierowcy z zachowaniem przepisów o czasie pracy kierowców. Przy tak określonym zobowiązaniu powoda i określonym wynagrodzeniu ryczałtowym za miesiąc pracy na wyłączność pozwanego, niewiarygodne jest, by strony ustalały dodatkowe obwarowania co do wynagrodzenia lub czasu pracy, sprzeczne z celem i istotą nawiązanej współpracy. Sąd nie dał wiary powodowi w zakresie, w jakim wskazywał on, że potwierdził pozwanemu, że pojedzie do Grecji na początku lipca lub pod koniec czerwca. Sąd zważył, że z zeznań świadka O. I. i przesłuchania pozwanego wynika, że po wyjeździe pozwanego na urlop a więc po 4 lipca 2023 roku, do pozwanego doszła informacja, że powód nie wie, czy pojedzie do Grecji, pozwany starał się tę sytuację wyjaśnić telefonicznie z powodem, ale nie dostał zapewnienia, że powód tę usługę wykona. Sąd wziął pod uwagę, że zachowanie pozwanego polegające na rezygnacji z części krótkiego urlopu rodzinnego, ponoszenie związanych z tym kosztów, kosztów dojazdu do M. innego kierowcy, wskazuje na to, że wg oceny sytuacji przez pozwanego, realizacja wyjazdu do Grecji w dniu 13 lipca 2023 roku była zagrożona. Minimalizacja ryzyka niepowodzenia wyjazdu wymagała takich nadzwyczajnych środków zaradczych i poniesienia związanych z tym kosztów. Racjonalnie działający przedsiębiorca nie ponosi takich wydatków bez powodu, lekkomyślnie. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że zachowanie powoda i jego ustne zapowiedzi nie budziły zaufania, że on tę usługę wykona. Dlatego Sąd nie dał powodowi wiary, że on stanowczo potwierdził zamiar wyjazdu do Grecji z odpowiednim wyprzedzeniem, a nie wtedy, gdy pozwany był już w Polsce. Sąd zważył również, że powód w zeznaniach odwoływał się do wysłanych sms-ów i emaili, których jednak nie złożył do akt sprawy. Powód przez te odwołania do weryfikowalnych źródeł dowodowych chciał potwierdzić wiarygodność swoich zeznań. Jednak nie przedstawiając tych dowodów dokumentowych, budził wątpliwości co do tego, czy takie dowody istnieją i czy rzeczywiście potwierdzają wersję zdarzeń powoda. Sąd uwzględnił zeznania powoda co do faktu uszkodzenia autokaru pozwanego i co do tego, że powód wnosił o przedstawienie wyliczenia kosztów naprawy, poczuwając się do odpowiedzialności za szkodę, bowiem w tym zakresie zeznania powoda znalazły potwierdzenie w zeznaniach pozwanego K. C.. Sąd nie uwzględnił zeznań powoda co do okoliczności, iż pozwany nie uregulował wynagrodzenia za wyjazd do X. w styczniu 2023 roku, bowiem powód nie przedstawił żadnego potwierdzenia wykonania takiego wyjazdu ani stanu rozliczeń z pozwanym za styczeń 2023r., poprzestając jedynie na swoim twierdzeniu co do braku zapłaty za ten wyjazd.

Sąd uznał za wiarygodny dowód z przesłuchania pozwanego K. C.. Zeznania pozwanego były szczegółowe, szczere, rzeczowe i spójne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W zakresie czasu trwania i warunków współpracy stron zeznania pozwanego znalazły potwierdzenie w treści wiadomości email z kwietnia 2023 roku oraz umowy stron z 18 kwietnia 2023 roku, a częściowo także w zeznania powoda. Powód N. L. wskazał, że wynagrodzenie w kwocie 8000 zł należne było za 22 dni pracy w miesiącu, a za pracę w wyższym wymiarze miała przysługiwać powodowi dodatkowa należność, ale w tym zakresie zeznania powoda nie znalazły odzwierciedlenia ani w wiadomościach email wymienianych między stronami ani w treści umowy zlecenia z dnia 18 kwietnia 2023 roku. Zeznania powoda w tej części były wprost sprzeczne z ustaleniem ryczałtowej kwoty wynagrodzenia za miesiąc pracy na wyłączność dla firmy pozwanego. Dlatego zeznania powoda w tym zakresie nie zasługiwały na wiarę. Z kolei zeznania pozwanego, który wykluczył takie dodatkowe ustalenia stron co do wynagrodzenia, Sąd uznał za zasługującego na wiarę. Sąd uznał również za wiarygodne zeznania pozwanego co do okoliczności organizacji zastępczego kierowcy na wyjazd do Grecji w lipcu 2023 roku, gdy powód zaczął zgłaszać, że może na ten wyjazd nie pojechać. Fakt, iż powód zgłaszał, że nie wie czy pojedzie do Grecji koledze, z którym miał zaplanowany wyjazd – O. I., został wyraźnie potwierdzony przez O. I. nie tylko w oświadczeniu pisemnym, ale również w zeznaniach składanych przed Sądem. Ani świadek I. ani pozwany nie stwierdzili, że powód definitywnie odmówił wyjazdu do Grecji, natomiast potwierdzili, że powód wykazywał wahanie, czy pojedzie czy nie, na krótko przed datą wyjazdu. Pozwany w sposób emocjonalny, ale przekonywający wyjaśnił, że zgłoszenie przez powoda wątpliwości czy pojedzie na ten wyjazd czy nie, było wystarczającą podstawą do organizacji kierowcy zastępczego. Wyjazd do Grecji dotyczył obsługi międzynarodowego biura podróży, był zaplanowany z dużym wyprzedzeniem, niedojście wyjazdu do skutku wiązałoby się z popsuciem urlopu klientom biura i podważeniem renomy firmy pozwanego. Nie mając jasnej deklaracji ze strony powoda, że wykona ten przejazd, pozwany nie mógł ryzykować renomy swojej firmy i zdecydował się skrócić swój urlop, wrócić wcześniej do Polski i częściowo zastąpić powoda jako kierowca na terenie Polski na tym wyjeździe i zorganizował również dojazd innego kierowcy S. M. do M., który to kierowca dołączyć do obsady tego autokaru od M.. Sąd zważył, że pozwany skrócił własny urlop, poniósł koszty przelotu z K. do C. oraz koszty przelotu S. M. do M., ryzykując, że nie zostaną mu one zrekompensowane. Pozwany prowadząc działalność gospodarczą niewątpliwie nie ponosiłby takich kosztów finansowych i osobistych, gdyby nie były one niezbędne. Sąd zważył, że za wiarygodnością zeznań pozwanego przemawia również fakt, iż powód na krótko przed terminem wyjazdu do Grecji i w czasie gdy pozwany był na urlopie żądał dopłaty do wynagrodzenia za maj i czerwiec, a następnie wypłaty wynagrodzenia za lipiec z góry. Tę okoliczność potwierdza sam powód. W kontekście sporów o rozliczenie i wypłatę zaliczkową wynagrodzenia za lipiec, pozwany miał uprawnione wątpliwości, czy powód wykona usługę wyjazdu do Grecji, jeśli jego żądania nie zostaną spełnione. Okoliczność spowodowania szkody w autokarze przez powoda, deklaracji powoda, że pokryje koszty tej szkody, zostały potwierdzone w zeznaniach samego powoda. Sąd zważył, że pozwany zeznał, iż należne powodowi wynagrodzenie za lipiec 2023 roku wynosi 5600 zł przy przyjęciu 16 dni pracy i stawki dziennej 350 zł. Było to stanowisko odmienne niż wyrażone w sprzeciwie od nakazu zapłaty, w którym strona pozwana uznawała za zasadne wyliczenie wynagrodzenia za lipiec 2023 roku wg stawki godzinowej na łączną kwotę 1269,17 zł. Jednak zeznania pozwanego słuchanego w charakterze strony jako odnoszące się wprost do ustaleń stron zawartych w wiadomości email z dnia 12 kwietnia 2023 roku zasługiwały na wiarę w tym zakresie. Sąd uwzględnił również zeznania pozwanego co do okoliczności uszkodzenia autokaru przez powoda i poniesionych kosztów naprawy autokaru przez pozwanego, bowiem w tym zakresie okoliczności szkody były przyznane przez powoda, który poczuwał się do poniesienia odpowiedzialności za tę szkodę. Wysokość kosztów naprawy została udokumentowana fakturą i potwierdzeniem przelewu kwoty wskazanej w fakturze.

Sąd postanowił na podstawie art. 235

2 § 1 pkt 4 k.p.c. pominąć dowód z przesłuchania świadka S. M., bowiem przeprowadzenie tego dowodu nie było możliwe, gdyż stronom nie udało się ustalić adresu zamieszkania świadka ani aktualnych danych kontaktowych do niego.

W świetle tak ocenionego materiału dowodowego powództwo N. L. zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części, a powództwo wzajemne K. C. – w całości.

Powód N. L. żądał zasądzenia na swoją rzecz następujących kwot:

a) 6545,34 zł z tytułu wynagrodzenia za pracę w lipcu 2023 roku

b) 700 zł z tytułu wynagrodzenia za 2 dni pracy w styczniu 2023 roku

c) 57,13 zł za rozliczenie paliwa w sierpniu 2023 r.

Odnośnie pierwszej pozycji, tj. wynagrodzenia za pracę powoda w lipcu 2023 roku, bezsporne między stronami było, iż powód wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia na rzecz pozwanego do 21 lipca 2023 roku włącznie oraz że pozwany nie wypłacił mu wynagrodzenia za miesiąc lipiec 2023 roku. Spór między stronami dotyczył wysokości należnego wynagrodzenia za wykonaną pracę w lipcu 2023 roku. Powód domagał się z tego tytułu kwoty 6545,34 zł, natomiast pozwany uznał kwotę 1269,17 zł (wg rozliczenia godzinowego).

Ustalenia stron co do wysokości wynagrodzenia umownego nie zostały wskazane w treści pisemnej umowy zlecenia z dnia 18 kwietnia 2023 roku. Wysokość wynagrodzenia przy nawiązaniu stałej współpracy stron była uzgadniana ustnie. Ustalenia dokonane w rozmowie telefonicznej stron zostały podsumowane przez pozwanego K. C. w wiadomości email z dnia 12 kwietnia 2023 roku w następujący sposób:

„Kwiecień – stawka 350 zł/dzień

Proszę o rezerwację terminu 21-24.04.23

Wyłączna współpraca z nami w okresie:

01.05.2023-14.05.2023

17.06.2023-30.06.2023

Lipiec 2023

Czerwiec 2023

Wrzesień 2023

Ustalona stawka za miesiąc pracy 8000,00

Miesiące niepełne, stawka liczona dniówkami proporcjonalnie.”

Interpretując powyższe zapisy powód wskazywał, że kwota 8000 zł odnosiła się do wynagrodzenia za 22 dni pracy w miesiącu. W swoich zeznaniach powód wskazał, że jeżeli w umowie jest 8000 zł za cały miesiąc przy maksymalnie 22 dniach pracy, to powinien otrzymać przy 21 dniach pracy pensję w wysokości 8000 zł podzielone przez 30 dni i pomnożone przez 21 dni (k. 81 in fine). Natomiast pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty powoływał się na rozliczenie godzinowe czasu pracy powoda w lipcu 2023 r. Natomiast w zeznaniach pozwany wskazał, że za lipiec 2023 roku jako miesiąc niepełny, nieprzepracowany w całości, należało rozliczyć pracę powoda dniówkami. Powód przepracował w lipcu 16 dni, co przy stawce 350 zł za dzień daje wynagrodzenie w kwocie 5600 zł (k. 102). Z obliczeń matematycznych wynika, że w tym konkretnym przypadku zarówno sposób wyliczenia proponowany przez powoda 8000 zł/30 dni * 21 dni, jak i przez pozwanego 16 dni pracy * 350 zł/dzień, daje kwotę 5600 zł. Natomiast odnosząc się do ustalonego umownie sposobu rozliczenia wynagrodzenia należy wskazać, że za miesiące niepełne wynagrodzenie miało być obliczone „dniówkami proporcjonalnie”. Sposób wyliczenia odnosił się wyraźnie do dniówek, a więc ryczałtowego wynagrodzenia za dzień przepracowany. Świadczy to więc o ustaleniu sposobu wyliczenia wynagrodzenia wg rozumienia pozwanego. Za niepełne miesiące, nieprzepracowane w całości wynagrodzenie miało być więc obliczone wg dniówek za przepracowane dni. Wysokość dniówki można by ustalić dzieląc kwotę wynagrodzenia miesięcznego 8000 zł przez liczbę dni kalendarzowych lub liczbę dni roboczych w miesiącu. Umowa nie określa sposobu wyliczenia wysokości dniówki, natomiast zawiera ustalenie wysokości dniówki za miesiąc kwiecień w kwocie 350 zł (wysokość dniówki wyliczona jako iloraz miesięcznego wynagrodzenia 8000 zł i liczby dni kalendarzowych w miesiącu – 31, byłaby dla powoda mniej korzystna). W ocenie Sądu wobec faktu, iż powód w miesiącu lipcu 2023 roku przepracował na rzecz powoda 16 dni, a współpraca stron zakończyła się w trybie nagłym z dniem 21 lipca 2023 roku, do ustalenia wynagrodzenia za lipiec 2023 roku należało zastosować reguły określone przez strony ustnie, tj. rozliczyć dni przepracowane w lipcu wg stawki dziennej 350 zł. Dało to sumę należnego wynagrodzenia 5600 zł (16 * 350 zł). Taką kwotę wynagrodzenia pozwany winien uregulować na rzecz powoda z tytułu wynagrodzenia za lipiec 2023 roku do dnia 10 sierpnia 2023 roku.

Pozwany zgłosił jednak skutecznie zarzut potrącenia co do kwoty 1269,17 zł. Wierzytelność przedstawiona przez pozwanego K. C. do potrącenia z tytułu zwrotu kosztów naprawy uszkodzonego autokaru oraz zwrotu kosztów organizacji zastępczego kierowcy na wyjazd do Grecji istniała (o czym poniżej przy analizie zasadności powództwa wzajemnego), miała charakter pieniężny i była wymagalna w dacie dokonania potrącenia. Wskutek złożenia przez pozwanego skutecznego oświadczenia o potrąceniu wierzytelność powoda o zapłatę wynagrodzenia za lipiec do kwoty uznanej przez pozwanego 1269,17 zł oraz wierzytelność przedstawiona przez pozwanego do potrącenia z tytułu zwrotu kosztów naprawy autokaru i zwrotu kosztów organizacji zastępczego kierowcy do Grecji umorzyły się do kwoty wierzytelności niższej, tj. kwoty 1269,17 zł (art. 498 § 2 k.c.). W konsekwencji wierzytelność przysługująca powodowi N. L. o zapłatę wynagrodzenia za lipiec 2023 roku w kwocie 5600 zł uległa umorzeniu na skutek potrącenia co do kwoty 1269,17 zł. Wskutek potrącenia wierzytelność przysługującą powodowi wobec pozwanego uległa więc obniżeniu do kwoty 4330,83 zł. W tym zakresie wierzytelność powoda nie została zaspokojona i jest w dalszym ciągu należna, dlatego podlegała zasądzeniu od pozwanego na rzecz powoda na podstawie art. 735 § 1 k.c. Natomiast co do kwoty 1269,17 zł wierzytelność powoda uległa umorzeniu na skutek potrącenia i w tym zakresie żądanie powoda podlegało oddaleniu na zasadzie art. 498 § 2 k.c.

Odnośnie żądania powoda o zasądzenie kwoty 700 zł za pracę przez dwa dni w styczniu 2023 roku, Sąd zważył, że żądanie to było kwestionowane przez pozwanego. Powód w treści pozwu przedstawił jedynie twierdzenie, że za wyjazd do X. w styczniu 2023 roku z drużyną (...), nie otrzymał wynagrodzenia. Pozwany wskazywał, że wcześniejsze miesiące współpracy stron, w tym styczeń były rozliczone. Powód nie przedstawił żadnego dowodu wykonania pracy na rzecz pozwanego w spornych dniach stycznia 2023 roku, ani tego, że nie otrzymał za tę pracę wynagrodzenia. Nie przedstawił żadnej inicjatywy dowodowej w tym zakresie. Nie przedstawił rozliczenia z pozwanym za styczeń, potwierdzenia wykonania usługi, wysokości wynagrodzenia otrzymanego za styczeń 2023 roku od pozwanego. W tej sytuacji w ocenie Sądu żądanie pozwu w tym zakresie nie zostało wykazane i jako takie podlegało oddaleniu na zasadzie art. 6 k.c.

Z tych samych względów oddaleniu podlegało żądanie rozliczenia za paliwo wg raportu nr 39 z 21 sierpnia 2023 roku. Powód zgłosił jedynie gołosłowne żądanie. Do pozwu nie załączono przedmiotowego raportu z 21 sierpnia 2023 roku, powołanego w uzasadnieniu pozwu. Sąd zważył, że od dnia 21 lipca 2023 roku powód nie świadczył już usług na rzecz pozwanego, zatem wątpliwości budzi również należność za paliwo wynikająca z raportu z sierpnia 2023 roku, a więc mogąca dotyczyć okresu następującego po zakończeniu współpracy stron. Pozwany zakwestionował to żądanie, zatem istnienie zobowiązania z tytułu rozliczenia paliwa było sporne i wymagało dowodu. Powód nie sprostał ciężarowi wykazania istnienia i wysokości zobowiązania z tytułu rozliczenia paliwa. Z tego względu żądanie zasądzenia kwoty 57,31 zł z tytułu rozliczenia za paliwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Sumując powyższe, Sąd na podstawie art. 735 § 1 k.c. zasądził od pozwanego K. C. na rzecz powoda N. L. kwotę 4.330,83 zł z tytułu wynagrodzenia za pracę w lipcu 2023 roku po uwzględnieniu zarzutu potrącenia zgłoszonego przez pozwanego.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł na podstawie art. 481 §§ 1 i 2 k.c. Ponieważ w umowie z dnia 18 kwietnia 2023 roku K. C. zobowiązał się do zapłaty wynagrodzenia za wykonanie zlecenia na rzecz N. L. do 10-go każdego następnego miesiąca, to wynagrodzenie za lipiec płatne było do dnia 10-go sierpnia 2023 roku. Od dnia 11 sierpnia 2023 roku pozwany pozostawał w opóźnieniu z zapłatą wynagrodzenia za lipiec na rzecz powoda. Za okres opóźnienia tj. okres od dnia 11 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty Sąd zasądził więc odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 4330,83 zł.

O kosztach procesu w zakresie powództwa głównego Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu i zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu. Powództwo N. L. zostało uwzględnione w 60%, zatem pozwany winien ponieść 60% kosztów procesu wywołanego pozwem głównym, a 40% tych kosztów winien ponieść powód.

Na koszty procesu poniesione w sprawie z pozwu głównego składały się:

a) koszty poniesione przez powoda w łącznej kwocie 2217 zł, obejmujące opłatę od pozwu w kwocie 400 zł, koszty zastępstwa procesowego powoda w kwocie 1800 zł (ustalone na podstawie § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku o opłatach za czynności adwokackie), opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł,

b) koszty poniesione przez pozwanego w łącznej kwocie 1817 zł, obejmujące koszty zastępstwa procesowego powoda w kwocie 1800 zł (ustalone na podstawie § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku o opłatach za czynności adwokackie), opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Łącznie suma kosztów procesu z powództwa głównego wyniosła 4034 zł. Pozwany winien ponieść 2 420,40 zł z tego tytułu, a poniósł 1817 zł. Zatem pozwany winien zwrócić na rzecz powoda kwotę 403,40 zł z tytułu zwrotu kosztów procesu z pozwu głównego. Od tej sumy Sąd zasądził również odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty na zasadzie art. 98 § 1

1 k.p.c.

Sąd uznał za zasadne powództwo wzajemne zgłoszone przez pozwanego/powoda wzajemnego K. C. wobec N. L.. Powód wzajemny dochodził kwoty (...),70 zł z odsetkami od 21 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty. Dochodzona wierzytelność obejmowała kwotę 1500 zł z tytułu zwrotu kosztów naprawy autokaru uszkodzonego w czasie kierowania nim przez powoda i kosztów dojazdu autokaru do warsztatu i z warsztatu w kwocie 150 zł oraz wydatki na przelot S. M. z H. do M. w kwocie 987,58 zł i K. C. z K. do C. w kwocie 1227,38 zł, które były niezbędne po tym jak powód zgłosił, że może nie wykonać usługi wyjazdu autokarem do Grecji.

Podstawą żądania był art. 471 k.c., zgodnie z którym dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Strony łączyła umowa zlecenia, w ramach której N. L. świadczył usługi kierowcy pojazdów na rzecz pozwanego. Przy wykonywaniu usługi powód miał obowiązek dbania o pojazd mu powierzony. Zgodnie z § 1 ust. 5 Regulaminu, stanowiącego integralną część umowy zlecenia, za wszelkie zniszczenia powstałe podczas wykonywania zlecenia, odpowiedzialny jest Pracownik/Zleceniobiorca. Pracownik/Zleceniobiorca nie ponosi odpowiedzialności tylko wówczas, gdy stwierdzi uszkodzenie pojazdu przez osoby trzecie i wskaże sprawcę zdarzenia.

Bezspornym między stronami było, że w lipcu 2023 roku powód N. L. nie zachowując należytej ostrożności przy kierowaniu autokarem pozwanego na terenie Opery (...) w I. zahaczył dachem o koronę drzewa i spowodował uszkodzenie autokaru, w szczególności szyby i reklamy na autokarze. Powód nie kwestionował zdarzenia ani swojej odpowiedzialności za nie. Pozwany wykazał, że oddał autokar do naprawy, naprawa została wykonana i opłacona. Powód faktury za naprawę, potwierdzenia przelewu kwoty za naprawę nie zakwestionował. Dlatego Sąd nie miał wątpliwości, że kwota dochodzona tytułem naprawienia szkody w pojeździe pozwanego, została należycie wykazana. Koszt naprawy poniesiony przez K. C. wyniósł 1500 zł. Dodatkowo pozwany wzajemny doliczył koszty transportu autokaru do warsztatu i z powrotem w kwocie 150 zł, która w świetle zasad wiedzy i doświadczenia życiowego nie budzi wątpliwości Sądu.

Sąd zważył dalej, że zgodnie z § 2 ust. 8 Regulaminu, w przypadku niewykonania zlecenia lub odmowy wykonania zlecenia przez Pracownika/Zleceniobiorcę w wyznaczonym terminie Pracodawca/Zleceniodawca może odstąpić od umowy w trybie natychmiastowym. Jeśli z winy Pracownika/Zleceniobiorcy zlecenie nie zostanie zrealizowane i narazi firmę (...) na dodatkowe koszty lub kary, Pracownik/Zleceniobiorca zostanie nimi obciążony.

Sąd zważył, że na skutek wyrażanej wobec pozwanego, jak i innych pracowników firmy (...) niechęci powoda do wykonania usługi wyjazdu do Grecji w dniu 13 lipca 2023 roku i niemożności uzyskania od powoda stanowczej deklaracji w tym zakresie, pozwany zapewnił wykonanie tej usługi, organizując kierowcę zastępczego. Z tego tytułu pozwany poniósł wydatki w postaci kosztów przelotu pozwanego z K. do C. w dniu 12 lipca 2023 roku oraz przelotu S. M. z H. do M.. Pozwany przerwał urlop w Gruzji i przyleciał wcześniej do Polski, żeby wykonać usługę jako kierowca przedmiotowego autokaru na terenie Polski, a od M. jako drugi kierowca w miejsce powoda pojechał S. M.. Poniesione wydatki na przelot dwóch osób pozwoliły na realizację tej usługi na rzecz międzynarodowego biura podróży w sposób niezakłócony. Były one następstwem niejasnego, niepewnego zachowania powoda, który mimo związania umową zlecenia na wyłączność w lipcu 2023 roku, odmawiał wykonania tego zlecenia, stawiał żądania co do wypłaty wynagrodzenia za lipiec z góry, nie przekazał jasnych wiarygodnych deklaracji, że tę usługę wykona. Poniesione przez pozwanego wydatki na sprowadzenie kierowców, którzy kolejno na trasie wykonaliby obowiązki powoda, było celowym i uzasadnionym działaniem pozwanego. Miało na celu zabezpieczenie firmy pozwanego przed ryzykiem odpowiedzialności za niewykonanie umowy przewozu osób zawartej z międzynarodowym biurem podróży. Wysokość kosztów została udokumentowana fakturami za przeloty i kartami pokładowymi z tych lotów.

Dlatego w ocenie Sądu pozwany/powód wzajemny wykazał istnienie po jego stronie względem powoda/pozwanego wzajemnego wierzytelności o zapłatę kwoty 3864,96 zł z art. 471 k.c. w zw. z § 1 ust. 5 i § 2 ust. 8 Regulaminu do umowy stron. Wierzytelność ta została przedstawiona do potrącenia i uległa wskutek tego umorzeniu co do kwoty 1269,17 zł. Stąd pozwanemu/powodowi wzajemnemu przysługuje w dalszym ciągu wierzytelność o zapłatę kwoty 2595,70 zł. Taką kwotę Sąd zasądził od pozwanego wzajemnego N. L. na rzecz powoda wzajemnego K. C., uwzględniając powództwo wzajemne na podstawie w/w przepisów.

Na podstawie art. 481 §§ 1 i 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c. Sąd zasądził również odsetki ustawowe za opóźnienie od powyższej kwoty od dnia 21 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty. Sąd zważył, iż pismem z dnia 8 sierpnia 2023 roku pełnomocnik powoda wzajemnego/pozwanego wezwał N. L. do zapłaty kwoty dochodzonej pozwem wzajemnym w terminie 5 dni od doręczenia wezwania. Wezwanie to doręczono powodowi w dniu 14 sierpnia 2023 r. Zatem po upływie terminu wskazanego w wezwaniu pozwany wzajemny popadł w opóźnienie w zapłacie żądanej kwoty (art. 455 k.c.).

O kosztach procesu w zakresie powództwa wzajemnego Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Z uwagi na uwzględnienie w całości żądania powoda wzajemnego K. C., Sąd uznał go za stronę wygrywającą proces w tym zakresie. W konsekwencji pozwany wzajemny N. L. winien był zwrócić na rzecz powoda wzajemnego K. C. kwotę 2000 zł z tytułu zwrotu kosztów procesu w zakresie powództwa wzajemnego, która to kwota obejmowała opłatę sądową od pozwu w kwocie 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego powoda wzajemnego w kwocie 1800 zł (na podstawie § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku o opłatach za czynności adwokackie). Na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Sąd zasądził również odsetki ustawowe za opóźnienie od tej kwoty od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.