Kredyt frankowy spłacony w 2019 r. Sąd zasądził od banku 41 287 zł

wyroku w postępowaniu zwykłym

Pozwem wniesionym w dniu 23 grudnia 2025 roku powód J. B. wniósł przeciwko pozwanemu Bankowi (...) Spółce akcyjnej w G. powództwo o zapłatę kwoty 41.287,39 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu wyjaśniono, że w 2006 roku powód zwrócił się do przedstawiciela Banku celem zbadania swojej zdolności kredytowej oraz tego czy ma szansę ubiegać się o kredyt hipoteczny na sfinansowanie zakupu nieruchomości mieszkalnej. Jako że powód zamierzał dokonywać transakcji w Polsce i w złotych polskich, to zależało mu w pierwszej kolejności na uzyskaniu kredytu złotówkowego. W trakcie spotkania z przedstawicielem Banku, powodowi zaproponowana została i przedstawiona oferta kredytu złotowego powiązanego z walutą obcą. W ocenie przedstawiciela Banku, kredyt złotowy denominowany w walucie franka szwajcarskiego był korzystniejszy aniżeli zwykły kredyt złotówkowy, między innymi z uwagi na niższe oprocentowanie, niższe koszty około kredytowe oraz niższą ratę kredytu, przy jednocześnie wyższej zdolności kredytowej. Dodatkowo przedstawiciel banku poinformował powoda, że wszelkiego rodzaju przeliczenia mają charakter stricte rachunkowy i w zasadzie nie wpłyną znacząco na kształt zobowiązania, a zaciągając kredyt denominowany do CHF, spłata następować będzie w złotych polskich. Kierując się wskazanymi powyżej informacjami, powód złożył wniosek o przyznanie kredytu. Wkrótce potem został poinformowany, że jego wniosek kredytowy został zaakceptowany i w związku z tym umówił się na spotkanie z przedstawicielem pozwanego celem podpisania przedmiotowej umowy kredytu, w trakcie którego to spotkania przedstawiono mu podstawowe warunki kredytowania, a kredytobiorca otrzymał wówczas po raz kolejny informację, że kredyt powiązany z walutą franka szwajcarskiego jest korzystniejszą opcją aniżeli kredyt złotówkowy. Powód odniósł wrażenie, że kredyt denominowany do waluty franka szwajcarskiego będzie dla niego najlepszą (tj. bezpieczną i korzystną) ofertą. Kolejno przedstawiciel pozwanego zaproponował i przedstawił powodowi wcześniej przygotowaną i wypisaną już umowę o kredyt, w którym kwota kredytu została określona na 29.159,24 CHF oraz miała być waloryzowana kursem kupna CHF wedle Tabeli kursów. Kredytobiorca nie został jednak zaznajomiony z mechanizmem spłaty kredytu i nie miał świadomości ani wiedzy na temat rzeczywistych wahań kursów walut, a zwłaszcza kursu franka szwajcarskiego. Powód nie zdawał sobie sprawy z tego, że wahania waluty mogą być tak wysokie. Przedstawiciel pozwanej nie informował go o możliwości tak istotnych wahań kursu CHF, jak również nie przedstawiono mu informacji o tym, że wysokość raty oraz saldo zadłużenia zależne będzie od wysokości kursu waluty obcej oraz o ryzyku z tym związanym. Powód nie został poinformowany także i o tym, że pozwany będzie stosować „podwójny mechanizm” kursu franka, przeliczając kwotę wypłacanego kredytu najpierw po kursie kupna CHF, a kolejno przeliczając spłacane raty z zastosowaniem kursu sprzedaży. Prowadzi to do wniosku, że pozwany nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku informacyjnego, mimo, iż jako instytucja finansowa winien szczegółowo poinformować kredytobiorcę o ryzyku związanym z zaciąganym zobowiązaniem. W chwili podpisania umowy faktyczna wysokość kwoty podlegającej wypłacie pozostawała kredytobiorcy nieznana, a wysokość rat uzależniona została od nieznanych mierników, w tym w postaci kursu kupna i sprzedaży franka szwajcarskiego obowiązującego u pozwanego, który to kurs pozwany określał arbitralnie, niejednoznacznie i w sposób nieweryfikowalny, które to okoliczności pozwalają stwierdzić, że zakwestionowane postanowienia umowne były nietransparentne i niejednoznaczne. Umowa zawierała postanowienia abuzywne, a do najważniejszych wśród nich należały te dotyczące wypłaty oraz spłaty kredytu, wskazujące, że podstawą do przeliczania kwot wyrażonych w PLN na CHF i odwrotnie będzie kurs kupna/sprzedaży określony w tabeli kursów ustalanej arbitralnie. W okresie od dnia zawarcia umowy powód regularnie spłacał raty wynikające z zawartej umowy i dopiero pod wpływem wydanych przez Sąd Najwyższy oraz TSUE orzeczeń zdecydował się skierować do pozwanego reklamację, w treści której wskazał, że w jego ocenie przedmiotowa umowa jest w całości nieważna i w związku z tym strony winny sobie zwrócić to, co na jej podstawie wzajemnie świadczyły (teoria dwóch kondykcji). Powód wezwał przy tym pozwanego do zapłaty (zwrotu) wszystkich dotychczas spełnionych świadczeń. W dniu 3 czerwca 2019 roku powód dokonał całkowitej spłaty kredytu. Jednocześnie w związku z nagłośnieniem problemu „spraw frankowych” powód postanowił skonsultować się z prawnikiem celem ustalenia czy umowa była wadliwa, a jeśli tak to w jakim zakresie. W trakcie konsultacji powód został poinformowany o tym, że jego umowa zawiera klauzule abuzywne oraz że jest wadliwa w takim stopniu, że istnieją podstawy do uznania jej za nieważną w całości. Chcąc rozwiązać zaistniały spór w drodze konsensusu, powód zdecydował się skierować reklamację do pozwanego wskazując na nieważność całej umowy oraz obowiązek zwrotu nienależnie spełnionych świadczeń. Pozwany nie zaspokoił jednak roszczeń. Wśród najważniejszych postanowień umowy o charakterze abuzywnym powód wymienił § 2 ust. 1 umowy, zgodnie z treścią którego bank udziela kredytobiorcy na warunkach określonych w umowie oraz Regulaminie kredytowania osób fizycznych w Banku, zgodnie z ustawą o kredycie konsumenckim, kredytu w wysokości 29.159,24 CHF, a kredytobiorca zobowiązuje się do wykorzystania i zwrotu kredytu wraz z odsetkami zgodnie z warunkami umowy oraz postanowienia ust. 2 pkt 2 w brzmieniu „kwota kredytu lub transzy wypłacona jest w złotych po przeliczeniu według kursu kupna waluty kredytu obowiązującego w banku w dniu wypłaty kwoty kredytu lub transzy kredytu, zgodnie z tabelą kursów walut Banku (...) S.A. ogłaszaną w siedzibie banku z zastosowaniem zasad ustalania kursów walut obowiązujących w banku i ust. 2 pkt 4 w brzmieniu „kwota spłaty podlega przeliczeniu na złote po kursie sprzedaży waluty kredytu obowiązującego w banku w dniu dokonania spłaty, zgodnie z tabelą kursów walut Banku (...) S.A. ogłaszaną w siedzibie banku z zastosowaniem zasad ustalania kursów walut obowiązujących w banku. Zawarta przez strony umowa była od samego początku nieważna i sprzeczna z prawem, naruszając przepisy art. 69 ust. 1 Prawa bankowego w zw. z art. 353

(

1) kc w zw. z art. 58§ 1 kc poprzez naruszenie granic swobody umów i określenie sposobu denominacji kredytu w sposób wadliwy i dyskwalifikujący umowę, a tym samym prowadzący do jej nieważności. Umowa narusza przy tym przepisy poprzez naruszenie zasad określoności świadczenia i nieuzgodnienie przedmiotowo istotnych elementów umowy, a w szczególności przyczyną umowy, prowadzącej do jej nieważności jest narzucony przez bank sposób ustalania wysokości kwoty podlegającej wypłacie na rzecz kredytobiorców, a więc głównych świadczeń strony, skoro ustalenie ich wysokości wiąże się z koniecznością odwoływania się do kursów walut ustalanych przez bank, a ani umowa, ani inne wzorce umowne stanowiące podstawę ustalania treści łączącego strony stosunku prawnego nie określały prawidłowo zasad ustalania tych kursów. Powód zważył przy tym, że konstrukcja kredytu oparta na wadliwym mechanizmie denominacji jest sprzeczna z art. 69 ust. 1 Prawa bankowego, gdyż zakładając nawet hipotetycznie niezmienność kursów walut z tabeli kursów Banku z dnia wypłaty przez cały przewidziany w umowie okres spłaty kredyty, kredytobiorca jest zmuszony na mocy postanowień zwrócić do banku udostępniony kapitał, odsetki, prowizję oraz dodatkowy koszt kredytu wynikający z istnienia różnicy między kursem sprzedaży a kursem kupna waluty CHF z tabeli kursowej Banku z dnia wypłaty kredytu. W związku z możliwością przesłankowego uznania przedmiotowej umowy za nieważną powód wskazał, że wszelkie świadczenia kredytobiorcy z tytułu nieważnej umowy kredytu zostały zapłacone na rzecz banku bez podstawy i należy je traktować jako świadczenie nienależne. Podkreślił, iż zawierając umowę miał status konsumenta, a postanowienia umowne których nieważność zarzuca określają główne świadczenia stron, w konsekwencji czego bez nich nie sposób wykonywać umowę, co z kolei implikuje wniosek o nieważności umowy w całości. Powód zwrócił przy tym uwagę, że w razie przesłankowego ustalenia nieważności umowy kredytu do wzajemnych rozliczeń stron winna znaleźć zastosowanie teoria dwóch kondykcji. Wyjaśnił, iż w toku realizacji postanowień kwestionowanej umowy świadczył na rzecz pozwanego łączną kwotę 114.536,18 zł, która to po potrąceniu opiewa na kwotę 41.287,39 zł i obejmuje: kwotę 463,64 zł tytułem pozostałej po potrąceniu części nienależnie spełnionego świadczenia zapłaty raty kapitałowo – odsetkowej w złotych polskich w dniu 12 lutego 2016 roku, kwotę 25.247,81 zł tytułem nienależnie spełnionych świadczeń w postaci rat kapitałowo – odsetkowych w złotych polskich uiszczonych w okresie od dnia 14 marca 2016 roku do dnia 13 maja 2019 roku, kwotę 15.435,94 zł jako nienależnie spełnionego świadczenia tytułem całkowitej spłaty kredytu (kapitał i odsetki) w polskich złotych w dniu 3 czerwca 2019 roku oraz kwotę 140 zł tytułem nienależnie pobranej opłaty okołokredytowej, tj. opłaty za wydanie historii spłaty kredytu).

W odpowiedzi na pozew (k. 87-112) pozwany Bank (...) Spółka akcyjna z siedzibą w G. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictw. Pozwany zakwestionował roszczenie objęte pozwem co do zasady, podnosząc jednocześnie że roszczenie jest niewykazane także co do wysokości. Pozwany pierwszorzędnie zważył, że nawet gdyby Sąd uznał, że przedmiotowa umowa jest nieważna, to zgodnie z wyrokiem TSUE z dnia 19 czerwca 2025 roku, sygn. akt C 396/24 do wzajemnych rozliczeń stron zastosowanie winna znaleźć teoria salda, a nie teoria dwóch kondykcji, a wobec czego roszczenie powoda może być zasadne wyłącznie w zakresie nadpłaty ponad wypłacony kapitał, a nie w zakresie całości spłat. Pozwany zwrócił uwagę na istniejące w jego ocenie w tej konkretnej sprawie odmienności od „tradycyjnych” pozwów dotyczących kredytów związanych z walutą CHF, wskazując że: kwota kredytu została w umowie określona na kwotę w CHF, a powód w dniu podpisywania umowy obejmował swoją świadomością wysokość swojego przyszłego salda zadłużenia - otrzymał bowiem kredyt w CHF, który został jedynie wypłacony w złotówkach, lecz saldo kredytu od samego początku określone jest we frankach szwajcarskich, podobnie jak hipoteka stanowiąca zabezpieczenie kredytu, a ewentualna „dowolność” w ustalaniu zadłużenia powoda nie istniała i nie istnieje, bowiem bank w żaden sposób dowolnie nie ustalił wysokości zobowiązania, którego wysokość ustalona została wprost w umowie. Wskutek terminowych spłat saldo wyrażone we franku szwajcarskim zmniejszało się, a jako że kwota zobowiązania nigdy nie była wyrażona w złotych polskich, to nawet gdyby usunąć z łączącego strony stosunku prawnego wszystkie kwestionowane klauzule, to w treści umowy pozostałoby postanowienie wskazujące, że kwotą kredytu jest kwota wyrażona w CHF, a wobec czego istniałaby możliwość wykonania umowy. Nadto powód od chwili zawarcia umowy miał możliwość dokonywania spłat kredytu bezpośrednio we frankach szwajcarskich, a w ust. 1 załącznika nr 8 do umowy w sposób przejrzysty wskazano powodowi wpływ wahań kursu waluty na zawartą przez niego umowę: wysokość raty kredytu oraz jej saldo wraz z wpływem deprecjacji złotego o 4%, 20%, 30%, 40% i 60% na wysokość zadłużenia. Brak jest wobec tego podstaw do stwierdzenia abuzywności kwestionowanych przez powoda klauzul, a twierdzenie o nieważności umowy nie znajduje oparcia w prawie. Z odwołaniem się do ostrożności procesowej pozwany wskazał – na wypadek stwierdzenia nieważności umowy – że należny jest mu zwrot nienależnego świadczenia, które spełnił na rzecz powoda w postaci udostępnienia kapitału na długi okres i nieżądania jego zwrotu przez wiele lat po zawarciu umowy, a wobec czego stwierdzenie nieważności umowy byłoby niekorzystne dla powoda. Kolejno pozwany w zakresie spłat dokonanych przez powoda bezpośrednio w CHF podniósł brak tożsamości świadczenia spełnionego ze świadczeniem żądanym w pozwie, wskazując nadto, że umowę należy badać przy uwzględnieniu zasad ogólnych, tj. w szczególności zasad ustalania skutków czynności prawnej oraz zasad wykładni oświadczeń woli i umów, a zgodnym zamiarem stron i celem umowy było wprowadzenie do niej mechanizmu denominacji oraz powiązanego z nim oprocentowania, niższego niż przy kredytach pozbawionych tego mechanizmu. Pozwany zakwestionował wyliczenia strony powodowej i to zarówno w zakresie przyjętych założeń, jak i matematycznej ich prawidłowości, a niezależnie od tego podniósł, że kredyt został spłacony w całości w czerwcu 2019 roku, a stwierdzenie nieważności umowy dopuszczalne jest wyłącznie w sytuacji, gdy umowa nadal obowiązuje, podczas gdy nie można tego uczynić w stosunku do węzła obligacyjnego, który został już wykonany. Stwierdzenie zaś nieważności umowy, która została wykonana wiele lat przed wniesieniem powództwa stałoby w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, a zwłaszcza zasadą pewności obrotu gospodarczego i zasadą lojalności kontraktowej. Pozwany podkreślił, że udzielenie kredytu powodowi było poprzedzone przedstawioną w załączniku nr 1 do Pisma Okólnego nr (...) z dnia 24 listopada 2005 roku procedurą, który to dowód potwierdza, że w dacie zawierania umowy w banku istniały konkretne, spisane procedury, które musiały być przestrzegane przez pracowników banku, a zawarcie umowy było zwieńczeniem długotrwałego procesu, podczas którego powód dokonał szeregu wyborów, a w szczególności: wybrał ofertę banku spośród licznych ofert na rynku, wybrał kredyt denominowany do waluty obcej, a nie kredy indeksowany złotowy, wybrał walutę kredytu – franka szwajcarskiego, okres kredytowania, wysokość kredytu, a wreszcie jego przeznaczenie. Pozwany podkreślił, że we wniosku kredytowym złożonym przez powoda pole dotyczące waluty kredytu pozostawało niewypełnione i konieczne było indywidualne ustalenie tego postanowienia poprzez wskazanie waluty kredytu, a ostateczna treść umowa została przez strony ustalona dopiero po zweryfikowaniu zdolności kredytowej powoda oraz wydaniu decyzji kredytowej, a choć powodowi proponowano kredyty w innych walutach, to jednak nie skorzystał on z tych ofert. Ostateczny kształt umowy był efektem negocjacji stron i indywidualnych uzgodnień. Powód był informowany o ryzyku zmiany kursu waluty, a Bank zaprezentował mu także w jaki sposób kształtował się historycznie kurs franka szwajcarskiego, zaś fakt udzielenia mu szczegółowych informacji potwierdzony został na piśmie w załączniku nr 8 do umowy. Zważono, iż powód zrezygnował z przewalutowania kredytu, mimo iż treść umowy taką możliwość przewidywała, a nadto przez wiele lat nie wnosił żadnych zastrzeżeń do postanowień umowy czy sposobu jej wykonania. Zdaniem pozwanego roszczenia zgłoszone przez powoda nie znajdują oparcia w generalnych przepisach prawa cywilnego, a w szczególności w przepisach o zwrocie nienależnego świadczenia – pozwany posiadał podstawę prawną do uzyskania korzyści, którą to była umowa oraz odpowiednie uregulowania prawa cywilnego i przepisy prawa bankowego, a nadto zużył kwotę uzyskaną od kredytobiorcy a stanowiącą spłatę długu wraz z należnymi odsetkami i w żadnym razie nie powinien się liczyć z obowiązkiem jej zwrotu, a wobec czego zachodzi przesłanka z art. 409 kc. Dodatkowo powód nie może żądać zwrotu świadczenia wobec dyspozycji przepisu art. 411 pkt 1 kc.

W piśmie procesowym z dnia 27 marca 2026 roku (k. 159-205) powód podtrzymał żądanie pozwu wskazując, że strony nie porozumiały się co do elementu przedmiotowo istotnego umowy kredytu, tj. co do jego kwoty, bowiem nie miał on w momencie zawierania umowy wiedzy o tym, jaka kwota zostanie mu wypłacona, a w szczególności, że bank dokonując przeliczeń kursowych zastosuje miernik wartości, który sam ustali, podkreślając przy tym, że na żadnym etapie wykonywania umowy nie dysponował środkami we franku szwajcarskim, ani w żadnej innej walucie obcej – rachunek we frankach szwajcarskich należący do pozwanego miał charakter wyłącznie techniczny, a z treści umowy wynika wprost, że wypłata kredytu i jego późniejsza spłata następować będzie w złotych polskich po zastosowaniu postanowień umownych. Podkreślił, iż brak jest podstaw do zastosowania teorii salda, a jemu niewątpliwie przysługuje status konsumenta, zaś skutkiem wyeliminowania klauzul abuzywnych będzie konieczność przesłankowego ustalenia nieważności całej umowy kredytu, bowiem jedyna możliwością utrzymania takiego wadliwego stosunku prawnego byłaby zgoda kredytobiorcy na taki zabieg, podczas gdy powód wyraźnie się temu sprzeciwia i żąda zapłaty w oparciu o przesłankową nieważność umowy kredytu, na której treść powód nie miał żadnego realnego wpływu. Zakwestionowane przez powoda zapisy umowy są zaś skrajnie nietransparentne i niejednoznaczne, a przez to prowadzące do naruszenia zasady swobody umów, zaś zupełnym nieporozumieniem jest twierdzenie pozwanego, jakoby powód składając dyspozycję wypłaty środków i wskazując datę wypłaty miał możliwość decydowania o wysokości kursu, która to pozostawała w wyłącznej dyspozycji pozwanego. Nadto w ocenie powoda zgromadzone w sprawie okoliczności wskazują, że nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 409 kc, bowiem odróżnić należy zużycie czy utratę wzbogacenia w rozumieniu tego przepisu od obowiązku zwrotu przez pozwanego na rzecz powoda wzajemnego świadczenia spełnionego w wykonaniu nieważnej umowy. W sprawie brak jest również podstaw do uznania, że zachodzi sytuacja faktyczna objęta normą przepisu art. 411 pkt 1 kc, bowiem z przepisu tego wynika wprost, że brak możliwości żądania zwrotu świadczenia nie obejmuje sytuacji, gdy jego spełnienie nastąpiło w wykonaniu nieważnej umowy. Wreszcie powód podkreślił, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie mają zastosowanie normy wskazane w art. 411 ust. 2 i 4 kc.

Na rozprawie w dniu 21 maja 2026 roku (k. 225-226) strony podtrzymały zaprezentowane w toku postępowania stanowiska procesowe wraz z przytoczoną na ich uzasadnienie argumentacją.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód J. B. w 2006 roku postanowił zaciągnąć kredyt na zakup lokalu mieszkalnego. Miał wówczas roczne dziecko więc zależało mu na tym, ażeby zaciągnięty kredyt był bezpieczny i stabilny, a wobec czego zapoznawał się z ofertami różnych banków. Ostatecznie skorzystał z oferty pozwanego Banku (...) S.A. w K., gdzie pracownik tego Banku zaproponował mu podpisanie umowy kredytu denominowanego do waluty franka szwajcarskiego, na co powód przystał, bowiem w tamtym czasie korzystny był nie tylko kurs franka szwajcarskiego, ale również oprocentowanie udzielanych w tej walucie kredytów, a pracownik pozwanego Banku zapewniał powoda, że kredyt ten jest bezpieczny i stabilny. Nie informowano kredytobiorcy o zasadach ustalania przez pozwany Bank kursów walut służących do przeliczeń kwoty kapitału oraz spłaconych rat. Nie otrzymał on również żadnych broszur informacyjnych obrazujących ryzyko kursowe czy też symulacji obrazującej jak kształtować się będzie wysokość ich przyszłego zobowiązania w razie zmiany kursu franka szwajcarskiego ani historycznych wykresów kursu CHF. Powód J. B. nie miał wpływu na treść umowy, nie negocjował jej postanowień. W chwili podpisania umowy – jak przez lata realizacji jej postanowień - kredytobiorca nie miał świadomości, że niektóre postanowienia umowy są niedozwolone, a zawierając ją kierował się zaufaniem do banku.

(dowód: przesłuchanie powoda J. B.– protokół rozprawy z dnia

21.05.2026 r. – k. 225 odwrót (płyta CD- k. 226))

W dniu 06 czerwca 2006 roku pomiędzy Bankiem (...) S.A. w K., a powodem J. B. zawarta zatem została umowa kredytu hipotecznego nr (...).

Według § 2 umowy bank udzielił kredytobiorcy, na warunkach określonych w umowie oraz Regulaminie kredytowania osób fizycznych w Banku (...) S.A. kredytu w wysokości 29.159,24 CHF, a kredytobiorca zobowiązał się do wykorzystania i zwrotu kredytu wraz z odsetkami zgodnie z warunkami umowy. Kredyt przeznaczony był na zakup lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ś.przy ul. (...), dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr (...), na podstawie umowy zakupu Rep A nr (...) zawartej z państwem K. i A. K.. Kredyt udzielony został na okres od dnia 06 czerwca 2006 roku do dnia 14 czerwca 2021 roku. Okres wykorzystania kredytu ustalony został na 0 miesięcy, a spłata rat odsetkowych i/lub kapitałowo – odsetkowych przypadała na każdy dwunasty dzień miesiąca.

Kredytobiorcy zobowiązali się do zapłaty opłaty przygotowawczej od kwoty przyznanego kredytu w wysokości 291,59 franków szwajcarskich, co stanowiło 1% kwoty kredytu. Opłata ta – przez którą rozumiano opłatę za przygotowanie i zawarcie umowy kredytu - była płatna jednorazowo i nie podlegała zwrotowi. W związku natomiast z kampanią (...)w całym okresie kredytowania bank nie pobierał opłaty/prowizji przewidzianej w Taryfie opłat i prowizji Banku (...) S.A. dla klientów indywidualnych: za podwyższenie kwoty kredytu wraz z odstąpieniem od opłaty za aneks do umowy zawartej z tytułu podwyższenia kwoty kredytu oraz prowizji za zmianę waluty kredytu wraz z odstąpieniem od opłaty za aneks do umowy zawarty z tytułu zmiany waluty kredytu oraz opłaty za aneks do umowy zawarty z tytułu przedterminowej częściowej spłaty kredytu (§3 ust. 1-2 oraz ust. 5 umowy).

Na całkowity koszt kredytu opiewający na dzień sporządzenia umowy na kwotę 23.038,55 zł składały się: opłata przygotowawcza w kwocie 291,59 CHF oraz należne odsetki w wysokości 8.631,87 CHF, naliczone szacunkowo za cały umowny okres kredytowania w oparciu o wysokość oprocentowania na dzień sporządzenia umowy, a kredytobiorca ponosić miał dodatkowe koszty wynikające z różnic kursowych (§ 4 ust.1 - 3 umowy).

W dniu sporządzenia umowy roczna stopa oprocentowania kredytu wynosiła 4,01%, a w związku z czym roczna rzeczywista stopa procentowa wynosiła 4,32%. Roczna stopa oprocentowania stanowiła sumę stawki LIBOR dla terminów 6-miesięcznych i marży w wysokości 2,40 %, a wskazany poziom marży obowiązywać miał w okresie przejściowym, tj. uzyskania przez bank odpisu z KW potwierdzającego prawomocny wpis hipoteki na rzecz banku, zaś po przedłożeniu ww. odpisu z KW, marża ulegała obniżeniu o 0,90 punktu procentowego i wynosić miała 1,50%. Oprocentowanie kredytu stanowiące podstawę naliczenia odsetek było ustalane jako suma stawki LIBOR dla terminów 6- miesięcznych z przedostatniego dnia roboczego przez uruchomieniem kredytu i marży określonej w ust. 2 i mogło różnić się od wartości podanej w ust.1. O wysokości oprocentowania Bank zawiadomić miał kredytobiorców pisemnie w terminie 14 dni od dnia uruchomienia kredytu lub pierwszej transzy, przy czym ulegało ono zmianie w zależności od zmiany stopy LIBOR, a zmiana wysokości oprocentowania dla kolejnych 6-miesięcznych okresów obrachunkowych następować miała w analogicznej dacie do daty uruchomienia kredytu, odpowiednio co sześć miesięcy – według stawki LIBOR 6M z przedostatniego dnia roboczego przed rozpoczęciem kolejnego okresu obrachunkowego. O zmianach oprocentowania Bank zawiadamiać miał kredytobiorców, pisemnie w terminie 14 dni roboczych, wskazując datę, od której zmiana ta obowiązuje, a zawiadomienie stanowiło integralną część umowy kredytu, z tym jednak zastrzeżeniem, że zmiana wysokości stopy procentowej nie stanowi zmiany warunków umowy. W związku z zaciągnięciem kredytu oprocentowanego według zmiennej stopy procentowej, kredytobiorca oświadczył, że jest mu znane oraz wyjaśnione przez Bank ryzyko zmiany stopy procentowej i jest świadomy ponoszenia przez siebie tego ryzyka. Na wniosek kredytobiorcy możliwa była zmiana rodzaju oprocentowania ze stopy zmiennej na stopę stałą, jednak wymagało to zawarcia aneksu do umowy kredytu (§ 5 umowy).

Kredyt lub transze kredytu wypłacone miały być na podstawie wniosku kredytobiorców o wypłatę kredytu złożonego najpóźniej na jeden dzień przed planowaną wypłatą, przy czym wypłata następowała zgodnie z harmonogramem wypłat stanowiącym załącznik do umowy kredytu, po spełnieniu warunków w tym załączniku przewidzianych, tj.: zapłacie opłaty przygotowawczej określonej w § 3 ust. 1 umowy oraz ustanowieniu zabezpieczeń spłaty kredytu, a nadto przedłożenia w Banku dowodu złożenia we właściwym Sądzie Rejonowym wniosku o wpis hipoteki na rzecz Banku wraz z oświadczeniem Banku w przedmiocie poparcia wniosku o wpis hipotek oraz przedłożenia kopii deklaracji (...) wraz z dowodem uiszczenia podatku, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego (§6 umowy).

Prawne zabezpieczenie udzielonego kredytu stanowiły: wpisana na pierwszym miejscu hipoteka zwykła w wysokości 29.159,24 CHF z tytułu udzielonego kredytu i hipoteka kaucyjna do wysokości kwoty 15.700 CHF z tytułu odsetek umownych i kosztów udzielonego kredytu ustanowiona na rzecz Banku na finansowanej nieruchomości położonej w Ś. przy ul. (...)(a), cesja praw z polisy ubezpieczenia nieruchomości od ognia i zdarzeń losowych – suma ubezpieczenia pierwszej polisy wynosi 119.560 zł, z zastrzeżeniem, że suma ubezpieczenia w kolejnych polisach powinna być równa wartości nieruchomości na moment przedłużenia ubezpieczenia, jednakże nie niższa niż kwota aktualnego salda kredytu (b) oraz wpływy na rachunek ROR nr (...) prowadzony w Banku wraz z pełnomocnictwem do pobierania środków na spłatę zadłużenia (§8 umowy).

W całym okresie kredytowania odsetki naliczane były od faktycznego zadłużenia i płatne w terminach określonych w harmonogramie spłat, a do obliczania odsetek przyjmowało się faktyczną liczbę dni w miesiącu, przy założeniu, że rok liczy 365/366 dni. Za dzień spłaty uznawany był dzień wpływu środków na rachunek kredytu, a kredytobiorca zobowiązał się dokonywać spłat rat kredytu i odsetek w terminach i wysokościach określonych w harmonogramie spłat - stanowiącym integralną część umowy – który przesłany miał zostać kredytobiorcy w terminie 14 dni od dnia uruchomienia środków kredytu. Zmiana harmonogramu spłaty nie wymagała zawarcia aneksu do umowy. Kredyt spłacany miał być w malejących miesięcznych ratach obejmujących kapitał kredytu spłacany w równych ratach miesięcznych oraz odsetki naliczane od faktycznego zadłużenia. Spłata zadłużenia następowała poprzez obciążanie rachunku kredytobiorcy, do którego kredytobiorca wystawił pełnomocnictwo i z którego bank pobierał środki na spłatę zadłużenia w kwotach i terminach wynikających z zawartej umowy. Spłata kredytu następowała w złotych, zgodnie z zasadami określonymi w Załączniku nr (...) do umowy kredytu (§9 umowy).

Spłata kredytu przed upływem terminów określonych w harmonogramie spłat wymagała złożenia przez kredytobiorcę pisemnej dyspozycji wskazującej czy wcześniejsza spłata skróci okres spłaty kredytu z zachowaniem wysokości miesięcznych rat kapitałowo – odsetkowych czy zmniejszy wysokość miesięcznych rat kapitałowo – odsetkowych z zachowaniem okresu spłaty kredytu oraz zawarcia aneksu do umowy (§11 umowy).

Kredytobiorca oświadczył, iż jest mu znane oraz wyjaśnione przez bank ryzyko zmiany kursu waluty, w której zaciągnął zobowiązanie kredytowe i jest świadomy ponoszenia przez siebie ryzyka. Jednocześnie oświadczył, że wiadomym mu jest, iż: opłata przygotowawcza od kredytu walutowego naliczana jest w walucie kredytu i pobierana w złotych po kursie sprzedaży waluty kredytu obowiązującym w Banku zgodnie z Tabelą kursów walut Banku (...) S.A. ogłaszaną w siedzibie banku w dniu zapłaty opłaty przygotowawczej (1), kwota kredytu lub transzy kredytu wypłacana jest w złotych po przeliczeniu według kursu kupna waluty kredytu obowiązującego w Banku, zgodnie z Tabelą kursów walut Banku (...) S.A. ogłaszaną w siedzibie Banku z zastosowaniem zasad ustalania kursów walut obowiązujących w Banku (2), ewentualna nadwyżka wynikająca z różnic kursowych zostanie wypłacona przelewem na rachunek bankowy kredytobiorcy wskazany we wniosku o wypłatę kredytu (3), a kwota spłaty podlega przeliczeniu na złote po kursie sprzedaży waluty kredytu obowiązującym w banku w dniu dokonywania spłaty, zgodnie z Tabelą kursów walut Banku (...) S.A. ogłaszaną w siedzibie Banku z zastosowaniem zasad ustalania kursów walut obowiązujących w Banku. W tym samym dokumencie przedstawiony został przykład wpływu zmiany kursu walutowego na raty spłacanego kredytu walutowego przy osłabieniu waluty polskiej odpowiednio o: 4%, 20%, 30%, 40% i 60% (Załącznik nr 8 do umowy).

Kwota kredytu w wysokości 72.492,79 zł – jako równowartości 29.159,24 franków szwajcarskich - została kredytobiorcy wypłacona jednorazowo w dniu 06 czerwca 2006 roku.

(dowód: umowa kredytu z dnia 06.06.2006 r. – k. 32-38,

załącznik nr 1 do umowy – k. 117,

załącznik nr 2 do umowy – k. 118,

załącznik nr 4 do umowy – k. 119,

załącznik nr 5 do umowy – k. 120-121,

załącznik nr 6 do umowy – k. 122,

załącznik nr 8 do umowy – k. 123,

oświadczenie kredytobiorcy o ustanowieniu hipoteki – k. 124,

wniosek kredytowy – k. 136-139,

Regulamin kredytowania osób fizycznych – k. 140-141,

decyzja kredytowa z dnia 26.05.2006 r.- k. 142-143,

harmonogramy spłat – 144- 150,

przesłuchanie powoda J. B. – protokół rozprawy z dnia

21.05.2026 r. – k. 225 odwrót (płyta CD- k. 226))

Powód w okresie od dnia zawarcia umowy do dnia całkowitej jego spłaty, tj. 03 czerwca 2019 roku wpłacił pozwanemu na poczet umowy kwotę 114.678,21 zł, w tym: kwota 99.638,64 zł tytułem kapitału, kwota 14.283,54 zł tytułem odsetek oraz kwota 756,03 zł tytułem spłat zawieszonych.

(dowód: historia spłat – k. 40-42)

Pismem z dnia 03 grudnia 2025 roku powód złożył reklamację – w treści której wskazał na nieważność zawartej przez strony w dniu 06 czerwca 2006 roku umowy kredytu hipotecznego - wzywając pozwanego jednocześnie do zapłaty na swoją rzecz kwoty łącznej 114.536,18 zł, w tym: kwoty 98.204,21 zł tytułem nienależnie spełnionych świadczeń, tj. rat kapitałowo- odsetkowych w złotych polskich w okresie od dnia 12 lipca 2006 roku do dnia 13 maja 2019 roku, kwoty 15.435,94 zł tytułem całkowitej spłaty kredytu w złotych polskich w dniu 03 czerwca 2019 roku uwzględniając zwrot kwoty 282,03 zł dokonany przez Bank w tym samym dniu, kwoty 756,03 zł tytułem uiszczonej na rzecz banku prowizji oraz kwoty 140 zł tytułem opłaty okołokredytowej pobranej za wydanie historii spłat. Korespondencja zawierająca ww. wezwanie doręczona została pozwanemu w dniu 09 grudnia 2025 roku, jednak pozostało bezskuteczne.

Pismem z dnia 16 grudnia 2025 roku powód złożył natomiast pozwanemu oświadczenie o potrąceniu wierzytelności przysługującej Bankowi (...) S.A. w kwocie 72.492,79 zł z tytułu nienależnie spełnionego świadczenia, tj. wypłaty kredytu w dniu 06 czerwca 2006 roku oraz w kwocie 756,03 zł z tytułu przysługującej Bankowi prowizji, spełnionych w oparciu o nieważną umowę kredytu hipotecznego z dnia 06 czerwca 2006 roku, z przysługującymi powodowi wierzytelnościami, wskazując, iż po potrąceniu należna na jego rzecz kwota opiewa na 41.287,39 zł.

Powód w okresie od dnia zawarcia umowy do dnia całkowitej jego spłaty, tj. 03 czerwca 2019 roku wpłacił pozwanemu na poczet umowy kwotę 114.678,21 zł, w tym: kwota 99.638,64 zł tytułem kapitału, kwota 14.283,54 zł tytułem odsetek oraz kwota 756,03 zł tytułem spłat zawieszonych.

(dowód: reklamacja wraz z wezwaniem do zapłaty z dnia 03.12.2025 r. – k. 43-47,

potwierdzenie nadania – k. 48,

wydruk z systemu śledzenia przesyłek – k. 49-52,

oświadczenie o potrąceniu z dnia 16.12.2025 r.- k. 53-55,

potwierdzenie nadania – k. 56,

wydruk z systemu śledzenia przesyłek – k. 57-60)

Sąd zważył, co następuje:

W świetle ustalonego stanu faktycznego żądanie powoda zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Powód J. B. domagał się od pozwanego Banku (...) S.A. w G. zapłaty należności w wysokości 41.287,39 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, wyjaśniając, iż w dniu 06 czerwca 2006 roku zawarł z pozwanym umowę kredytu hipotecznego w złotych indeksowaną kursem CHF, która to umowa zawiera jednak klauzule abuzywne, a w oparciu o które pozwany od powoda pobrał dochodzoną pozwem kwotę tytułem spłaty rat kapitałowo – odsetkowych. Jako podstawę prawną powództwa strona powodowa wskazała nieważność umowy kredytu i dochodzony w związku z nią zwrot nienależnego świadczenia, tj. art. 58 kc w zw. z art. 410 § 2 kc w zw. z art. 405 kc.

Pozwany Bank (...) S.A. w G. przyznając, iż był związany z powodem wskazywaną w uzasadnieniu pozwu umową, zaprzeczył jakoby rzeczona umowa dotknięta była sankcją nieważności. Pozwany zaprzeczył w szczególności aby: postanowienia umowy były abuzywne, a on zapewniał powoda, że frank szwajcarski jest walutą stabilną i zawarcie umowy kredytu denominowanego nie wiąże się z istotnym ryzykiem, a także ażeby nie wykonał właściwie obowiązku informacyjnego. Jednocześnie zakwestionował twierdzenia powoda zgodnie z którymi: nie był on poinformowany o stosowaniu kursu kupna i kursu sprzedaży waluty frank szwajcarski do przeliczeń walutowych na gruncie umowy kredytu, powód w chwili zawarcia umowy nie znał wysokości zobowiązania wynikającego z umowy i nie miał żadnego wpływu na treść postanowień umowy kredytu oraz nie mógł negocjować jej postanowień, a umowa kredytu była sprzeczna z normatywnym wzorcem umowy o kredyt bankowy przewidzianym w art. 69 ust. 1 i 2 Prawa bankowego oraz zasadą swobody umów czy też jakimikolwiek przepisami prawa, naturą stosunku prawnego czy zasadami współżycia społecznego, a w konsekwencji tego, aby była w całości lub w jakiekolwiek części nieważna czy niemożliwa do wykonania. Pozwany podkreślał, że zawarte w umowie kredytu przeliczeniowe klauzule denominacyjne odwołujące się do kursów kupna i sprzedaży CHF określone w tabeli kursów walut banku, w tym kwestionowane przez powoda nie stanowiły postanowień niedozwolonych w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, wskazując przy tym, że dokonanie przez powoda całkowitej spłaty kredytu udzielonego na podstawie kwestionowanej umowy wyłącza w ogóle możliwość powoływania się przez powoda na abuzywność jej postanowień.

Bezspornym w przedmiotowej sprawie było, iż w dniu 06 czerwca 2006 roku pomiędzy Bankiem (...) S.A. w G. (wówczas w K.) a powodem została zawarta umowa kredytu hipotecznego nr (...) indeksowana kursem CHF, spłacanego w ratach malejących, na podstawie której Bank udzielił kredytobiorcy kredytu w kwocie 20.159,24 CHF – która to kwota w przeliczeniu na złote polskie opiewała na łączną sumę 72.492,79 zł i została kredytobiorcy wypłacona jednorazowo w dniu 06 czerwca 2006 roku – celem sfinansowania zakupu lokalu mieszkalnego położonego w Ś. przy ul. (...). Zgodnie z zapisami zawartej przez strony umowy – której integralną część stanowił między innymi załącznik nr 8 - kwota kredytu lub transzy kredytu wypłacana była w złotych po przeliczeniu według kursu kupna waluty kredytu obowiązującego w Banku, zgodnie z Tabelą kursów walut Banku (...) S.A. ogłaszaną w siedzibie Banku w dniu wypłaty kredytu lub transzy kredytu, a ewentualna nadwyżka wynikająca z różnic kursowych miała zostać wypłacona przelewem na rachunek bankowy kredytobiorców wskazany we wniosku o wypłatę kredytu. Wedle stanu na dzień sporządzenia umowy roczna stopa oprocentowania kredytu wynosiła 4,01%, a w całym okresie kredytowania stanowiło sumę stawki LIBOR dla terminów 6 -miesięcznych i marży w wysokości 2,40 %, która – poza okresem przejściowym - była stała w całym okresie kredytowania. Oprocentowanie kredytu stanowiące podstawę naliczenia odsetek było ustalane jako suma stawki LIBOR dla terminów 6 - miesięcznych z przedostatniego dnia roboczego przez uruchomieniem kredytu i marży i mogło różnić się od wartości podanej wskazanej w dniu sporządzania umowy. O wysokości oprocentowania Bank zawiadomić miał kredytobiorców pisemnie w terminie 14 dni od dnia uruchomienia kredytu lub pierwszej transzy, przy czym ulegało ono zmianie w zależności od zmiany stopy LIBOR, a zmiana wysokości oprocentowania dla kolejnych 6-miesięcznych okresów obrachunkowych następować miała w analogicznej dacie do daty uruchomienia kredytu, odpowiednio co sześć miesięcy – według stawki LIBOR 6M z przedostatniego dnia roboczego przed rozpoczęciem kolejnego okresu obrachunkowego. Kwota spłaty z kolei podlegała przeliczeniu na złote po kursie sprzedaży waluty kredytu obowiązującym w banku zgodnie z Tabelą kursów walut Banku (...) S.A. ogłaszaną w siedzibie Banku w dniu spłaty, przy czym za dzień spłaty uznawany był dzień wpływu środków na rachunek kredytu, a kredytobiorcy zobowiązali się dokonywać spłat rat kredytu i odsetek w terminach i wysokościach określonych w harmonogramie spłat - stanowiącym integralną część umowy. Kredyt spłacany miał być w miesięcznych ratach malejących obejmujących kapitał i odsetki, przy czym kapitał miał być spłacany w równych ratach miesięcznych, a odsetki miały być naliczane od faktycznego zadłużenia i płatne w terminach miesięcznych. Spłata zadłużenia następowała poprzez obciążanie rachunku kredytobiorcy, do którego kredytobiorca wystawił pełnomocnictwo i z którego bank pobierał środki na spłatę zadłużenia w kwotach i terminach wynikających z zawartej umowy. Poza sporem pozostawało także i to, że powód zawierając rzeczoną umowę oświadczył, iż poniesie ryzyko zmiany kursów walutowych, a całe zadłużenie z tytułu umowy zawartej z pozwanym w dniu 06 czerwca 2006 roku kredytobiorca uregulował w dniu 03 czerwca 2019 roku, uiszczając na rzecz pozwanego Banku w wykonaniu umowy kwotę łączną 114.678,21 zł, w tym: kwota 99.638,64 zł tytułem kapitału, kwota 14.283,54 zł tytułem odsetek oraz kwota 756,03 zł tytułem spłat zawieszonych.

Spór w niniejszej sprawie ogniskował się natomiast wokół nieważności zawartej przez strony umowy kredytu hipotecznego – która to nieważność stanowić miała następstwo zastosowania przez pozwany Bank w umowie klauzul abuzywnych oraz niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku informacyjnego. W przypadku zaś stwierdzenia nieważności umowy do rozstrzygnięcia pozostawała również kwestia rozliczenia świadczeń związanych z ową umową.

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Prawo bankowe (Dz. U. z 2026 r., poz. 38) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Stosownie zaś do treści ust. 2 tegoż przepisu umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i powinna określać w szczególności: strony umowy (1), kwotę i walutę kredytu (2), cel, na który kredyt został udzielony (3), zasady i termin spłaty kredytu (4), w przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż waluta polska, szczegółowe zasady określania sposobów i terminów ustalania kursu wymiany walut, na podstawie którego w szczególności wyliczana jest kwota kredytu, jego transz i rat kapitałowo-odsetkowych oraz zasad przeliczania na walutę wypłaty albo spłaty kredytu (4a), wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany (5), sposób zabezpieczenia spłaty kredytu (6), zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty kredytu (7), terminy i sposób post

[…]