Bank dostał 125,9 tys. zł od pożyczkobiorcy, ale spłatę rozłożono na raty po 2 tys. zł

Powód (...) (...) Spółka (...) we D.

25.08.2022 r.1 pozwał S. G.o 128 956,08 zł z odsetkami umownymi w wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie od 125 705,90 zł2 od 16.06.2022 r. do dnia zapłaty niespłaconej

umowy pożyczki.

Pozwany wniósł o uwzględnienie szczególnej sytuacji (zaciągnięcia zobowiązania w związku z rozpoczęciem działalności gastronomicznej tuż przed pandemią), w jakiej powstało zadłużenie i umożliwienie mu spłaty adekwatnie do tych okoliczności i jego aktualnej sytuacji finansowej (w ratach po 1500 zł, ale i by nie obciążać go lawinowo rosnącymi odsetkami).

Powód pismem z 9.10.2023 r. /k. 61/ cofnął pozew ze zrzeczeniem się roszczenia co do 3029,20 zł, gdyż stwierdził wpłatę z 15.06.2022 r., nie ujętą przy złożeniu pozwu w tutejszym sądzie. Dodał, że zarachował ją na odsetki karne i wskazał, jak modyfikuje wobec tego powództwo. Nie widział możliwości innych modyfikacji, uznając, że pozwany nie wywiązał się z możliwości, jakie uzyskał w tym zakresie.

Sąd ustalił, co następuje:

3.02.2020 r. strony zawarły umowę jak na k. 10-13 oprocentowanej stałą stopą procentową w wysokości 8,29 % w skali roku

pożyczki

150 000 zł – do spłaty od 3.02.2020r. do 2.03.2025 r. w 60 ratach miesięcznych płatnych 2 dnia miesiąca (zaczynając od 2.04.2020r.) po

3 060,91 zł (poza ostatnią 3 060,67 zł).

Całkowity koszt pożyczki wynieść miał 33 654,36 zł (koszt odsetek, gdyż prowizji nie pobierano), więc

łącznie do spłaty było 183 654,36 zł, a rzeczywista roczna stopa oprocentowania wyniosła 8,29 %.

W przypadku opóźnienia w spłacie – powód miał naliczać odsetki karne (oprocentowanie dla zadłużenia przeterminowanego od kapitału według stopy równej wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie), jak i określono koszty czynności windykacyjnych.

Zastrzeżono, że bank może wypowiedzieć umowę z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia, jeżeli klient opóźni się w spłacie co najmniej dwóch pełnych rat, a wówczas odsetki karne miały być naliczane od całego zadłużenia.

Pozwany zadeklarował wówczas dochód 6 000 zł netto i 500 zł stałych wydatków miesięcznych (zamieszkiwanie u rodziny). Przedstawił też zaświadczenie na potwierdzenie osiąganego dochodu (k. 14-15).

4.05.2020 r. strony zawarły

aneks

poprzez określenie nowego harmonogramu spłaty (k.9). Kolejny był z 23.07.2020 r. ze zmianą raty (na

2 980,23 zł) i z 13.10.2020 r. z wydłużeniem okres kredytowania. Nadto umowa była

zawieszona na wniosek pozwanego od lutego do kwietnia 2021r. (k. 63-71).

Pozwany nie spłacał należności w terminie (zestawienie k. 16, k. 91-147) i po wypowiedzeniu umowy doszło do dochodzonego zadłużenia (wyciąg z ksiąg banku – k. 21-22).

Wpierw

pismem z 16.02.2022 r.

(k. 18) powód wezwał pozwanego „przedegzekucyjnie” pod rygorem wypowiedzenia umowy do uregulowania 15 168,46 zł zaległości, w tym 10 872,89 zł rat kapitałowych w terminie 14 dni roboczych, informując, że jeśli doszło do zmiany sytuacji finansowej lub gospodarczej pozwanego – może złożył wniosek o restrukturyzację zadłużenia w terminie wskazanym do spłaty. Pismo nie zostało odebrane mimo awizowania i 14.03.2022 r. odesłano je powodowi.

Pismem z 20.04.2022 r. (k. 17), odebranym 29.04.2022 r. we wskazanym w umowie miejscu zamieszkania (k. 19), powód wypowiedział umowę z ww. terminem wypowiedzenia, wskazując, że zadłużenie ogółem wynosi 135 547,72 zł (w tym kapitał 130 644,82 zł).

Pozwany pismem z 26.05.2022 r. nie uwzględnił wniosku pozwanego o polubowne ustalenie spłaty inaczej nie wskazano ww. korespondencji (k. 83).

bezsporne

Pozwany zaciągnął pożyczkę tuż przed ogłoszeniem pandemii covid w (...), co spowodowało zamknięcie branży (typu fitness), w której osiągał dochody. Nie otrzymał świadczeń z przyznawanych wówczas rekompensat. Stan ten wyczerpał jego oszczędności.

Środki z pożyczki pozwany przeznaczył na otworzenie wraz z rodziną 9.09.2021 r., restauracji, a wkrótce ponownie doszło do obostrzeń pandemicznych4. Wywołało to większy zakres zadłużeń do spłaty (w tym pracowniczych), ograniczając możności wywiązania się wobec powoda.

Fakt czasowego zawieszenia spłaty /vide ww. aneks z zawieszenie spłaty luty-czerwiec 2020 r.5/ nie był wystarczający, a pozwany nie uwzględnił wniosku o zmniejszenie raty do 1000 zł na czas aż sytuacja się poprawi.

Bank uznał, że nierealne jest, by pozwany był w stanie płacić tę ratę wobec wydatków stałych na utrzymanie (zostaje mu bowiem 940 zł). Nie przyjęto wyjaśnień aktualizujących pozwanego (por. mail k. 51 pozwanego i odpowiedź k. 52 i odpowiedź pozwanego – k. 53) do przedłożonej dokumentacji o dochodach. W 2021 r. pozwany zaczął dokonywać wpłat, gdy jego sytuacja uległa poprawie, ale już ciążyło na nim kilkunastotysięczne zadłużenie. Kontaktował się też z bankiem, by przekonać, że cały czas stara się o wykonanie zobowiązania i informował o wpłatach /wg harmonogramu k. 16 uiścił 5 rat od grudnia 2021 r.

po luty 2022 r./ Otrzymał jednak wyżej opisaną korespondencję, prowadzącą do wypowiedzenia umowy. Nie miał wówczas kwoty wymaganej do zapobieżenia wypowiedzeniu, a powód nie wyraził zgody na jej uiszczenie w ratach. Od dalszych wpłat pozwanego powstrzymała wielkość odsetek – ponad 80 zł dziennie (vide wydruk – k. 74-79), czyli ok. 2500 zł miesięcznie, gdyż nierealna stała się dla niego spłata tak narastającego zobowiązania.

Pozwany obecnie ma także dochód 6000 zł (zaświadczenie z 2024 r. - k. 154-155/6), a stałe wydatki to średnio 300 zł prąd i 1000 zł gaz, inny kredyt 1135 zł, 1500 zł wyżywienie, 350 zł dojazdy do pracy, woda i ścieki – 40 i 60 zł (rachunki – k. 157-159).

fakty przyznane

Powództwo nie zostało uwzględnione,

gdyż sąd stwierdził, że zadłużenie powstało w historycznie specyficznym i trudnym momencie, a wobec pozwanego nie zostało realnie zrealizowane założenie ustawodawcy co do restrukturyzacji zadłużenia, by zapobiec wypowiedzeniu umowy.

Mimo oddalenia powództwa, cofnięcie pozwu zostało uwzględnione poprzez umorzenie postępowania na podstawie art. 355 w zw. z art. 203 kpc, gdyż kwota w tym zakresie faktycznie wpłynęła, a jej rozliczenie nie zostało objęte pozostałą oceną sprawy, skoro nie doszło do zasądzenia.

Powód żądał spłaty pożyczki zgodnie z umową regulowaną rozdziałem 5 ustawy z 29.08.1997 r. Prawo bankowe w zw. z ustawą o kredycie konsumenckim z 12.05.2001 r. i art. 720 § 1 kc, przy uwzględnieniu art. 359, 481, 482 kc.

Generalnie stan faktyczny nie był sporny, a strony różniły się w ocenie konsekwencji, jakie należy z nim łączyć. Sąd mając na uwadze prezentację stanowiska przez pozwanego, stwierdził, że choć deklarował spłatę w ratach, to przede wszystkim miał zastrzeżenia do tego, że nie umożliwiono mu spłaty mimo jego aktywności w przedstawieniu swej sytuacji i gotowości do wywiązania się w zakresie aktualnych możliwości. Wskazywał, że postawa powoda prowadziła do wskazywania nierealnych progów wykonywania umowy. Sąd podzielił to stanowisko pozwanego, gdyż ustalone warunki powoda wskazywały, że opcja restrukturyzacji jest iluzoryczna (niemal nie odbiegała od warunków umowy), nie wychodziła naprzeciw sytuacji pozwanego, która przy tym powstała w bardzo specyficznym czasie, a pozwany aktywnie próbował przekonać do umożliwienia wykonania umowy. Dlatego w ocenie sądu nie doszło do rzeczywistej realizacji przytoczonego poniżej art. 75 c ust. 3, mimo formalnego przeprowadzenia tego trybu i dlatego wypowiedzenie umowy nie było skuteczne6, a wobec tego dochodzenie zapłaty na tej podstawie – niezasadne. Stąd też sąd nie kontynuuje wywodu na podstawie art. 5 kc.

Zgodnie z art. 75c. ustawy – Prawo bankowe:

1. Jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych.

2. W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

3. Bank powinien, na wniosek kredytobiorcy,

umożliwić

restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 kpc.

Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z 7 kwietnia 2025 r. w punkcie I (pierwszym) umorzył postępowanie co do kwoty 3.039,20 zł i

w punkcie II (drugim)

oddalił powództwo w pozostałym zakresie.

W apelacji pozwany zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w punkcie II (drugim) zarzucając naruszenie art.75c pr., bank., art.6 k.c., art.233 § 1 k.p.c., art.232 k.p.c. i art.316 k.p.c., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwotę 125.926,88 zł z ustawowymi odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 125.705,90 zł od 10 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty, ewentualnie - w razie uznania, że nie doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki - zasadzenie kwoty 122.792,38 zł wraz z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie od kwoty 101.342,04 zł od 3 lutego 2022 r. do dnia zapłaty, a także zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania za obie instancje.

W odpowiedzi na apelację

pozwany wniósł o jej oddalenie.

Sąd Apelacyjny w G.

wyrokiem z 22 grudnia 2025 r.

uchylił zaskarżony wyrok, przekazując sprawę Sądowi Okręgowemu w S.

do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja zasługuje na uwzględnienie.

Słuszny jest zarzut naruszenie art.75c pr, bank.

Wprawdzie Sąd a quo nie stwierdził, że formalnie nie doszło do zaniechania przez Bank (powoda) czynności z art.75c pr. bank., jednak dla ustalenia prawidłowości czynności Banku należy stwierdzić, że z przedstawionego do akt dokumentu (śledzenie przesyłki, k.20) wynika, że zwrot korespondencji do pozwanego (przedegzekucyjne wezwanie do uregulowani zaległości z informacją o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia, k.18) na adres wskazany w umowie kredytowej (do korespondencji) nie nastąpił z uwagi na jej niepodjęcie, mimo powiadomienia adresata o takiej możliwości, Sąd Apelacyjny nie znajduje podstaw, by uznać, że nie doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy. Zdaniem Sądu II instancji, niemożność doręczenia przesyłki pod adres wskazany przez osobę zobowiązaną, wiąże się z ryzykiem dla tej osoby. Niewątpliwie w skrzynce odbiorczej pozwanego pozostawiono dokument w postaci awizo pocztowego, z którego wynikał obowiązek odebrania niniejszej przesyłki. Zatem nawet w przypadku niemożności odebrania jej w terminie, pozwany mógł podjąć starania celem uzyskania od banku informacji o treści kierowanej do niej poleconej korespondencji, czego jednak nie uczynił. W tej sytuacji, uzasadnione jest przyjęcie domniemania, że pozwany dowiedział się o treści skierowanego do niego oświadczenia woli. Jak bowiem stanowi art.61 § 1 k.c., oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. W przeciwnym razie, istniałaby możliwość uniknięcia odpowiedzialności osób zobowiązanych wobec kredytodawcy przez unikanie odbioru korespondencji i uniemożliwienie wypowiedzenia umowy.

Sąd I instancji oddalił powództwo o zapłatę uznając, że powód nie zaproponował pozwanemu realnych warunków restrukturyzacji zobowiązania, natomiast nie wziął pod uwagę, że przepis art.75c pr. bank, pełni dla kredytobiorców funkcję gwarantującą dochowania minimalnego standardu w zakresie spełnienia opóźnionego świadczenia oraz informacji o istnieniu procedury umożliwiającej restrukturyzację zadłużenia. Przepis ten nie nakłada na bank bezwzględnego obowiązku restrukturyzacji zadłużenia, o czym przekonuje ustęp 3 tego artykułu, który uprawnia bank do uprzedniego dokonania oceny sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy (zob. wyrok SN z 27.11.2019 r., (...)).

Trudne do przyjęcia byłoby stanowisko, że problemy finansowe pożyczkobiorcy uniemożliwiają wypowiedzenie umowy przez bank lub że oświadczenie o wypowiedzeniu umowy jest uzależnione od propozycji akceptowalnych dla pożyczkobiorcy. Ochrona pożyczkobiorcy, także konsumenta (w tym kontekście należy zaznaczyć, że odpowiedzi na apelację pozwany stwierdza, że pożyczka była zaciągnięta na inwestycje związaną z działalnością gospodarczą), nie idzie bowiem tak daleko, aby uniemożliwić bankowi wypowiedzenie umowy w razie niewykonywania umowy przez pożyczkobiorcę lub - o czym w dalszej części rozważań - aby pozbawić bank możliwości dochodzenia wymagalnych zobowiązań wynikających z umowy pożyczki.

Innymi słowy, w okolicznościach niniejszej sprawy, skoro

Bank poinformował pozwanego (pożyczkobiorcę) w trybie art.75c pr. bank, o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzacje długu, zaś pozwany z tego nie skorzystał w terminie, to kwestia sposobu restrukturyzacji nie wpływa na skuteczność wypowiedzenia umowy, a z tego tylko względu powództwo zostało oddalone. Inną rzeczą jest natomiast kwestia nadużycia praw podmiotowych (art.5 k.c.), sprawa zastosowania art.357

1 § 1 k.c. (rebus sic stantibus) ze względu na (...) lub rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty (art.320 k.p.c.), czego

Sąd a quo nie ocenił, przyjmując bezzasadnie, że umowa pożyczki nie została wypowiedziana. Przy czym nawet pozwany, który częściowo uznaje roszczenie z pozwu zdaje się nie kwestionować wypowiedzenia umowy (sprzeciw, k.41v., pismo powoda z datą wpływu 29.8.2023 r. i 15.11.2023 r., 29.1.2024 r., 18.4.2024 r., k.40,70,87,151, zeznania powoda k.175-176) natomiast usprawiedliwia swój dług sytuacja związana z pandemią (...) i deklarując, że „my będziemy starać się spłacić kredyt na tyle szybko na ile to możliwie.” (zeznania powoda, k.176).

Oddalając powództwo a liminie z uwagi na brak skutecznego wypowiedzenia umowy, Sąd I instancji nie ustalił też wysokości zadłużenia pozwanego, co powoduje, że nie dokonał kluczowych ustaleń dla rozstrzygnięcia, których przyjęcie po raz pierwszy przez Sąd II instancji mogłoby pozbawić pozwanego obrony w skardze kasacyjnej. Sąd Najwyższy jest bowiem sądem prawa, a nie faktów (por. postanowienie SN z 15.2.2018 r., (...).

Zatem także z tych względów, na podstawie art.386 § 4 k.p.c. i art.108 § 2 k.p.c. należało orzec, jak w sentencji.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego, nawet gdyby pominąć wypowiedzenie umowy,

pozostaje niewątpliwie zadłużenie pozwanego z tytułu umowy pożyczki, których rat pozwany nie spłacił, czego Sąd I instancji w ogóle nie rozważył. Ustalenie, że wierzytelność była wymagalna jedynie w części, prima facie nakazywałoby uwzględnienie powództwa w tym zakresie i to bez naruszenia art.321 k.p.c. (por. wyrok SN z 2.2.2022 r., (...)). W tych okolicznościach, nawet ocena Sądu Okręgowego, że nie wykazano podstaw do wypowiedzenia umowy kredytowej nakazywała rozważenie, czy zaległości w spłacie pożyczki, wynikające z upływu terminów płatności rat pożyczki, nie spowodowały wymagalności części wierzytelności powoda i w jakiej wysokości, a to także powoduje, że Sąd Okręgowy nie rozpoznał istoty sprawy.

W tym kontekście należy dostrzec, że jeżeli umowa obowiązuje, a pozwany nie spłaca rat pożyczki, to nie tylko rośnie jego dług z tytułu rat kapitałowo-odsetkowych wynikających z postanowień umowy, ale także w grę wchodzą odsetki za opóźnienie, co z pewnością nie jest korzystne dla pozwanego.

Sprawa wydaje się możliwa do rozstrzygnięcia w drodze ugody, dlatego w pierwszej kolejności Sąd meriti powinien dążyć do polubownego rozstrzygnięcia sprawy, ewentualnie rozważyć zastosowanie (także z urzędu)

art.320 k.p.c. Ta ostatnia sugestia pod adresem Sądu Okręgowego przy ponownym badaniu sprawy jest to tyle usprawiedliwiona, że ten Sąd podjął się już oceny możliwości spłaty kredytu przez pozwanego pod względem ich realności, co obejmuje także przesłanki z wyżej wspomnianego przepisu.

Oczywiście rozważając zastosowanie art. 320, sąd musi brać pod uwagę interesy obu stron, a także skutki, jakie orzeczenie spowoduje w ich sferze prawnej i życiowej (por. wyrok SN z 9.4.2015 r„ (...)).

Rozstrzygnięcie sprawy na posiedzeniu niejawnym ma podstawę w art.374 k.p.c. Sformułowanie w apelacji powoda „wnoszę o rozpoznanie sprawy także pod nieobecność strony”, nie jest równoznaczne z wnioskiem o wyznaczenie rozprawy w rozumieniu art.374 k.p.c. (zob. postanowienie SN z 24.5.2023 r., (...)).

Sąd Okręgowy w S. po ponownym rozpoznaniu sprawy wobec art. 386 § 6 kpc –

zasądził dochodzoną przez powoda zadłużenie (wskazane w apelacji powoda), gdyż pozwany go nie kwestionował i jednocześnie uwzględnił wniosek pozwanego o rozłożenie zadłużenia na raty.

W pozostałym zakresie stanowisko pozwanego, który oczekiwał, że sąd podda ocenie prawnej szczególną sytuację prawną, w której się znalazł – nie zostało uwzględnione. Pozwany nie zaakceptował zadania pytania prawnego do (...), czy przeprowadzona w sprawie wykładania sądu I instancji co do art. 75 c prawa bankowego, oparta na przekonaniu, że przepis ten ma być stosowany (umożliwiając realną restrukturyzację, a nie pozostając martwy poprzez pozorowanie jego zastosowania polegające na przesłaniu informacji i oczekiwaniu spłaty na warunkach zupełnie nierealnych) – podlega uznaniu w oparciu o dyrektywę konsumencką. Przy postawie powoda wobec postępowania restrukturyzacyjnego, jak w i niniejszym postępowaniu, nie zaktualizował się potencjał mediacyjny spraw, więc zbędne było kierowanie sprawy na tę drogę (pozasądownie strony też w żadnej sposób nie podjęły działań w tym kierunku). Na uwadze sąd też miał, że w sprawach powoda sąd rozstrzygający sprawę, orzeka ponad kilkanaście lat i nigdy na sprawie nie stawił się jego pełnomocnik, a powód wypowiada się poprzez pisma przygotowane w celu popierania powództwa. Dlatego sąd wskazał w zarządzeniu o terminie – założenie przyjęte do ustaleń, jeśli strony nie będą zaaktywizowane. Sąd też nie stwierdził okoliczności prowadzących do badania postanowień abuzywnych, gdyż pozwany posługuje się od lat wzorcem umowy akceptowanym w systemie, podlegającym nadzorowi sektorowemu, a więc od lat weryfikowaną. Art. 5 kc nie daje sądowi możliwości niezasądzenie odsetek w wysokości przewidzianej dla zadłużenia przeterminowanego, gdyż to naturalna konsekwencja zadłużenia nieuiszczonego w terminie, niezależnie od przyczyn niepłacenia (przy tym pozwany w ogóle zaniechał wpłat). Ich podwyższona wartość jest elementem systemu prawa. Skutki covid częściowo były dostrzeżone systemowo poprzez kształtowanie wysokości tych odsetek. Więcej w tym zakresie sąd nie ma możliwości dodać, bo – jak już wspomniał - nie dostrzega okoliczności, które miałyby być poddane badaniu.

Istotą sprawy było, że pozwany wskazał, że nie wywiązał się z zadłużenia ze względu na skutki covid, który uniemożliwił mu osiągnięcie dochodu spodziewanego do uzyskania dzięki środkom powoda. Przy tym podkreślał niemożność wywiązania się z tego zobowiązania ze względu na niewystarczające dochody. W konsekwencji więc opisanego przebiegu sprawy – sąd uwzględnił wniosek pozwanego o rozłożenie na raty, mając na uwadze, że podał, że jego sytuacja nie uległa zmianie w porównaniu do tego, co już zostało ustalone, a powód negując, by doszło do rozłożenia na raty – nie kwestionował opisanej przez pozwanego sytuacji. Sąd I instancji znając poglądy orzecznictwa przytoczone przez sąd II instancji, że powinien wziąć pod uwagę interesy obu stron, uwzględnił wniosek o rozłożenie na raty, mimo że powód ma odzyskać swoje świadczenie w bardzo odległym terminie, uznając, że umożliwienie pozwanemu realnej spłaty, doprowadzi do odzyskania przez powoda dochodzonej należności. Przy tym interes powoda został ujęty w określeniu rygoru niewiązywania się z rat.

Przy tym zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dokonano wstrzymania biegu odsetek:

Rozłożenie na raty należności na podstawie uprawnienia przewidzianego w art. 320 kpc nie eliminuje konieczności uwzględnienia żądania powoda zasądzenia na jego rzecz odsetek za okres do dnia wydania wyroku zasądzającego świadczenie, powoduje natomiast, że nie przysługują mu odsetki od świadczeń ratalnych za okres pomiędzy wydaniem wyroku a datą płatności poszczególnych rat (tak uchw. składu 7 sędziów SN z 22 września 1970 r., (...),

LexPolonica nr (...), OSNCP 1971, nr 4, poz. 61 z glosą L. S., OSPiKA 1971, nr 11, poz. 202 i uchw. SN z 15 grudnia 2006 r., (...),

LexPolonica nr (...), OSNC 2007, nr 10, poz. 147).

Co do wielkości matematycznej rat, to sąd miał na uwadze deklarację pozwanego, że wobec podanych przez niego dochodów i wydatków, przy pomocy rodziców, tylko w tej wysokości jest w stanie uiszczać ratę, by pozostawić sobie środki na utrzymanie bieżące. Jak wskazano w stanie faktycznym : Pozwany obecnie ma także dochód 6000 zł, a stałe wydatki to średnio 300 zł prąd i 1000 zł gaz, inny kredyt 1135 zł, 1500 zł wyżywienie, 350 zł dojazdy do pracy, woda i ścieki – 40 i 60 zł. Widoczne jest, że w wydatkach należało uwzględnić z doświadczenia inne niezbędne, jak np. telefon, media, środki higieny i czystości, a więc skoro po zapłaceniu raty – pozwanemu zostanie 4 000 zł na utrzymanie plus wsparcie rodziców, to proponowana wysokość raty została przez sąd uznana za spełniającą przesłanki art. 320 kpc (możność godnego życia dłużnika w zakresie podstawowym i spłata wierzyciela).

W konsekwencji o kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 102 kpc, uznając, że pozwany chciał uregulować należności, ale ze względu na brak porozumienia się stron (powód nie przystąpił do realnego umożliwienia regulacji zadłużenia), doszło do spiętrzenia sporu.

1data wpływu sprawy do e-sądu, gdyż do sądu rozpoznającego została wniesiona jako kontynuacja po zaskarżeniu sprzeciwem nakazu zapłaty wydanego przez e-sąd

2 kapitał, gdyż w pozostałym zakresie dochodzoną należność stanowi 3250,18 zł odsetek za okres od 15.06.2022r. do 2.11.2021 r.

3 (...)

4 por. np. (...)

5 powód w piśmie z 9.10.2023 r. podał

6 por. szersze omówienie (...); (...)) wskazano, że „(...) wypowiedzenie umowy zawartej z konsumentem jest bezskuteczne, jeżeli uprzednio bank nie dopełnił czynności upominawczych przewidzianych w art. 75c ustawy z 29.08.1997 r. Prawo bankowe