Fundusz nie odzyska 681 zł z karty kredytowej, bo nie przedstawił historii rachunku

WYROKU zaocznego z dnia 2 lipca 2026 roku

W dniu 15 października 2025 roku do tut. Sądu wpłynął pozew I. M. Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności we B. przeciwko L. J. o zapłatę kwoty 681,35 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu i zasądzenie koszów procesu. W uzasadnieniu swego żądania strona powodowa wskazała, że kwota roszczenia wynika z umowy o przyznanie limitu kredytowego jaką zawarła pozwana z (...) Bankiem S.A. Strona powodowa wskazała nadto, że wierzytelność przeciwko pozwanej nabyła na podstawie umowy przelewu wierzytelności, a na kwotę objętą żądaniem składają się kwota 458,99 zł tytułem kapitału, kwota 222,36 zł tytułem skapitalizowanych odsetek.

Pozwana nie zajęła stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił co następuje:

W dniu 4 lipca 2017 roku pozwana złożyła wniosek o przyznanie limitu kredytowego w kwocie 4200 zł i wydanie jej karty kredytowej przez (...) Bank S.A., a następnie zawarła z (...) Bank S.A. umowę o przyznanie limitu kredytowego oraz wydanie karty nr (...).

W umowie wskazano, że Bank udzieli pozwanej limitu w kwocie 4200 zł stanowiącego całkowitą kwotę kredytu i będzie prowadził rachunek karty w celu korzystania z limitu i operacji przy użyciu karty i spłaty kwot transakcji z opłatami, odsetkami i prowizji (w umowie wskazano numer rachunku powiązanego z kartą). W umowie wskazano, że dla przyznanego limitu całkowity koszty kredytu wynosić będzie 651,03 zł, a kwota do spłaty 4851,03 zł. W umowie wskazano nadto przykładowe wyliczenie kosztów i oprocentowania przy założeniu wykorzystania przyznanego limitu, wskazano także wysokość opłaty za korzystanie z karty na 4,90 zł miesięcznie oraz innych opłat w tym za transakcje gotówkowe.

W dniu 20 czerwca 2022 roku (...) Bank S.A. sporządził pismo o wypowiedzeniu umowy z dnia 4 lipca 2017 roku w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania pisma i wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 546,27 zł.

Strona powodowa i (...) Bank S.A. zawarli w dniu 8 maja 2025 roku umowę przelewu wierzytelności w ramach przeniesienia ryzyka wierzytelności, na podstawie której strona powodowa nabyła wierzytelność przeciwko pozwanej z umowy z dnia 4 lipca 2017 roku w kwocie 766, 62 zł.

Dowód: umowa przelewu wierzytelności z załącznikami (k.10 - 18), wniosek (k.19), umowa (k. 20 – 22), pismo z oświadczeniem (k. 32 i 32v).

Pozwana aktualnie nosi nazwisko O. (dane bazy PESEL).

Sąd zważył co następuje:

W ocenie Sądu powództwo nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 339 § 1 i 2 kpc jeżeli pozwany nie stawi się na wyznaczone posiedzenie albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, Sąd wyda wyrok zaoczny przyjmując za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie

i pismach procesowych doręczonych pozwanemu, chyba, że budzą one wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

Niezależnie od wynikającego z przytoczonego wyżej domniemania o prawdziwości twierdzeń powoda z rzeczywistym stanem prawnym, Sąd ma obowiązek ustosunkowania się do twierdzeń strony powodowej z punktu widzenia ich zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. W przypadku wątpliwości Sąd nie może wydać wyroku zaocznego opierającego się jedynie na twierdzeniach strony powodowej, ale zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia wątpliwości (wyrok SN z dnia 8 maja 1998 roku I CKU 34/98 legalis (...)).

W ocenie Sądu strona powodowa nie wykazała, że pozwana aktywowała kartę kredytową zgodnie z umową, że pozwana z niej korzystała, a także nie wykazała wysokości wykorzystanego limitu kredytowego oraz wysokości żądania, albowiem nie przesłano historii rachunku do obsługi karty wskazanej w umowie.

W ocenie Sądu tylko z tego rachunku wynikałoby kiedy pozwana aktywowała kartę i kiedy korzystała z tej karty, w jakiej wysokości dokonała wypłat lub operacji bezgotówkowych i jaka była wysokość wpłat na konto celem spłaty limitu, jak również kiedy dokonano ostatniej operacji na koncie związanym z tą kartą. Taka analiza pozwoliłaby ocenić ewentualną wysokość wierzytelności.

Sam fakt zawarcia umowy nie świadczył o tym, że pozwana dokonała aktywacji karty i nie świadczył o wysokości dokonanych operacji i wykorzystaniu limitu.

O wysokości wierzytelności wskazanej w pozwie nie może świadczyć także sam załącznik do umowy przelewu wierzytelności, jest on zdaniem Sądu jedynie dowodem, że strona powodowa i U. (...) Bank zawarli umowę przelewu obejmujący sprecyzowaną w załączniku wierzytelność.

W ocenie Sądu wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu (k. 9) nie mógł być także dowodem potwierdzający wysokość wierzytelności i nabycie konkretnej wierzytelności przeciwko pozwanej. Należy zważyć, że sam wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu nie korzysta z waloru dokumentu urzędowego, a jedynie jest dokumentem prywatnym potwierdzającym określony zapis w księgach rachunkowych funduszu (wyrok TK z dnia 11.07.2011 roku P 1/11 OTK Seria A 2011 nr 6 poz. 53; wyrok Sadu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 25 lipca 2015 roku I ACa 824/14 legalis (...)). Zapisy z ksiąg rachunkowych bez odniesienia do konkretnych dokumentów, w tym wypadku historii rachunku, nie mogły być dowodem przemawiającym za zasadnością żądania pozwu.

Wskazana historia rachunku bankowego pozwoliłaby ustalić kiedy ewentualnie powstała wierzytelność, jaka byłaby jej wysokość oraz ustalić czy nie doszło do ewentualnego przedawnienia roszczenia, wreszcie ustalić czy zaistniały podstawy do wypowiedzenia umowy.

Należy nadto wskazać, że strona powodowa nie wykazała, że Bank skutecznie wypowiedział pozwanej umowę i nie wykazała wymagalności roszczenia. Należy zważyć, że brak było dowodu doręczenia lub chociażby nadania do pozwanej pisma z oświadczeniem o wypowiedzeniu umowy, do akt dołączono bowiem jedynie dowód śledzenia przesyłki z 2025 roku, podczas, gdy wypowiedzenie miało być sporządzone w czerwcu 2022 roku.

Z tych też względów Sąd uznał, że strona powodowa nie udowodniła swego żądania, jego wysokości oraz jego istnienia.

Z uwagi na powyższe powództwo oddalono.