Przelew weryfikacyjny z innym numerem rachunku. Sąd oddalił pozew o 9 459,72 zł z pożyczki

Strona powodowa (...) z siedzibą w S. w dniu 1 kwietnia 2025 r. wniosła pozew przeciwko G. A. o zapłatę 9 459,72 zł wraz z maksymalnymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwoty 6 044,63 zł od 4 grudnia 2024 r. oraz ustawowymi odsetkami liczonymi od kwoty 3 415,09 zł od 4 grudnia 2024 r., a także o zasądzenie na rzecz strony powodowej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu wskazała, że podstawą roszczenia dochodzonego pozwem stanowi umowa pożyczki nr (...) zawarta 11 maja 2023 r. pomiędzy pozwaną G. A. a (...) sp. z o.o. z siedzibą w M.. Strona powodowa podała, że na mocy powyższej pożyczki pozwana zobowiązała się do zapłaty na rzecz wierzyciela pierwotnego całkowitej kwoty w wysokości 6 113,65 zł, na którą składały się kwota pożyczki w wysokości 5 500 zł, kwota prowizji w wysokości 544,63 zł oraz kwota odsetek umownych naliczonych od kwoty udzielonej pożyczki według stopy równej dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP od 11 maja 2023 r. do 10 czerwca 2023 r. Ostateczna data spłaty zobowiązania została ustalona na 10 czerwca 2023 r. Dalej strona powodowa podała, że pozwana nie dokonała żadnej wpłaty na poczet zaciągniętego zobowiązania, a wierzyciel pierwotny w związku z tym, że zobowiązanie nie miało charakteru ratalnego nie ma obowiązku wypowiedzenia stosunku zobowiązaniowego, jak również doręczenia wypowiedzenia stronie pozwanej. Strona powodowa podniosła, że wierzyciel pierwotny (...) sp. z o.o. z siedzibą w M. 9 października 2023 r. zawarł ze stroną powodową umowę przelewu wierzytelności, na mocy której strona powodowa nabyła wierzytelność wobec pozwanej. Strona powodowa 4 grudnia 2025 r. wniosła pozew o zapłatę w elektronicznym postępowaniu upominawczym do Sądu Rejonowego (...) w Lublinie, który postanowieniem z 4 lutego 2026 r. w sprawie o sygn. akt (...) wydał wobec pozwanej nakaz zapłaty na rzecz strony powodowej kwoty 9 459,72 zł. Wobec skutecznie wniesionego przez pozwaną sprzeciwu, Sąd Rejonowy (...) w Lublinie postanowieniem z 9 lutego 2026 r. umorzył elektroniczne postępowanie upominawcze. Strona powodowa niniejszy pozew złożyła na podstawie art. 505

(

37) §2 k.p.c.

Pozwana G. A. pomimo odebrania odpisu pozwu w niniejszej sprawie, nie złożyła odpowiedzi w wyznaczonym przez Sąd terminie 14 dni od dnia doręczenia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

(...) sp. z o.o. z siedzibą w M. wygenerowała umowę pożyczki z 11 maja 2023 r., według której pożyczkobiorcą miała być G. A.. Rachunek do wypłaty kwoty pożyczki został określony jako (...). Okres obowiązywania powyższej umowy został określony od 11 maja 2023 r. do 10 czerwca 2023 r., a ostateczny termin spłaty zobowiązania został ustalony na 10 czerwca 2023 r. Zgodnie z postanowieniami § 4 pkt 5 - 7 umowy po utworzeniu przez pożyczkobiorcę (...) na Stronie Internetowej, Pożyczkobiorca celem weryfikacji danych oraz potwierdzenia numeru Rachunku Bankowego Pożyczkobiorcy, zobowiązany jest do dokonania tytułem Przelewu identyfikacyjnego jednorazowego przelewu w kwocie 0,01 PLN (słownie: jeden grosz) w przypadku zwykłego przelewu z rachunku bankowego Pożyczkobiorcy lub 1 PLN (słownie: jeden złoty) w przypadku wykorzystania dostępnego na Stronie Internetowej systemu (...) albo do przekazania do Pożyczkodawcy niezbędnych danych w ramach Usługi (...). Przelew identyfikacyjny winien być wykonany z Rachunku Bankowego Pożyczkobiorcy, na Rachunek Bankowy Pożyczkodawcy lub z wykorzystaniem dostępnego na Stronie Internetowej Pożyczkodawcy systemu (...). W tytule Przelewu identyfikacyjnego Pożyczkobiorca wpisuje tekst zgodny z komunikatem znajdującym się na (...) lub zawartym w e-mailu wysłanym do Pożyczkobiorcy po utworzeniu (...) na Stronie Internetowej. W przypadku braku wpisania w tytule przelewu tekstu lub błędu w tekście, o którym mowa w zdaniu poprzednim proces identyfikacyjny Pożyczkobiorcy może zostać wstrzymany.

Dowód:

umowa pożyczki nr (...) – płyta CD k. 22

W dniu 9 sierpnia 2023 r. strona powodowa i pierwotny wierzyciel zawarli umowę ramową przelewu wierzytelności, na mocy której strony miały nabywać wierzytelności na podstawie oddzielnych zawieranych między stronami umów, zwanych przez strony poszczególnymi umowami. 9 października 2023 r. została zawarta oddzielna umowa przelewu wierzytelności

Dowód:

umowa ramowa przelewu wierzytelności i umowa oddzielna z dnia 9.10.2023 r. – płyta CD k.22, załącznik nr 4 do umowy poszczególnej z 9.10.2023 r. – k.19

Strona powodowa w dniu 13 października 2023 r. sporządziła zawiadomienie o przelewie wierzytelności i przedsądowe wezwanie do zapłaty kwoty 6 604,75 zł.

Dowód:

zawiadomienie o przelewie wierzytelności - k. 13 i przedsądowe wezwanie do zapłaty – k. 12;

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało oddaleniu.

Zgodnie z art.339 k.p.c. Sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany w wyznaczonym terminie nie złożył odpowiedzi na pozew. (§ 1). W przypadku, o którym mowa w § 1, przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o faktach zawarte w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed posiedzeniem, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. (§ 2).

W rozstrzyganej sprawie nie sposób uznać za prawdziwe twierdzenia przytoczone przez stronę powodową, ponieważ analiza zawnioskowanych dowodów budzi uzasadnione wątpliwości co do zaciągnięcia przez pozwaną zobowiązania oraz co do jego wysokości. Przepis ten ustanawia domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczących okoliczności faktycznych w wypadku bezczynności pozwanego, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Ten przepis nie może być wykładany rozszerzająco (wyrok SN z 18.02.1972 r., III CRN 539/71). Zatem sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa materialnego, twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu, w zakresie tym bowiem nie obowiązuje domniemanie z art. 339 § 2 k.p.c., negatywny zaś wynik takich rozważań powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo.

Treść przepisu art. art. 339 § 2 k.p.c. wskazuje, iż domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda nie obowiązuje, jeżeli budzą one uzasadnione wątpliwości lub zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Z brzmienia przepisu wynika, że chodzi tu o kwalifikowaną postać wątpliwości, a mianowicie muszą być one uzasadnione. Te uzasadnione wątpliwości mogą powstać, np. gdy podane w pozwie okoliczności stają w sprzeczności z faktami powszechnie znanymi (art. 228 § 1 k.p.c.) lub faktami znanymi sądowi urzędowo (art. 228 § 2 k.p.c.). Uzasadnione wątpliwości mogą też powstać w wypadku, kiedy twierdzenia powoda zawarte w pozwie odnośnie do stanu faktycznego sprawy są ze sobą sprzeczne, nie zawierają pełnego stanu faktycznego pozwalającego na rozstrzygnięcie sprawy, wskazują na brak legitymacji procesowej powoda lub pozwanego itp. (Wyrok SR w Człuchowie z 31.12.2018 r., I C 746/18, LEX nr 2613612.).

W przypadku, gdy sąd poweźmie wątpliwości co do zgodności twierdzeń powoda z rzeczywistym stanem rzeczy, nie może wydać wyroku zaocznego, opierając się tylko na twierdzeniach powoda o okolicznościach faktycznych. Należy przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia powstałych wątpliwości co do faktów bądź ustalenia czy powód zmierza do obejścia prawa (porównaj: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1972r. III CRN 30/72, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 1973r. III CRN 59/73, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 1999r. I CKU 176/97, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 1996r. I CRN 26/96). Podkreślenia wymaga fakt, iż zgodnie z ogólnym ciężarem dowodowym to strona powodowa powinna udowodnić, że określona wierzytelność jej przysługuje - jako wierzyciel dochodzący zaspokojenia wierzytelności, powinien wykazać podstawę (źródło) zobowiązania pozwanego, jak i jego wysokość.

Strona powodowa w sposób hybrydowy złożyła dowody w formie papierowej i na płycie CD, co znacznie utrudniło badanie treści dokumentów.

Analiza dokumentów dotyczących umów przelewu wierzytelności i oddzielnej umowy przelewu wierzytelności z 9 października 2023 r. oraz załącznika nr 4 pozwala stwierdzić, że strona powodowa wykazała legitymację procesową czynną.

Strona powodowa nie udowodniła jednak, że pozwana G. A. zawarła umowę pożyczki w dniu 11 maja 2023 r. Pożyczka jest nie podpisana, a zatem została zawarta w drodze elektronicznej przez internet. W związku z tym, by potwierdzić zawarcie tej umowy pożyczki, strona powodowa winna przedłożyć przelew weryfikacyjny. Choć przelew weryfikacyjny zgodnie z jego opisem ma się znajdować na płycie CD, to jednak jego treść budzi już wątpliwości. Przelew miał być wykonany w dniu 13 listopada 2020 r. w kwocie 1 zł z rachunku nr (...). W umowie pożyczki z dnia 11 maja 2023 r. nr rachunku pozywanej jako pożyczkobiorczyni oznaczono jako (...), a więc nie jest to ten sam numer rachunku co oznaczony na przelewie weryfikacyjnym. Strona powodowa w ogóle do tej kwestii się nie odniosła. Strona powodowa nie wyjaśniła także, dlaczego w tytule wskazano: „Potwierdzam rejestracje nr (...) i zgadzam sie na umowe pozyczki K..pl” (pisownia oryginalna z przelewu).

Strona powodowa nie wykazała także, czym jest rejestracja nr (...), skoro umowa pożyczki, na podstawie której obecnie dochodzi zapłaty została oznaczona nr (...). W związku z tym okoliczności te nie pozwalają na uznanie, że pozwana zawarła przedmiotową umowę w dniu 11 maja 2023 r. Nie zgadzają się ani numery pożyczek, ani rachunki bankowe, z którego miał być wykonany przelew weryfikacyjny, na który następnie winna być wypłacona kwota pożyczki.

Strona powodowa nie wykazała istnienia stosunku prawnego, z jakiego wywodzi swoje roszczenie o zapłatę kwoty 9 459,72 zł wraz z odsetkami oraz nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających istnienie zobowiązania pozwanej względem wierzyciela pierwotnego, od którego strona powodowa nabyła wierzytelność, w szczególności mając na uwadze wyżej omówione przez Sąd dowody. Strona powodowa nie wyjaśniła, na jakiej podstawie były dokonywane przelewy w dniach 17, 29 i 30 maja 2023 r. przelewy. Zgodnie z § 5 ust. 3 umowy pożyczki, która miała być zawarta z pozwaną, po wydaniu pozytywnej decyzji o udzieleniu Pożyczki, Pożyczkodawca bezzwłocznie, w terminie nie dłuższym niż 72 godziny, przekazuje przelewem bankowym kwotę Pożyczki wskazaną do wypłaty przez Pożyczkobiorcę na Rachunek Bankowy Pożyczkobiorcy. Wypłaty ewentualnych kolejnych transz Pożyczki będą dokonywane bezzwłocznie, w terminie nie dłuższym niż 72 godziny od dnia otrzymania żądania wypłaty zgodnie z § 2 ust. 6 Umowy.

Takiej pozytywnej decyzji strona powodowa nie przedstawiła. Według przedstawionej umowy pożyczki całkowita kwota kredytu wynosić miała 7 500 zł, tymczasem suma przelewów dokonywanych nie wiadomo na jakiej podstawie wyniosła 5 500 zł. W związku z tym nie zgadza się także całkowita kwota pożyczki określona w umowie, która miała być zawarta przez pozwaną, a określona na kwotę 7 500 zł. Od tej kwoty pierwotny wierzyciel naliczał prowizję i inne koszty, a kwoty tej nie wypłacił. Uszło uwadze strony powodowej, że w odniesieniu do spraw z udziałem konsumentów Sąd bada okoliczności sprawy z urzędu zgodnie z prawem unijnym.

Strona powodowa nie uczyniła zadość obowiązkowi dowodowemu z art. 6 kc, i z art.232 zd. 1 k.p.c. Nie wyjaśniła czym jest umowa kwoty dodatkowej, czy dobranie, a brak jest definicji takich określeń w § 1 umowy.

Z tych względów powództwo oddalono w całości wyrokiem zaocznym.

20.07.2026 r.

ZARZĄDZENIE

(...)

(...)