Była wspólniczka nie odzyska od spółki pieniędzy z pożyczki, sąd oddalił powództwo

B. S. (1) wniosła o zasądzenie od pozwanej (...) Spółki z o.o. w G. kwoty 142.284,50 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia powództwa oraz kosztów procesu.

W uzasadnieniu wskazała, że do 2017 roku była wspólnikiem pozwanej spółki wraz z ówczesnym mężem a obecnym jej prezesem S. S. (1). W 2016 roku zaciągnęła kredyt w (...), który został przeznaczony na potrzeby pozwanej w szczególności zakup naczepy transportowej. Po rozwodzie stron w 2018 roku, pozwana spółka zaprzestała regulowania rat w/w kredytu.

W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu.

Według pozwanej kredyt, który zaciągnęła powódka faktycznie częściowo został wykorzystany przez pozwaną na jej działalność, jednak cała wykorzystana kwota została zwrócona na rachunek powódki. Według informacji księgowej pozwana nie ma żadnych zaległości względem powódki. Odnośnie kart kredytowych to były one w jakimś okresie wykorzystywanie przez kierowców spółki na takiej zasadzie, że spółka przelewała na karty kwoty za które kierowcy robili niezbędne zakupy. Z tego tytułu pozwana nie ma żadnych zaległości w stosunku do powódki.

W piśmie z 18 listopada 2019r. pełnomocnik powódki podał, że powódka nie otrzymała żadnych należności od pozwanej, nie wie co oznaczają przelewy na jej konto i nie wie co się stało z tymi pieniędzmi.

Jak wskazał w piśmie z 31 grudnia 2019r. pełnomocnik pozwanej od początku powstania spółki powódka zajmowała się wszystkimi sprawami administracyjno-organizacyjnymi. Była ona prezesem pozwanej i miała realny wpływ na inwestycje i finanse spółki. Twierdzenie powódki o braku wiedzy o posiadanych przez nią rachunkach bankowych jest nieprawdziwe. Rachunki zakładała osobiście, robiła przelewy, dokonywała wpłat i wypłat. Nieprawdopodobne są więc twierdzenia, że nie znała haseł i kodów. Poza tym pozwana potwierdziła, iż ostatni raz pracownicy spółki korzystali z kart kredytowych powódki w grudniu 2017r. Nie jest jednak dłużna powódce z tego tytułu żadnych kwot.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka i S. S. (1) byli małżeństwem w latach 2014-2018. W ich związku obowiązywała rozdzielność majątkowa.

( dowód: okoliczność bezsporna oraz wyrok z 2 października 2018r. k. 22-23)

S. S. (1) posiada uprawnienia do kierowania samochodami ciężarowymi więc prowadzi Spółkę (...) sp. z o.o. W trakcie trwania małżeństwa strony wspólnie prowadziły firmę, która początkowo była zarejestrowana na powódkę.

(okoliczność bezsporna)

Dnia 18 kwietnia 2016 r. pozwana zawarła z (...) umowę kredytu „ Kredyt obrotowy – operacyjny ratalny” na kwotę 176.869,50 zł na bieżące finansowanie działalności spółki. Poręczycielem umowy była powódka. Z wyciągu z 10 maja 2016r. wynika, że (...) przyznał pozwanej limit zadłużenia do kwoty 63.000 zł a dostępny limit wynosił na ten dzień 62.244 zł. Natomiast z wyciągu z 4 lipca 2016 r. wynika, że na konto powódki została przelana kwota 63.500 zł.

(dowód: umowa kredytu k.60 -63, kopia wyciągu k. 64, kopia wyciągu k. 65)

W dniu 30 czerwca 2016 r. powódka zawarła z (...) umowę o pożyczkę nr (...) na kwotę 155.985 zł. Umowę tę bank wypowiedział pismem z 15 maja 2019 r. Rachunkiem do spłaty był rachunek o numerze: (...). Pożyczkę tę zaciągnęła m. in. z przeznaczeniem na zakup naczepy dla pozwanej. Początkowo dług spłacał S. S. (1) jako mąż powódki, w 2019 roku spłacała go powódka, na chwilę obecną zadłużenie nie jest regulowane. Małżonkowie S. prowadzili życie na wysokim poziomie. Na przykład w kwietniu 2016 roku wraz z dziećmi wyjechali na 4 dni do Hotelu (...) w W., gdzie za pobyt zapłacili 4.000 zł. Również w 2016 roku zakupili konia za kwotę 3.000 zł. Z kolei w 2017 roku powódka poddała się plastyce piersi za ok. 16.000 zł. W 2016 roku powódka poznała obecnego męża B. S. (2) co w konsekwencji doprowadziło do rozpadu małżeństwa i obecnych konfliktów.

(dowody: wypowiedzenie umowy k. 16, wyjaśnienia powódki k. 225-227,247-250 S. S. (1) k. 227-229, 250-255, zeznania świadków: J. K. k. 239-240, B. S. (2) k. 240-241, J. R. k. 241-242, W. G. k. 246-247)

Jeszcze przed założeniem spółki powódka uzyskała 4 karty kredytowe - w różnych instytucjach bankowych, które później były używane przez kierowców zatrudnionych przez pozwaną. Dnia 18 lipca 2016 roku pozwana zakupiła we Francji naczepę za łączną kwotę 47.250 EUR.

(dowód: okoliczność bezsporna, faktura k. 70-73)

Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że z konta pozwanej spółki wykonano przelewy na prywatny rachunek bankowy powódki w (...) (

(...)), ten sam, który jest dedykowany do spłaty z umowy pożyczki, na której powódka opiera swoje powództwo. Były to m. in. następujące przelewy:

- kwota

60.000 zł 16 września 2016 roku; k.94 i 294

- kwota

49.000 zł 27 lipca 2016 roku; k.302

Również na prywatny rachunek

(...) ( (...)) powódki dokonywane były przelewy z konta pozwanej spółki, i tak:

- kwota 15.320 zł 25 lipca 2016 roku;

- kwota 26.929,72 zł 11 lipca 2016 roku;

- kwota 5.000 zł 17 czerwca 2016 roku;

- kwota 63.500 zł 4 lipca 2016 roku;

Pozwana spółka dokonała także przelewów na rachunek powódki w (...)

( (...)) m. in. w następujących kwotach:

- kwota 3.500 zł 2 stycznia 2017r.,

- kwota 10.000 zł 4 stycznia 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 9 stycznia 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 19 stycznia 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 29 stycznia 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 31 stycznia 2017 r.,

- kwota 5.000 zł 8 marca 2017 r.,

- kwota 5.000 zł 10 marca 2017 r.,

- kwota 3.000 zł 15 marca 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 16 marca 2017 r.,

- kwota 6.000 zł 17 marca 2017 r.,

- kwota 5.000 zł 27 marca 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 28 marca 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 6 kwietnia 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 11 kwietnia 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 14 kwietnia 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 18 kwietnia 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 20 kwietnia 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 24 kwietnia 2017 r.,

- kwota 12.500 zł 4 października 2017 r.,

- kwota 7.000 zł 6 października 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 10 października 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 18 października 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 19 października 2017 r.,

- kwota 10.000 zł 23 października 2017 r.,

- kwota 40.000 zł 28 kwietnia 2016 roku; (spłata pożyczki); k.288

(dowody: potwierdzenie wykonania przelewu k. 77, zestawienie operacji k. 209-213, wyciągi z rachunku k. 268-327, 333-337

Powyższe kwoty zostały przeznaczone na m.in. na spłatę kart kredytowych zwróconych powódce w styczniu 2018 roku, innych kredytów i bieżące potrzeby. Do czasu rozwodu B. S. (1) była udziałowcem w spółce i pełniła funkcję prezesa. Jako prezes podpisywała dokumenty związane z prowadzeniem spółki, ukończyła szkolenia, uzyskała certyfikaty, składała wnioski, odbierała decyzje w przedmiocie rejestracji pojazdów, kierowała pisma do sądu, zawierała umowy, podpisywała sprawozdania finansowe.

(dowody: zaświadczenie k. 138-139, pismo w sprawie certyfikatu k. 140-141, protokół k. 142, pismo k. 143, decyzje k. 144-151,pisma k. 151-153, umowa k. 154-156, deklaracja k. 157-158, sprawozdania finansowe k. 163-164, wniosek o zmianę wpisu w KRS k. 165)

Z kolei pozwana wykonywała przelewy znacznych kwot na prywatne rachunki powódki.

Przedstawiony stan faktyczny, istotny dla rozstrzygnięcia sporu, został ustalony na podstawie przedłożonych przez strony dokumentów. Nie budziły one wątpliwości co do ich rzetelności i autentyczności, jak również nie zostały zakwestionowane w toku postępowania. Sąd oparł się również częściowo na zeznaniach świadków oraz wyjaśnieniach stron. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków, oraz wyjaśnieniom powódki iż pożyczka została przez nią zaciągnięta z przeznaczeniem na zakup naczepy dla pozwanej. Prezes pozwanej spółki wprawdzie zaprzeczył jakoby pieniądze te zostały przeznaczone konkretnie na zakup naczepy ale jednocześnie przyznał, że pozwana spółka skorzystała z tych środków w kwocie ok. 120.000 zł na inne cele jak np. zakup paliwa. Według niego cała kwota została powódce zwrócona. Wyjaśnienia S. S. (1) nie są wiarygodne o tyle, że nie da się ustalić z którego konkretnie kredytu pochodziła kwota na zakup naczepy a z którego na zakup np. paliwa skoro w tym samym czasie w firmie znajdowały się pieniądze pochodzące z kilku źródeł.

Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, albowiem dowód ten nie miał istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i był nieprzydatny do wykazania faktu tj. okoliczności na którą dowód z opinii biegłego miałby być przeprowadzony.

Sąd zważył:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Powódka wymogowi temu nie sprostała.

Jak wyjaśnił w piśmie z 8 lipca 2019 roku pełnomocnik powódki podstawą prawną dochodzonego roszczenia jest art. 471 k.c. Z najdalej posuniętej ostrożności podstawą prawną jest również art. 405 k.c.

Na podstawie art. 471 k.c. naprawieniu podlega szkoda wyrządzona wierzycielowi przez dłużnika wskutek niespełnienia lub nienależytego spełnienia oznaczonego świadczenia stanowiącego przedmiot zobowiązania dłużnika wobec wierzyciela. W artykule tym chodzi o odpowiedzialność powstającą wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania wszelkich zobowiązań, wynikających z każdego źródła jak np. z ustawy, orzeczenia sądowego, decyzji administracyjnej, bezpodstawnego wzbogacenia, prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia, zapisu, zachowku, jednostronnej czynności prawnej.

Tymczasem powódka nie wykazała, że pozwana nie wykonała lub nienależycie wykonała zobowiązanie w stosunku do niej. Pełnomocnik powódki nie wskazał w pozwie jednoznacznie źródła zobowiązania. Można domniemywać, że źródłem miała być umowa pożyczki zawarta pomiędzy powódką a pozwaną.

Zgodnie z art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej. Umowa zawarta bez zachowania tej formy nie jest nieważna (art. 73), jednak przy dochodzeniu wynikających z niej roszczeń powstają istotne ograniczenia dowodowe.

W niniejszej sprawie powódka wykazała jedynie, że w dniu 30 czerwca 2016 roku zawarła z (...) umowę o pożyczkę nr (...) na kwotę 155.985 zł. Prezes pozwanej spółki przyznał, że pozwana skorzystała z tych środków w kwocie około 120.000 zł oraz z kart kredytowych w ramach nieformalnej umowy pożyczki? z tym, że cała kwota została powódce zwrócona przelewami na jej konta. Zdaniem Sądu pożyczka faktycznie została zaciągnięta z przeznaczeniem na zakup naczepy dla pozwanej. Znalazło to potwierdzenie w zeznaniach świadków. Czy środki te w całości zostały przekazane pozwanej i na co faktycznie zostały przeznaczone to inna kwestia. Jak wskazano powyżej pozwana wielokrotnie przelewała na konto powódki różne sumy. B. S. (1) oświadczyła, że nie wie co się stało z tymi pieniędzmi bo nie miała dostępu do kont bankowych zarówno spółki jak i własnych. Skoro powódka nie wie co się stało z pieniędzmi przelewanymi na jej konto to wiarygodne stają się wyjaśnienia jej byłego męża, że małżonkowie przeznaczyli je na wystawne życie jak np. 4 dniowy wyjazd do hotelu (...) za 4.000 zł, korektę piersi, zakup konia. Z pewnością nie są to standardowe wydatki. Poza tym nie jest wiarygodne aby powódka nie posiadała haseł i kodów do własnych kont skoro osobiście je zakładała. Jeżeli się tym nie interesowała – co potwierdziła na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2020 r. k. 226 - to świadczy o jej wyjątkowej niefrasobliwości. Zdziwienie budzi fakt, że nawet nie przeglądała wyciągów z kont przesyłanych przez banki. Wszystkie opłaty regulował S. S. (1) a powódka otrzymywała do ręki 3.000 zł miesięcznie na jedzenie i ubrania. Na jakiej podstawie więc B. S. (1) twierdzi, że pozwana nie zwróciła jej wykorzystanych w firmie kwot? Powódka w żaden sposób okoliczności tej nie wykazała. Nie była nawet w stanie określić wysokości rzekomej szkody (k.340).

Jak wynika z powyższego powódka nie wykazała roszczenia tak co do zasady jak i do wysokości. Powódka nie wskazała dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzi skutki prawne (art. 231 k.p.c.).

Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono z mocy art. 98 k.p.c.

Sędzia Leokadia Krośniak-Cebulska