Ubezpieczyciel dopłaci 2 382,52 zł za naprawę auta, resztę żądania sąd oddalił

Pozwem z dnia 22 stycznia 2024 roku powód (...) z siedzibą w L.wniósł o zasądzenie od (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwot:

⚫

3 977,18 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 26.10.2023 roku do dnia zapłaty;

⚫

540 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty.

Nadto powód zażądał zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a w przypadku złożenia spisu kosztów, według tego spisu.

W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku zdarzenia drogowego, które miało miejsce w dniu 22 października 2023 roku, uszkodzeniu uległ pojazd marki S. o numerze rejestracyjnym (...). Po przeprowadzaniu postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił świadczenie w wysokości 1 478,87 zł. Na mocy umowy cesji powód nabył prawo dochodzenia przedmiotowej wierzytelności. Zlecił sporządzenie kosztorysu naprawy niezbędnej do przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu sprzed zdarzenia. Z tytułu sporządzonej kalkulacji naprawy poniósł koszt równy 540 zł. W związku z powyższym powód odwołał się od decyzji pozwanego, jednocześnie wzywając do zapłaty kwoty 4 517,18 zł. W odpowiedzi na wezwanie pozwany podtrzymał swoje stanowisko.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 6.3.2024 roku orzeczono zgodnie z żądaniem pozwu (sygn. akt II Nc 219/24).

W sprzeciwie od nakazu pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu.

W uzasadnieniu podniósł, iż umowa cesji wierzytelności jest nieważna. W umowie przelewu nie wskazano wysokości wierzytelności ani sposobu jej określenia. Ponadto podał, że nie zostało wykazane, aby poszkodowany został poinformowany o wysokości uznawanej przez powoda szkody oraz aby otrzymał z tytułu cesji jakąkolwiek kwotę. Na tę okoliczność pozwany wniósł o przesłuchanie świadka K. K.. Strona pozwana podniosła także zarzut przyczynienia się poszkodowanego do zwiększenia rozmiarów szkody poprzez nieuzasadniony brak współpracy z pozwanym w zakresie naprawy uszkodzonego pojazdu w sieci naprawczej pozwanego. Zakwestionowana została kwota dochodzona tytułem sporządzenia ekspertyzy. Zdaniem pozwanego nie była ona konieczna ze względu na możliwość oszacowania szkody bezpośrednio przez powoda trudniącego się gospodarczo skupem wierzytelności.

W odpowiedzi na sprzeciw powód podtrzymał swoje dotychczasowe twierdzenia i wnioski. Odnosząc się do zarzutu braku legitymacji czynnej wskazał, iż umowy cesji wierzytelności zawierają wszystkie

essentialia negotii przelewu wierzytelności i są w pełni ważne oraz skuteczne. Poszkodowany miał prawo wyboru zakładu naprawczego, a narzucanie poszkodowanemu dostawcy części lub wykonawcy naprawy niweczy to prawo.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny

W wyniku kolizji z 22 października 2023 roku doszło do uszkodzenia pojazdu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Uszkodzony pojazd w chwili zdarzenia był własnością K. K.. Sprawca zdarzenia posiadał ubezpieczenie OC u pozwanego.

Szkoda została zgłoszona w dniu 23 października 2023 roku i zarejestrowana pod numerem (...). Postępowanie likwidacyjne zakończyło się wydaniem decyzji w dniu 26 października 2023 roku o uznaniu roszczenia co do zasady i wypłacie kwoty 1 478,87 zł.

/okoliczności bezsporne, a nadto dowody: dokumenty z postępowania likwidacyjnego (k. 9-12, 61), zeznania świadka K. K. (k. 84) /

7.11.2023 roku K. K. zawarł z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. umowę przelewu wierzytelności, mocą której przelał na cesjonariusza wszelkie niezapłacone dotąd wierzytelności z tytułu szkody w pojeździe marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...), która to szkoda została zarejestrowana przez ubezpieczyciela (pozwanego) pod numerem (...).

(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. zleciła sporządzenie prywatnej kalkulacji zewnętrznemu podmiotowi. Z tego tytułu poniosła koszt w wysokości 540 zł. Przedmiotem działalności tego podmiotu są czynności wspomagające usługi finansowe, działalność w zakresie telekomunikacji bezprzewodowej, działalność związana z oprogramowaniem, z doradztwem w zakresie informatyki, zarządzanie stronami internetowymi, działalność w zakresie agencji reklamowych i informacyjnych.

8.11.2023 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. zawarła z powodem umowę przelewu wierzytelności, mocą której przelała na cesjonariusza wierzytelność z tytułu kosztów naprawy pojazdu, jaka przysługiwała jej w związku ze szkodą komunikacyjną w pojeździe marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...), która to szkoda została zarejestrowana przez ubezpieczyciela (pozwanego) pod numerem (...).

/ kalkulacja szkody (k. 13-15); faktura VAT za analizę i opinię (k. 16); umowa cesji z dnia 7.11.2023 r. wraz z pełnomocnictwem (k. 19-21); umowa cesji z dnia 8.11.2023 r. wraz z pełnomocnictwem (k. 23-25), informacja z KRS (k. 37)/

Wobec zaniżenia kwoty odszkodowania powód wystosował wobec pozwanego wezwanie do zapłaty, jednocześnie wnioskując o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz dopłatę kwoty 3 977,18 zł. W odpowiedzi na wezwanie pozwany podtrzymał swoje stanowisko.

/dowód: wezwanie do zapłaty (k. 17), odpowiedź na wezwanie (k. 18)/

Pojazd w chwili wypadku miał 12 lat. Został naprawiony przez właściciela K. K., który z zawodu jest blacharzem samochodowym. Kwota wypłaconego przez ubezpieczyciela odszkodowania nie pokryła szkody w całości.

W piśmie z 25.10.2023 r. skierowanym przez (...) S.A. do K. K. ubezpieczyciel zaproponował naprawę w warsztacie należącym do sieci naprawczej (...) w Z.. W razie nieskorzystania z propozycji, poproszono o przedstawienie kosztorysu sporządzonego przez warsztat, któremu powierzono naprawę. Rzeczoznawcy ubezpieczyciela mieli go przeanalizować i, w razie niezgodności, przekazać informację o realnych kosztach naprawy pojazdu, którą może przeprowadzić warsztat sieci naprawczej (...) S.A.

/dowody: zeznania świadka K. K. (k. 84) , pismo (...) S.A. z 25.10.2023 r. w aktach szkody (k. 61)/

Koszt naprawy samochodu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...), przy zastosowaniu cen części nowych oraz średnich stawek za roboczogodzinę stosowanych w zakładach naprawczych w październiku 2023 roku, wyniósł 3 861,39 zł brutto.

Wysokość szkody oszacowana przez biegłego sądowego różniła się od wysokości szkody wyliczonej przez pozwanego w postępowaniu likwidacyjnym. Ubezpieczyciel przyjął niższą stawkę za roboczogodzinę w zakładzie naprawczym (50 zł zamiast 115 zł), a także policzył koszt części gorszej jakości, których zastosowanie nie przywraca prawidłowego stanu pojazdu.

Oszacowana wartość szkody różniła się też od wartości uszczerbku wskazanej przez stronę powodową z uwagi na przyjęcie przez nią wyższej stawki za roboczogodzinę (130 zł), obniżenia przez biegłego wartości zderzaka z racji wcześniejszej naprawy oraz przyjęcia ceny reflektora oznaczonej symbolem Q o jakości identycznej z jakością części oryginalnych.

/dowody: opinia biegłego sądowego z zakresu motoryzacji (k. 101-114)/

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wymienionych wyżej dokumentów, a także zeznań świadka i ekspertyzy biegłego. Sąd dał wiarę zeznaniom K. K. w całości, ocenił je jako wiarygodne i szczere.

Z racji tego, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymagało wiadomości specjalnych, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej. Opinia pisemna została sporządzona w sposób rzetelny i szczegółowy. Sąd nie znalazł podstaw do jej podważenia, strony również nie składały do opinii żadnych zastrzeżeń.

Sąd zważył, co następuje

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Podstawą faktyczną odpowiedzialności odszkodowawczej strony pozwanej było zaistnienie kolizji drogowej, w czasie której uszkodzony został pojazd będący własnością poszkodowanego. Sprawca zdarzenia posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W..

W myśl art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Według § 2 przepisu umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o których mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia. W oparciu zaś o § 4 uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.

Pozwana w sprzeciwie od nakazu zapłaty podnosiła m.in. brak legitymacji czynnej po stronie powoda.

Stosownie do art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Przedmiotem przelewu co do zasady może być wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać. Powinna ona być też w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 11 maja 1999 r., III CKN 423/98 (Legalis nr 45902), konieczne jest wyraźne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność. Wymaga się oznaczenia stron tego stosunku zobowiązaniowego oraz przedmiotu świadczenia.

Zgodnie z pisemną umową z 7.11.2023 roku K. K. przelał na (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. wszelkie niezapłacone dotąd wierzytelności z tytułu szkody w pojeździe marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...), która to szkoda została zarejestrowana przez ubezpieczyciela (pozwanego) pod numerem (...). Poszkodowany dodatkowo potwierdził przed Sądem, że przeniósł wszelkie wierzytelności związane ze szkodą.

Następnie 8.11.2023 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. zawarła z powodem umowę przelewu wierzytelności, mocą której przelała na cesjonariusza wierzytelność z tytułu kosztów naprawy pojazdu, jaka przysługiwała jej w związku ze szkodą komunikacyjną w pojeździe marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...), która to szkoda została zarejestrowana przez ubezpieczyciela pod numerem (...).

Sąd dokonał analizy treści przedłożonych dokumentów, a także zeznań poszkodowanego i uznał, że umowy cesji są kompletne oraz skuteczne. Wyraźnie określono stosunek, z którego wierzytelność wynika, a także zakres przenoszonej wierzytelności.

Odszkodowanie spełnia funkcje kompensacyjne. Ma w pełni naprawić poniesioną szkodę. Nie może natomiast przewyższać wartości szkody ani prowadzić do wzbogacenia się uprawnionego. W myśl art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do naprawienia szkody ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem szkodą jest powstała wbrew woli poszkodowanego różnica między obecnym jego stanem majątkowym, a tym stanem, jaki zaistniałby, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę (orzeczenie SN z 11 lipca 1957 r. o sygn. akt II CR 304/57, publ. OSN 1958/3/76, uchwała z 22 listopada 1963 r. o sygn. akt III PO 31/63, publ. OSNCP 1964/7-8/128). O przywróceniu pojazdu do stanu poprzedniego można mówić jedynie wówczas, gdy stan pojazdu po naprawie pod każdym względem (stan techniczny, zdolność użytkowa, części składowe, trwałość, wygląd estetyczny) odpowiada stanowi tego pojazdu sprzed wypadku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 10 listopada 1992 r., I ACr 410/92, OSA 1993/8/57). W rezultacie przywrócenia do stanu poprzedniego pojazd winien odzyskać takie same walory użytkowe i estetyczne, jakie miał przed wyrządzeniem szkody. Dopóki wykorzystanie części oryginalnych przy naprawie samochodu nie prowadzi do zwiększenia jego wartości w stosunku do wartości jaką posiadał przed wypadkiem, nie ma żadnych przeszkód do uwzględnienia ich cen w kosztach naprawy.

Pozwany zakład ubezpieczeń po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego wypłacił poszkodowanemu kwotę 1 478,87 zł tytułem szkody w pojeździe.

Roszczenie uprawnionego i odpowiadający mu obowiązek ubezpieczyciela naprawienia szkody powstają z chwilą wyrządzenia szkody, tj. z chwilą nastąpienia wypadku komunikacyjnego. Obowiązek naprawienia szkody nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy rzeczy i czy w ogóle zamierza ją naprawić. Zadaniem odszkodowania jest wyrównanie uszczerbku majątkowego powstałego w wyniku zdarzenia. Uszczerbek taki istnieje od chwili wyrządzenia szkody do czasu wypłacenia przez zobowiązanego sumy pieniężnej odpowiadającej wysokości szkody (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 r., III CZP 68/01, uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2007 r., III CZP 150/06).

W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że jeżeli wysokość kosztów naprawy samochodu nie przekracza wartości rynkowej pojazdu sprzed szkody, naprawa jest opłacalna. Rozmiar odszkodowania ustalany jest w takiej sytuacji metodą kosztorysową według cen części zamiennych i usług niezbędnych do dokonania naprawy zniszczonej lub uszkodzonej rzeczy (pojazdu mechanicznego).

Bezspornym w sprawie był fakt zaistnienia kolizji drogowej w dniu 22 października 2023 roku, w wyniku której uszkodzony został pojazd marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...), której sprawca posiadał obowiązkowe ubezpieczenie posiadaczy pojazdów u pozwanego. Spór oparty był na wysokości roszczenia.

Świadczenie zakładu ubezpieczeń ma dać poszkodowanemu realną możliwość naprawienia pojazdu. Suwerenną decyzją poszkodowanego jest, czy z tej możliwości skorzysta, a jeśli tak, to jaki standard naprawy wybierze, czy będzie to naprawa częściowa czy całkowita. Z drugiej strony towarzystwo ubezpieczeniowe odpowiada tylko w granicach normalnych następstw zdarzenia. Oznacza to w szczególności, że odszkodowanie obejmuje tylko te koszty naprawy, które mieszczą się w zwykłych, ekonomicznie uzasadnionych, stosowanych na lokalnym rynku cenach tego rodzaju usług. Przy tym poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwać takiego sposobu naprawy, który będzie najtańszy (tj. najkorzystniejszy dla sprawcy i ubezpieczyciela), lecz może skorzystać z każdej z dostępnych na rynku możliwości naprawy pojazdu, pod tym jedynie warunkiem, że zakres i standard naprawy uzasadniony jest ekonomicznie, a koszt naprawy nie będzie przekraczał normalnej wartości napraw o takim zakresie i standardzie. Przedsiębiorcy oferujący usługi w zakresie napraw pojazdów stosować mogą różne ceny tych usług. Koszt tej samej naprawy może być różny nawet w obrębie lokalnego rynku. Nie jest objęty odszkodowaniem koszt naprawy nieuzasadnionej ekonomicznie, podnoszącej standard pojazdu albo koszt w sposób nieuzasadniony znacznie przewyższający wartość porównywalnej naprawy w pozostałych warsztatach.

W piśmie z 25.10.2023 r. skierowanym przez (...) S.A. do K. K. ubezpieczyciel zaproponował naprawę w warsztacie należącym do sieci naprawczej (...) w Z.. W razie nieskorzystania z propozycji, poproszono o przedstawienie kosztorysu sporządzonego przez warsztat, któremu powierzono naprawę. Rzeczoznawcy ubezpieczyciela mieli go przeanalizować i, w razie niezgodności, przekazać informację o realnych kosztach naprawy pojazdu, którą może przeprowadzić warsztat sieci naprawczej (...) S.A.

Pojazd w chwili wypadku miał 12 lat. Został naprawiony przez właściciela K. K., który z zawodu jest blacharzem samochodowym. Kwota wypłaconego przez ubezpieczyciela odszkodowania nie pokryła poniesionych przez niego wydatków w całości. Trudno w ustalonym stanie faktycznym odmówić poszkodowanemu możliwości naprawy pojazdu przez niego osobiście, skoro posiadał ku temu zawodowe przygotowanie. Koszty poniesionej naprawy nie zostały pokryte w całości przez ubezpieczyciela, więc K. K. wierzytelność swą przelał na podmiot trzeci w zamian za wynagrodzenie. Nabywca wierzytelności sporządził zaś kosztorys i przedstawił go (...) S.A., który nie zaaprobował wysokości kosztów naprawy.

Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z 12 kwietnia 2012 roku (III CZP 80/11, publ. w Monitorze Prawniczym 2012/9/450) wskazał, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi. Z kolei w uchwale z 13 czerwca 2003 roku (III CZP 32/03, publ. w OSNC 2004/4/51) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu (w tym koszty usługi naprawy), ustalone według cen występujących na lokalnym rynku.

Wyliczając wysokość odszkodowania w niniejszej sprawie Sąd oparł się na opinii biegłego sądowego M. B.. Biegły sporządził kosztorys naprawy w systemie A.. Uzasadniony koszt naprawy samochodu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...), przy zastosowaniu cen części nowych oraz średnich stawek za roboczogodzinę, na październik 2023 roku, wycenił na 3 861,39 zł brutto.

Wysokość szkody oszacowanej przez biegłego sądowego różniła się od wysokości szkody wskazanej zarówno przez powoda, jak i przez pozwanego. Do ekspertyzy biegłego strony nie złożyły żadnych zarzutów. Wyceny nie zakwestionowały. Również Sąd nie znalazł podstaw, by wniosków z niej wypływających nie uwzględnić. Pozwany ubezpieczyciel nie wykazał, by naprawa dokonana w sposób przedstawiony w opinii biegłego doprowadziła do wzbogacenia poszkodowanego.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2 382,52 zł, co stanowiło różnicę pomiędzy uzasadnionymi kosztami naprawy a kwotą wypłaconą w toku postępowania likwidacyjnego (3 861,39 zł – 1 478,87 zł = 2 382,52 zł).

Zasadnym było również zasądzenie kosztów poniesionych przez powoda prywatnej ekspertyzy szacującej szkodę przed wniesieniem pozwu w wysokości 540 zł. Pozostawała ona w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą. Sporządzona została w celu ochrony praw i możliwości dochodzenia wierzytelności w przyszłym postępowaniu sądowym. Jak wskazuje orzecznictwo Sądu Najwyższego odszkodowanie, przysługujące z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, może obejmować także koszty ekspertyzy wykonanej na zlecenie poszkodowanego. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. zleciła sporządzenie prywatnej kalkulacji zewnętrznemu podmiotowi. Z tego tytułu poniosła koszt w wysokości 540 zł. Przedmiotem działalności tego podmiotu są czynności wspomagające usługi finansowe, działalność w zakresie telekomunikacji bezprzewodowej, działalność związana z oprogramowaniem, z doradztwem w zakresie informatyki, zarządzanie stronami internetowymi, działalność w zakresie agencji reklamowych i informacyjnych. Trudno było wymagać od podmiotu gospodarczego ze wskazanym profilem działalności wiedzy specjalistycznej z szacowania szkód w pojazdach mechanicznych. Żądanie strony powodowej w zakresie szkody w samochodzie należącym do K. K. okazało się zasadne w 60 %. Prywatna kalkulacja sporządzona na zlecenie (...) Sp. z o.o. stanowiła podstawę dochodzenia odszkodowania.

W pozostałym zakresie powództwo, jako przekraczające wysokość szkody, zostało oddalone.

O odsetkach orzeczono w oparciu o art. 481 § 1 k.c. i art. 817 § 1 k.c. w związku z art. 14 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c., zgodnie z którym

w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Jako że powód wygrała proces w 64,70 %, pozwany winien zostać obciążony 64,70 % kosztami postępowania.

Na koszty powoda złożyły się: opłata od pozwu w wysokości 400 zł, wydatki na poczet opinii biegłego w wysokości 800 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powoda w wysokości 900 zł oraz opłata od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Na koszty pozwanego złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 900 zł oraz wydatki na opinię biegłego w wysokości 800 zł.

W punkcie 4 orzeczono w przedmiocie kredytowanych przez Skarb Państwa wydatków. Na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. w związku z art. 113 ust 1 u.k.s.c. rozdzielono obowiązek zapłaty tychże wydatków w proporcji 35,30 % do 64,70 %, zgodnie z wynikiem procesu. Stąd też Sąd nakazał pobrać od powoda kwotę 32,82 zł, natomiast od pozwanego kwotę 60,15 zł.

Sędzia Joanna Zachorowska