Ubezpieczyciel dopłaci 9.282,71 zł za naprawę auta, resztę żądania sąd oddalił

Pozwem z dnia 11 kwietnia 2024 roku (data prezentaty – k. 3) powód T. K. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata (pełnomocnictwo – k. 6) wniósł o zasądzenie od (...) Spółka (...) z siedzibą w M. na swoją rzecz kwoty 10.552,42 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 marca 2024 roku do dnia zapłaty, na którą to kwotę składają się: kwota 9.970,12 zł tytułem odszkodowania za uszkodzony pojazd oraz kwota 582,30 zł tytułem skapitalizowanych odsetek liczonymi od kwoty 9.970,12 zł za okres od dnia 13 września 2023 roku do dnia 19 marca 2024 roku.

Jednocześnie powód wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż w dniu 11 sierpnia 2023 roku doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzony został samochód marki P. (...) o nr rej. (...), będący własnością T. K.. Szkoda została zgłoszona do pozwanej z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia OC sprawcy szkody. Wskazał, iż w toku postępowania likwidacyjnego pozwana przyznała powodowi odszkodowanie w kwocie 7.640,90 zł. Powód podniósł, iż kwota wyliczona przez stronę pozwaną nie odpowiada rzeczywistej wysokości szkody i jest niewystarczająca do przywrócenia stanu pojazdu sprzed szkody. Zaznaczył, iż strona pozwana zastosowała w kalkulacji rabat na części oraz wskazał części zamienne, które były niedostępne oraz wysokość stawki za roboczogodzinę, która została znacząco zaniżona. Zgodnie ze zleconą przez powoda prywatną kalkulacją naprawy, jej koszt wyniósł 17.611,02 zł. Uwzględniając wypłaconą tytułem odszkodowania przez ubezpieczyciela kwotę 7.640,90zł do dopłaty pozostała kwota 9.970,12 zł. Dodatkowo powód wskazał, iż dochodzi kwoty 582,30 zł tytułem skapitalizowanych odsetek od kwoty 9.970,12 zł za okres od dnia 13 września 2023 roku do dnia 19 marca 2024 roku podnosząc, iż zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody. Powód zgłosił szkodę w dniu 13 sierpnia 2023 roku, przez co pozwana pozostała w zwłoce wypłaty odszkodowania od dnia 13 września 2023 roku do dnia wniesienia pozwu. Powód wskazał, iż w dniu 11 stycznia 2024 roku skierował do pozwanej wezwanie do zapłaty kwoty 9.970,12 zł z tytułu odszkodowania jednakże strona pozwana decyzją z dnia 19 stycznia 2024 roku odmówiła dopłaty żądanej kwoty (pozew – k. 3-5v.).

W odpowiedzi na pozew strona pozwana (...) Spółka (...) z siedzibą w M. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany wskazał, iż udzielał ochrony ubezpieczeniowej sprawcy szkody z dnia 11 sierpnia 2023 roku. Przeprowadził postępowanie likwidacyjne w związku ze zdarzeniem z dnia 11 sierpnia 2023 roku i wypłacił stosowne odszkodowanie w wysokości 7.640,90 zł, nie uwzględniając roszczenia w pozostałym zakresie, z uwagi na brak udokumentowania kosztów naprawy pojazdu faktycznie poniesionych przez powoda. Ponadto pozwany zakwestionował również zakres uszkodzeń przedmiotowego pojazdu powstałych wskutek zdarzenia z dnia 11 sierpnia 2023 roku. Ze strony pozwanej zakwestionowano prawidłowość wydruków dotyczących kosztów naprawy pojazdu przedstawionych przez powoda oraz prywatnych wycen sporządzonych na zlecenie powoda (odpowiedź na pozew – 34-36).

W dalszym toku postępowania stanowiska stron nie uległy zmianie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 11 sierpnia 2023 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...), należący do T. K. (okoliczności bezsporne).

Sprawca wypadku poruszał się pojazdem posiadającym ważne ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zawarte z (...) S.A. z siedzibą w M.. Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi i zarejestrowana pod numerem (...) (okoliczności bezsporne).

W toku postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel sporządził kalkulację, na podstawie której ustalił wartość odszkodowania na kwotę 7.640,90 zł, przy stawkach 90 zł za roboczo-godzinę -rbt (informacja o kosztach naprawy pojazdu– k. 10).

W dniu 27 stycznia 2023 roku (...) – A. I. z siedzibą w I. sporządziła prywatną kalkulację na zlecenie powoda na podstawie, której ustalono wartość kosztów naprawy na kwotę 17.611,02 zł brutto (kalkulacja naprawy – k. 15-17v).

W dniu 13 kwietnia 2023 roku powód za pośrednictwem (...) A. I. złożył reklamację od decyzji strony pozwanej, wskazując iż stawka 90 zł netto za roboczogodzinę jest znacząco zaniżona i nieadekwatna do stawek występujących na rynku, informując, że stawki na terenie miejsca zamieszkana poszkodowanego to minimum 110 zł netto w warsztatach nieautoryzowanych oraz 180 zł netto w (...) (wiadomość e- mail – k. 12-12v).

Pismem z dnia 11 stycznia 2024 roku T. K. wezwał ubezpieczyciela do zapłaty na swoją rzecz kwoty 9.970,12 zł tytułem odszkodowania w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego (wezwanie do zapłaty – K.18-18v).

W dniu 19 stycznia 2024 roku (...) S.A VIG z siedzibą w M. nie uwzględniło reklamacji, uzasadniając, że przyznane odszkodowanie w wysokości 7.640,90 zł odzwierciedla prognozowany koszt naprawy przedmiotowego pojazdu w zakładach naprawczych współpracujących z (...) S.A. (...) podkreślając, że poszkodowany może wykonać naprawę w warsztacie współpracującym z pozwanym towarzystwem ubezpieczeń (odpowiedź na reklamację – k. 19-19v).

Szacunkowy koszt naprawy przedmiotowego pojazdu po zdarzeniu drogowym w dniu 11 sierpnia 2023 roku, uwzględniając zakres uszkodzeń i kwalifikacje elementów uszkodzonych wynikających z analiz i dokumentacji fotograficznej, w tym konieczności wykonania wszystkich czynności technologicznie niezbędnych do jego odbudowy, pozwalających usunięcie wszystkich uszkodzeń, przy zastosowaniu cen części oryginalnych, zgodnie z technologią producenta wynosi około 17.280,84 zł brutto przy zastosowaniu w 2023 roku w regionie (...) średniej stawki 110 zł netto za roboczogodzinę. Wartość przedmiotowego samochodu marki P. na dzień zaistnienia szkody, to około 18.600 zł (w stanie przed szkodą), zaś 19.200 zł po dokonaniu naprawy pojazdu. W związku z powyższym, koszt naprawy nie przekroczył wartości samochodu przed wystąpieniem szkody, przez co przedmiotową szkodę powinno rozliczyć się jako częściową (opinia biegłego z zakresu mechaniki pojazdowej F. T. – k. 55-66).

Pismem z dnia 16 lipca 2025 roku (data prezentaty) pełnomocnik pozwanej wniósł o sporządzenie opinii uzupełniającej, podnosząc iż biegły zastosował cennik części koniecznych do naprawy pojazdu z 2025 roku, a szkoda powstała w sierpniu 2023 roku, dlatego też winien być zastosowany cennik z roku 2023 roku (pismo – k. 74).

W dniu 18 listopada 2025 roku biegły odniósł się do zarzutów pozwanej, ustalając, iż szacunkowy koszt naprawy pojazdu marki P. (...) o nr rej. (...) po zdarzeniu drogowym w dniu 11 sierpnia 2023 roku, uwzględniając zakres uszkodzeń i kwalifikacje elementów uszkodzonych wynikających z analiz i dokumentacji fotograficznej, w tym konieczności wykonania wszystkich czynności technologicznych niezbędnych do jego odbudowy, pozwalających usunięcie wszystkich uszkodzeń, przy zastosowaniu cen części oryginalnych, zgodnie z technologią producenta wynosi około 16.413,99 zł brutto przy zastosowaniu w 2023 roku w regionie (...) średniej stawki 110 zł netto za roboczogodzinę (opinia uzupełniająca biegłego z zakresu mechaniki pojazdowej F. T. -k. 77).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci powołanych wyżej dokumentów prywatnych, których prawdziwość i wiarygodność nie nasuwała wątpliwości.

Podstawą ustaleń w zakresie wysokości szkody poniesionej przez powoda, wartości pojazdu na dzień szkody przy uwzględnieniu procesu likwidacji szkody, stała się opinia biegłego z zakresu mechaniki pojazdowej F. T. w wersji uzupełnionej przez biegłego, co było uzasadnione okolicznościami sprawy. W ocenie Sądu opinia sporządzona przez biegłego jest jasna, rzetelna i logiczna. Wobec powyższego Sąd uznał opinię za mogącą stanowić podstawę ustaleń mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 822 § 1 kc – przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Zgodnie z § 2 tego artykułu umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o których mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia.

Problematyka umów odpowiedzialności cywilnej uregulowana została również w przepisach szczególnych, tj. obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 roku ustawie z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152, z późn. zm.). Określając zakres odpowiedzialności gwarancyjnej ubezpieczyciela należy mieć na uwadze art. 34 ust. 1, art. 36 i 38 tej ustawy. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy – z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Zgodnie z art. 36 ustawy – odszkodowanie ustala się w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Oznacza to, że o rodzaju i wysokości świadczeń należnych od zakładu ubezpieczeń decydują przepisy kodeksu cywilnego, zatem wysokość odszkodowania powinna być ustalona według reguł określonych w art. 363 k.c.

Zgodnie z art. 436 § 2 kc - w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody ich posiadacze mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Pozwany jako ubezpieczyciel sprawcy szkody jest zobowiązany do naprawienia szkody. Natomiast zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Zgodnie z art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (art. 361 § 2 k.c.).

W niniejszej sprawie ubezpieczyciel nie kwestionował swojej odpowiedzialności za szkody powstałe wskutek przedmiotowego zdarzenia. Spór w niniejszej sprawie dotyczył wysokości kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu, wysokości wypłaty z tego tytułu odszkodowania należnego poszkodowanemu, zakresu uszkodzeń przedmiotowego pojazdu marki P. oraz prawidłowości wyceny sporządzonej na zlecenie powoda.

Powód nie zgodził się z wyceną szkody sporządzoną przez ubezpieczyciela w toku postępowania likwidacyjnego, co skutkowało sporządzeniem kalkulacji prywatnej na jego wniosek. Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłego z zakresu mechaniki samochodowej F. T. na okoliczność ustalenia koniecznych, ekonomicznie uzasadnionych i hipotetycznych kosztów naprawy uszkodzeń przedmiotowego pojazdu. Biegły wskazał konieczny, ekonomicznie uzasadniony, hipotetyczny koszt naprawy ustalony przy uwzględnieniu cen nowych części oryginalnych z daty szkody, jak również ustalił czy nastąpił wzrost wartości samochodu wskutek jego naprawy. Biegły stwierdził, iż szacunkowy koszt naprawy przedmiotowego pojazdu marki P. (...) po zdarzeniu z dnia 11 sierpnia 2023 roku przy zastosowaniu średniej stawki za roboczogodzinę w wysokości 110 zł wyniósłby około 16.413,99 zł. Biegły dokonał ponadto oszacowania wartości przedmiotowego pojazdu na dzień zaistnienia szkody, z którego wynika, iż wartość o pojazdu według stanu na ten dzień wynosiła około 18.600 zł, natomiast wartość po dokonaniu naprawy wynosi około 19.200 zł. W związku z czym, koszt naprawy pojazdu nie przekroczył wartości pojazdu przed wystąpieniem szkody, co oznacza, że przedmiotowa szkoda powinna zostać rozliczona jako szkoda częściowa (opinia podstawowa i uzupełniająca biegłego F. T. – k. 55-66, k. 77-81).

Z obowiązku zapobiegania powiększaniu szkody nie można wywodzić obowiązku jej naprawienia najtańszym możliwym kosztem bez względu na jakość pracy i jakość zastosowanych części. Na poszkodowanym ciąży jedynie obowiązek zapobieżenia powiększaniu szkody, którego z pewnością nie można rozumieć jako wyłączenia zasady pełnej odpowiedzialności ubezpieczyciela i jego obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego – tj. stanu sprzed szkody. W niniejszej sprawie nie można stwierdzić, iż ze strony poszkodowanego doszło do powiększenia szkody.

Poszkodowany nie ma obowiązku wykazywania się ponadprzeciętną aktywnością w poszukiwaniu najtańszego warsztatu oraz obowiązek minimalizacji szkody nie może być rozumiany jako obowiązek poszukiwania podmiotu, który oferuje części zamienne i materiał lakierniczy niezbędne do naprawy uszkodzonego pojazdu, jak najtaniej. W ocenie Sądu, poszkodowany zleca naprawę pojazdu w wybranym przez siebie zakładzie naprawczym i co do zasady części niezbędne do jej dokonania są dostarczane przez przyjmującego zlecenie, przy czym taki warsztat także nie może zostać obciążony obowiązkiem zakupu części w punkcie wskazanym przez ubezpieczyciela. Poszkodowany nie może być ograniczany w uprawnieniu do wyboru warsztatu naprawiającego uszkodzony pojazd w szczególności poprzez narzucanie mu przez ubezpieczyciela dokonywania naprawy w tych zakładach naprawczych, z którymi ubezpieczyciel ma podpisane umowy o współpracy, dzięki czemu zakład ten stosuje niższe stawki, a co przekłada się na wysokość ustalonego odszkodowania i co miałoby rodzić negatywne konsekwencje dla poszkodowanego w przypadku nieskorzystania z oferty ubezpieczyciela w postaci zaniżonego odszkodowania, zwłaszcza, gdy naprawa we wskazanym warsztacie dokonywana byłaby zgodnie z kalkulacją ubezpieczyciela, która nie pozwoliłaby na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody.

Dotychczas przez kilkanaście lat w doktrynie utrwalony był pogląd, iż powodowi przysługuje odszkodowanie obliczone na podstawie kosztorysowych i hipotetycznych wyliczeń przez biegłego kosztów potrzebnych do naprawy samochodu. Sąd Najwyższy potwierdził powyższe prezentowane stanowisko w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 roku wydanym w sprawie II (...) 43/17, w którym wskazał, że „(…) z art. 822 § 1 k.c. wynika, że obowiązek ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej polega na zapłacie określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone przez ubezpieczonego osobom trzecim, a więc na spełnieniu świadczenia pieniężnego. W judykaturze przyjmuje się (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 20 lutego 2002 r., V CKN 903/00, OSNC 2003, nr 1, poz. 15; postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2006 r., III CZP 76/05, nie publ., uchwałę Sądu Najwyższego z 17 maja 2007 r., III CZP 150/06, OSNC 2007, nr 10, poz. 144), że poszkodowany może, według swojego wyboru, żądać od ubezpieczyciela zapłaty kosztów hipotetycznej restytucji albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej ustalonej zgodnie z metodą różnicy. Przepis art. 822 § 1 k.c. modyfikuje normę wynikającą z art. 363 § 1 k.c. bowiem jedynie tylko w ten sposób, że roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego przekształca w roszczenie o zapłatę kosztów restytucji. Powstanie roszczenia w stosunku do ubezpieczyciela o zapłacenie odszkodowania, a tym samym jego zakres odszkodowania, nie zależą od tego, czy poszkodowany dokonał restytucji i czy w ogóle ma taki zamiar (por. wyroki Sądu Najwyższego z 27 czerwca 1988 r., I CR 151/88, nieopubl., i z 16 maja 2002 r., V CKN 1273/00, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2006 r., III CZP 76/05, nieopubl.). Zastosowanie art. 822 § 1 w zw. z art. 363 § 1 k.c. oznacza, że poszkodowany nie może żądać zapłaty kosztów (hipotetycznej) restytucji w sytuacji, w której przywrócenie stanu poprzedniego byłoby niemożliwe albo też pociągało za sobą nadmierne trudności lub koszty (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 lutego 2002 r., V CKN 903/00, OSNC 2003, nr 1, poz. 15; postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2006 r., III CZP 76/05, nieopubl.). W takim przypadku może żądać wyrównania tego uszczerbku w jego majątku, który odpowiada wartości rzeczy zniszczonej wskutek działania sprawcy szkody. Ocena, czy koszty restytucji są nadmierne zależy od okoliczności sprawy. Na gruncie spraw dotyczących naprawy pojazdów mechanicznych ugruntowała się praktyka zakładająca, że koszt naprawy nie jest nadmierny dopóty, dopóki nie przewyższa wartości pojazdu sprzed wypadku (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 lutego 2002r., V CKN 903/00, OSNC 2003, nr 1, poz. 15; postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2006 r., III CZP 76/05, nieopubl.).”.

Według powyższego stanowiska, ubezpieczyciel sprawcy szkody zobowiązany jest zapłacić poszkodowanemu w ramach odszkodowania odpowiednią sumę pieniężną (art. 363 § 1 k.c. w zw. z art. 822 § 1 k.c.), która powinna pokryć koszty naprawy samochodu. W przypadku szkody komunikacyjnej obowiązek jej naprawienia aktualizuje się już w momencie jej wyrządzenia. Ceny części i usług przyjmuje się na poziomie obowiązującym na rynku lokalnym, z uwzględnieniem części nowych i oryginalnych tj. pochodzących od producenta pojazdu, o ile ich użycie jest niezbędne do naprawienia uszkodzonej rzeczy albo gdy ich zastosowanie nie prowadzi do zwiększania wartości pojazdu w stosunku do jego wartości sprzed powstania szkody (wyrok Sądu Najwyższego z 20 listopada 1970 r., II CR 425/72 i uchwała Sądu Najwyższego z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt III CZP 80/11). Dopóki wykorzystanie części oryginalnych przy naprawie samochodu nie prowadzi do zwiększenia się jego wartości w stosunku do wartości, jaką posiadał przed wypadkiem, to nie ma żadnych przeszkód do uwzględnienia ich cen w kosztach naprawy. Jeżeli wykorzystanie przy naprawie części oryginalnych zniweluje w całości albo chociaż w części wynikającą z wypadku utratę wartości auta, to ich użycie jest zasadne. W tych zaś przypadkach, gdy wykorzystanie części oryginalnych skutkuje przyrostem wartości auta, ubezpieczycielowi przysługuje żądanie obniżenia odszkodowania tj. ograniczenia go do sumy stanowiącej różnicę pomiędzy pełnym kosztem naprawy a kwotą odpowiadającą przyrostowi wartości auta. Uwzględnieniu przy ustaleniu tej relacji podlegają ceny części oryginalnych (tak Sąd Najwyższy w uchwale z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt III CZP 80/11). Zgodnie z treścią uchwały Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 roku wydanej w sprawie III CZP 32/03 – odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku (LEX 78592). Sąd Najwyższy wskazał, że efekt w postaci naprawienia osiągnięty zostaje wtedy, gdy w wyniku prac naprawczych uszkodzony samochód doprowadzony zostaje do stanu technicznej używalności odpowiadającej stanowi przed uszkodzeniem.

Jednakże, w ocenie Sądu, poszkodowanemu przysługuje zwrot od ubezpieczyciela tylko koniecznych, celowych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy, czy to będą hipotetycznie ustalone, czy też rzeczywiście poniesione. W przypadku naprawy pojazdu odszkodowanie podlegałoby obniżeniu do zastosowania tego kryterium, jeżeli poszkodowany poniósłby je w większym zakresie, aby nie był wzbogacony. Zasada ta działa również w odwrotnej sytuacji, jeżeli poszkodowany naprawiłby pojazd za kwotę niższą niż hipotetyczne koszty naprawy, to nadal pozostaje szkoda w jego majątku, gdyby odszkodowanie w wysokości takiej naprawy zostałoby wypłacone, tymczasem obowiązuje zasada pełnego odszkodowania za wyrządzoną szkodę.

W sprawie niniejszej powód, domaga się różnicy między kwotą kosztów naprawy ustaloną przez rzeczoznawcę a faktycznie wypłaconą przez ubezpieczyciela.

Szkoda, która powstaje wskutek wypadku komunikacyjnego, podlega naprawieniu według zasad określonych w art. 363 § 1 i 2 k.c. Podczas stosowania art. 363 § 1 k.c. do wypadków komunikacyjnych należy wskazać, że szkoda powstaje w sferze odpowiedzialności gwarancyjnej ubezpieczyciela, co prowadzi do wniosku, że treścią świadczenia ubezpieczyciela jest naprawienie szkody powstałej w majątku poszkodowanego, wywołanej uszkodzeniem lub zniszczeniem pojazdu. Zdaniem Sądu, z treści art. 361 k.c. nie wynika nakaz ustalania szkody jako równowartości kosztów naprawy pojazdu, nawet jeśli naprawa jest możliwa. Podstawową funkcją odszkodowania jest kompensacja, co oznacza, iż odszkodowanie powinno przywrócić w majątku poszkodowanego stan naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę. Wysokość odszkodowania powinna ściśle odpowiadać rozmiarom wyrządzonej szkody odszkodowanie zatem nie może być wyższe lub niższe od szkody poniesionej przez poszkodowanego. Powodowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze od momentu wyrządzenia szkody. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zasadnym jest zastosowanie likwidacji szkody w pojeździe powoda poprzez ustalenie hipotetycznych kosztów naprawy pojazdu, koniecznych i ekonomicznie uzasadnionych ustalonych przez biegłego.

Strona powodowa żądała również zwrotu kwoty 582,30 zł tytułem skapitalizowanych odsetek od kwoty 9.970,12 zł za okres od dnia 13 września 2023 roku do dnia 19 marca 2024 roku. Stosownie do art. 482 § 1 k..c. od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy. Istota kapitalizacji odsetek sprowadza się do połączenia szeregu świadczeń jednostkowych z sumą świadczenia pieniężnego w stosunku do którego były one ustalone. Odbiera to zobowiązaniu świadczenia odsetek charakter okresowy. Wierzycielowi przysługuje wówczas prawo pobierania odsetek za opóźnienie od sumy zwiększonej o zaległe odsetki. Według prawa materialnego kapitalizacja odsetek następuje, gdy strony po powstaniu zaległości zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy lub gdy uczynił to powód w chwili wytoczenia powództwa. Mając na uwadze powyższe, strona powodowa była uprawniona do żądania odsetek od skapitalizowanych odsetek od dnia wytoczenia o nie powództwa, tj. od dnia 20 lipca 2020 r. Ustalenie okresu naliczania odsetek miało miejsce w oparciu o art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Z uwagi na fakt, iż zgłoszenie szkody miało miejsce w dniu 13 sierpnia 2023 roku pozwany pozostawał w opóźnieniu z wypłatą odszkodowania od dnia 13 września 2023 roku. Sąd przyjął za zasadne zasądzenie ustawowych odsetek za opóźnienie, dokonując ich stosownej kapitalizacji od dnia 13 września 2023 roku do dnia 13 marca 2024 roku.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy wypłaconym odszkodowaniem w toku postępowania likwidacyjnego, a wyliczonym kosztem naprawy przez biegłego, tj. 9.282,71 zł (16.413,99 zł – 7.640,90 zł + 509,62 zł – skapitalizowane odsetki od kwoty odszkodowania tj. 8.773,09 zł od dnia 13.09.2023 r. do 19.03.2024 r.), o czym orzekł w punkcie I. wyroku. Ponad powyższą kwotę Sąd oddalił powództwo, o czym orzekł w punkcie II. wyroku.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c.

Orzekając o odsetkach Sąd zważył, że orzeczenie zasądzające odszkodowanie ma charakter rozstrzygnięcia deklaratoryjnego, zaś zobowiązanie do zapłaty odszkodowania jest zobowiązaniem z natury rzeczy bezterminowym, dlatego też przekształcenie go w zobowiązanie terminowe następuje stosownie do treści art. 455 k.c. (niezwłocznie) – w wyniku wezwania wierzyciela (pokrzywdzonego) skierowanego wobec dłużnika (podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody) do spełnienia świadczenia. Reguła ta, w zakresie terminu spełnienia świadczenia, doznaje modyfikacji w przypadku, gdy podmiotem zobowiązanym do naprawienia szkody jest zakład ubezpieczeń. Wówczas termin do spełnienia świadczenia wyznacza regulacja art. 817 k.c. albo art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych. W art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych ustawodawca zobligował ubezpieczyciela do spełnienia świadczenia w terminie 30 dni od daty otrzymania przez niego zawiadomienia o szkodzie. Powód zgłosił szkodę w dniu 13.08.2023 roku, zatem skapitalizowane odsetki należały się od dnia 13.09.2023 r. do dnia 19.03 2024 r., natomiast odsetki od należności głównej tj, od kwoty 8.773,09 zł od dnia następnego tj. od dnia 20 marca 2024 roku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 kpc, stosunkowo je rozliczając, zważywszy, iż powód wygrał sprawę w 87,96 % zaś pozwana w 12,04 %.

Na koszty procesu powoda składa się: opłata od pozwu – 750 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600 zł – zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, 800 złotych tytułem wykorzystanej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego. Łączny koszt wyniósł więc 5.167 zł x 87,96 %, czyli 7.726,41 zł. Na koszty procesu pozwanej składają się: wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600 zł – zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa – łącznie 3.617 zł, tj.3.617 zł x 12,04 % = 1.057,59 zł. Po wzajemnej kompensacji kosztów, Sąd zasądził zwrot kosztów dla powoda w wysokości 4.109,41 zł (5.167 zł – 1.057,59). Sąd dodatkowo na podstawie art. 98 § 1

1 kpc orzekł o odsetkach ustawowych za opóźnienie od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu.

Zaliczka na biegłego od powoda została uiszczona, pozostałe 719,92 zł zostało wypłacone tymczasowo ze środków Skarbu Państwa, dlatego strona powodowa została zobowiązana do zwrotu kwoty 86,68 zł, zaś strona pozwana została zobowiązana do zwrotu kwoty 633,24 zł, o czym Sąd orzekł w punkcie IV. i V. wyroku, stosując analogiczną zasadę, jak przy rozliczeniu kosztów procesu.

Sędzia Katarzyna Mizera

z/ (…).

Sędzia Katarzyna Mizera