Wezwanie do zapłaty wysłane na stary adres. Sąd oddalił odsetki za okres przed nakazem

Strona powodowa (...) S.A. siedzibą w K. pozwem z 9 października 2025 r. domagała się zasądzenia od pozwanego 500 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wytoczenia powództwa oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wyjaśniła, że 18 grudnia 2024 r. z winy pozwanego doszło do zalania lokalu na 4 znajdującego się w L. (...). Zalaniu uległ korytarz w powyższym lokalu. Poszkodowany korzystał z ubezpieczenia mienia w powodowym towarzystwie i po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego (...) S.A. wypłaciła mu odszkodowanie w kwocie 500 zł.

Strona powodowa podała, że podstawą dochodzenia roszczenia niniejszym pozwem, przysługujące ubezpieczycielowi roszczenie przeciwko osobie odpowiedzialnej za powstałą szkodę, stosownie do treści art. 415 k.c. oraz art. 828 § 1 k.c.

Pozwany Ł. T.

w sprzeciwie od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym w sprawie (...) zaskarżył nakaz zapłaty w całości oświadczył, że uznaje roszczenie w zakresie należności głównej w kwocie 500 zł wraz należnych odsetek ustawowych oraz o oddalenie powództwa w zakresie zasądzenia od pozwanego na rzecz strony powodowej jakichkolwiek kosztów procesu na podstawie art. 101 k.p.c.

Pozwany podał, że nie kwestionuje istnienia, charakteru prawnego ani wysokości roszczenia głównego, oświadczając, że uznaje żądanie pozwu w pełnym zakresie należności głównej. Pozwany wskazał, że nie miał wiedzy o toczącym się postępowaniu, nie otrzymał wezwania do zapłaty, które nie było kierowane pod jego adres zamieszkania. Pozwany zarzucił, że nie dał stronie powodowej podstaw do wytoczenia sprawy i uznał roszczenie w pierwszym piśmie procesowym. Powód wskazał, że od lipca 2024 r. wraz z rodziną zamieszkuje w miejscowości Z., a korespondencja strony powodowej kierowana do pozwanego była pod adres L. (...). Powód podał, że zaskarżony nakaz zapłaty odebrał 4 maja 2026r. i do tego czasu nie miał świadomości o jakichkolwiek roszczeniach wobec niego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 18 grudnia 2024 r. w lokalu mieszkalnym (...) w L., należącym do poszkodowanego Ł. Ł., w trakcie prowadzenia prac remontowych w mieszkaniu pozwanego, doszło do zalania sufitu w przedpokoju poszkodowanego. 19 grudnia 2024 r. pomimo zdiagnozowania przyczyny awarii mieszkanie poszkodowanego zostało ponownie zalane. O zaistniałej sytuacji został poinformowany zarządca budynku (...) sp. z o.o. z siedzibą w B. oraz (...).

Dowód:

-

Zgłoszenie szkody, k. 6-7;

-

Wniosek o udostępnienie informacji administratora, k. 8;

Mieszkanie należące do pozwanego w L. jest niezamieszkane, a w związku z zaistniałą szkodą, pozwany był przekonany, że szkoda ta zostanie naprawiona z jego ubezpieczenia OC w (...) S.A.

Bezsporne

Strona powodowa (...) S.A. siedzibą w K. 3 stycznia 2025 r. wypłaciła poszkodowanemu odszkodowanie w kwocie 500 zł. W związku z wypłatą odszkodowania z polisy nr (...), strona powodowa 3 września 2025 r. przesłała pozwanemu na adres L. (...) wezwanie do zapłaty, które nie zostało odebrane przez pozwanego i zwrócone stronie powodowej 25 września 2025 r..

Dowód:

-

Potwierdzenie realizacji przelewu z 03.01.2025 r., k. 11;

-

wezwanie do zapłaty z 03.09.2025 r., k. 10;

-

potwierdzenie odbioru wraz z kopia koperty z adnotacją o zwrocie przesyłki, k. 9-9v;

Pozwany Ł. T. wraz z rodziną od lipca 2024 r. zamieszkuje w Z. nr 114, a od 6 września 2024 r. jest zameldowany na pobyt stały pod powyższym adresem. O roszczeniu strony powodowej dowiedział się z chwilą odebrania nakazu zapłaty w dniu 4 maja 2026r. Poszkodowany znał adres zamieszkania pozwanego.

Dowód:

-

Oświadczenie R. T. z 15.05.2026 r., k. 37;

-

Oświadczenie K. T. z 15.05.2026 r., k. 38;

-

Oświadczenie B. T. z 15.05.2026 r., k. 39;

-

Kopia propozycji umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, k. 40;

-

Zaświadczenie z (...) w (...) nr (...) z 27.09.2024 r., k. 41;

-

Zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt stały z 06.09.2024 r.;

W tak ustalonym stanie faktyczny Sąd zważył, co następuje:

Powództwo jako zasadne podlegało uwzględnieniu w części.

Stosownie do dyspozycji art. 415 k.c., ten, kto z winy swojej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Zgodnie z ustalonym stanem faktycznym pozostaje poza sporem, że w dniach 18 i 19 grudnia 2024 r. doszło do zalania lokalu poszkodowanego Ł. Ł. na skutek prac remontowych prowadzonych w lokalu położonym na piętrze wyższym, tj. w mieszkaniu pozwanego. Zaistniała szkoda w postaci uszkodzenia sufitu w przedpokoju poszkodowanego pozostaje w normalnym związku przyczynowym z czynnościami podejmowanymi przez pozwanego w jego lokalu. Powyższe okoliczności nie były przedmiotem sporu, a pozwany Ł. T. nie kwestionował ani okoliczności powstania szkody, ani swojej odpowiedzialności, oświadczając w sprzeciwie uznanie roszczenia głównego w pełnym zakresie.

Dalszą podstawę zasadności roszczenia powoda stanowi regulacja zawarta w art. 828 § 1 k.c., zgodnie z którą w razie wypłaty odszkodowania osobie poszkodowanej z umowy ubezpieczenia, roszczenie poszkodowanego o naprawienie szkody przechodzi na ubezpieczyciela z chwilą wypłaty odszkodowania. Przepis ten ma charakter normy iuris cogentis i wywołuje skutek w postaci przejścia roszczenia z mocy samego prawa, bez konieczności dokonywania jakichkolwiek czynności prawnych przez ubezpieczyciela. W niniejszej sprawie strona powodowa (...) S.A. wypłaciła poszkodowanemu odszkodowanie w kwocie 500 zł, co znalazło potwierdzenie w zaświadczeniu przelewu z dnia 3 stycznia 2025 r. W konsekwencji powyższego roszczenie wobec pozwanego o naprawienie szkody przeszło na stronę powodową z mocy ustawy w dniu wypłaty odszkodowania. Wysokość wypłaconego świadczenia, odpowiadająca kosztom naprawienia szkody ustalonym w toku postępowania likwidacyjnego, nie była kwestionowana przez pozwanego. Wobec powyższego roszczenie główne powoda w kwocie 500 zł należało uznać za zasadne co do zasady i co do wysokości.

W zakresie rozstrzygnięcia o odsetkach ustawowych za opóźnienie, Sąd uwzględnił roszczenie w tym zakresie w części, zasądzając odsetki liczone od dnia 4 maja 2026 r., natomiast dalej idące powództwo oddalił.

W niniejszej sprawie strona powodowa przed wniesieniem pozwu wystosowała do pozwanego wezwanie przedsądowe do zapłaty 3 września 2025 r. Wezwanie to zostało skierowane na adres pozwanego dotychczas znany stronie powodowej, tj. na adres lokalu, w którym prowadzone były prace remontowe powodujące szkodę. Przesyłka nie została jednak doręczona pozwanemu i uległa zwrotowi do nadawcy 25 września 2025 r. z adnotacją o niedoręczeniu. Z ustalonego stanu faktycznego wynika ponadto, że pozwany od lipca 2024 r. zamieszkuje w Z. (...), a od 6 września 2024 r. jest zameldowany na pobyt stały pod tym adresem, a zatem wezwanie przedsądowe zostało skierowane na adres, pod którym pozwany nie zamieszkiwał już od ponad roku. Pozwany podał ponadto, że poszkodowany znał jego adres, a zatem strona powodowa nie podjęła starań aby ustalić prawidłowy adres pozwanego.

W ocenie Sądu wezwanie pozwanego do zapłaty było nieskuteczne i nie wywołało skutku prawnego z art. 455 k.c. w postaci spowodowania wymagalności roszczenia. Pozwany w konsekwencji nie miał możliwości dobrowolnego spełnienia świadczenia przed wytoczeniem powództwa, gdyż nie uzyskał wiedzy o jego istnieniu. Skoro wezwanie przedsądowe nie zostało doręczone, pozwany nie pozostawał w zwłoce w rozumieniu art. 481 § 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c. w okresie od dnia wytoczenia powództwa do dnia doręczenia mu nakazu zapłaty. Pozwany dowiedział się o istnieniu roszczenia dopiero 4 maja 2026 r. z chwilą doręczenia mu nakazu zapłaty wydanego 20 kwietnia 2026 r. przez Referendarza Sądowego w Sądzie Rejonowym w Kłodzku. Zapoznawszy się z treścią żądania pozwu w sprzeciwie od tego nakazu złożył oświadczenie o uznaniu roszczenie głównego w pełnym zakresie. Skoro pozwany dowiedział się o istnieniu zobowiązania 4 maja 2026r. to od tej daty pozostawał w opóźnieniu ze spełnieniem świadczenia. Wobec powyższego roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od dnia 9 października 2025 r. do 4 maja 2026r. było bezzasadne i jako takie podlegało oddaleniu.

Przechodząc do rozstrzygnięcia o kosztach procesu, Sąd uznał, że pozwany nie dał powodu do wytoczenia sprawy w rozumieniu art. 101 k.p.c., w związku z czym nie obciążył go kosztami procesu. Zgodnie z dyspozycją art. 101 k.p.c., jeżeli pozwany uznał za zasadne powództwo w całości lub w części, nie będzie obciążony kosztami procesu w tej części, w jakiej powództwo uznał, o ile nie dał powodu do wytoczenia sprawy. Z treści powołanego przepisu wynika, że sama okoliczność uznania powództwa przez pozwanego nie rodzi automatycznego skutku w postaci obciążenia go kosztami procesu. Decydującą okolicznością jest ocena, czy postawa pozwanego przed wytoczeniem powództwa czyniła koniecznym dochodzenie roszczenia na drodze postępowania sądowego. W orzecznictwie wskazuje się, że pojęcie „dania powodu do wytoczenia sprawy" nie może być utożsamiane wyłącznie z faktem niezaspokojenia roszczenia przez dłużnika. Ocenie podlega całość zachowania dłużnika, w tym przede wszystkim to, czy miał on możliwość dobrowolnego spełnienia świadczenia przed wytoczeniem powództwa oraz czy wierzyciel podjął należytą próbę przedsądowego załatwienia sprawy. Dokonując oceny ustalonego stanu faktycznego, Sąd doszedł do przekonania, że pozwany nie miał wiedzy o tym, że poszkodowany zgłosił roszczenie do swojego ubezpieczyciela. Pozwany udostępnił poszkodowanemu dane swojej polisy ubezpieczeniowej i zakładał, że odszkodowanie zostanie wypłacone w ramach jego umowy ubezpieczenia OC. Pozwany nie otrzymał wezwania do zapłaty, a co za tym idzie do dnia doręczenia mu nakazu zapłaty nie wiedział, że strona powodowa kieruje wobec niego jakiekolwiek roszczenia. Stąd zdaniem Sądu pozwany nie dał powodu do wytoczenia przeciwko niemu powództwa, a w konsekwencji zaistniały podstawy do zastosowania art. 101 k.p.c.

Na podstawie art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c Sąd nadał wyrokowi w pkt I rygor natychmiastowej. Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu, rygor natychmiastowej wykonalności nadaje się wyrokowi, w którym sąd uwzględnił powództwo w całości lub w części, jeżeli pozwany uznał powództwo w całości lub w tej części. W niniejszej sprawie pozwany uznał roszczenie główne w pełnym zakresie, co eliminuje ryzyko niesłusznego zaspokojenia wierzyciela w drodze egzekucji. Wobec powyższego nadanie wyrokowi w pkt I rygoru natychmiastowej wykonalności było zasadne i zmierzające do realnej ochrony interesu strony powodowej w zakresie uwzględnionego roszczenia.