Spółka nie płaciła za lokal użytkowy. Sąd zasądził zaliczki na rzecz wspólnoty

Stan faktyczny

(...) sp. z o.o. w G. od 14 lipca 2020 r. jest właścicielem lokalu użytkowego (składającego się z kilku pomieszczeń o zróżnicowanej funkcji) w budynku wielolokalowym przy ul. (...) oraz (...) i (...) w G. – o łącznej powierzchni 12.446,50 m

(

2).

Okoliczności bezsporne

Zgromadzenie właścicieli w/w nieruchomości uchwaliło plan gospodarczy na rok 2017 r. Treść tego planu na kolejne lata, w tym rok 2020 r. nie ulegała zmianom. Obciążające pozwaną koszty zarządu nieruchomością wspólną w roku 2020 r. wynosiły po 8.961,49 zł miesięcznie oraz 6.223,25 zł tytułem składem na fundusz remontowy (miesięcznie).

Dowód: plan gospodarczy, k. 324

Pozwany nie uiszczał składek miesięcznych na fundusz remontowy od lipca 2020 r. do grudnia 2020 r. oraz kosztów zarządu nieruchomością wspólną w listopadzie i grudniu 2020 r.

Okoliczności bezsporne

Ocena dowodów

Plan gospodarczy uchwalony na rok 2017 r. i obowiązujący bez zmian w kolejnych latach stanowił wystarczającą podstawę do weryfikacji poprawności naliczeń roszczeń objętych pozwem, które dotyczyły wyłącznie objętych tym planem składników – naliczanych powierzchni lokali. Z tych przyczyn zarzut pozwanego w tym zakresie należy uznać za chybiony.

Kwalifikacja prawna

Zarzut potrącenia jest niezasadny w świetle art. 203

1 k.p.c. Jego źródłem jest czyn niedozwolony (delikt z art. 415 k.c.), roszczenie to jest sporne i nie wynika z tego samego stosunku prawnego co wierzytelność dochodzona przez powoda (własność – prawo rzeczowe). Delikty zawsze mają byt samodzielny (odrębny), ich popełnienie nie wynika z innych stosunków prawnych, w szczególności umów zobowiązaniowych lub praw rzeczowych, co zresztą jest istotą pojęcia deliktu, tj. czynu stanowiącego naruszenie obowiązującego porządku prawnego. Ponieważ z reguły dowodzenie spornych czynów niedozwolonych jest skomplikowane dowodowo, słusznym jest wyłączenie możliwości skutecznego podnoszenia w procesie cywilnym zarzutów potrącenia opartych na deliktach, gdyż powodowałoby to w istocie wprowadzenie do istniejącego procesu kolejnego, bardziej skomplikowanego i długotrwałego. Poszkodowany może bez przeszkód dowodzić deliktu na drodze sądowej inicjując samodzielnie odrębny proces.

Roszczenie pozwu jest w pełni uzasadnione w świetle art. 13-15 ustawy o własności lokali. Powód dochodził składek na fundusz remontowy za okres od lipca do grudnia 2020 r. (tj. za 6 miesięcy, dzieląc łącznie należność na dwa kwartały: po 18.669,75 zł) oraz kosztów zarządu nieruchomością wspólną za listopad i grudzień 2020 r. (po 8.961,49 zł). Przedmiotem roszczenia są wyłącznie zaliczki na poczet zarządu nieruchomością wspólną i składki na fundusz remontowy – w całości wykazane planem gospodarczym obowiązującym na rok 2020 r. w ujęciu zależnym od powierzchni lokali. Do wyliczenia tych należności nie potrzeba więc żadnych innych dowodów. Pozwany nie udowodnił, że za wymienione okresy cokolwiek zapłacił.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na mocy art. 13-15 ustawy o własności lokali w zw. z art. 481 § 1 i § 2 k.c.

Koszty

Pozwany jako przegrywający jest obowiązany zwrócić powodowi koszty na podstawie art. 98 k.p.c., na które składa się: opłata sądowa od pozwu (2764 zł), od apelacji (2764 zł), opłaty w stawek minimalnej: za czynności adwokackie za pierwsze rozpoznania sprawy przed sądem I instancji (5.400 zł, § 2 pkt 6 rozp. MS z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ze zm.), za drugie rozpoznanie sprawy przed sądem I instancji (5.400 zł), za postępowanie apelacyjne (50% z 5.400 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).

Należy wyjaśnić, że nie istnieje zwolnienie z opłat adwokackich za postępowania pierwszoinstancyjne prowadzone po uchyleniu wyroku do ponownego rozpoznania ani przepis określający jednolitą (pojedynczą) stawkę za postępowania przed sądem I instancji niezależnie od ilości prowadzonych przed tym sądem postępowań.