Sąd oddalił pozew małżeństwa o 1250 zł, nie uwierzył w pożyczkę dla ojca

Pozwem z dnia 17 stycznia 2023 r. powodowie J. Ł. i W. Ł. wnieśli o zasądzenie od pozwanego V. Ł.

kwoty 1.250 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia doręczenia skutecznie pisma o tytule „przedsądowe wezwanie do zapłaty” za pośrednictwem operatora pocztowego z dnia 23 sierpni 2017 r. do dnia zapłaty oraz poniesionymi wydatkami m.in. kosztami korespondencji w kwocie 5,70 zł, kosztami ewentualnego doręczenia komorniczego, opłatą od pozwu. Nadto wnieśli o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu powodowie wskazali, że kwota zadana w pozwie stanowi zwrot wpłaconej na rzecz pozwanego V. D. (1) kwoty 1.250 zł w dniu 16 grudnia 2013 r. przelewem na rachunek bankowy pozwanego w Banku (...). Pozwany prosił powodów o pomoc finansową, albowiem brakowało mu środków na zakup łódki. Powyższa kwota została pożyczona na podstawie umowy ustnej pożyczki. Kwota została przeznaczona na zakup łodzi wiosłowej o wymiarach 7,2 m na 1,3 m koloru zielonego. Łódka po zakupie została zarejestrowana na pozwanego V. D. (1). Sytuacja rodzinna stron uległa pogorszeniu wobec zachowania pozwanego, powodowie zmuszeni byli wysłać przedsądowe wezwanie do zapłaty doręczone skutecznie listem poleconym w dniu 23 sierpnia 2017 r., dając możliwość ugodowego załatwienia sprawy. Na wezwanie do zapłaty pozwany nigdy nie odpowiadał, nie dążył do uregulowania sytuacji formalnie. Pozwany przewłaszczył kwotę 1.250 zł. Powodowie długo oczekiwali na reakcję pozwanego, nie chcąc wszczynać sporu sądowego, czekali, licząc na rozmowy i dojście do porozumienia, także za pośrednictwem innych członków rodziny celem określenia terminu zwrotu. Pozwany nie zajął jakiegokolwiek stanowiska.

W piśmie z dnia 20 stycznia 2023 r. powodowie podtrzymali w pełni swoje stanowisko.

Pismem z dnia 11 kwietnia 2023 r. powodowie sprecyzowali żądanie pozwu, wnosząc o zapłatę na rzecz każdego z pozwanych po ½ części roszczenia w kwocie po 625 zł wraz z odsetkami i wszelkimi kosztami. Datę wymagalności powodowie określili na dzień 31 sierpnia 2017 r.

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości, podnosząc zarzut przedawnienia roszczenia w zakresie należności głównej i odsetek, nadto z ostrożności procesowej zarzut spełnienia świadczenia. Wniósł także o obciążenie powodów kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego na rzecz pozwanego według norm przepisanych z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienie się orzeczenia do dnia zapłaty. Pozwany z ostrożności procesowej wniósł o wezwanie do udziału w sprawie N. D., albowiem środki, które wpłynęły na konto stanowiły majątek wspólny byłych małżonków i na obojgu małżonkach ciąży obowiązek ich spłaty, a nadto N. D. posiadała do tego rachunku bankowego pełnomocnictwo bankowe.

Pozwany z ostrożności procesowej podniósł zarzut braku legitymacji procesowej W. Ł., braku zasadności domagania się zwrotu po ½ części na rzecz każdego z powodów w sytuacji gdy strony są małżonkami i nie przedstawiły umowy o rozdzielności majątkowej, obowiązującej w czasie dokonania przelewu oraz spełnienia świadczenia poprzez zapłatę w dniach 11 lutego 2014 r. i 10 marca 2014 r. w kwotach po 640 zł, łącznie 1.280 zł, na rachunek bankowy J. Ł..

Pozwany zaprzeczył, aby zawierał z małżonkami J. Ł. i W. Ł. ustną umowę pożyczki, bądź aby taką umowę zawierał z córką J. Ł., aby kiedykolwiek prosił córkę o pomoc finansową na zakup łódki oraz temu by miał jakiekolwiek zobowiązania w stosunku do powodów.

W uzasadnieniu pozwany wskazał, że pracuje jako marynarz kontraktowy i nie zaprzecza aby na jego konto wpłynęły środki z rachunku córki J. Ł.. Zaprzeczył jednak aby kiedykolwiek zawierał umowę pożyczki z powodami. Pozwany podniósł, że przelew zatytułowano „przelew za łódkę”, w związku z powyższym trudno przyjąć, ze strony zawarły umowę pożyczki, gdyby tak było w ocenie pozwanego nie było żadnych przeszkód aby w tytule przelewu wpisać, że to wpłata z tytułu pożyczki. Nadto pozwany podniósł, że strony nie zawarły umowy w formie pisemnej. Wedle pamięci pozwanego to jego żona dokonała zakupu łódki, także ona odprowadziła podatek od tej czynności cywilno- prawnej. Pozwany podkreślił, że z córką nie łączyły go żadne relacje ekonomiczne, nie zawierał z nią żadnych umów, ani nie przelewał jej żadnych środków na spłaty kredytów. Z konta pozwanego takie wypłaty zostały dokonane, jako zlecenie stałe „spłata kredytu” więc pozwany traktuje je jako oddanie środków, które wpłynęły na jego konto. Pozwany podniósł, że nigdy nie doszło do wypowiedzenia umowy pożyczki, a zatem terminem od którego należy liczyć obowiązek zwrotu jest 6 tygodni od daty rzekomego zawarcia umowy. Trudno nadto uznać, że wezwanie do zapłaty powoduje przerwanie biegu przedawnienia, gdy nie nastąpiło po nim ani zawezwanie do próby ugodowej ani postępowanie mediacyjne. Pozwany wskazał, że z danych rachunku bankowego nie wynika, aby należał on do obojga małżonków.

W piśmie z dnia 31 sierpnia 2023 r. powodowie podtrzymali swoje stanowisko, nadto wnieśli o nieuwzględnienie zarzutów podniesionych przez pozwanego oraz o nieobciążanie powodów kosztami procesu z uwagi na zasadność pozwu o zapłatę. Powodowie podnieśli, że stroną postępowania o rejestrację łodzi był tylko i wyłącznie V. D. (1). Powodowie podali nadto, że kwoty po 640 zł były spłatą pożyczki udzielonej przez powodów na rzecz małżonków V. i N. D. na zakup samochodu marki X. (...). We wcześniejszych postępowaniach (II C 306/16, I C 104/16, II K 806/18) pozwany nie twierdził, że którakolwiek z tych spłat dotyczyła zwrotu środków za łódkę, kwestionował fakt udzielenia pożyczki na zakup samochodu, nadto kreował narrację o kradzieży tych pieniędzy przez N. D..

Stanowiska stron pozostały niezmienne do czasu zakończenia postępowania.

S ąd ustalił następujący stan faktyczny:

W połowie listopada 2013 r. powodowie J. D., W. D. oraz V. D. (2) przebywali na wycieczce w E.. Podczas tego wyjazdu powódka przeprowadziła rozmowę telefoniczną z ojcem.

15 listopada 2013 r. sprzedający O. K. oraz kupujący V. D. (1) zawarli umowę sprzedaży łodzi rybackiej o wymiarach 7,20 x 1,35 m, rok produkcji 2011. W treści umowy sprzedaży pokwitował odbiór kwoty 2.500 zł (pkt. 4 umowy).

24 grudnia 2013 r. wydane zostało zaświadczenie o rejestracji sprzętu pływającego wykorzystywanego do połowu ryb, z zaświadczenia wynika, iż właścicielem łodzi wiosłowej o wymiarach 7,20 x 1,30 m jest V. D. (1). Sprzęt wpisano do rejestru oraz nadano mu numer rejestracyjny (...).

(dow ód: umowa sprzedaży z 15.11.2013 r. - k. 184; zaświadczenie – k. 20; częściowo zeznania świadka V. D. (2) – k. 146-146v – 00:04:04- 00:14:19; częściowo zeznania powódki J. Ł. – k. 146v – 147 – 00:15:18 – 00:39:52; częściowo zeznania powoda W. Ł. – k. 147 – 147v – 00:39:52 – 01:05:49)

16 grudnia 2013 r. J. Ł. dokonała przelewu kwoty 1.250 zł ze wspólnego konta J. Ł. oraz W. Ł. na konto jej ojca V. D. (1), w tytule wskazano „(...)”

(dow ód: potwierdzenie wykonania operacji - k. 11; zaświadczenie o prowadzeniu rachunku - k. 129)

Dnia 3 stycznia 2014 r. złożono deklarację w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych, w której wskazano czynność – zakup łodzi rybackiej. Podatek od czynności cywilnoprawnej został uiszczony, z uwagi na utratę danych przez Urząd Skarbowy w S. nie jest możliwe ustalenie osoby wpłacającej podatek.

N. D., jako pełnomocnik do rachunku pozwanego V. D. (1) w Banku (...) złożyła dyspozycję stałego zlecenia na kwotę 640 zł na rachunek powodów. N. D. posiadała pełnomocnictwo do rachunku pozwanego od 21 lutego 2007 r. do 26 sierpnia 2015 r.

W dniach 28 października 2013 r., 27 listopada 2013 r., 2 stycznia 2014 r., 10 lutego 2014 r., 10 marca 2014 r., 2 kwietnia 2014 r., 15 maja 2014 r., 16 czerwca 2014 r., 15 lipca 2014 r., 18 sierpnia 2014 r., 15 września 2014 r., 15 października 2014 r., 17 listopada 2014 r., 15 grudnia 2014 r., 20 stycznia 2015 r., 20 lutego 2015 r., 20 marca 2015 r., 20 kwietnia 2015 r., 1 czerwca 2015 r., 30 czerwca 2015 r., dokonano przelewów na kwotę 640 zł z konta pozwanego V. D. (1) na konto J. Ł..

(dow ód: odpowiedź na reklamację -k. 56; zestawienie transakcji -k. 57-57v , 58-58v; 107-126)

18 sierpnia 2017 r. powodowie sporządzili pismo – przedsądowe wezwanie do zapłaty, w którym pozwanego wezwano do zapłaty kwoty 1.250 zł w terminie 7 dni licząc od dnia otrzymania pisma na wskazany w piśmie rachunek bankowy.

Pismo nadano w placówce pocztowej 21 sierpnia 2017 r. Pismo zostało doręczone 23 sierpnia 2017 r.

(dow ód: pismo z 18.08.2017 r. -k. 12-16; potwierdzenia nadana przesyłki - k. 17; potwierdzenie doręczenia przesyłki - k. 19).

Postanowieniem z dnia 27 lipca 2023 r. Starosta (...) odmówił N. D. wglądu w akta dotyczące rejestracji sprzętu pływającego tj. W. o nr rej. (...), którą Starosta wpisał 24 grudnia 2013 r. do rejestru sprzętu pływającego, wykorzystywanego do połowu ryb, albowiem N. D. nie była stroną postępowania dot. rejestracji łódki.

(dow ód: postanowienie z 27.07.2023 r. - k. 138-139).

Łódź została przywieziona na posesję należącą do V. i N. D., łódź znajduje się na tej nieruchomości do chwili obecnej. Łódź nigdy nie była używana przez strony, uległa znacznemu zniszczeniu. Strony do czasu rozwodu V. i N. D. pozostawały w dobrych stosunkach. Od czasu wszczęcia sprawy rozwodowej - sygn. akt II 306/16 stosunki stron uległy znacznemu pogorszeniu, powodowie w chwili obecnej utrzymują dobre relacje z matką powódki N. D., powodowie zaangażowani są w spory rodziców dotyczące podziału majątku wspólnego, rozliczeń dotyczących tego majątku, w tym udziału w tych rozliczeniach powodów, gdzie powodowie zgłaszali roszczenia z tytułu nakładów na budowę studni. Powodowie podnosili w toku tych postępowań także okoliczność udzielonej pożyczki w kwocie 12.000 zł. na zakup samochodu.

Na chwilę obecną w toku pozostaje postępowanie o podział majątku wspólnego N. D. i V. D. (1) (sygn. akt Sądu Rejonowego w T. I Ns(...)

(dow ód: częściowo zeznania powódki J. Ł. – k. 146v – 147 – 00:15:18 – 00:39:52; częściowo zeznania powoda W. Ł. – k. 147 – 147v – 00:39:52 – 01:05:49; częściowo zeznania świadka N. D. – k. 198-199 – 00:02:36 – 00:40:45; zeznania pozwanego V. D. (1) -k. 147-147a – 01:05:49 – 01:36:28; nadto okoliczność bezsporna)

S ąd zważył co następuje:

Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd wykorzystał zgromadzone w aktach sprawy dokumenty, ich autentyczność nie była kwestionowana przez strony, strony jedynie wyprowadzały z określonych dokumentów różne wnioski. Szczególne znaczenie dla Sądu miały dokumenty dotyczące zakupu łódki, jej rejestracji.

Z dokumentów znajdujących się w aktach spraw o sygnaturach I Ns 189/20, II C 306/16, I C 104/16 Sąd przy ustalaniu stanu fatycznego skorzystał w minimalnym zakresie, albowiem były one nieprzydatne dla poczynienia ustaleń, nie mniej jednak dały Sądowi możliwość oceny stosunków, jakie w chwili obecnej panują między stronami, poznania zarzewia konfliktu stron.

Sąd dokonał ustalenia stanu faktycznego w oparciu o zeznania świadków V. D. (2) oraz N. D. jedynie w części, w jakiej znajdowały one potwierdzenie w dokumentach pochodzących od stron i odpowiednich podmiotów. Sąd z dużą dozą ostrożności ocenił wiarygodność tych zeznań mając na uwadze istnienie konfliktu o bardzo dużym natężeniu między N. D. a V. D. (1), w który czynnie angażują się także dzieci ww. Sąd nie dał wiary świadkom, co do twierdzeń, dotyczących zawarcia między stronami niniejszego postępowania umowy ustnej pożyczki. Wskazać należy, że ewentualne informacje na ten temat świadkowie posiadają jedynie z przekazu uzyskanego od powódki, która rzekomo na ten temat prowadziła rozmowy z ojcem. Żaden ze świadków nie był przy tych rozmowach, świadkowie nie potrafili wskazać konkretnych ustaleń umowy, choćby co do terminu spłaty, sposobu spłaty (jednorazowo, czy w ratach).

Z tych samych przyczyn jedynie częściowo za wiarygodne uznał Sąd zeznania samych powodów, powodowie nie potrafili wskazać, jakie były postanowienia rzekomej umowy pożyczki, jak strony umówiły się co do spłaty, czy w ogóle strona powodowa oczekiwała spłaty, skoro powodowie twierdzili, że ustalenia były takie, że pozwany odda pieniądze, kiedy będzie je miał. Powodowie nie potrafili racjonalnie uzasadnić dlaczego przelew kwoty 1.250 zł nastąpił już po nabyciu łódki, po upłynie około miesiąca od zawarcia umowy, w której wskazano, że kupujący dokonał zapłaty całej ceny w dniu zakupu. Nie potrafili jasno stwierdzić, dlaczego w tytule przelewu nie wpisano, że przelew stanowi wykonanie umowy pożyczki a wpisano „przelew za łódkę”. Dokonując oceny wiarygodności zeznań świadków i stron należy mieć na uwadze konflikt między stronami, fakt że są to bliscy krewni i powinowaci, a nadto że od zawarcia rzekomej umowy w 2013 r. do 2017 r. a więc momentu gdy na sile przybrał konflikt między stronami, powodowie nigdy nie wezwali pozwanego do zwrotu pożyczki. Poza zapewnieniami powodów i narracją świadków, którzy także pozostają w konflikcie z pozwanym fakt zawarcia umowy pożyczki nie znajduje potwierdzenia w żadnych innych dowodach, w postaci dokumentów, czy zeznań osób trzecich. Znamienne jest także to, że w zeznaniach złożonych przez ww. w innych postępowaniach, co do których powód wnosił o przeprowadzeni dowodu z dokumentów, strony nigdy nie mówiły o udzielonej pożyczce w kwocie 1.250 zł na zakup łódki.

Jednocześnie Sąd ustalając stan faktyczny sprawy jedynie w ograniczonym zakresie oparł się na zeznaniach pozwanego, pozwany nie potwierdził zawarcia umowy pożyczki, co znalazło potwierdzenie w przedłożonych dokumentach. Jednocześnie potwierdził, że strony są od kilku lat skonfliktowane.

Przechodząc do oceny prawnej powództwa należy wskazać, iż nie zasługiwało ono na uwzględnienie. Sąd podzielił stanowisko pozwanego co do tego, że powodowie nie wykazali powództwa co do zasady.

Stosowanie do treści art. 720 § 2 k.c. umowa pożyczki, której wartość przenosi pięćset złotych, powinna być stwierdzona pismem. Ustawa nie uzależnia zatem ważności umowy pożyczki od zachowania formy pisemnej, forma pisemna jest jednak zastrzeżona ad probationem, niezachowanie formy pisemnej powoduje ograniczenia dowodowe. Stosownie bowiem do treści art. 74 § 1 k.c. zastrzeżenie formy pisemnej bez rygoru nieważności ma ten skutek, że w razie niezachowania zastrzeżonej formy nie jest w sporze dopuszczalny dowód ze świadków albo z przesłuchania stron na fakt dokonania czynności. Przepisu tego nie stosuje się gdy zachowanie formy pisemnej jest zastrzeżone jedynie dla wywołania określonych skutków. Mimo niezachowania formy pisemnej, przewidzianej dla celów dowodowych dowód ze świadków lub przesłuchania stron jest dopuszczalny jeżeli obie strony wyrażą na nie zgodę, jeżeli żąda tego konsument w sporze z przedsiębiorcą albo jeżeli fakt dokonania czynności prawnej będzie uprawdopodobniony za pomocą pisma - § 2.

Początkiem dowodu na piśmie, czyli dokumentem wskazującym, iż czynność została dokonana, może być każdy dokument, którego treść bezpośrednio lub pośrednio wskazuje na fakt dokonania czynności. Nie jest konieczne, aby pismo pochodziło od strony przeciwko, której taki dowód będzie prowadzony, ani też aby podpisane przez jedną ze stron. Może to być dokument prywatny bądź urzędowy, wystarczy list, dowód wpłaty, wycinek prasowy, wydruk (por. wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 21 maja 2015 r., VI ACa 852/14, LEX nr 1808803). Dokument ma stwarzać dopiero podstawy do przypuszczeń, że czynność nastąpiła, a fakt jej podjęcia ma być dopiero udowodniony zeznaniami świadków i stron.

Ponieważ fakt zawarcia umowy pożyczki został uprawdopodobniony pismem – potwierdzenie dokonania przelewu, Sąd dopuścił dowód z zeznań świadków i przesłuchania stron na okoliczność zawarcia umowy pożyczki, choć powyższe nie doprowadziło do wykazania faktu zawarcia umowy.

Stosownie do art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Ciężar dowodu w rozumieniu cytowanego przepisu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów, albowiem po myśli art. 232 k.p.c., strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Reguła ta nie może być pojmowana w ten sposób, że ciąży on zawsze na powodzie, gdyż w zależności od rozstrzyganych w procesie kwestii, ciężar dowodu co do pewnych faktów będzie spoczywał na powodzie, co do innych z kolei na pozwanym (tak SN w wyroku z 3 października 1969 r., II PR 313/69, OSNC 1970, Nr 9, poz. 147). Należy jednak mieć na względzie, iż ciężar dowodu spoczywa na tym, kto twierdzi, a nie na tym, kto zaprzecza określonym faktom. Jest to o tyle zrozumiałe, iż nie sposób obciążać określonej strony ciężarem dowodzenia wystąpienia okoliczności negatywnych (wyrok SN z dnia 18 lutego 2010 r., II CSK 449/09, LEX nr 656464).

W świetle powyższego należy zauważyć, że to na powodach spoczywał ciężar wykazania istnienia zobowiązania pozwanego, a więc zawarcia umowy pożyczki i zobowiązania się pozwanego do zwrotu określonej kwoty tytułem tejże pożyczki. Temu obowiązkowi powodowie nie sprostali. Bez sporu pozostaje fakt dokonania przelewu z konta powodów na konto pozwanego kwoty 1.250 zł 16 grudnia 2013 r. Spór dotyczył jedynie tego co stanowiło podstawę do dokonania takiego przelewu, pozwany zaprzeczał, aby zawarł umowę pożyczki ww. kwoty. Wbrew twierdzeniom powodów pozwany nie musi dostarczać dowodów dla wykazania istnienia roszczenia dochodzonego pozwem, jak również może przyjąć dowolną linię obrony w procesie, przeczyć twierdzeniom strony przeciwnej, to powodowie muszą wykazać istnienie faktów, z których wywodzą skutki prawne, a więc fakt, że do zawarcia umowy doszło. Jak wskazano powyżej z przedłożonych dokumentów nie wynika aby strony zawarły umowę pożyczki, zaś zeznania świadków Sąd uznał w tej części za niewiarygodne.

Wymaga podkreślenia, że pozwany dokonał zakupu łódki 15 listopada 2013 r., z treści umowy wynika, że w dniu zakupu pozwany uiścił na rzecz sprzedającego całą cenę w wysokości 2.500 zł. Powodowie nie podważali autentyczności tego dokumentu oraz jego treści. Przelewu „za łódkę” powódka dokonała 16 grudnia 2013 r., 24 grudnia 2013 r. pozwany dokonał rejestracji łódki. W świetle doświadczenia życiowego i logiki dokonanie przelewu winno nastąpić przed zakupem łódki. Skoro pozwany rzeczywiście nie dysponował odpowiednią kwotą na zakup łódki, to powinien zabiegać o wydanie przedmiotu pożyczki przed zawarciem umowy i dokonaniem zapłaty ceny. Tymczasem przelewu dokonano po upływie miesiąca od zawarcia umowy. Nadto niezrozumiałe jest dla Sądu to, że powódka w tytule przelewu nie wpisała, że przelewu dokonuje w wykonaniu umowy pożyczki. Tytuł przelewu w żaden sposób nie odnosił się do umowy pożyczki, samo stwierdzenie „za łódkę” nijak ma się do celu, w jakim wedle powodów miał nastąpić przelew. Takie sformułowanie może prowadzić do wniosku, że pozwana za coś płaciła, nie sposób wywieźć z tego, że wykonała umowę pożyczki. Nadto, jak wskazano powyżej trudno przyjąć, że strony zawarły umowę pożyczki skoro nie określiły terminu zwrotu pożyczki, sposobu zwrotu tych środków, a nadto przez kilka lat powodowie w żaden sposób nie wzywali pozwanego do zapłaty tej kwoty. Wezwanie nastąpiło dopiero kiedy między stronami zaistniał konflikt. Podkreślenia wymaga także, że sama powódka będąc słuchania w charakterze strony wskazała, że nie wyzwała ojca do spłaty, chciała zwrotu tej kwoty ponieważ ojciec okazał się oszustem, był nieuczciwy. Jednocześnie powódka wskazuje, że zupełnie nie interesowało jej, czy ojciec faktycznie dokonał zakupu łódki, jakie w tym względzie były ustalenia matką powódki, kto i kiedy miał dokonać spłaty tej pożyczki. Wszystko to w światle logiki i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, że nie doszło do zawarcia umowy pożyczki. Jak już podkreślono powyżej do chwili zaistnienia konfliktu powodowie nie wzywali pozwanego do zapłaty, a nadto w toku postepowań toczących się miedzy V. D. (1) i N. D. powodowie występując w roli świadków podnosili, że ponieśli nakłady na studnię, czy udzielili pożyczki na samochód w kwocie 12.000 zł, nigdy nie wskazano, aby pozwany miał w stosunku do powodów inne zobowiązania. Trudno przyjąć, że gdyby tak było powodowie by o tym nie wspomnieli.

Uznając, że do zwarcie umowy pożyczki nie doszło Sąd oddalił powództwo, mając na uwadze powołane powyżej przepisy.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c., mając na uwadze wynik procesu. Ponieważ niniejszy spór przegrali w całości powodowie, Sąd zasądził od nich solidarnie na rzecz strony pozwanej koszty procesu, na które złożyły się koszty zastępstwa procesowego w kwocie 270 zł (ustalone w oparciu o § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie) oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.