Kierowca bez wypłaty za dwutygodniowy kurs do Niemiec i Włoch. Sąd zasądził 4200 zł zamiast 5136 zł

Powód N. N. pozwem z 24 marca 2023 roku domagał się od pozwanego A. L. zapłaty kwoty 5136 zł wraz z ustawowymi odsetkami od 20 września 2020 roku do dnia zapłaty, tytułem wynagrodzenia za pracę. Sąd wydał wyrok zaoczny, od którego Pozwany skutecznie wniósł sprzeciw.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód N. N. świadczył na rzecz pozwanego A. L. pracę jako kierowca. Strony w dniu 28.08.2020 r. podpisały umowę zlecenia. Jak wynika z § 1 umowy została ona zawarta „na przewóz towarów, na trasie wynikającej z otrzymanego zlecenia na wykonanie usługi transportowej”. Zlecenie miało być wykonane w okresie od 31.08.2020 r. do 30.09.2020 r. Określono wynagrodzenie na 17 zł na godzinę bez sprecyzowania ilości godzin (miały wynikać z rachunku przedstawionego przez zleceniobiorcę).

Niezależnie od powyższej umowy strony uzgodniły, że N. N. wykona kurs jako kierowca w transporcie międzynarodowym ciężarówką należącą do pozwanego, w ramach, którego pojedzie do Niemiec i Włoch. Wynagrodzenie razem z dietą ustalili na 300 zł za dzień. W tej kwocie zawierała się już przysługująca kierowcy dieta. N. N. był w trasie przez dwa tygodnie i zdał towar zgodnie z harmonogramem. Wrócił do kraju i odstawił ciężarówkę. A. L. nie wypłacił wynagrodzenia za wykonaną usługę.

Dowód: umowa zlecenia k. 12;

zeznania powoda k. 71;

Za podstawę ustaleń faktycznych Sąd przyjął dokument w postaci umowy zlecenia i dowód z zeznań stron. Sąd dał wiarę powodowi, albowiem jego relacja była zgodna z przedstawioną umową zlecenia, a podane przez niego okoliczności zostały w znacznej części przyznane przez pozwanego. Dokument w postaci umowy zlecenia nie był kwestionowany przez żadną ze stron procesu. Materiał dowodowy sprawy Sąd oceniał według własnego przekonania i w sposób wszechstronny, mając na względzie zasady logiki i ogólne zasady doświadczenia życiowego.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

Roszczenie powoda dotyczyło wynagrodzenia za wykonanie umowy zlecenia. Sąd zważył, że zgodnie z art. 734 k.c. przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie, zaś w braku odmiennej umowy zlecenie obejmuje umocowanie do wykonania czynności w imieniu dającego zlecenie. Z kolei w myśl art. 735 k.c. jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie; jeżeli nie ma obowiązującej taryfy, a nie umówiono się o wysokość wynagrodzenia, należy się wynagrodzenie odpowiadające wykonanej pracy.

Zgodne z regułą art. 6 k.c. ciężar dowodu faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zaś zgodnie z art. 232 k.p.c. Strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Ciężar dowodu co tego jaka była treść umowy i jej wykonania spoczywał na powodzie, a ciężar dowodu odnośnie wypłaty wynagrodzenia spoczywał na pozwany.

Bezspornym w sprawie był fakt, że pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy zlecenia, zgodnie z którą powód zobowiązał się świadczyć na rzecz pozwanego pracę w charakterze kierowcy ciągnika siodłowego i wykonać kurs w transporcie międzynarodowym. Pozwany przyznał, że pozwany wykonał kurs zaprzeczył ażeby nie wypłacił mu wynagrodzenia choć przyznał, że nie wypłacił mu diety ponieważ powód nie stawił się w następnym miesiącu celem wykonania kolejnego transportu.

Fakt zawarcia umowy i jej wykonania przez powoda został zatem udowodniony. Natomiast pozwany nie sprostał ciężarowi dowodowemu - pozwany nie przedstawił żadnych dowodów, z których wynikałoby, że rozliczył się z powodem. Podkreślić należy, że pozwany prowadził działalność gospodarczą w zakresie transportu, a zatem dział jako profesjonalista w rozumieniu art. 355 § 2 k.c. Jako przedsiębiorca był zobowiązany do prowadzenia rzetelnej dokumentacji księgowej, ewidencji wypłat wynagrodzeń, dowodów rozliczeń z osobami wykonującymi usługi, a uchybienia w tym zakresie obciążają go procesowo.

Pozwany nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających wypłatę wynagrodzenia – ani pokwitowania, ani przelewu, ani zapisu księgowego. Tym samym nie wykazał, że spełnił świadczenie, czego wymaga od niego art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania powoda w zakresie w jakim wskazał, że przebywał w trasie przez dwa tygodnie i że zgodnie z umową miał uzyskiwać wynagrodzenie w kwocie 300,00 zł brutto dziennie (w tym dieta) bowiem zeznania te korespondują z zeznaniami pozwanego, który wskazywał na wynagrodzenie w wysokości ok. 3.500 zł za podobny okres wykonywania zlecenia i 15 euro dziennie diety.

Na marginesie odnosząc się do twierdzeń powoda o wysokości diety kierowców na poziomie 55 eu dziennie (pismo k. 119) to wskazać należy, że dopiero w 2022 r. nastąpiła transpozycja do polskiego porządku prawnego art. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1057 z dnia 15 lipca 2020 r. ustanawiającej przepisy szczególne w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego oraz zmieniającej dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania przepisów oraz rozporządzenie (UE) nr 1024/2012, stanowiącej jeden z aktów wchodzących w skład tzw. Pakietu Mobilności. Wcześniej kwestie wynagradzania kierowców wykonujących międzynarodowy transport drogowy na zasadach obowiązujących na terenie państw UE nie były ujednolicone i nie obowiązywały stawki jak dla pracowników delegowanych.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, zmienił wyrok zaoczny i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.200 zł (za 14 dni po 300 zł) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20.11.2020 r. do dnia zapłaty. W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. zasądzając odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia wskazanego przez powoda bowiem nie ma wątpliwości, że po wykonaniu zlecenia roszczenie o wynagrodzenie stało się wymagalne.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 98 k.p.c. utrzymując w mocy pkt. II wyroku z 08.01.2025 r.