Bank nie dostanie odsetek za zwłokę od kredytobiorców po zwrocie kapitału kredytu

Powód w ostatecznie ukształtowanym żądaniu domagał się zasądzenia od pozwanych in solidum kwoty 56.019,41 tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 244.999,99 zł za okres od 7.07.23 r. do 15.07.25 r. (dzień zapłaty kapitału) wraz ze wskazanymi odsetkami za opóźnienie, cofnął pozew w zakresie żądania zasądzenia kwoty 244.999,99zł

Uzasadnił, że domaga się ustawowych odsetek za opóźnienie od kapitału udzielonego pozwanym tytułem kredytu. Roszczenie Banku o zwrot kapitału stało się wymagalne z chwilą doręczenia pozwanym odpisu pozwu, a nie dopiero z dniem prawomocnego stwierdzenia nieważności umowy kredytu, wobec czego odsetki ustawowe za opóźnienie należne są od dnia następnego po doręczeniu pozwu. Wskazał, że zapłata kapitału dokonana w toku postępowania nie niweczy prawa Banku do dochodzenia odsetek za okres wcześniejszego opóźnienia. Powołał się przy tym na wyrok TSUE z 15.06.23 r., C-520/21, z którego wynika dopuszczalność żądania przez bank odsetek za zwłokę w zwrocie wypłaconego kapitału. Podniósł również, że odmowa zasądzenia odsetek prowadziłaby do nieuzasadnionego uprzywilejowania pozwanych i skutkowałaby korzystaniem przez nich z kapitału Banku bez ekwiwalentu, co narusza zasady współżycia społecznego.

Pozwani w odpowiedzi wnieśli o oddalenie powództwa w pozostałym zakresie, tj. co do żądania zapłaty kwoty 56.019,41 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie, oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Wskazali, że roszczenie odsetkowe nie było wymagalne z uwagi na brak wcześniejszego wezwania do zapłaty, a jego dochodzenie narusza cel dyrektywy 93/13 oraz zasadę proporcjonalności.

USTALENIA FAKTYCZNE

W dniu 19.01.2007r. E. L. (1) i E. L. (2) zawarli z (...) S.A. w F. umowę nr (...), na mocy której to umowy bank udzielił im kredytu w kwocie 278.306 zł indeksowanego do CHF. Kredyt spłacono 8.04.2020r.

Wyrokiem z dnia z 6.09.23 sygn. akt I C 365/20 Sąd Okręgowy w Gliwicach przesądził przesłankowo o nieważności umowy oraz zasądził od Banku na rzecz kredytobiorców 179.287,18 zł oraz 78.919,28 CHF z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 6.09.23r. oraz koszty procesu

Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z 18.06.25 r. V ACa 1040/23 zmienił wyrok w zakresie kosztów sądowych oraz oddalił apelację banku w pozostałym zakresie

[kopia wyroku SO w Gliwicach k-122, odpis wyroku SA w Katowicach k-159].

W dniu 14.07.25 r. pozwani zwrócili powodowi całą kwotę udzielonego kredytu 244.999,99 zł

[potwierdzenie transakcji k-124].

Powyższe ustalenia dokonano w oparciu o powołane dokumenty.

ROZWAŻANIA PRAWNE

Żądanie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wcześniej wskazano Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z 6.09.23r. sygn. akt IC 365/20 6.09.23r. zasądził od Banku na rzecz kredytobiorców uiszczone przez nich świadczenie tytułem rat nieważnego kredytu. Bank kwestionował stanowisko kredytobiorców co do nieważności umowy i złożył apelację od wyroku Sądu I instancji. Niezależnie od powyższego w dniu 16.07.2023, jeszcze przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd I instancji, wytoczył niniejsze powództwo o zwrot kapitału. Sprawa C 365/20 została prawomocnie zakończona wyrokiem Sądu Apelacyjnego z 18.06.25 r. V ACa 1040/23. Z tą chwilą roszczenie banku stało się wymagalne.

Działanie banku należy uznać za nielojalne wobec konsumentów, a powództwo za bezzasadne. Żądanie odsetek od konsumentów za okres, w którym bank dysponuje ich środkami i nie dokonuje wzajemnego rozliczenia, jest nadużyciem, niezależnie od braku wymagalności roszczenia. Po rozstrzygnięciu sprawy IC 365/20 przez Sąd II Instancji strony w dniu 15.07.2025r. dokonały wzajemnych rozliczeń. Tym samym działania te należy uznać za niezwłoczne, nie powodujące opóźnienia po stronie pozwanej, co więcej należy traktować jako uznanie roszczenia banku przez pozwanych niezwłocznie gdy stało się wymagalne. Obowiązkiem banku, jako lojalnego kontrahenta, było rozliczenie wzajemnych roszczeń niezwłocznie po prawomocnym zakończeniu sporu IC 365/20, poprzez potrącenie swojej wierzytelności, a nie generowanie kolejnego procesu i kosztów (na wypadek przegrania sporu w sprawie IC 365/20). Bank dysponował całością środków konsumentów uiszczonych tytułem spłaty nieważnego kredytu. Nie więc można przyjąć, że konsumenci pozostawali w opóźnianiu ze zwrotem kapitału Bank posiadał całość środków w tym część mu należną. Powinien je rozliczyć bez generowania kolejnych postępowań. Tym samym żądanie z niezasadne.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd w pkt 1 oddalił powództwo, w pkt 2 umorzył postępowanie co do kwoty 244.999,99zł, w pkt 3 na zasadzie art. 98 kpc zasądził od powoda na rzecz pozwanych kwotę 10.800zł kosztów procesu.

SSO Wojciech Hajduk