Wynajmujący auto zastępcze dostanie od ubezpieczyciela 1180 zł, resztę żądania sąd oddalił

W dniu 5 maja 2025r. powód (...) Sp. z o.o. z/s w T. skierował do tut. Sądu w stosunku do pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z/s w I. żądanie zasądzenia kwoty 7.776,06zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 24 września 2023r. do dnia zapłaty, a ponadto żądanie zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powód podniósł, iż w wyniku zdarzenia drogowego z dnia 7 sierpnia 2023r. uległ uszkodzeniu pojazd m – ki K. (...) o nr rej. (...) należący do poszkodowanego A. F., a przyznana poszkodowanemu przez pozwane Towarzystwo Ubezpieczeń w wyniku przeprowadzonego postępowania szkodowego w ramach odpowiedzialności gwarancyjnej Ubezpieczyciela sprawcy szkody z tytułu odpowiedzialności cywilnej kwota z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego w łącznej wysokości 5.535,00zł i tak, za okres 18 dni przy stawce 250,00zł netto (307,50zł brutto) za 1 dzień nie rekompensuje rzeczywiście poniesionych wydatków. Ponadto strona pozwana odmówiła zwrotu kosztów związanych z podstawieniem i odbiorem pojazdu zastępczego.

Powód wskazał, iż na dochodzoną wierzytelność składa się kwota 5.313,60zł z tytułu zwrotu dalszych wydatków za najem pojazdu zastępczego, a także kwoty 1.337,60zł i 1.084,86zł z tytułu niepokrytych kosztów odpowiednio podstawienia i odbioru uprawnionemu pojazdu zastępczego.

Wierzytelność z tytułu zwrotu wydatków na najem pojazdu zastępczego i zwrotu dalszych kosztów była przedmiotem cesji.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 13 maja 2025r. w sprawie o sygn. akt I Nc (...)

(...) uwzględniono w całości roszczenia powództwa i rozstrzygnięto o kosztach postępowania.

Pozwany Towarzystwo (...) S.A. z/s w I. wniósł sprzeciw od opisanego wyżej orzeczenia.

Pozwany zaskarżył nakaz zapłaty w całości i wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu tego pisma procesowego pozwany wskazał, iż niezasadne jest w części żądanie powództwa, tj. ponad przyznaną kwotę roszczenie powoda, co do zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego w zakresie kosztów dobowych najmu, a ponadto co do zwrotu dalszych wydatków z tytułu podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego.

W odpowiedzi na sprzeciw powód podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko procesowe w sprawie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny.

Powód prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) Sp. z o.o. z/s w T..

Przedmiotem działalności tego przedsiębiorstwa jest m.in. wynajem samochodów osobowych po zdarzeniach komunikacyjnych.

Poszkodowany A. F. jest właścicielem samochodu osobowego m – ki K. (...) o nr rej. (...).

W dniu 7 sierpnia 2023r. doszło do zdarzenia drogowego na skutek, którego nastąpiło uszkodzenie w/w pojazdu.

Stan niebezpieczeństwa w ruchu wytworzył kierujący innym pojazdem.

Po zdarzeniu pojazd m – ki K. (...) o nr rej. (...) nie był zdatny do dalszej jazdy.

(

okoliczności bezsporne, dokumenty akt szkodowych – płyta Cd. k. 52, zeznania świadka A. F. k. 99-99v 00:03:03-00:23:14)

W związku ze zdarzeniem i uszkodzeniem pojazdu m – ki K. (...) o nr rej. (...) poszkodowany A. F. zawarł w dniu 8 sierpnia 2023r. z powodem (...) Sp. z o.o. z/s w T. umowę najmu pojazdu zastępczego m – ki K. (...) o nr rej. (...).

Poszkodowany A. F. oświadczył, że w dacie powstania szkody, poza opisanym wyżej pojazdem nie dysponował dla własnych potrzeb osobistych, rodzinnych i zawodowych żadnym autem, którym mogłaby się posługiwać w ramach zabezpieczenia bieżących oraz koniecznych i celowych potrzeb.

Koszt dzienny najmu pojazdu zastępczego u powoda ustalono na kwotę 490,00zł netto (602,70zł brutto).

Poszkodowany A. F. korzystał z pojazdu zastępczego przez okres 18 dni.

Koszt najmu pojazdu zastępczego został określony przez wynajmującego na łączną kwotę 8.820,00zł netto, tj. kwotę 10.848,60zł brutto (18 dni x 490,00zł netto (602,70zł brutto/1dzień). Ponadto umowa przewidywała odpłatność za podstawienie i odbiór pojazdu zastępczego do i z miejsca zamieszkania poszkodowanego. Wydatki z tego tytułu wyniosły kwotę 1.120,00zł netto/1.377,60zł brutto za podstawienie pojazdu zastępczego i kwotę 882,00zł netto/1.084,86zł brutto za odbiór pojazdu zastępczego.

Łącznie opisane wyżej koszty wyniosły 10.822,00zł netto – 13.311,06zł brutto.

(

umowa najmu pojazdu zastępczego k. 14, regulamin pojazdu zastępczego k. 15-16, oświadczenie poszkodowanego k. 17, 19, 21, faktura VAT k. 18, 20, 22, zlecenie podstawienia i odbioru pojazdu k. 25, 26, dokumenty akt szkodowych – płyta Cd. k. 52, zeznania świadka A. F. k. 99-99v 00:03:03-00:23:14)

Sprawca szkody posiadał zawartą z pozwanym Towarzystwem (...) S.A. z/s w I. umowę odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w związku z ruchem tych pojazdów.

Powód dokonał zgłoszenia zaistnienia zdarzenia drogowego i powstania szkody w pojeździe w celu przeprowadzenia postępowania szkodowego w ramach odpowiedzialności gwarancyjnej z tytułu odpowiedzialności cywilnej.

Postępowanie szkodowe zostało zarejestrowane pod nr (...)-(...).

Mając na względzie czas likwidacji szkody w pojeździe niezbędny i zasadny okres najmu pojazdu zastępczego pozwany określił na 18 dni, ustalając dobową stawkę najmu na kwotę 250,00zł netto/307,50zł brutto (

w dniu 11 sierpnia 2023r. pozwany skierował do powoda ofertę zorganizowania pojazdu zastępczego oraz podał, iż w przypadku nie skorzystania z niej dokona refundacji kosztów najmu pojazdu zastępczego w maksymalnej kwocie 250,00zł netto/307,50 brutto za 1 dobę najmu), co stanowi kwotę 5.535,00zł brutto, a ponadto nie uwzględnił kosztów podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego.

Decyzją z dnia 5 października 2023r. pozwany przyznał powodowi kwotę odszkodowania za najem pojazdu zastępczego w wysokości 5.535,00zł brutto, odmawiając pokrycia dalszych należności, w tym wydatków poniesionych z tytułu podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego.

Z dokumentów akt postępowania szkodowego wynika, iż do zdarzenia drogowego na skutek, którego uległ uszkodzeniu pojazd m – ki K. (...) o nr rej. (...) doszło w dniu 7 sierpnia 2023r. W dniu 8 sierpnia 2023r. nastąpiło zgłoszenie szkody a poszkodowany rozpoczął najem pojazdu zastępczego. W dniu 16 sierpnia 2023r. Towarzystwo Ubezpieczeń dokonało pierwszych oględzin uszkodzonego pojazdu, a w dniu 24 sierpnia 2023r. kolejnych. W dniu 25 sierpnia 2023r. nastąpiło zakończenie najmu pojazdu zastępczego. Rzeczywisty okres najmu pojazdu zastępczego obejmował 18 dni.

Zasadny okres najmu pojazdu zastępczego, liczony od dnia powstania szkody i rozpoczęcia korzystania przez poszkodowanego z pojazdu zastępczego (tj. od 8 sierpnia 2023r.) do dnia zakończenia jego użytkowania (tj. do 25 sierpnia 2023r.), obejmuje 18 dni.

Pojazd m – ki K. (...) o nr rej. (...) należy do segmentu samochodów klasy (...), wynajęty przez poszkodowanego od powoda pojazd m – ki K. (...) o nr rej. (...) zaliczany jest do pojazdów segmentu (...), dlatego według parametrów dla segmentu (...) parametrów należało ustalić koszt dobowy najmu.

Za niezasadne i nieudowodnione co do zasady i wysokości należało uznać wydatki z tytuły podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego albowiem podmioty zajmujące się najmem pojazdów zastępczych, przy szkodach komunikacyjnych realizowanych z ubezpieczenia OC sprawcy szkody, nie pobierają opłat za podstawienia i odbiór pojazdu zastępczego w przypadku, kiedy dostarczenie i odbiór odbywa się na terenie miasta, gdzie mają swoją siedzibę takie przedsiębiorstwo lub gdy dystans operacji nie przekracza 30 km.

(

inf. (...) k. 12, inf. o prowadzeniu szkody k. 23, pełnomocnictwo k. 24, decyzja k. 27-28, potwierdzenie rejestracji szkody k. 41-42, zasady rozliczania kosztów wynajmu pojazdu zastępczego k. 43, dokumenty akt szkodowych k. 45-56, oferty najmu pojazdu k. 48-51, dokumenty akt szkodowych – płyta Cd. k. 52, warunki wypożyczalni k. 68-87, zeznania świadka A. F. k. 99-99v 00:03:03-00:23:14, opinia biegłego k. 114-138, 167-171, cennik usług pomocy drogowej k. 156-157)

Wierzytelność z tytułu roszczeń pieniężnych zwrotu dalszych kosztów najmu pojazdu zastępczego oraz w zakresie pokrycia dalszych wydatków, w tym z tytułu podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego jako skutków zdarzenia szkodowego w ramach odpowiedzialności gwarancyjnej z tytułu umowy odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w związku z ruchem tych pojazdów była przedmiotem cesji pomiędzy poszkodowanym A. F. a powodem (...) Sp. z o.o. z/s w T..

(

umowa przelewu wierzytelności k. 13, dokumenty akt szkodowych – płyta Cd. k. 52, zeznania świadka A. F. k. 99-99v 00:03:03-00:23:14)

Sąd uznał za przydatną do ustalenia stanu faktycznego opinię sporządzoną przez biegłego z zakresu rekonstrukcji zdarzeń drogowych i wyceny wartości pojazdów albowiem jest ona pełna, jasna, zrozumiała, wyczerpująca i kompleksowa oraz wewnętrznie spójna. Biegły w opinii udzielił odpowiedzi na wszystkie postawione w tezie dowodowej pytania, sformułowania zawarte w treści opinii pozwalają na zrozumienie wyrażonych w nich ocen i poglądów oraz sposobu dochodzenia do nich, a ponadto biegły przedstawił metodę badawczą i materiał badawczy, na którym się oparł. Wnioski końcowe opinii są zwięzłe i precyzyjne, a ponadto wnioski opinii są logiczne i znajdują oparcie w przeprowadzonych przez biegłego badaniach i nie budzą zastrzeżeń, co do ich trafności w porównaniu z podanym w opinii materiałem badawczym.

Ponadto biegły w sposób fachowy i rzeczowy ustosunkował się do wszystkich zarzutów stron skierowanych w stosunku do opinii wypowiadając się szczegółowo w obszarze każdego zastrzeżenia odwołując się przy tym do dokumentarnego materiału dowodowego oraz reguł postępowania przy sporządzaniu takiego typu operatów.

Za wiarygodne należało uznać zaliczone w poczet materiału dowodowego dokumenty zgromadzone w postępowaniu albowiem zostały one sporządzone przez uprawnione organy w ramach przysługujących im kompetencji, w sposób rzetelny i fachowy. Ich prawdziwość i autentyczność nie wzbudziła w ocenie Sądu wątpliwości.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje.

Powództwo podlegało uwzględnieniu w części.

Na podstawie art. 436 § 1 kc odpowiedzialność przewidzianą w art. 435 kc ponosi

samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody.

Zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 3 i n. ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2025.367 – t.j.) z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia, natomiast na podstawie art. 36 ust. 1 zd. 1 cyt. ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej.

Cytowany przepis jest wyrazem tendencji ustawodawcy, aby umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej stwarzała możliwie szeroki zakres ochrony ubezpieczeniowej zarówno ubezpieczonemu sprawcy szkody przed konsekwencjami osobistego ponoszenia odpowiedzialności cywilnej, jak i poszkodowanemu, przez zapewnienie mu pełnej kompensaty ze strony ubezpieczyciela szkody wyrządzonej przez ponoszącego odpowiedzialność cywilną sprawcę. W konsekwencji odpowiedzialność ubezpieczyciela determinowana jest odpowiedzialnością sprawcy wypadku – por. wyrok s. apel. w Poznaniu z dnia 4 lutego 2015r. w sprawie o sygn. akt I ACa 1093/14, opubl. LEX nr 1681964, wyrok s. apel. w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2014r. w sprawie o sygn. akt V ACa 673/14, opubl. LEX nr 1651861.

Świadczenie pieniężne, które wypłaca ubezpieczyciel w ramach odpowiedzialności przewidzianej przez cyt. powyżej przepisy, jest ustalane według reguł rządzących cywilnym prawem odszkodowawczym, a więc o rodzaju i wysokości świadczeń należnych od ubezpieczyciela decydują przepisy kodeksu cywilnego, zwłaszcza art. 361 – 363 kc, z tą jednak istotną różnicą, że w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wyłącznym sposobem naprawienia szkody jest odszkodowanie pieniężne – por. wyrok s.apel. w Łodzi z dnia 24 lipca 2014r. w sprawie o sygn. akt I ACa 134/14, opubl. LEX nr 1498945.

Odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego – por. uchwała SN z dnia 17 listopada 2011r. w sprawie o sygn. akt III CZP 5/11, opubl. Legalis, uchwała SN z dnia 22 listopada 2013r. w sprawie o sygn. akt III CZP 76/13, opubl. Legalis.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w tym zakresie również pogląd prawny zaprezentowany przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie o sygn. akt III CZP 80/11, opubl. OSNC 2012/10/112 oraz w postanowieniu z dnia 20 czerwca 2012r. w sprawie o sygn. akt III CZP 85/11, opubl. OSNC 2013/3/37.

Szkoda majątkowa musi pozostawać w normalnym związku przyczynowym z wypadkiem w rozumieniu art. 361 § 1 kc – por. wyrok s.apel. w Lublinie z dnia 20 maja 2015r. w sprawie o sygn. akt I ACa 968/14, opubl. LEX nr 1770850, wyrok s.apel. w Białymstoku z dnia 8 kwietnia 2015r. w sprawie o sygn. akt I ACa 959/14, opubl. LEX nr 1667508, wyrok s.apel. w Warszawie z dnia 4 listopada 2014r. w sprawie o sygn. akt VI ACa 68/14, opubl. LEX nr 1624064, wyrok s.apel. w Łodzi z dnia 28 października 2014r. w sprawie o sygn. akt I ACa 824/14, opubl. LEX nr 1554766, wyrok s.apel. w Lublinie z dnia 13 lutego 2014r. w sprawie o sygn. akt I ACa 785/13, opubl. LEX nr 1469375.

Możliwość korzystania z samochodu zastępczego o standardzie zbliżonym do uszkodzonego mieści się w zakresie znaczeniowym pojęcia normalnych następstw działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.

Charakter odpowiedzialności ubezpieczyciela uzasadnia bowiem przyjęcie, że obok bezpośrednich skutków zdarzenia, w ramach normalnego związku przyczynowego, mogą znajdować się pośrednie działania odpowiedzialnego, powodujące uszczerbek majątkowy związany ze zdarzeniem powodującym szkodę (stratę), która także powinna być wyrównana.

Szkodą jest niemożność korzystania z uszkodzonego pojazdu przez czas trwania naprawy (por. wyroki SN z dnia 26 listopada 2002r.,

V CKN 1397/00, Legalis, z dnia 2 lipca 2004r.,

II CK 412/03, Legalis, z dnia 8 września 2004r.,

IV CK 672/03, Legalis, z dnia 5 listopada 2004r.,

II CK 494/03, BSN 2005, Nr 3, poz. 11, uchw. SN(7) z dnia 17 listopada 2011r.,

III CZP 5/11, Legalis).

Postulat pełnego odszkodowania przemawia za przyjęciem stanowiska o potrzebie zwrotu przez ubezpieczyciela tzw. wydatków koniecznych potrzebnych na czasowe używanie zastępczego środka komunikacji w związku z niemożliwością korzystania z niego wskutek zniszczenia z tym, że tylko za okres między dniem zniszczenia a dniem, w którym poszkodowany może uzyskać naprawę uszkodzonego pojazdu lub nabyć analogiczny pojazd, nie dłuższy jednak niż za czas do zapłaty odszkodowania. Termin wydatków koniecznych oznacza przy tym wydatek niezbędny dla korzystania z innego pojazdu w takim samym zakresie w jakim poszkodowany korzystałby ze swego środka lokomocji, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Poszkodowany mógłby zatem żądać tylko zwrotu wydatków poniesionych za korzystanie z pojazdu zastępczego pomniejszonych o sumę jaką wydatkowałby na koszty eksploatacji własnego pojazdu.

Poniesione wydatki powinny być niezbędne w danych okolicznościach i odzwierciedlać używanie pojazdu w takim samym zakresie, w jakim korzystałby z niego, gdyby szkoda nie powstała. Niezasadne byłoby jednak wynajęcie samochodu zastępczego tylko dla zasady, bez zamiaru jego wykorzystywania, np. gdy poszkodowany posiada więcej pojazdów mechanicznych, którymi może zaspokajać swe usprawiedliwione potrzeby, lub też nie jest w stanie kierować samochodem, gdyż doznał poważnych obrażeń w wypadku, w którym uszkodzeniu uległ jego pojazd. Zasadność i wysokość wydatków podlegają udowodnieniu przez poszkodowanego.

W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011r. w sprawie o sygn. akt III CZP 5/11, opubl. Legalis (por. też uchwała SN z dnia 25 sierpnia 2017r. III CZP 20/17, opubl. Legalis, uchwała SN z dnia 14 września 2006r. w sprawie o sygn. akt III CZP 65/06, opubl. Legalis) odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego.

Należy więc przyjąć, że wydatki muszą być konieczne – niezbędne do egzystencji poszkodowanego, przy uwzględnieniu obowiązku minimalizacji szkody z art. 354 kc i stosowania środków zaradczych w sposób proporcjonalny.

Przypisanie poszkodowanemu naruszenia obowiązku współpracy z ubezpieczycielem (wynikającego z

art. 354 § 2 kc) jest możliwe jedynie wtedy, gdy świadomie lub przez niedbalstwo skorzystał on z droższych usług, czyli na przykład w sytuacji, kiedy poszkodowany, znając podmiot wynajmujący pojazdy po cenach niższych, wynajął pojazd zastępczy tam, gdzie wynajmowano je drożej. Zarzut uchybienia obowiązkowi z

art. 354 § 2 kc mógłby zatem wchodzić w grę tylko w razie wykazania świadomości i niedbalstwa poszkodowanego przy skorzystaniu z podmiotu stosującego stawki wygórowane (i to rażąco).

Wskazać należy, że pozwany zakład ubezpieczeń przyznał decyzją i wypłacił powodowi w toku postępowania likwidacyjnego koszty najmu pojazdu zastępczego, przyjmując okres najmu pojazdu zastępczego na 18 dni, w dobowej stawce w wysokości 250,00zł netto/307,50zł brutto, tj. łącznie 5.535,00zł brutto.

Pozwane Towarzystwo zakwestionowało w niniejszym procesie stawkę najmu pojazdu zastępczego wynikającą z umowy zawartej przez powoda z poszkodowanym, a ponadto czas trwania najmu.

Odnosząc się do kwestii wysokości stawki najmu pojazdu zastępczego, podkreślić należy, że poszkodowany w związku ze zgłoszeniem szkody otrzymał w dniu 11 sierpnia 2023r. od zakładu ubezpieczeń informację w zakresie możliwości organizacji pojazdu zastępczego przez ubezpieczyciela, jak też o akceptowanych stawkach tego najmu w przypadku zawarcia umowy najmu przez poszkodowanego z pominięciem zakładu ubezpieczeń.

Poszkodowany skorzystał z możliwości zawarcia umowy najmu pojazdu zastępczego z pominięciem oferty zakładu ubezpieczeń sprawcy szkody, nie podejmując żadnych działań w celu sprawdzenia wysokości stawki najmu czy też możliwości udostępnienia mu pojazdu o zbliżonych parametrach przez firmę współpracującą z zakładem ubezpieczeń. Podkreślić należy, że – jak wskazano powyżej – ubezpieczyciel uprzedził również poszkodowanego o możliwości weryfikacji dobowych stawek najmu. Proponowane przez zakład stawki najmu pojazdu zastępczego, były zdecydowanie niższe, niż wynikające z umowy zawartej przez poszkodowanego z powodem.

Wskazać należy, że nie wszystkie wydatki pozostające w związku przyczynowym ze zdarzeniem komunikacyjnym mogą być refundowane, istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (

art. 354 § 2 kc,

art. 362 i

art. 826 § 1 kc). Na dłużniku ciąży w związku z tym obowiązek zwrotu tylko wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika.

W ocenie zatem Sądu, zachowanie powoda, który od dnia 11 sierpnia 2023r. posiadał wiedzę o ofercie pozwanego i pomimo tego nie skorzystał z korzystniejszej ekonomicznie oferty zakładu ubezpieczeń i kontynuował umowę najmu pojazdu zastępczego w stawce dziennej znacząco przewyższającej stawki proponowane przez ubezpieczyciela, nie może zasługiwać na aprobatę. Powód nie wykazał przy tym, że pojazd wynajęty przez niego poszkodowanego spełniał w wyższym stopniu kryteria przydatności, nie wykazał również, że samochód odpowiadający klasą pojazdowi poszkodowanego nie był w tym okresie dostępny w ofercie zakładu ubezpieczeń. Pomimo zakwestionowania wysokości stawki najmu przez zakład ubezpieczeń, który przedstawił ofertę najmu pojazdów w zdecydowanie niższej stawce, nie wykazał również, że stawka zaproponowana przez niego jest adekwatna do klasy pojazdu oraz ekonomicznie uzasadniona. W uchwale z dnia 24 sierpnia 2017r. w sprawie

III CZP 20/17, opubl. Legalis Sąd Najwyższy podkreślił, że wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, przekraczające koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, jeżeli ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione. W tym kontekście istotne znaczenie ma nie tylko równorzędność samego pojazdu, ale także dodatkowych warunków umowy, takich jak np. czas i miejsce udostępnienia oraz zwrotu pojazdu zastępczego czy też obowiązek wpłaty kaucji. Jeżeli istotne warunki wynajmu proponowanego przez ubezpieczyciela (we współpracy z przedsiębiorcą wynajmującym pojazdy) czynią zadość potrzebie ochrony uzasadnionych potrzeb poszkodowanego, nie ma podstaw, by obciążać osoby zobowiązane do naprawienia szkody wyższymi kosztami związanymi ze skorzystaniem przez poszkodowanego z droższej oferty. Odstępstwa od tej reguły nie uzasadniają drobne niedogodności o charakterze niemajątkowym i technicznym. Należy też podkreślić, że proponowana wykładnia nie eliminuje ani nie ogranicza przysługującej poszkodowanemu swobody wyboru kontrahenta, od którego najmie pojazd. Sprawia jedynie – ze względu na obowiązek zapobiegania zwiększeniu rozmiarów szkody – że zawierając umowę na mniej korzystnych warunkach od proponowanych przez ubezpieczyciela, poszkodowany będzie zmuszony ponieść część związanych z tym kosztów.

Podkreślić należy, że poszkodowany w istocie nie wyraził żadnego zainteresowania ofertą ubezpieczyciela w zakresie najmu pojazdu zastępczego, nie chciał poznać bliżej jej warunków i nie dokonał oceny, czy oferta którą wybrał lepiej zaspokaja jego potrzeby, czy też może skorzystanie z pojazdu oferowanego przez ubezpieczyciela byłoby wystarczające.

Na co już wskazano, poszkodowany w związku ze zgłoszeniem szkody otrzymał w dniu 11 sierpnia 2023r. od pozwanego Towarzystwa pisemną ofertę zakładu ubezpieczeń w tym zakresie. Pomimo tego nie dokonał jednak porównania ofert i nie rozważył zmiany firmy i pojazdu zastępczego na mający te same lub zbliżone parametry, ale w zdecydowanie niższej stawce dobowej.

Mając powyższe na uwadze, należało w ocenie Sądu przyjąć, iż poszkodowany pozostając biernym na przedstawioną mu propozycję pozwanego zakładu ubezpieczeń, nie dopełnił obowiązku współdziałania przy minimalizacji szkody, która dodatkowo została zwiększona przez wynajęcie pojazdu u podmiotu stosującego znacznie wyższe dobowe stawki najmu pojazdu. Ubezpieczyciel dokonał w toku czynności likwidacyjnych wszystkich czynności, jakie mogły zostać wykonane przy stwierdzonym stopniu współpracy poszkodowanego z pozwanym. To na poszkodowanym spoczywał obowiązek zbadania warunków najmu oferowanego przez towarzystwo ubezpieczeń – por. uchwała Składu Siedmiu Sędziów SN z dnia 8 maja 2024r., III CZP 142/22, opubl. Legalis.

Wobec powyższego, przy ustaleniu, że zasadny czas trwania najmu pojazdu wynosił 18 dni, należało uznać, iż w okresie od dnia rozpoczęcia najmu pojazdu zastępczego, tj. 8 sierpnia 2023r. do dnia 11 sierpnia 2023r. (data złożenia przez pozwanego oferty zorganizowania najmu pojazdu zastępczego) – 4 dni zasadne były koszty ustalone po stawce 490,00zł netto/602,70zł brutto za 1 dobę najmu, tj. według stawek dobowych najmu przedstawionych przez powoda, których wysokość rynkowa został potwierdzona w opinii biegłego. Natomiast w okresie od dnia 12 sierpnia 2023r. do dnia 25 sierpnia 2023r. (data zakończenia korzystania przez poszkodowanego z pojazdu zastępczego) – 14 dni zasadne były koszty ustalone po stawce 250,00zł netto/307,50zł brutto za 1 dobę najmu, tj. według stawek dobowych najmu przedstawionych przez pozwanego. Zatem w warunkach niniejszej sprawy najem powinien wynosić 18 dni, po stawce dobowej za pierwsze 4 dni 490,00zł netto/602,70zł brutto, w okresie od dnia 8 sierpnia 2023r. do dnia 11 sierpnia 2023r. i za kolejne 14 dni w okresie od dnia 12 sierpnia 2023r. do dnia 25 sierpnia 2023r. po stawce dobowej 250,00zł netto/307,50zł brutto, co stanowi łącznie 6.715,80zł brutto (4 dni x 490,00zł netto/602,70zł brutto/za 1 dobę najmu + 14 dni x 250,00zł netto/307,50zł brutto/za 1 dobę najmu) = 2.410,80zł brutto + 4.305,00zł brutto. W toku postępowania likwidacyjnego przyznano powodowi kwotę 5.535,00zł brutto. Różnica stanowi 1.180,80zł brutto (6.715,80zł – 5.535,00zł).

Mając na względzie powyżej przedstawione twierdzenia, Sąd uznał za niezasadne żądanie zasądzenia kosztów podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego. Stosownie do art. 361 § 1 i 2 kc naprawienie szkody obejmuje jedynie normalne następstwa zdarzenia wywołującego szkodę oraz straty pozostające z tym zdarzeniem w adekwatnym związku przyczynowym, zaś w myśl art. 363 § 1 kc kompensacji podlegają tylko koszty celowe i ekonomicznie uzasadnione. Odpowiedzialność ubezpieczyciela w granicach wynikających z art. 805 i n. kc nie może prowadzić do obciążenia go wydatkami zbędnymi, których poniesienie nie było konieczne dla przywrócenia poszkodowanemu możliwości korzystania z pojazdu w zakresie odpowiadającym skutkom zdarzenia. Nadto z art. 354 § 2 kc wynika obowiązek współdziałania wierzyciela przy wykonaniu zobowiązania, zaś art. 362 kc oraz art. 826 § 1 kc wyrażają zasadę, zgodnie z którą poszkodowany powinien podejmować rozsądne działania zmierzające do zapobieżenia zwiększeniu szkody i nie może przerzucać na zobowiązanego następstw własnych, niekoniecznych decyzji organizacyjnych.

W związku z powyższym, w realiach niniejszej sprawy koszt podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego został wygenerowany wskutek przyjęcia przez powoda modelu realizacji najmu z siedziby jego przedsiębiorstwa w Poznaniu do miejsca zamieszkania poszkodowanego w Wolicy, mimo że poszkodowany miał możliwość skorzystania z oferty najmu organizowanej przy udziale pozwanego zakładu ubezpieczeń, niewywołującej tego rodzaju dodatkowych opłat, bądź też wyboru podmiotu funkcjonującego na rynku lokalnym. Należy wziąć przy tym szczególnie pod uwagę, na co wskazał biegły, że podmioty zajmujące się najmem pojazdów zastępczych, przy szkodach komunikacyjnych realizowanych z ubezpieczenia OC sprawcy szkody, nie pobierają opłat za podstawienia i odbiór pojazdu zastępczego w przypadku, kiedy dostarczenie i odbiór odbywa się na terenie miasta, gdzie mają swoją siedzibę takie przedsiębiorstwo lub gdy dystans operacji nie przekracza 30 km

Skoro zatem istniała realna możliwość uzyskania pojazdu zastępczego bez ponoszenia kosztów jego transportu z innej miejscowości, to wydatki te nie mogą być uznane ani za konieczne, ani za ekonomicznie uzasadnione następstwo szkody komunikacyjnej. W konsekwencji należało przyjąć, że koszty podstawienia i odbioru pojazdu nie pozostawały w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodzącym, lecz stanowiły rezultat sposobu zorganizowania najmu przez powoda i poszkodowanego, a przez to nie podlegają kompensacji w ramach odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego. Taki sposób postępowania pozostawał zarazem w sprzeczności z obowiązkiem lojalnego współdziałania z dłużnikiem oraz z powinnością niedopuszczania do zwiększenia rozmiaru szkody.

Ponadto przedłożone faktury nie stanowią wystarczającego dowodu poniesienia szkody w oznaczonej wysokości i nie pozwalają obiektywnie na weryfikację rynkowego charakteru stawki, rzeczywistego zakresu czynności oraz zasadności ich rozliczenia. Strona powodowa nie wykazała również przesłanki celowości i ekonomicznej konieczności wydatku w dochodzonym rozmiarze. W konsekwencji roszczenie w tej części, jako nieudowodnione i niewykazane co do zasady i wysokości, podlegało oddaleniu.

Należy wskazać, iż obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 232 kpc), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 kpc) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 kc).

Dobór dowodów należy do strony, to ona powinna wskazywać wyłącznie takie, które są dopuszczalne i wiarygodne. Rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia spraw.

Przepis prawa materialnego – art. 6 kc określa na czyje ryzyko idzie nieudowodnienie określonego faktu. Z kolei art. 232 kpc stanowi procesowe narzędzie za pomocą, którego strony mogą osiągnąć skutek w postaci udowodnienia dla nich korzystnych faktów istotnych z punktu widzenia dochodzonego roszczenia w znaczeniu materialnoprawnym. Art. 6 kc zawiera normę decyzyjną, pozwalającą ocenić wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego. Zgodnie z zasadami procesu cywilnego ciężar gromadzenia materiału dowodowego spoczywa na stronach (art. 232 kpc, art. 3 kpc, art. 6 kc). Jego istota sprowadza się do ryzyka poniesienia przez stronę ujemnych konsekwencji braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów. Skutkiem braku wykazania przez stronę prawdziwości twierdzeń o faktach istotnych dla sprawy jest tylko to, że twierdzenia takie zasadniczo nie będą mogły leżeć u podstaw sądowego rozstrzygnięcia. Strona, która nie udowodni przytoczonych twierdzeń, utraci korzyści, jakie uzyskałaby aktywnym działaniem (por. wyrok s.apel. w Białymstoku z dnia 28 sierpnia 2014r. w sprawie o sygn. akt I ACa 286/14, opubl. LEX nr 1511625).

O roszczeniu ubocznym orzeczono w oparciu o treść art. 481 § 1 i 2 – 2

4 kc, przy uwzględnieniu art. 817 kc i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2025.367 – t.j.).

O kosztach procesu, w tym kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 108 § 1 kpc w zw. z art. 98 § 1 – 1

1 i 3 kpc i art. 100 kpc i w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2026.118 – t.j.) oraz w oparciu o treść art. 13 ust. 1 pkt 5 i art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2025.1228 – t.j. ze zm.) i art. 1 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (Dz. U. 2025.1154 – t.j. ze zm.).

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji wyroku.

sędzia Michał Włodarek