Pozwana spłaciła dług dopiero po wniesieniu pozwu. Sąd obciążył ją kosztami procesu

W piśmie procesowym z datą 19 listopada 2025 r. strona powodowa cofnęła pozew w wraz ze zrzeczeniem się roszczenia, w uzasadnieniu podając, iż pozwana dopiero w toku procesu spełniła dochodzone pozwem świadczenie, przy czym do powyższego pisma strona powodowa załączyła dowody wpłat, dokonane przez pozwaną w dniach 19 sierpnia 2025 r., 12 września 2025 r. i 18 listopada 2025 r.

W uzasadnieniu powyższego pisma strona powodowa ponadto podała, że podtrzymuje żądanie zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz opłaty od pełnomocnictwa, skoro pozwana zaspokoiła roszczenie dopiero po wytoczeniu powództwa.

Wobec cofnięcia pozwu ze skutkiem prawnym – na podstawie art. 355 k.p.c. należało umorzyć postępowanie.

Z uwagi na to, że pozwana zapłaciła stronie powodowej należność objętą pozwem, tj. należność główną wraz z żądanymi przez stronę powodową odsetkami, dopiero po wytoczeniu powództwa (bowiem pozew został wniesiony 18 sierpnia 2025 r. - data oddania pisma w Urzędzie Pocztowym (...) – potwierdzenie nadania przesyłki - k.27 akt), należy w świetle powyższego uznać ją za przegrywającą sprawę, a żądanie zwrotu całości kosztów procesu na rzecz strony powodowej – za uzasadnione w świetle art.98§1 i 1

1 oraz §3 k.p.c. i art. 99 k.p.c.

Koszty powyższe obejmują opłatę od pozwu – 130 zł (przy czym jest to kwota 200 zł (ustalona stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych), pomniejszona o kwotę 70 zł, która podlega zwrotowi na rzecz strony powodowej - stosownie do art. 79 ust.1 pkt 3 a i ust.3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych), koszty zastępstwa procesowego – 900 zł, ustalone na podstawie §2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, bowiem strona powodowa była reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym i opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17 zł.

Poniesienie powyższych kosztów było, zdaniem Sądu, niezbędne do celowego dochodzenia przez stronę powodową praw i celowej obrony w rozumieniu art.98 k.p.c.

Celowym będzie przytoczyć w tym miejscu ugruntowane poglądy doktryny i orzecznictwa, zgodnie z którymi zaspokojenie przez pozwanego roszczenia po wytoczeniu powództwa jest równoznaczne z przegraniem przez niego sprawy (post. SN z 12.8.1965 r., I CZ 80/65, OSNC 1966, Nr 3, poz. 47), ponadto pozwanego uznaje się za stronę przegrywającą proces i zasądza koszty procesu na żądanie przeciwnika, gdy postępowanie zostało umorzone w przypadku cofnięcia pozwu, lecz cofnięcie pozwu było następstwem spełnienia przez pozwanego świadczenia po wniesieniu pozwu do sądu, a przed jego doręczeniem (post. SN z 20.8.1979 r.,

I CZ 92/79, Legalis), albo po doręczeniu pozwu (orz. SN z 21.7.1951 r.,

C 593/51, OSNC 1952, Nr 2, poz. 49; post. SN z 6.11.1984 r.,

IV CZ 196/84, Legalis; post. SN z 10.2.2010 r.,

V CZ 1/10, Legalis; post. SN z 7.3.2013 r.,

IV CZ 8/13, Legalis), a nawet po wniesieniu apelacji (Komentarz do art. 98 k.p.c. red. nacz. Rylski (…); System Informacji Prawnej Legalis).

Powyższe poglądy Sąd w pełni podziela, zatem należało orzec, jak w punkcie III sentencji.