Pozwana przegrała apelację w sporze o zadłużenie po cesji i zapłaci 2700 zł kosztów

Powód Ł. (...) z siedzibą w R. domagał się zasądzenia od pozwanej Ł. T. kwoty 87.154,64 zł wraz z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 64.101,92 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 23.052,72 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a nadto zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych

W dniu 29 grudnia 2025 r. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Suwałkach w sprawie sygn. akt I Nc 1307/25 wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym uwzględniający żądanie pozwu w całości.

Pozwana Ł. T. złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu.

W odpowiedzi na sprzeciw powód podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wyrokiem z dnia 16 marca 2026 roku Sąd Rejonowy w Suwałkach zasądził od pozwanej Ł. T. na rzecz powoda Ł. (...) z siedzibą w R. kwotę 87.154,64 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 64.101,92 zł za okres od dnia 8.12.2025 r. do dnia zapłaty i z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 23.052,72 zł za okres od dnia 8.12.2025 r. do dnia zapłaty oraz zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 9.775,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 5.417,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Apelację od powyższego wyroku wywiodła pozwana Ł. T. zaskarżając go w całości oraz zarzucając:

1. naruszenie art. 233 § 1 k.p;c. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i uznanie, że powód wykazał wysokość dochodzonego roszczenia pomimo braku przedstawienia podstawowych dokumentów rozliczeniowych;

2. naruszenie art. 232 k.p.c. poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego;

3. naruszenie art. 75c ustawy Prawo bankowe oraz postanowień umowy kredytowej poprzez uznanie skuteczności wypowiedzenia umowy kredytu pomimo braku zaległości obejmującej co najmniej dwa okresy płatności po uprzednim wezwaniu Kredytobiorcy do zapłaty zaległych rat;

4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że pozwana zaprzestała spłaty zobowiązania.

Wskazując na powyższe zarzuty pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Suwałkach do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych, oraz kosztów wniesienia apelacji.

Powód w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja pozwanej nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny apelacji wskazać godzi się, że postępowanie apelacyjne jest kontynuacją postępowania merytorycznego. Zawarty w art. 378 § 1 kpc zwrot „sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji” oznacza, iż sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę merytorycznie w granicach zaskarżenia, w tym dokonuje własnych ustaleń faktycznych, prowadzi lub ponawia dowody albo poprzestaje na materiale zebranym w pierwszej instancji, ustala podstawę prawną orzeczenia niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji, będąc ewentualnie związanym oceną prawną lub uchwałą Sądu Najwyższego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2017 r. w sprawie II CSK (...)).

W kontekście powyższego zauważenia wymaga, że Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił żądanie pozwu pod kątem merytorycznym, czyniąc prawidłowe i znajdujące należyte odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym ustalenia, które Sąd Okręgowy w pełni aprobuje i przyjmuje za własne. Powyższe zbędnym czyniło powielanie tychże ustaleń i uprawniało Sąd II Instancji do ograniczenia pisemnych motywów do oceny poszczególnych zarzutów apelacyjnych (art. 387 § 2

1 pkt 2 k.p.c.).

Odnosząc się zatem do zarzutów podniesionych przez pozwaną w apelacji wskazać należy, że nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wykazania, iż Sąd I instancji uchybił zasadom logiki, doświadczenia życiowego lub pominął istotną część materiału dowodowego. Nie jest wystarczające przedstawienie przez stronę własnej, odmiennej oceny zgromadzonych dowodów.

Tymczasem apelacja sprowadza się wyłącznie do polemiki z oceną dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy, nie wskazując żadnych konkretnych uchybień w rozumowaniu tego Sądu.

Powód tymczasem przedłożył dokumenty potwierdzające zawarcie umowy pożyczki, wysokość udzielonego finansowania, wypowiedzenie umowy, wezwanie do zapłaty oraz dokumentację potwierdzającą przejście wierzytelności na jego rzecz, a także wyciąg z załącznika do umowy cesji oraz wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu zawierającą dane dotyczące nabycia wierzytelności (...) Bank (...) S.A w drodze cesji wierzytelności z umowy pożyczki zawartej z Ł. T.. Wyciąg z załącznika do umowy cesji jak również wyciąg z ksiąg rachunkowych posiadają wszelkie informacje tj. kwotę kapitału, kwotę odsetek oraz kosztów naliczonych przez bank. Ponadto precyzują kto jest dłużnikiem wskazując imię i nazwisko pozwanej. Powyższe dokumenty jednoznacznie wskazują, wszystkie dane niezbędne do tego, aby można było zweryfikować zadłużenie pozwanej. Dokumenty te pozostają spójne i wzajemnie się uzupełniają, tworząc logiczny obraz stosunku prawnego łączącego strony. Wbrew twierdzeniom apelującej nie sposób przyjąć, iż powód nie wykazał wysokości dochodzonego roszczenia.

W postępowaniu cywilnym obowiązuje zasada wynikająca z art. 6 k.c., zgodnie z którą ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Powód obowiązek ten wykonał, przedstawiając dokumentację obrazującą wysokość zadłużenia pozwanej oraz sposób jego ustalenia.

W tej sytuacji procesowej na pozwaną przeszedł ciężar wykazania okoliczności niweczących lub ograniczających odpowiedzialność, w szczególności poprzez udowodnienie, że dokonywała spłat rat zgodnie z harmonogramem bądź, że wysokość zadłużenia jest inna niż wskazana przez powoda. Pozwana obowiązkowi temu jednak nie sprostała.

Pomimo kwestionowania wysokości zadłużenia nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o dokonaniu wpłat w zakresie wykraczającym poza rozliczenia przedstawione przez powoda. Nie przedłożyła historii rachunku bankowego, potwierdzeń przelewów ani innych dokumentów pozwalających zweryfikować jej twierdzenia. Samo natomiast zaprzeczenie prawidłowości wyliczenia zadłużenia nie stanowi dowodu i nie może prowadzić do obalenia materiału dowodowego przedstawionego przez stronę powodową.

Jak trafnie wskazał Sąd Rejonowy, dokumenty przedstawione przez powoda, w tym wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego nie korzystają wprawdzie z mocy dokumentu urzędowego, jednak pozostają dokumentami prywatnymi podlegającym ocenie na zasadach ogólnych. W niniejszej sprawie dokumentom tym słusznie Sąd I instancji przypisał cechę wiarygodności jako korelującym z innymi dowodami i ocenił łącznie z pozostałymi dokumentami dotyczącymi umowy oraz jej wypowiedzenia.

Bezzasadnym pozostaje zatem również zarzut naruszenia art. 232 k.p.c.

Przepis ten określa obowiązek stron przedstawiania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego z urzędu ani poszukiwania dowodów zastępujących inicjatywę strony. Pozwana miała pełną możliwość zgłoszenia stosownych dowodów, z czego jednak skutecznie nie skorzystała. Brak aktywności dowodowej strony nie może zostać przerzucony na sąd.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 75c ustawy Prawo bankowe. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że przed wypowiedzeniem umowy kredytodawca skierował do pozwanej wezwanie do zapłaty zaległości, wyznaczając dodatkowy termin do ich uregulowania oraz informując o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

Pozwana nie wykazała, aby zaległości objęte wypowiedzeniem nie istniały albo aby ich wysokość nie uzasadniała wypowiedzenia umowy.

Przeciwnie, materiał dowodowy wskazuje, iż na dzień wypowiedzenia występowała zaległość w spłacie kredytu. Zadłużenie na dzień wypowiedzenia umowy przez Bank obejmowało wysokość dwóch okresów płatności za luty 2023 roku i marzec 2023 rok. Wypowiedzenie umowy poprzedzone było też wezwaniem pozwanej do zapłaty raty za luty 2023 roku. Umowa przewidywała wezwanie do zapłaty zaległych rat lub ich części. Zatem wezwanie to zgodne było z art. 75c ust. 2 ustawy prawo bankowe, a wypowiedzenie umowy było w pełni skuteczne. Twierdzenie pozwanej, że dokonywała częściowych wpłat "według swoich możliwości", pozostaje irrelewantne dla oceny skuteczności wypowiedzenia. Umowa kredytu określała bowiem jednoznacznie terminy oraz wysokość świadczeń. Samowolna zmiana harmonogramu spłat przez kredytobiorcę nie wywołuje skutków prawnych wobec wierzyciela i nie eliminuje stanu opóźnienia. Jeżeli kredytobiorca nie jest w stanie wykonywać zobowiązania zgodnie z harmonogramem, powinien skorzystać z instrumentów przewidzianych przez ustawę i umowę, w szczególności wystąpić z wnioskiem o restrukturyzację zadłużenia przed powstaniem przesłanek wypowiedzenia. Pozwana nie zaakceptowała nowych warunków spłaty zadłużenia -wedle jej własnych twierdzeń na rozprawie apelacyjnej.

W konsekwencji powyższego ustalenia Sądu Rejonowego znajdują pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Apelująca nie przedstawiła żadnych nowych dowodów podważających prawidłowość tych ustaleń. Istota apelacji sprowadza się do kwestionowania prawidłowości zadłużenia oraz bez przedstawienia jakiegokolwiek materiału dowodowego pozwalającego zweryfikować własne twierdzenia pozwanej. Powód wykazał zarówno istnienie stosunku prawnego, wysokość dochodzonego roszczenia, jak i skuteczne nabycie wierzytelności oraz wymagalność dochodzonego świadczenia.

Pozwana natomiast, ograniczając się do kwestionowania wysokości zadłużenia oraz skuteczności wypowiedzenia umowy, nie przedstawiła żadnych dowodów mogących skutecznie podważyć materiał dowodowy zgromadzony przez stronę powodową.

Końcowo wskazać należy, że Sąd Okręgowy zbadał postanowienia przedmiotowej umowy kredytu, w tym odnoszące się do stałego oprocentowania pod kątem ich ewentualnej abuzywności, realizując tym samym obowiązek badania niedozwolonych postanowień umownych z urzędu. Analiza ta w nie wykazała występowania klauzul abuzywnych.

Z tych wszystkich względów apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. (pkt I wyroku).

O kosztach postępowania przed Sądem II instancji (pkt II wyroku) Sąd Okręgowy orzekł na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy, na podstawie art. 98 k.p.c., § 2 pkt. 6) w zw. z § 10 ust. 1 pkt. 1) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 roku (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).

Sędzia Joanna Walczuk