Bank nie odzyska od kredytobiorców prowizji i składki po unieważnieniu kredytu

Powód (...) (...) (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w B. wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych M. X. i E. K. kwoty 1.259,17 CHF z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 października 2025 r. do dnia zapłaty, tytułem zwrotu świadczenia nienależnego spełnionego przez Bank w wykonaniu umowy kredytu hipotecznego (...) nr (...) z dnia 17 stycznia 2008 r. Ewentualnie powód wnosił o zasądzenie od pozwanych tej kwoty w częściach, tj. od M. X. kwoty 629,59 CHF, a od E. K. kwoty 629,58 CHF.

Uzasadniając swoje stanowisko powód wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) z dnia 2 października 2024 r., sygn. akt(...), ustalono nieważność wskazanej umowy kredytu. W związku z tym powód dochodził roszczenia restytucyjnego, wywodzonego z art. 405 kc w zw. z art. 410 § 1 i 2 kc. Powód podnosił, że pozwane zwróciły mu kwotę 131.399,75 zł, natomiast nie zwróciły kwoty 1.259,17 (...), obejmującej 425,60 CHF tytułem prowizji za udzielenie kredytu oraz 833,57 CHF tytułem składki ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy, całkowitej niezdolności do pracy i pobytu w szpitalu.

W dniu 12 grudnia 2025 r. został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, którym uwzględniono powództwo w całości.

Pozwane wniosły sprzeciw od nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości, domagając się oddalenia powództwa i zasądzenia kosztów procesu. Zakwestionowały one roszczenie co do zasady i co do wysokości. Podniosły, że dochodzona pozwem kwota nie stanowi kapitału kredytu rzeczywiście im udostępnionego, lecz koszty nieważnej umowy kredytu, tj. prowizję Banku oraz składkę ubezpieczeniową. Pozwane wskazały, że zwróciły powodowi równowartość udzielonego im kapitału, tj. kwotę 131.399,75 zł, natomiast Bank nie może po stwierdzeniu nieważności umowy dochodzić opłat i kosztów związanych z jej udzieleniem.

Wyrokiem z dnia 7 lipca 2026 roku Sąd Rejonowy w (...) I Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt (...).:

1. oddalił powództwo;

2. zasądził od powoda (...) (...) (...) Bank (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w B. na rzecz pozwanych M. X. i E. K. solidarnie kwotę 1.817,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1.800,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia wyroku do dnia zapłaty.

Z ustaleń poczynionych przez Sąd I Instancji wynikało, że w dniu 17 stycznia 2008 r. M. X. i E. K. zawarły z (...) (...) (...) S.A. umowę kredytu hipotecznego „(...) (...) nr (...). Kwota udzielonego kredytu została określona na 60.799,59 H..

Z treści umowy wynikało, że prowizja za udzielenie kredytu wynosiła 0,7% kwoty kredytu, tj. 425,60 H.. Umowa przewidywała, że prowizja ta zostanie potrącona przez Bank z kwoty kredytu albo z pierwszej transzy kredytu w dniu wypłaty. Umowa przewidywała również koszt ubezpieczenia kredytobiorców od ryzyka utraty pracy, całkowitej niezdolności do pracy i pobytu w szpitalu w wysokości 833,57 H. za 24-miesięczny okres ubezpieczenia. Także ta kwota, zgodnie z umową, miała zostać potrącona przez Bank z kwoty kredytu w dniu wypłaty.

Z zaświadczenia Banku z dnia 16 września 2022 r. wynikało, że środki z kredytu zostały rozliczone w następujący sposób: kwota 425,60 (...) została pobrana tytułem prowizji za udzielenie kredytu, kwota 833,57 H. została pobrana tytułem składki ubezpieczeniowej, natomiast kwota 59.540,42 (...), stanowiąca równowartość 131.399,75 zł, została przeznaczona na cel mieszkaniowy.

Prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) z dnia 2 października 2024 r., sygn. akt (...) ustalono, że umowa kredytu hipotecznego „(...) (...) nr (...) z dnia 17 stycznia 2008 r. jest nieważna. Pozwane zwróciły powodowi kwotę 131.399,75 zł, odpowiadającą środkom przeznaczonym na realizację celu mieszkaniowego kredytu.

Sąd Rejonowy podkreślił, że sporną jest kwota 1.259,17 (...), obejmująca 425,60 (...) tytułem prowizji za udzielenie kredytu oraz 833,57 CHF tytułem składki ubezpieczeniowej. W aktach sprawy brak jednak było natomiast dokumentu potwierdzającego, aby powód rzeczywiście przekazał kwotę 833,57 CHF na rzecz zakładu ubezpieczeń.

W powyższym stanie rzeczy, Sąd Rejonowy uznał, że powództwo podlegało oddaleniu. Podkreślone zostało, że w nieważności umowy kredytu każda ze stron może co do zasady dochodzić zwrotu świadczenia spełnionego w wykonaniu nieważnej umowy. Niemniej jednak Bank nie jest zwolniony z obowiązku wykazania, jakie świadczenie rzeczywiście spełnił na rzecz kredytobiorcy albo w jego interesie oraz jaka korzyść majątkowa pozostaje po stronie kredytobiorcy. W ocenie Sądu I Instancji Bank nie wykazał natomiast aby dochodzona kwota 1.259,17 (...) była rzeczywiście udostępnionym pozwanym kapitałem albo świadczeniem spełnionym w ich interesie i dotychczas niezwróconym.

Wskazane zostało, że kwota dochodzona pozwem nie stanowiła kwoty wypłaconej pozwanym ani kwoty przeznaczonej na nabycie nieruchomości. Kwota 425,60 (...) została określona w umowie jako prowizja za udzielenie kredytu, a zatem jako wynagrodzenie Banku związane z zawarciem i wykonaniem umowy. Z kolei kwota 833,57 (...) została określona jako koszt ubezpieczenia. Obie te kwoty zostały natomiast zgodnie z umową potrącone lub pobrane z kwoty kredytu. Nie można zatem w ocenie Sądu Rejonowego utożsamiać tych kwot z kapitałem kredytu rzeczywiście udostępnionym pozwanym, bowiem rzeczywistą kwotą przeznaczoną na cel mieszkaniowy była kwota 131.399,75 zł, którą pozwane zwróciły powodowi. Sporna kwota 1.259,17 (...) odpowiadała natomiast kosztom kredytu przewidzianym w nieważnej umowie.

Nadto, Sąd podkreślił również, że powód nie wykazał aby doszło do realnego przepływu środków na rzecz ubezpieczyciela, ani że pozwane uzyskały konkretną korzyść majątkową odpowiadającą dochodzonej kwocie. W szczególności powód nie przedłożył potwierdzenia przelewu składki, noty rozliczeniowej, certyfikatu ubezpieczenia wraz z dowodem opłacenia składki ani innego dokumentu pochodzącego od zakładu ubezpieczeń.

Zatem wobec okoliczności, iż Bank dochodził prowizji i składki ubezpieczeniowej, które to nie zostały wykazane jako niezwrócony kapitał kredytu, Sąd Rejonowy stanął na stanowisku, że powództwo podlegało oddaleniu w całości.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, § 1

1 i § 3 kpc, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu.

Apelację od powyższego orzeczenia wywiodła strona powodowa zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie:

a) art. 233 § 1 kpc poprzez dowolną, a nie wszechstronną ocenę materiału dowodowego, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, będącej wynikiem braku wszechstronnej analizy zgromadzonych w sprawie dowodów poprzez uznanie przez Sąd, że Bank nie wypłacił pozwanym jako części kapitału kredytu przeznaczonej na pokrycie kosztów prowizji oraz składki ubezpieczeniowej w sytuacji gdy środki przeznaczone na pokrycie prowizji i składki ubezpieczeniowej znajdowały się na rachunku technicznym pozwanych prowadzonym w (...) w kwocie 425,60 CHF (prowizja) oraz 833,57 CHF (składka ubezpieczeniowa), gdzie zgodnie z dyspozycją pozwanych z dnia 28.01.2008 r. (w aktach sprawy) kwota 833,57 CHF przelana na rachunek powodowego Banku przeznaczony do rozliczania składek ubezpieczeniowych z (...) S.A., a kwota prowizji potrącona przy wypłacie z rachunku technicznego, co potwierdza również zaświadczenie Banku z dnia 16.04.2022 r., którego zapisów żadna ze stron nie kwestionuje;

b) art. 410 § 1 i § 2 kc poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że pozwani nie mają obowiązku zwrotu na rzecz Banku kwoty wypłaconej z tytułu prowizji oraz ubezpieczenia od utraty pracy i pobytu w szpitalu.

Apelujący wniósł w apelacji o zmianę wyroku i zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwoty 1.259,17 H. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14.10.2025 r. do dnia zapłaty, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania – przy uwzględnieniu kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w drugiej instancji.

W odpowiedzi na apelację, strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji powoda w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia ogłoszenia orzeczenia do dnia zapłaty.

Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

Podniesione przez stronę apelującą zarzuty okazały się nietrafne.

Zważywszy na fakt, iż przedmiotowa sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, zaś sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego, zgodnie z art. 505

13 § 2 kpc uzasadnienie niniejszego orzeczenia powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Funkcją obowiązującej w postępowaniu uproszczonym apelacji ograniczonej nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, a jedynie kontrola wyroku wydanego przez Sąd I instancji. Sąd Odwoławczy nie rozpoznaje powództwa, lecz tylko ocenia trafność (słuszność) zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zakres kompetencji kontrolnych Sądu przy badaniu apelacji zredukowany jest do tego, co w apelacji zarzucił skarżący (uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt III CZP 49/07, R. nr (...)). Przepis art. 505

9 § 1

1 kpc ogranicza katalog zarzutów mogących być podstawą apelacji w postępowaniu uproszczonym do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz zarzutu naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Odnotowania wymaga, że sąd drugiej instancji może przyjąć za własne lub zmienić ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydania wyroku sądu pierwszej instancji, nawet bez przeprowadzenia postępowania dowodowego uzasadniającego odmienne ustalenia, chyba że szczególne okoliczności wymagają ponowienia lub uzupełnienia tego postępowania (postanowienie Sądu Najwyższego z 15 maja 2020 r., I CSK 637/19).

Sąd Okręgowy dostrzega, że strona powodowa podnosząc zarzuty apelacyjne, artykułując naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, poruszyła w przeważającej części te same kwestie, tyle że ujmowane w różnych aspektach. Podkreślenia wymaga zatem, że tylko w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy dokonywać można oceny właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Ewentualne błędy w ocenie materiału dowodowego znajdować musiały bowiem przełożenie na ustalenia w zakresie stanu faktycznego.

Wskazać w tym miejscu godzi się, że ocena wiarygodności i mocy dowodów jest podstawowym zadaniem sądu orzekającego, wyrażającym istotę sądzenia, a więc rozstrzygania kwestii spornych w warunkach niezawisłości, na podstawie własnego przekonania sędziego, przy uwzględnieniu całokształtu zebranego materiału. Granice swobodnej oceny dowodów wyznaczone są przy tym wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd art. 233 § 1 kpc wymaga wskazania, jakie konkretnie kryteria oceny zostały naruszone przez sąd przy analizie konkretnych dowodów, uznając ich brak wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im taką moc przydając, tj. czy i w jakim zakresie analiza ta jest niezgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wiedzą lub doświadczeniem życiowym, względnie czy jest ona niepełna. Nie jest natomiast w tym zakresie wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął sąd wadze poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie innej niż ocena sądu. Nadto, jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne.

Analiza uzasadnienia zapadłego orzeczenia doprowadziła Sąd odwoławczy do wniosku, iż Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie wystarczającym dla poczynienia ustaleń faktycznych mających wpływ na zastosowane przepisy prawa materialnego. Zgromadzone w niniejszej sprawie dowody Sąd poddał wnikliwej ocenie, odpowiadającej wymogom stawianym na gruncie art. 233 § 1 kpc, a następnie na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w sprawie.

Słusznie zostało wskazane przez Sąd, że z dokumentów przedłożonych przez powoda wynika, iż kwota dochodzona pozwem nie stanowiła kwoty wypłaconej pozwanym ani kwoty przeznaczonej na nabycie nieruchomości, a nadto że kwot tych nie można utożsamiać z kapitałem kredytu rzeczywiście udostępnionym pozwanym. Strona powodowa podniosła natomiast w apelacji, iż Sąd Rejonowy błędnie uznał, że Bank nie wypłacił pozwanym jako części kapitału kredytu prowizji oraz składki ubezpieczeniowej w sytuacji gdy środki przeznaczone na pokrycie prowizji i składki ubezpieczeniowej znajdowały się na rachunku technicznym pozwanych prowadzonym w (...) w kwocie 425,60 CHF (prowizja) oraz 833,57 (...) (składka ubezpieczeniowa), gdzie zgodnie z dyspozycją pozwanych z dnia 28.01.2008 r. kwota 833,57 (...) przelana została na rachunek powodowego Banku przeznaczony do rozliczania składek ubezpieczeniowych z (...) S.A., a kwota prowizji potrącona przy wypłacie z rachunku technicznego, co potwierdza również zaświadczenie Banku z dnia 16.04.2022 r.

Sąd Okręgowy uznaje powyższy zarzut strony powodowej za nietrafny wobec okoliczności – na którą to prawidłowo wskazał Sąd Rejonowy – iż, z przedmiotowej umowy kredytu (...) z dnia 17 stycznia 2008 r. wynika, że kwota prowizji miała zostać potrącona przez Bank z kwoty kredytu albo z pierwszej transzy kredytu w dniu wypłaty

((...) umowy k. 15v), natomiast kwota składki ubezpieczeniowej miała zostać potrącona przez Bank z kwoty kredytu w dniu wypłaty

((...) umowy k. 16).

Mając powyższe na uwadze nie sposób zatem uznać, aby kwoty prowizji i składki ubezpieczeniowej stanowiły kwotę rzeczywiście wypłaconą pozwanym. Nie może za tym przemawiać w żadnym razie okoliczność, iż środki te znajdowały się na rachunku technicznym pozwanych prowadzonym w (...) przed momentem pobrania ich przez powodowy Bank – który to moment potrącenia tychże kwot, jak wskazuje sam powód, został wskazany w zaświadczeniu z dnia 16 kwietnia 2022 roku. Odnotować bowiem należy, iż w rzeczywistości zatrzymanie przez Bank kwoty prowizji, która następnie została potrącona z rachunku technicznego stanowiło w istocie wykonanie postanowień nieważnej umowy, przewidujących wynagrodzenie Banku, którego to wynagrodzenia Bank nie może skutecznie dochodzić jako roszczenia restytucyjnego o zwrot kapitału.

Składka ubezpieczenia została natomiast przelana na rachunek powodowego Banku z rachunku technicznego pozwanych, zgodnie z ich dyspozycją i znajdowała się od tego momentu w dyspozycji Banku. Zasadnie zostało wskazane przez Sąd Rejonowy, że powód nie przedłożył dowodu rzeczywistej zapłaty tej składki na rzecz zakładu ubezpieczeń, przykładowo potwierdzenia przelewu składki, noty rozliczeniowej, certyfikatu ubezpieczenia wraz z dowodem opłacenia składki ani innego dokumentu pochodzącego od zakładu ubezpieczeń, a zatem nie udowodnił, by kwota ta została rzeczywiście spełniona na rzecz pozwanych albo w ich interesie.

Podkreślić zatem należy, iż Bank po potrąceniu prowizji z rachunku technicznego oraz dokonaniu przelewu składki ubezpieczeniowej na rachunek Banku, dysponował środkami wpłaconymi przez kredytobiorców w wyniku wykonania nieważnej umowy kredytowej, których to dochodzi w niniejszym postępowaniu tytułem zwrotu świadczenia nienależnego.

Odnosząc się następnie do zarzutu naruszenia art. 410 § 1 i 2 kpc poprzez przyjęcie przez Sąd Rejonowy, że pozwani nie mają obowiązku zwrotu na rzecz Banku kwoty wypłaconej z tytułu prowizji oraz ubezpieczenia od utraty pracy i pobytu w szpitalu, wstępnie zauważyć należy, że stwierdzenie nieważności przedmiotowej umowy kredytu oznacza, że nie istnieje stosunek zobowiązaniowy między stronami, jaki miałby powstać w wyniku jej zawarcia. W konsekwencji powyższego, strony, które tę umowę zawarły, powinny sobie zwrócić wzajemnie otrzymane świadczenia. Skoro bowiem podstawa tych świadczeń została uznana za nieważną, świadczenia te są świadczeniami nienależnymi w rozumieniu art. 410 kc. W przypadku zaś świadczeń nienależnych zastosowanie znajdują przepisy art. 405 i nast. kc, które przewidują obowiązek zwrotu korzyści uzyskanych kosztem innej osoby.

Odnotować w tym miejscu należy, że skoro konsument może żądać, aby w razie stwierdzenia przez sąd nieważności umowy, którą konsument zawarł z przedsiębiorcą, sąd nakazał temu przedsiębiorcy zwrot świadczeń otrzymanych przez wspomnianego konsumenta na podstawie tej umowy, zasada równości broni (która jest odpowiednikiem samego pojęcia rzetelnego procesu) wymaga, aby przedsiębiorca ten miał z kolei – możliwość uzyskania zwrotu świadczeń, które spełnił na rzecz tego samego konsumenta. (wyrok TSUE z dnia 22 stycznia 2026 r. ((...)))

Zaznaczenia wymaga przy tym, że Sąd stoi na stanowisku, iż przy ocenie skutków bezpodstawnego wzbogacenia należy stosować teorię dwóch kondykcji a nie teorię salda, podzielając przy tym zakresie pogląd i argumentację wyrażoną przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 grudnia 2019 r. w sprawie V CSK 382/18. Oznacza to zatem, że każda ze stron umowy ma własne roszczenie o zwrot spełnionego świadczenia: Bank – o zwrot kwoty kapitału kredytu udostępnionego kredytobiorcy, kredytobiorca zaś – o zwrot świadczeń spełnionych na rzecz Banku w wykonaniu nieważnej umowy kredytowej. Natomiast na gruncie niniejszej sprawy – jak zostało prawidłowo ustalone przez Sąd Rejonowy – pozwane uiściły na rzecz Banku tytułem wykonania nieważnej umowy kredytowej kwoty 18.373,33 zł i 48.507,70 CHF, które to Bank miał zwrócić pozwanym zgodnie z punktem II wyroku Sądu Okręgowego w (...) z dnia 2 października 2024 r. w sprawie o sygn. akt (...). Powód natomiast przekazał kredytobiorczyniom kwotę kapitału kredytu na realizację celu mieszkaniowego w wysokości 131.399,75 zł, którą to kwotę pozwane zwróciły powodowi w ramach rozliczenia w związku z nieważnością przedmiotowej umowy kredytu.

Dalej, wskazać należy, że w wyroku z dnia 15 czerwca 2023 r. w sprawie o sygn. (...) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jednoznacznie zaś wskazał na brak możliwości po stwierdzeniu nieważności umowy kredytu domagania się przez bank roszczeń wykraczających poza zwrot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty. Przedsiębiorca nie może bowiem czerpać korzyści gospodarczych z sytuacji powstałej na skutek wywołanej przezeń niegodziwości, stosownie do zasady prawa

nemo auditur propriam turpitudinem allegans i musi ponieść ewentualne koszty skutków powstałych w następstwie zastosowania przez siebie warunków kontraktowych niezgodnych z dyrektywą konsumencką. Tak więc utrata przez przedsiębiorcę w ogóle zysku, jaki spodziewał się osiągnąć z wykonania umowy kredytu, jest swego rodzaju sankcją w razie naruszenia spoczywających na nim obowiązków wynikających z prawa Unii Europejskiej.

Prawidłowo zatem wskazał Sąd Rejonowy, iż prowizja za udzielenie kredytu była w rzeczywistości świadczeniem zastrzeżonym na rzecz Banku jako wynagrodzenie za udzielenie kredytu. Kwota wynagrodzenia stanowić miała przejaw rekompensaty, choćby częściowej, zysków, jakie Bank spodziewał się uzyskać na podstawie umowy kredytu, która okazała się nieważna.

Skoro zatem prawomocnym wyrokiem ustalono nieważność umowy kredytu, brak jest w konsekwencji podstaw do przyjęcia, że Bank może skutecznie domagać się od kredytobiorców zwrotu tej prowizji jako części kapitału kredytu. Nadto, jak wskazane już zostało uprzednio kwota prowizji została potrącona przez Bank z rachunku technicznego pozwanych, a zatem kwota ta pozostawała (i pozostaje nadal) w dyspozycji Banku.

W efekcie powyższych rozważań, zasadnym było podzielenie stanowiska Sądu Rejonowego, zgodnie z którym powód dochodził w niniejszym postępowaniu zapłaty kwoty prowizji i składki ubezpieczeniowej, jednakże powód nie wykazał aby ww. kwoty stanowiły w istocie niezwrócony kapitał kredytu.

Biorąc zatem wyżej wymienione okoliczności pod uwagę, Sąd Okręgowy – podzielając w całości ustalenia i zważenia Sądu Rejonowego – uznał apelację strony powodowej za nieuzasadnioną i jako taką oddalił. (punkt 1 wyroku)

O kosztach postępowania przed Sądem II Instancji Sąd Okręgowy orzekł na mocy art. 98 kpc w zw. z § 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118). (punkt 2 wyroku)

sędzia Mirosław Krzysztof Derda