Mąż ma opuścić wspólne mieszkanie i nie zbliżać się do żony bliżej niż 150 metrów

postanowienia z dnia 10 pa ździernika 2025

L. K. wniosła o zobowiązanie W. K. do opuszczenia wspólnie zajmowanego (...) położonego w A. przy ul. (...) oraz o zakazanie mu zbliżania się do wnioskodawczyni na odległość bliższą niż 150 metrów.

W uzasadnieniu L. K. wskazała, że uczestnik W. K. przejawia wobec niej zachowania agresywne. Uczestnik wszczyna kłótnie, krzyczy, ubliża, używając słów powszechnie uważanych za wulgarne, szarpie wnioskodawczynię za rękę i popycha. Nadto uczestnik kieruje wobec L. K. groźby pozbawienia życia lub uszkodzenia ciała, w szczególności grożąc oblaniem jej twarzy kwasem bądź potrąceniem samochodem. Groźby te wzbudzają we wnioskodawczyni uzasadnioną obawę ich spełnienia. Ponadto uczestnik dopuszcza się zachowań noszących znamiona przemocy psychicznej- grozi popełnieniem samobójstwa, a także bez zgody wnioskodawczyni nagrywa ją w sytuacjach intymnych, a następnie szantażuje ujawnieniem tych nagrań.

Wnioskodawczyni wskazała, iż Zespół (...) przy M. w A. prowadzi wobec rodziny procedurę (...). Policja natomiast prowadzi dochodzenie wobec W. K., który jest podejrzany o znęcanie się nad rodziną.

W toku postępowania L. K. wniosła o udzielenie zabezpieczenia poprzez zobowiązanie uczestnika postępowania W. K. do opuszczenia wspólnie zajmowanego (...) położonego w A. przy ul. (...) oraz o zakazanie mu zbliżania się do wnioskodawczyni na odległość bliższą niż 150 metrów.

Wskazała, że po złożeniu przez nią wniosku do sądu, uczestnik nasilił swoje negatywne zachowania. W. K. zaczął kierować do L. K. liczne wiadomości sms i e-maile, również na służbową skrzynkę pocztową wnioskodawczyni. W treści tych wiadomości uczestnik oskarża wnioskodawczynię o zdrady, grozi, że wydarzy się coś strasznego, używa obraźliwych i wulgarnych słów, a także pisze, iż obserwuje każdy jej krok oraz że odbierze jej dzieci. Dodatkowo wnioskodawczyni podała, że w sytuacjach, gdy dochodzi do bezpośrednich kontaktów z uczestnikiem ten wszczyna awantury oraz staje się agresywny. Zachowania te powodują pouczcie stałego zagrożenia i braku bezpieczeństwa w miejscu zamieszkania.

Postanowieniem z dnia 16 maja 2025 roku Sąd udzielił zabezpieczenia roszczenia w ten sposób, że do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie zobowiązał uczestnika W. K. do natychmiastowego opuszczenia (...) znajdującego się w budynku przy ul. (...) w Tczewie i jego bezpośredniego otoczenia, a także zakazał uczestnikowi W. K. zbliżania się do wnioskodawczyni L. K. na odległość bliższą niż 150 metrów. Nadto Sąd zobowiązał organy Policji do dokonywania cotygodniowego sprawdzania, czy nakaz i zakaz są przez uczestnika respektowane.

W. K. nie zajął stanowiska w sprawie, a także nie stawił się osobiście na posiedzenie Sądu.

Podczas rozprawy dnia 18 czerwca 2025 roku pełnomocnik uczestnika W. K. wskazał, że postepowanie jest bezprzedmiotowe, ponieważ uczestnik dobrowolnie wyprowadził się ze wspólnie zajmowanego lokalu poza teren kraju i nie zamierza wracać.

S ąd ustalił następujący stan faktyczny:

L. K. i W. K. pozostają w związku małżeńskim od 2014 roku. Posiadają dwie małoletnie córki: E. K. (1) lat 11 i K. K. lat 9. L. K. posiada także córkę z pierwszego małżeństwa- S. Z. lat 19. Strony zamieszkują wspólnie z dziećmi w lokalu mieszkalnym położonym w A. przy ul. (...).

(dow ód: okoliczność bezsporna)

W. K. w okresie od listopada 2023 roku do 2025 roku systematycznie dopuszczał się aktów przemocy psychicznej nad L. K.. Zachowania te rozpoczęły się w momencie, gdy wnioskodawczyni odkryła w telefonie męża konwersację z inną kobietą. Od tego czasu relacje małżeńskie uległy znacznemu pogorszeniu. Wnioskodawczyni utraciła zaufanie do uczestnika i zdecydowała o zaprzestaniu z nim pożycia fizycznego. Decyzja ta stała się źródłem częstych konfliktów. Uczestnik przejawiał silną potrzebę współżycia z żoną, a każdorazowa odmowa z jej strony powodowała u niego wzburzenie i agresywne reakcje. W. K. nie potrafił zaakceptować stanowiska żony, co doprowadzało do eskalacji napięcia w związku. Wielokrotnie zdarzało się, że uczestnik namawiał wnioskodawczynię do współżycia pomimo jej wyraźnego sprzeciwu. W sytuacjach, gdy odmawiała ona pożycia, uczestnik reagował groźbami, szantażem emocjonalnym oraz słowną agresją. Zdarzało się, że próbując wymusić kontakt fizyczny chwytał wnioskodawczynię za nadgarstki i siłą ciągnął do sypialni. Gdy nie odnosiło to skutku groził jej popełnieniem samobójstwa-mówił, że skoczy z balkonu albo się powiesi. Zdarzało się, że L. K. przebywając z uczestnikiem w jednym łóżku, doświadczała ze strony uczestnika zachowań o charakterze intymnym, na które nie wyrażała zgody, a płacz i prośby o zaprzestaniu nie wywoływały żadnych jego reakcji i refleksji. Z obawy przed eskalacją sytuacji, a także z obawy obudzenia dzieci, które spały w pokoju obok, niekiedy wnioskodawczyni nie stawiała oporu. Zdarzało się, że w celu uniknięcia kolejnych awantur i nacisków godziła się na współżycie z uczestnikiem, jednak prosiła go wtedy o zachowanie środków ostrożności, czego uczestnik nie respektował. W wyniku tych okoliczności w 2024 roku L. K. zaszła w ciążę, którą w kwietniu 2024 roku będąc w 17 tygodniu ciąży poroniła z uwagi na silny stres. W związku ze stratą dziecka sytuacja w rodzinie uległa zmianie. Uczestnik zadeklarował chęć poprawy i podjął próbę zawalczenia o rodzinę. We wrześniu 2024 roku strony wspólnie wyjechały nad morze w celu odbudowania relacji i porozumienia się. Niestety wyjazd ten nie przyniósł oczekiwanych rezultatów- nie doszło do pojednania, a w trakcie pobytu uczestnik nadal wywierał na wnioskodawczyni nacisk na podjęcie współżycia. W wyniku frustracji i desperacji spowodowanej odmową współżycia małżeńskiego, uczestnik zaczął przejawiać niepokojące zachowania. Zdarzyło się, że W. K. bez zgody i wiedzy L. K. dosypywał do jej herbaty tzw. ,,(...)”-środek mający na celu pobudzenie seksualne. Coraz częściej bezpodstawnie zaczął także zarzucać wnioskodawczyni zdrady, co prowadziło do nadmiernej kontroli. Uczestnik sprawdzał odzież wnioskodawczyni, w tym bieliznę, w której wychodziła do pracy. Uczestnik zaczął ponownie miewać problemy z nadużywaniem alkoholu, co w znacznym stopniu potęgowało jego agresywne i nieprzewidywalne zachowanie.

W dniu 1 kwietnia 2025 roku W. K. wyjechał za granicę w celu podjęcia tam pracy. Pomimo wyjazdu nadal kontynuował swoje działania, tym razem za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Uczestnik w sposób uporczywy wysyłał do wnioskodawczyni wiadomości e-mail oraz sms-y, w których nadmiernie ją obrażał, oskarżał o zdrady, groził, że wydarzy się coś strasznego- kilkukrotnie wskazując datę 14 kwietnia 2025 roku. Wysyłał także wiadomości sugerujące pożegnanie. Ponadto kierował wobec wnioskodawczyni groźby karalne, w których sugerował, że ma na siebie uważać, bo ktoś może potrącić ją autem oraz może zostać oblana kwasem. Przed wyjazdem zainstalował w łazience kamerę, która najprawdopodobniej nagrywała kąpiele domowników, w tym małoletnich dzieci, a następnie szantażował wnioskodawczynię udostępnieniem ich w Internecie gdy L. K. złoży pozew o rozwód lub nie będzie uprawiała z nim seksu. W. K. nie dostrzegał swojej winy i odpowiedzialności za powstałą sytuację. Wszystkie problemy małżeńskie oraz konsekwencje swojego zachowania przerzucał na wnioskodawczynię.

(

dowód: zeznania wnioskodawczyni L. K.: k. 389-390 [00:39:58-01:08:12]; zeznania świadka E. K. (2)- k. 388-389 [00:17:09-00:39:48]; zeznania świadka S. S. (2)- k. 387-388 [ 00:03:54-00:16:47]; e-maile – k. 18-74)

W konflikt zostały także zaangażowane dzieci stron, które niejednokrotnie były świadkami sytuacji przemocowych. E. K. (1) (lat 11) i K. K. (lat 9) są uczennicami (...) nr (...) w A. i od 23 marca 2025 roku zaczęły zgłaszać pedagogowi i psychologowi szkolnemu, że w ich domu rodzinnym dochodzi do eskalacji agresywnych i kontrolujących zachowań ze strony ojca. Małoletnie wskazywały, że są świadkami przemocy psychicznej i fizycznej stosowanej przez ojca wobec matki przejawiającej się m.in. zastraszaniem, grożeniem śmiercią, nazywaniem obraźliwymi słowami, popychaniem, wykręcaniem palców, a także wymuszaniem współżycia. W swoich wypowiedziach wskazywały, że osobiście również doświadczyły przemocy ze strony ojca zarówno w formie werbalnej jak i emocjonalnej. Od momentu wyjazdu uczestnika za granicę, W. K. nęka córki w szczególności małoletnią E. K. (1), z którą kontaktuje się przy użyciu środków teleinformatycznych. Uczestnik dzwonił do córki w niestosownym czasie (wcześnie rano lub podczas wychodzenia ze szkoły), przesyłał wiadomości wzbudzające strach i poczucie winy, a także treści, które mają na celu nastawienie córek przeciwko matce. W. K. wielokrotnie powtarzał dziewczynkom, aby pożegnały się z matką gdyż-jak twierdził- to on będzie się nimi teraz zajmował. Jednocześnie w obecności córek groził, że popełni samobójstwo, pakował nóż do plecaka i znikał z domu. W rozmowach z dziećmi używał sformułowań sugerujących, że będą wychowywały się bez obojga rodziców, co potęgowało u nich poczucie zagrożenia i niepewności. Uczestnik również przesyłał małoletnim filmy i obrazy, które rzekomo miały wskazywać na to, że w nocy w ich mieszkaniu był ktoś obcy-nowy partner matki, co wzbudzało w dziewczynkach strach. Małoletnie żyją w poczuciu zagrożenia w swoim własnym domu. W trakcie spotkań z psychologiem szkolnym małoletnie często reagowały płaczem, wskazując, że przyczyną ich lęku jest zachowanie ojca. Z relacji dzieci wynika także, że ojciec obwinia je o współdziałanie z matką, co powoduje u nich silne napięcie emocjonalne oraz poczucie winy.

Ofiarą przemocy psychicznej była również pełnoletnia córka wnioskodawczyni-S. Z. (lat 19), która z uwagi na narastające napięcia i częste awantury wyprowadziła się z domu rodzinnego. W okresie, gdy S. Z. zamieszkiwała wspólnie ze stronami, w domu panowała napięta i konfliktowa atmosfera. Uczestnik wielokrotnie wszczynał awantury, w trakcie których, używał wobec wnioskodawczyni wulgarnych i obraźliwych słów. Córka L. K. stając w jej obronie, sama niejednokrotnie stawała się celem agresji. Zdarzało się, że uczestnik podnosił głos, wyzywał ją i poniżał, kierując wobec niej nieodpowiednie komentarze. Córka wnioskodawczyni była również ofiarą zachowań o charakterze szczególnie naruszającym jej godność osobistą. Uczestnik fotografował ją w bieliźnie, naśmiewając się przy tym z jej wyglądu i komentując, że jest ,,gruba”. W jednym z incydentów uczestnik dopuścił się wobec S. Z. przemocy fizycznej -uderzył ją w twarz z powodu nieodebrania młodszych sióstr z przedszkola. Często wpadał w stany furii, podczas których demolował przedmioty w domu-między innymi uderzył pięścią w drzwi, powodując w ich uszkodzenie. S. Z. była także świadkiem licznych wybuchów złości i agresji uczestnika wobec osób trzecich. Zdarzyło się, że uczestnik podczas wspólnego powrotu do domu bez żadnego powodu pobił przypadkowego bezdomnego czlowieka. S. Z. była również świadkiem nieodpowiedniego zachowania uczestnika wobec małoletnich córek stron, do których „wydzwaniał” i prowadził rozmowy nieadekwatne do wieku, przekazując im krzywdzące informacje na temat ich matki, m.in. informował je, że wnioskodawczyni uprawia seks z sąsiadem i że każdy o tym wie. S. Z. jest osobą, do której wnioskodawczyni często zwraca się ze swoimi problemami i obawami. L. K. żali się swojej córce, że boi się W. K.. Córka obawia się o bezpieczeństwo matki, ponieważ była świadkiem sytuacji, w której ojczym dosypał coś do kawy matki, po czym kobieta źle się czuła. S. Z. słyszała również, jak uczestnik groził jej matce, mówiąc, że ma kolegów, którzy obleją jej twarz kwasem.

(

dowód:

zeznania świadka S. S. (1)- k. 359v.-360 [00:08:57-00:30:57]; zeznania świadka E. S.- k. 360-361 [00:31:18-01:03:57]; zeznania uczestniczki S. Z.- k. 390-391 [ 01:08:40-01:22:28]; kopia pisma Dyrektora (...) nr (...) w A.- k. 311; fotografie obrazujące obrażenia ciała k. 272-275)

Pod wskazanym adresem tj. A. ul. (...) w okresie 01.10.2024-31.05.2025 roku odnotowano trzy interwencje policji.

(

dowód:

Pismo Komendy Powiatowej Policji w A.- k. 370; raport historii działania- k. 371-382)

W rodzinie uczestników odnotowano pięć procedur ,(...):

W dniu 29 stycznia 2024 roku zakończona 26 czerwca 2024 roku, w dniu 14 lutego 2025 roku, w dniu 25 marca 2025 roku, w dniu 31 marca 2025 roku, w dniu 1 kwietnia 2025 roku

(

dowód:

uwierzytelniona kserokopia dokumentacji procedury ,(...)- k. 112-165v.)

W dniu 14 lutego 2025 roku L. K. złożyła zawiadomienie o popełnienia przestępstwa polegającego na kierowaniu wobec niej gróźb karalnych oraz znęcaniu się psychicznym.

Dnia 3 marca 2025 roku Prokurator (...)w T. wszczął śledztwo w sprawie doprowadzenia przemocą L. K. do obcowania płciowego z W. K. w okresie od 1 listopada 2023 roku do dnia 14 lutego 2025 roku w A. tj. o czyn. z art. 197 kk.

Postępowanie prowadzone jest pod sygnaturą akt 4062-0.Ds.628.2025.

(

dowód:

Notatka Urzędowa Wydziału Kryminalnego KPP w A.- k. 187; protokół przyjęcia zawiadomienia o przestępstwie- k. 188-191; postanowienie Prokuratury(...) w T. o wszczęciu śledztwa- k. 208)

S ąd zważył , co nast ępuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w szczególności dokumentów procedury (...), materiałów zgromadzonych w toku postępowania przygotowawczego, wiadomości tekstowych, oraz zeznań świadków i stron postępowania. Treść, autentyczność i wiarygodność dokumentów nie budzi zastrzeżeń i nie były one kwestionowane przez strony.

Podstawą ustaleń faktycznych w sprawie stały się także dokumenty zgromadzone w aktach Prokuratury (...)w T. o sygn. akt 4062-0.Ds.628.2025. Prawdziwość dokumentów, z których przeprowadzono dowód, nie nasuwała zastrzeżeń i nie była kwestionowana przez strony, dlatego też w ocenie Sądu należało uznać je za w pełni wiarygodne. Dokumenty te pozwoliły na pełniejsze i wieloaspektowe zrozumienie sytuacji rodzinnej, w której występowały przejawy przemocy.

Sąd czyniąc ustalenia w niniejszej sprawie, oparł się także zeznaniach świadków.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadków S. S. (1) oraz E. S.- psycholog i pedagog, uznając je za wiarygodne, rzeczowe i wzajemnie się uzupełniające. Obie w sposób konsekwentny, wyważony i pozbawiony emocjonalnego zaangażowania opisały swoje spostrzeżenia dotyczące sytuacji i zachowania małoletnich córek stron. Zeznania te stanowiły dla Sądu wiarygodne źródło informacji o funkcjonowaniu małoletnich w szkole oraz zagrożeniu ich dobra wynikającym z warunków panujących w środowisku rodzinnym.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania S. S. (2)- dzielnicowego, który jako członek zespołu interdyscyplinarnego, nadzorującego realizację procedury ,(...) wobec uczestników postępowania, posiadał bezpośrednią wiedzę o sytuacji rodzinnej stron. Z racji pełnionej funkcji pozostawał on w stałym kontakcie z rodziną i był obserwatorem różnego rodzaju zachowań, co czyni jego zeznania szczególnie miarodajnymi dla oceny sytuacji rodzinnej stron.

Sąd dał wiarę zeznaniom E. K. (2)-siostrze uczestnika W. K., która jako osoba najbliższa posiadała szeroką wiedzę o jego zachowaniu oraz funkcjonowaniu w środowisku rodzinnym. Świadek w sposób spójny, logiczny i rzeczowy opisała zachowania uczestnika zarówno z okresu dzieciństwa jak i obecne. Sąd uznał zeznania te za istotne dla poczynienia ustaleń faktycznych, albowiem relacja świadka opierała się na jego własnych, bezpośrednich spostrzeżeniach. Świadek, pozostając w bieżącym kontakcie z uczestnikami, posiadała wiedzę o ich aktualnej sytuacji rodzinnej, co czyniło jej zeznania miarodajnym źródłem informacji.

Sąd dał też wiarę w całości zeznaniom uczestniczki S. Z., która jako osoba zamieszkująca wspólnie ze stronami w okresie, w którym dochodziło do zachowań przemocowych posiadała najpełniejszą wiedzę o sytuacji rodzinnej. Jej relacja była spójna, logiczna i wynikała z bezpośrednich obserwacji zdarzeń, których była świadkiem.

W ocenie Sądu, zeznania wnioskodawczyni L. K. również należało uznać za wiarygodne w pełnym zakresie, albowiem były one szczere, spójne, konsekwentne, logiczne i korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym. Uczestniczka w sposób spontaniczny relacjonowała stosunki, w jakich znajdują się strony i sytuacje, które w jej ocenie świadczą o stosowaniu przez uczestnika przemocy wobec niej i ich dzieci. Sąd uznał te zeznania za miarodajne, gdyż wnioskodawczyni była osobą bezpośrednio doświadczającą przemocy, a więc posiadała najpełniejszą wiedzę o zdarzeniach objętych postępowaniem. Ponadto należy podkreślić, że zgodnie z opinią biegłego psychologa mgr S. U.- zleconej przez Prokuratora (...) w T. do sprawy sygn. akt(...) wynika, iż wnioskodawczyni nie zdradza tendencji do konfabulacji ani fantazjowania na tle organicznym, co dodatkowo potwierdza wiarygodność jej relacji.

Sąd na podstawie art. 235Zgodnie z treścią art. 11a ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej, jeżeli osoba stosująca przemoc domową wspólnie zajmująca mieszkanie swoim zachowaniem polegającym na stosowaniu przemocy domowej czyni szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie, osoba doznająca tej przemocy może żądać, aby Sąd, właściwy według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 1550, z późn. zm.) o postępowaniu nieprocesowym, zobowiązał ją do opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia lub zakazał zbliżania się do mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia.

Przesłanką do żądania, aby Sąd zobowiązał członka rodziny do opuszczenia mieszkania, jest zachowanie członka rodziny polegające na stosowaniu przemocy w rodzinie, które czyni szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie. Zgodnie z definicją ustawową, zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.p.d. ilekroć jest mowa w ustawie o przemocy domowej, należy przez to rozumieć jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie, wykorzystujące przewagę fizyczną, psychiczną lub ekonomiczną, naruszające prawa lub dobra osobiste osoby doznającej przemocy domowej, w szczególności:

a) narażające tę osobę na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia lub mienia,

b) naruszające jej godność, nietykalność cielesną lub wolność, w tym seksualną,

c) powodujące szkody na jej zdrowiu fizycznym lub psychicznym, wywołujące u tej osoby cierpienie lub krzywdę,

d) ograniczające lub pozbawiające tę osobę dostępu do środków finansowych lub możliwości podjęcia pracy lub uzyskania samodzielności finansowej,

e) istotnie naruszające prywatność tej osoby lub wzbudzające u niej poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia, w tym podejmowane za pomocą środków komunikacji elektronicznej;

Jak wynika z treści przywołanego wyżej art. 11a Ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej, niezbędne do wydania orzeczenia o nakazaniu opuszczenia lokalu jest również uznanie przez Sąd, że stosowanie przemocy powoduje szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie. Przepisy Ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej mają na celu odizolowanie osób doznających przemocy fizycznej lub psychicznej od członków rodziny, którzy dopuszczają się wobec nich niedopuszczalnego zachowania, także przeciwdziałanie sytuacjom, w którym ofiary przemocy na skutek postępowania sprawcy są zmuszone do ucieczki, opuszczenia mieszkania stanowiącego ich jedyne miejsce zamieszkania.

Z art. 2 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wynika, że przez przemoc domową należy rozumieć jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie, wykorzystujące przewagę fizyczną, psychiczną lub ekonomiczną, naruszające prawa lub dobra osobiste osoby doznającej przemocy domowej. Przez osobę doznającą przemocy domowej należy m.in. rozumieć małżonka, także w przypadku gdy małżeństwo ustało, jak również zstępnych (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i b). Z kolei osobą stosującą przemoc domową jest pełnoletni, który dopuszcza się przemocy domowej wobec osób, o których mowa w pkt 2 (art. 2 ust. 1 pkt 3).

Definicja legalna przemocy domowej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wskazuje, że stosowanie przemocy jest pojęciem zakresowo o wiele szerszym, niż znęcanie w rozumieniu art. 207 § 1 k.k. Przesłanka stosowania przemocy domowej powinna zatem być badana za pomocą definicji pojęcia przemocy domowej, bez odnoszenia tych zachowań do znamion czynów zabronionych określonych w art. 207 k.k.

Żądanie zobowiązania przez Sąd danej osoby do opuszczenia mieszkania przysługuje osobie dotkniętej przemocą domową niezależnie od tego, czy sprawcy tej przemocy można zarzucić popełnienie przestępstwa. Żądanie do zobowiązania danej osoby do opuszczenia mieszkania i wydanie przez sąd stosownego orzeczenia jest też więc niezależne od tego, czy wobec osoby stosującej przemoc, w stosunku do której ma być na podstawie art. 11a wydane zobowiązanie, toczy się lub zakończyło się postępowanie w sprawie o popełnienie takiego przestępstwa (D. D., Przeciwdziałanie przemocy w rodzinie. Komentarz, wyd. IV, WKP 2019, SIP LEX).

Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy domowej i przewidziany w niej tryb z art. 11a jest trybem szczególnym, który ma zastosowanie w szczególności przy wysokiej aktualności przemocy, kiedy faktycznie trzeba podejmować natychmiastowe działania. Ten tryb służy wyłącznie sytuacjom, gdzie przemoc pojawia się i występuje w sposób stanowiący realne zagrożenie dla zdrowia, życia osoby dotkniętej przemocą.

Nakaz opuszczenia lokalu przez sprawcę przemocy ukierunkowany jest na zapewnienie bezpieczeństwa ofiarom przemocy w rodzinie i służyć ma odseparowaniu osoby dotkniętej przemocą w rodzinie od osoby stosującej przemoc.

Należy także wskazać, że stosownie do treści art. 11aa ust. 1 i 2 ww. Ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej, osoba doznająca przemocy domowej może żądać, aby Sąd, o którym mowa w art. 11a ust. 1, wydał wobec osoby stosującej przemoc domową zakaz zbliżania się do niej na wyrażoną w metrach odległość lub zakazał osobie stosującej przemoc domową kontaktowania się z nią, gdy osoba stosująca przemoc domową swoim zachowaniem polegającym na stosowaniu przemocy domowej stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia osoby doznającej tej przemocy. Osoba doznająca przemocy domowej może żądać wydania zakazu kontaktowania się z nią także, gdy osoba stosująca przemoc domową nęka ją za pomocą środków komunikacji elektronicznej na odległość, wzbudzając u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnie narusza jej prywatność.

Zgodnie z art. 560O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. i nieuiszczonymi kosztami w kwocie 100 zł (art. 23 pkt 1 u.k.s.c.) obciążył W. K. nakazując ich ściągnięcie.