Sąd umorzył postępowanie spadkowe, bo wnioskodawczyni nie podała adresów następców uczestniczki

Wnioskodawczyni K. T. złożyła wniosek o stwierdzenie nabycia spadku po A. T..

W toku postępowania okazało się, że uczestniczkaM. D. zmarła. Zarządzeniem Przewodniczącego z 10 lutego 2025 r., skutecznie doręczonym pełnomocnikowi wnioskodawczyni w dniu 21 lutego 2025 r., wnioskodawczyni została zobowiązana do wskazania adresów zamieszkania następców prawnych uczestniczki M. D., tj.G. G., A. K., B. D.i M. D.– w terminie 30 dni, pod rygorem zawieszenia postępowania.

W zakreślonym terminie wnioskodawczyni nie wykonała nałożonego na nią zobowiązania. W tym stanie rzeczy postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2025 r. Sąd zawiesił postępowanie w sprawie w trybie art. 177 § 6 k.p.c.

W ciągu trzech miesięcy od wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania żadna strona nie złożyła skutecznego wniosku o jego podjęcie.

W zaistniałym stanie rzeczy Sąd zważył, że postępowanie podlega umorzeniu.

W pierwszym rzędzie należy zaznaczyć, że Sąd w niniejszej sprawie dokonał prawidłowego zawieszenia postępowania.

Zgodnie z art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu powoda albo niewskazania przez powoda w wyznaczonym terminie adresu pozwanego lub danych pozwalających sądowi na ustalenie numerów, o których mowa w art. 208Brak wykonania nałożonego zobowiązania wiązał się z brakiem możliwości dalszego procedowania sprawy, a zatem uzasadniał zawieszenie postępowania.

Art. 182 § 1 pkt 1 k.p.c. stanowi, że Sąd umarza postępowanie zawieszone z przyczyn wskazanych w art. 177 § 1 pkt 5 i 6, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech miesięcy od daty postanowienia o zawieszeniu postępowania.

Ponieważ w okresie trzech miesięcy od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania wnioskodawczyni nie złożyła skutecznego wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, w którym wskazałby prawidłowe adresy następców prawnych zmarłej uczestniczki, na mocy art. 182 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Sąd postanowił jak w sentencji.