Starosta nie dostanie przepadku auta, bo wezwania poszły do dawnego właściciela

Starosta (...) złożył wniosek o orzeczenie przepadku na rzecz Powiatu (...) pojazdu marki U. (...) o numerze rejestracyjnym (...), stanowiącego własność K. L. (1). W uzasadnieniu wskazał, że funkcjonariusze Policji wydali w dniu 16 kwietnia 2019 r. dyspozycję usunięcia przedmiotowego pojazdu na parking prowadzony przez przedsiębiorcę L. P.. Powodem usunięcia pojazdu było kierowanie pojazdem przez osobę nieposiadającą uprawnień. Pomimo, że wnioskodawca wezwał uczestnika do odbioru pojazdu i pouczył go o skutkach nieodebrania, pojazd nie został odebrany. Zdaniem wnioskodawcy tym samym zachodzą przesłanki do orzeczenia przepadku.

Uczestnik złożył odpowiedź na wniosek, w której wniósł o oddalenie tegoż wniosku w całości. Wskazał, że w 2011 r. zbył pojazd opisany we wniosku, przez co przestał być za niego odpowiedzialny. Nie wie do kogo obecnie należy przedmiotowy samochód, ani kim jest człowiek, któremu go zabrano. Ze względu na wyprowadzkę do innej części kraju uczestnik nie posiada już umowy sprzedaży samochodu. Zna jednak dane świadka, który potwierdzi fakt zbycia samochodu.

S ąd ustalił następujący stan faktyczny:

Komenda Powiatowa Policji w V. 16 kwietnia 2019 r. wydała dyspozycję usunięcia samochodu U. (...) o numerze rejestracyjnym (...) z drogi na parking prowadzony przez L. P., z uwagi na kierowanie pojazdem przez kierowcę, który nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdem.

(dowody: dyspozycja usuni ęcia pojazdu – k. 14; notatka służbowa – k. 15)

Z Karty informacyjnej pojazdu wynika, iż właścicielem pojazdu jest K. L. (2).

Dlatego też 6 lutego 2020 r. oraz 30 lipca 2020 r. wystosowano do wyżej wskazanej osoby wezwanie do odbioru przedmiotowego pojazdu w terminie trzech miesięcy, pod rygorem wystąpienia do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu. Żadne z wezwań nie zostało skutecznie doręczone K. L. (2) ze względu na zmianę przez niego miejsca zamieszkania.

(dowody: karta informacyjna pojazdu – k. 12-13; wezwanie do odbioru pojazdu – k. 8, 11; zwrotne potwierdzenia odbioru – k. 9, 10; zeznania uczestnika K. L. (1) w charakterze strony – k. 62v. [00:07:49-00:16:40])

Dane ujawnione w Karcie informacyjnej pojazdu samochodu U. (...) o numerze rejestracyjnym (...) są nieaktualne.

Około 2011 r. K. L. (2) chciał sprzedać wyżej wskazany samochód. Wiedział o tym W. M., który doradził zakup pojazdu swojemu współpracownikowi S. X.. Strony doszły do porozumienia, w wyniku czego K. L. (2) sprzedał S. X. samochód U. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Po transakcji S. X. jeździł danym pojazdem do pracy, czego wielokrotnym świadkiem był W. M..

Nie wiadomo, co się stało z przedmiotowym pojazdem po śmierci S. X..

D. S., tj. osoba, której przedmiotowy pojazd został odebrany przez funkcjonariuszy Policji w dniu 16 kwietnia 2019 r. twierdzi, iż kierował samochodem na prośbę K. X., który był jego właścicielem. K. X. posiadał pojazd na około pół roku przed wydaniem dyspozycji jego usunięcia.

(dowody: zeznania świadka W. M. – k. 62-62v. [00:01:15-00:07:48]; zeznania uczestnika K. L. (1) w charakterze strony – k. 62v. [00:07:49-00:16:40]; zeznania świadka D. S. – k. 100-100v. [00:00:42-00:07:36])

S ąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w pierwszej kolejności na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach (dyspozycja usunięcia pojazdu, wezwanie i inne), których prawdziwości ani autentyczności nie kwestionowała żadna ze stron. Wątpliwości w tym zakresie nie miał również Sąd.

Uczestnik zgłosił jednak zastrzeżenia co do aktualności danych zawartych w osnowie dokumentu Karty informacyjnej pojazdu. Zakwestionował zasadność wskazywania go jako aktualnego właściciela pojazdu, albowiem pojazd ten zbył ponad dekadę temu.

Niewątpliwie Karta informacyjna pojazdu jest dokumentem urzędowym. Niemniej zgodnie z art. 252 k.p.c. strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim oświadczenia organu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z prawdą, może okoliczności te udowodnić.

Jak wynika z komentowanego przepisu, obydwa domniemania, z których korzystają dokumenty urzędowe, mają charakter wzruszalny (preasumptiones iuris tantum), mogą więc zostać obalone dowodem przeciwnym. Zasadniczą funkcją komentowanego przepisu jest przesądzenie ciężaru dowodu na korzyść osoby opierającej swoje twierdzenia na treści dokumentu urzędowego. Samo wyrażenie przypuszczenia, że dokument urzędowy może być niezgodny z prawdą, nie stanowi zaprzeczenia jego prawdziwości i nie podważa jego mocy dowodowej. Strona formułująca takie twierdzenie powinna bowiem udowodnić, że dokument ten nie pochodzi od organu, który go wystawił, lub że zawarte w nim oświadczenie jest niezgodne z prawdą (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2003 r., sygn. II CKN 247/01). Zawarte w art. 252 k.p.c. domniemania mogą być obalone wszelkimi środami dowodowymi, w tym zeznaniami świadków. Nie znajdują w tym wypadku zastosowania ograniczenia dowodowe przewidziane w art. 247 k.p.c. Ograniczenie możliwości dowodzenia przeciwko lub ponad osnowę dokumentu dotyczy bowiem jedynie dokumentów konstytutywnych (obejmujących czynności prawne), a nie dokumentów narratywnych [zob. K. Knoppek, w: T. Ereciński, T. Wiśniewski (red.),

System Prawa Procesowego Cywilnego, t. II, cz. 2, s. 219].

Mając na względzie powyższe Sąd przy dokonywaniu ustaleń faktycznych sprawy oparł się również na złożonych w sprawie zeznaniach, których treść koncentrowała się na prawie własności samochodu objętego wnioskiem. Zeznania uczestnika K. L. (1) oraz świadków W. M. i D. S. były spontaniczne, spójne, logiczne i wiarygodne. Twierdzenia uczestnika o fakcie sprzedaży przez niego samochodu osobowego zostały w całości potwierdzone przez świadka W. M., który nie tylko wiedział o zamiarach uczestnika, nie tylko był zaznajomiony z faktem odbytej transakcji, ale każdego dnia obserwował, jak nabywca pojazdu przyjeżdża nabytym pojazdem do pracy. Z kolei świadek D. S. znał ostatniego posiadacza pojazdu, którym nie był K. L. (2). Oznacza to, że po śmierci nabywcy S. X. samochód był przedmiotem wielu transakcji na rynku i nie jest do końca ustalone, do kogo obecnie faktycznie należy. Ze względu jednak na ilość podanych przez świadków i uczestnika szczegółów oraz ich spoistość należało dać wiarę świadkom, iż informacje ujawnione w Kacie informacyjnej pojazdu nie są aktualne.

Sąd pominął zeznania świadków D. X. oraz W. X., jako niewiarygodne. Twierdzenia pierwszego świadka były niezborne i wewnętrznie sprzeczne. Świadek raz twierdził, że jego ojciec nie miał żadnego U., za chwilę twierdził, że miał. Raz zapewniał Sąd, że ojciec nigdy nie złomował zbywanych pojazdów, a za chwilę przekonywał, że samochód objęty wnioskiem z pewnością został zezłomowany. Z kolei drugi świadek zasłaniał się niepamięcią. Trudno dać wiarę, by żona nie orientowała się, jakim pojazdem mąż dojeżdża do pracy, jak też nie pamiętała, by po śmierci męża ktoś obcy dopytywał się o jego samochód. Uwzględniając powyższe Sąd pominął zeznania wskazanych świadków, uznając je za niewiarygodne.

W świetle ustalonego stanu faktycznego Sąd zważył, że wniosek wnioskodawcy podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku kierowania nim przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo której zatrzymano prawo jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu przez przekazanie go osobie znajdującej się w nim i posiadającej uprawnienie do kierowania tym pojazdem; przepisu nie stosuje się, jeżeli kierujący posiada pokwitowanie, o którym mowa w art. 135 ust. 4 lub 5 albo w art. 135a ust. 5 lub 6, upoważniające do kierowania pojazdem.

W myśl art. 130a ust. 10 wyżej wskazanej ustawy Starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu.

Zgodnie z art. 610

Mając na względzie treść przywołanych przepisów należy dojść do przekonania, iż warunkiem koniecznym uzasadnionego wystąpienia do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu jest prawidłowe powiadomienie właściciela pojazdu o skutkach jego nieodebrania w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż wezwania do odbioru pojazdu były kierowane przez wnioskodawcę do pierwotnego właściciela pojazdu K. L. (1), jako osoby ujawnionej w Karcie informacyjnej pojazdu. Niemniej zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób przekonujący wykazał, iż osoba ta od ponad dekady nie jest właścicielem rzeczonego pojazdu, a sam pojazd był w tym czasie przedmiotem licznych transakcji rynkowych.

Dlatego też Sąd uznał, że wnioskodawca nie wypełnił wymogu zakreślonego przez art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, tj. nie powiadomił skutecznie faktycznego właściciela pojazdu o skutkach jego nieodebrania.

W tym stanie rzeczy wniosek podlegał oddaleniu, albowiem nie spełniono przesłanek niezbędnych do jego uwzględnienia.

Tak zatem, na podstawie art. 610