Hybryda na uszkodzonym paznokciu. Właściciel salonu zapłaci 7 tys. zł

Stan faktyczny

M. S. (1) była pracownicą

M. B.

(pozwany) prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie usług stylizacji paznokci w G. przy ul. (...).

M. E.

(powódka) wielokrotnie korzystała z usług w tym punkcie i była obsługiwana przez doświadczoną stylistkę – M. S. (1). Wizyty odbywały się zazwyczaj co 3 tygodnie. W czasie ostatniej z wizyt, w czasie której powódka była obsługiwana przez M. S. (listopad 2022 r.), stylistka zwróciła uwagę na niepokojącą zmianę na paznokciu jednej z rąk (najprawdopodobniej – lewej dłoni). Zaleciła powódce zwrócenie na to uwagi i niewykonywanie stylizacji na tym palcu przez pewien czas. Jednak powódka usilnie prosiła ją o wykonanie stylizacji, gdyż jest to jej niezbędne, bo jedzie na wyjazd z koleżankami. M. S. – mając świadomość, że to nie jest słuszne i prawidłowe – stylizację na tym palcu wykonała (również – pozostałych). W czasie kolejnej wizyty – w grudniu 2022 r. – powódkę obsługiwała stażystka o imieniu I. N.. Usunęła stylizację i zauważyła zmianę na tym samym paznokciu (lewym), na płytce tego paznokcia była widoczna dziura. Zmiany były widoczne także na paznokciu drugiej dłoni, lecz mniejsze.

Dowód: zeznania M. S., k. 71

Zmiany na paznokciach dłoni stanowiły onycholizę, w mniejszym stopniu na paznokciu prawej ręki. Powódka leczyła się u podologa przez kilkanaście miesięcy. Leczenie było bolesne – pobudzanie za pomocą drobnych igiełek. Powódka musiała niektórych czynnościach stosować rękawiczki (na krótki czas), stosować środki zapobiegawcze. Zrezygnowała ze spotkań towarzyskich, wstydziła się wyglądu paznokci na kciukach. Nie mogła ćwiczyć na siłowni, nie mogła zakładać rękawiczek zimowych. Przez brak aktywności fizycznej utyła 5 kilogramów i ubrania na nią nie pasują.

Do czasu wystąpienia zmian powódka stosowała stale stylizację paznokci w formie tzw. hybrydy przez 3 lata. Przez wcześniejszej kilkanaście lat stosowała na paznokciach różne typy stylizacji – akrylowe, żelowe, a od około 2018 r. – właśnie tzw. hybrydy.

Dowód: zeznania powódki (częściowo)

opinia biegłej, k. 102-109, 163-164

fotografie, k. 10-13, 120-121

Pozwany nie posiadał żadnej wiedzy fachowej w zakresie stylizacji paznokci. Kwalifikacje pracowników oceniała jego żona E. B. (1), która jednak sama także stylizacji nie wykonywała.

Dowód: zeznania E. B., k. 57-58

zeznania pozwanego, k. 63

Powódka wezwała pozwanego do zapłaty zadośćuczynienia za krzywdę w marcu 2023 r.

Okoliczność bezsporna

Ocena dowodów

Zeznania M. S. są szczere i wiarygodne.

Zeznania powódki są w dużej mierze niewiarygodne. Przedstawiła ona ewidentnie nieszczery przebieg dwóch ostatnich wizyt w salonie. M. S. wyraźnie zeznała, że zauważyła niepokojące zmiany na paznokciu powódki w czasie wizyty w listopadzie 2022 r. i – co istotne – wprost odradziła jej wykonanie stylizacji i sugerowała przerwę w zabiegach. Jest to jak najbardziej wiarygodne, bo z pewnością stylistce nie mogło specjalnie zależeć na wykonaniu stylizacji w budzącej wątpliwości sytuacji, a wiadomym jest, że tego rodzaju punkty nie narzekają na brak klientek. Zupełnie nierealne należy więc uznać zeznania powódki, z których miałoby wynikać, że to M. S. nalegała, aby w takiej sytuacji wykonać zabieg, bo zmiany nie są niepokojące. Byłoby to bardzo nietypowe, nielogiczne. Co więcej, z innego fragmentu zeznań powódki wynika jasno, że po powstaniu poważnych zmian w grudniu 2022 r. m.in. zrezygnowała ona ze spotkań towarzyskich. A – jak zeznała M. S. – dokładnie takim argumentem posłużyła się powódka w czasie wizyty w listopadzie 2022 r., aby przekonać stylistkę do wykonania stylizacji m.in. na uszkodzonych już wówczas paznokciach (mówiła, że ma zaplanowany wyjazd z koleżankami i musi mieć na ten wyjazd stylizację). Innymi słowy, powódka niewiarygodne w swoich zeznaniach przerzuca całą odpowiedzialność za kontynuowanie zabiegów na personel pozwanego. Zeznania M. S. – co należy podkreślić – co w pełni szczere, bo wprost przyznała, że uległa usilnym namowom powódki i tym samym postąpiła nieprawidłowo.

Zeznania powódki w części opisującej skutki onycholizy są wiarygodne. Wiarygodne są także w zakresie opisu długotrwałości stosowania różnych zabiegów na paznokciach. Zeznania J. E. są wiarygodne, dotyczą jej obserwacji skutków onycholizy u matki.

Zeznania pozwanego i jego żony nie wnoszą niczego istotnego do obrazu sytuacji.

Opinia biegłej jest jasna, pełna i wewnętrznie niesprzeczna.

Fotografie spornych paznokci z różnych okresów są w pełni wartościowe informacyjnie (ilustracyjnie): odpowiednio skadrowane, klarowne, ostre, nieporuszone.

Kwalifikacja prawna

Kluczowym błędem pracownicy pozwanego było nałożenie na paznokcie (kciuki obu dłoni) stylizacji w czasie wizyty powódki w listopadzie 2022 r. (potwierdza to opinia biegłej). Stylistka M. S. (1) (pracownica pozwanego) wykonała ten zabieg ze świadomością, że postępuje wadliwie. Był to wynik usilnej namowy powódki, która „potrzebowała” stylizacji na paznokciach z przyczyn czysto subiektywnych (na wyjazd z koleżankami) i dość błahych (niewartych ryzykowania zdrowiem). Poprawnie zachowujący się pracownik w takiej sytuacji powinien być asertywny i stanowczo odmówić wykonania usługi, bo klienci mogą zachowywać się nieracjonalnie, być nierozsądni i nierozważni – jak powódka w danym wypadku. Traktowane w taki właśnie sposób zachowanie powódki nie może być więc uznane za przyczynienie się do rozstroju zdrowia. Zabieg z grudnia 2022 r. nie miał już istotnego znaczenia, bo płytki na paznokciach były już poważnie osłabione i naturalnym jest, że w trakcie mechanicznego usuwania stylizacji nieuchronnie doznały dalszych uszkodzeń (szczególnie lewy paznokieć). Reasumując, pracownica pozwanego (M. S.) dokonała w ramach wykonywania czynności pracowniczych w sposób zawiniony działania wyrządzającego szkodę osobie trzeciej (rozstrój zdrowia klientki – powódki), co spełnia przesłanki odpowiedzialności deliktowej z art. 415 k.c. Zgodnie z art. 120 § 1 Kodeksu pracy odpowiedzialność za szkodę w takiej sytuacji ponosi pracodawca, czyli pozwany.

Stopień długotrwałości oraz intensywności dolegliwości bólowych i ograniczeń w życiu codziennym, zawodowym powódki był nieco poniżej umiarkowanego. Powódka nie była pracownikiem fizycznym, dla którego tego rodzaju uraz oznaczałby brak możliwości jej wykonywania. Problemy natury wizerunkowej i przy wykonywaniu drobnych czynności dnia codziennego nie powodują – z obiektywnego punktu widzenia – poważnych zaburzeń życia codziennego. Podobne sytuacje zdarzają się wielokrotnie w życiu każdego człowieka w razie skaleczenia palców. Podnoszone w mowie końcowej pełnomocnika powódki kwestie związane z niuansami obecnego kształtu paznokci należy uznać za czysto subiektywne (por. k. 120) – nie sposób uznać obecnego stanu za oszpecający (jest też o wiele korzystniejszy niż wcześniej – k. 10). Stosowanie przez wiele lat różnych środków chemicznych na paznokcie jest świadomie podejmowanym przez kobiety ryzykiem zdrowotnym. Z tych przyczyn uznano, że zadośćuczynienie za krzywdę na poziomie 7.000 zł jest w danym wypadku adekwatne i jednocześnie stanowi górny pułap zadośćuczynienia w rozumieniu art. 445 § 1 k.c.

Koszty dochodzone ponadto po rozszerzeniu powództwa są niejasne – nie da się ich zaliczyć do szkody w rozumieniu art. 444 k.c. bez odpowiednich innych dowodów, których nie zaproponowano. Sądy nie posiadają wiedzy specjalnej z zakresu farmakologii oraz cen usług podologicznych oraz ich niezbędnego zakresu w danym przypadku.

Mając powyższe na uwadze na mocy art. 415 k.c. w zw. z art. 120 § 1 k.c. w zw. z art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 445 k.c. w zw. z art. 481 § 1 i § 2 k.c. orzeczono jak w punkcie I. sentencji.

W pozostałym zakresie powództwo oddalono na mocy art. 444 § 1 k.c. (

a contrario) – punkt II. sentencji.

Koszty

Powódka wygrała proces w 82%, pozwany – 18%. O kosztach stron rozstrzygnięto na zasadzie rozdziału stosunkowego (art. 100 k.p.c.) – punkt III. sentencji. Koszty powódki to: 400 zł + 100 zł (opłaty sądowe od pozwu), 1.800 zł (opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej, § 2 pkt 4 rozp. MS z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), 193,64 zł (wykorzystana część zaliczki na wynagr. biegłej). 82% z sumy tych kosztów to: 2058,72 zł. Koszty pozwanego to: 1.800 zł (opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej, § 2 pkt 4 rozp. MS z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). 18% z sumy tych kosztów to: 327,06 zł. Różnica na korzyść powódki: 1.731,66 zł.