Odmowa przyjęcia wniosku aplikanta o uzasadnienie wyroku uchylona

Zażalenie jest zasadne.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 77 ust. 1 ustawy z 26 maja 1982r.

Prawo o adwokaturze

(dalej: ustawa), po sześciu miesiącach aplikacji adwokackiej aplikant adwokacki może zastępować adwokata przed sądami, organami ścigania, organami państwowymi, samorządowymi i innymi instytucjami, z wyjątkiem Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. Natomiast w myśl art. 77 ust. 5 ustawy, aplikant adwokacki może sporządzać i podpisywać pisma procesowe związane z występowaniem adwokata przed sądami, organami ścigania i organami państwowymi, samorządowymi i innymi instytucjami - z wyraźnego upoważnienia adwokata, z wyłączeniem apelacji, skargi kasacyjnej i skargi konstytucyjnej. Ustawodawca wprost przewidział zatem możliwość udzielenia aplikantowi adwokackiemu przez adwokata wyraźnego upoważnienia do sporządzania i podpisywania pism procesowych, wyłączając taką możliwość jedynie w odniesieniu do pism kwalifikowanych: apelacji, skargi kasacyjnej i skargi konstytucyjnej.

Wskazane przepisy regulują więc dwie różne kwestie, mianowicie zwykłe zastępowanie adwokata (art. 77 ust.1 ustawy) oraz umocowanie do sporządzania i podpisywania pism (art.77 ust. 5 ustawy). Skuteczne złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem niewątpliwie wymaga umocowania w trybie art. 77 ust. 5 ustawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z: 30 września 2020 r. V CZ 47/20, 17 stycznia 2018r. IV CZ 94/17). I takiego też rodzaju upoważnienie udzieliła skarżąca aplikantowi, co wynika jednoznacznie z treści dokumentu, w którym wprost odwołuje się do treści art. 77 ust.5 ustawy (k. 147 akt sprawy). W ocenie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w niniejszym składzie przepis ten nie nakłada na adwokata obowiązku wskazania rodzaju pisma którego dotyczy upoważnienie. Jak już bowiem wyżej wskazano, art. 77 ust. 1 i art. 77 ust. 5 ustawy regulują dwie odrębne kwestie. Pierwszy z nich dotyczy zastępowania adwokata przez aplikanta bez prawa do sporządzania i podpisywania pism procesowych, drugi zaś sporządzania i podpisywania owych pism. Przesłankę „wyraźnego upoważnienia” o jakim mowa w przepisie spełnia odwołanie się do art. 77 ust 5 ustawy w udzielonym upoważnieniu; nie nakłada natomiast na adwokata obowiązku wskazania rodzaju pisma, które aplikant może sporządzić lub podpisać. Sąd Apelacyjny tym samym nie podziela wskazanego w zaskarżonym zarządzeniu poglądu zaprezentowanego w sprawie III KZ 43/22. Podobnie jak interpretacji tego przepisu przedstawionej w pkt. 9 zaskarżonego zarządzenia. Nie jest bowiem rzeczą sądu sprawowanie kontroli nad tym czy „adwokat skrupulatnie sprawuje pieczę nad aplikantem adwokackim”, w szczególności w zakresie wykonywania zastępstwa procesowego. Sąd ma jedynie obowiązek baczenia aby podejmowane przez adwokata w toku postępowania czynności procesowe miały umocowanie w przepisach prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł, jak w sentencji.