Skazany w warunkach art. 64 § 2 k.k. nie dostanie dozoru elektronicznego. Umorzenie utrzymane

Zażalenie obrońcy skazanego nie zasługiwało na uwzględnienie.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola instancyjna wykazała, iż Sąd Okręgowy w Częstochowie prawidłowo uznał, iż wobec braku wypełnienia przesłanek formalnych przez skazanego A. K. postępowanie w sprawie o zezwolenie na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego podlegało umorzeniu.

Nie ulega wątpliwości w sprawie, iż wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 21 grudnia 2023 roku sygn. akt IV K 229/22 skazanemu przypisano popełnienie m.in. ciągu przestępstw z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 299 § 1 i § 5 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (pkt 31 wyroku). Tymczasem art. 43la § 1 pkt 1 k.k.w. w brzmieniu zarówno obecnie obowiązującym, jak i poprzednim uzależnia możliwość udzielenia zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego od tego czy nie zachodzą warunki przewidziane w art.

64 § 2 k.k. Nie budzi zatem wątpliwości, że w zarówno w aktualnym stanie prawnym ale również poprzednim , skazany nie może się skutecznie ubiegać o udzielenie mu wnioskowanego dobrodziejstwa.

Wyjaśnić natomiast należy, na kanwie wywiedzionego zażalenia, czy w analogicznych sprawach, w których skazani nie odpowiadają w warunkach z art. 64 § 2 k.k., a wyłącznie w warunkach, o których mowa w art. 65 § 1 k.k., zachodzi możliwość stosowania 43la § 1 pkt 1 k.k.w. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 roku, a więc przed jego zmianą dokonaną ustawą z dnia 7 lipca 2022 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (

dalej: ustawa zmieniająca). Zdaniem Sądu Apelacyjnego taka możliwość istnieje.

W polu widzenia należy mieć bowiem, iż nie jest wyłączone stosowanie w postępowaniu wykonawczym art. 4 § 1 k.k. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że przepis art. 4 § 1 k.k. znajduje zastosowanie do wszelkich norm karnych mających materialnoprawny charakter, niezależnie od tego, w jakiej konkretnej ustawie zostały one zapisane (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2017 roku, sygn. akt I KZP 13/16, OSNKW 2017/2/9). Tym samym niewątpliwie należy go stosować również odnośnie norm materialnych znajdujących się w Kodeksie karnym wykonawczym, a za takie uznać trzeba przepisy, które regulują sposób odbywania kary w systemie SDE.

Sąd odwoławczy nie stracił przy tym z pola widzenia, że we wspomnianej wyżej ustawie z dnia 7 lipca 2022 roku, którą to nadano art. 43la § 1 pkt 1 k.k.w. aktualne brzmienie, znajdują się przepisy przejściowe. Artykuł 30 tejże ustawy stanowi bowiem, że do niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego aktu prawnego postępowań prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 10 (tj. Kodeks karny wykonawczy), z wyłączeniem wszczętych i niezakończonych postępowań w przedmiocie udzielenia przerwy w wykonaniu kary, stosuje się do ich prawomocnego zakończenia przepisy ustawy zmienianej w art. 10 w brzmieniu dotychczasowym. Jednakże przepis ten nie wyłącza wprost stosowania art. 4 § 1 k.k., nie zawiera bowiem żadnych regulacji intertemporalnych odnoszących się omawianego zagadnienia. Skoro zatem przepisy wymienionej ustawy zmieniającej nie pozwalają w sposób wyczerpujący ustalić stanu prawnego mającego zastosowanie w sprawach o udzielnie zezwolenia na odbycie kary w SDE, należy sięgnąć po regulację gwarancyjną zawartą w art. 4 § 1 k.k., przy czym z powodów wyżej wskazanych nie ma to zastosowania w analizowanej konfiguracji procesowej. Skazany A. K. odpowiadał w warunkach art. 64 § 2 k.k., zatem zagadnienie względności ustaw w tym stanie faktycznym nie zachodziło.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.

ZARZĄDZENIE

1) Odpis postanowienia doręczyć:

- skazanemu z pouczeniem o prawomocności,

2) Zwrócić akta.

Katowice, dn. 23 kwietnia 2024 roku