Sąd oddalił pozew o 4906 zł za drogi najem auta zastępczego

Wyrokiem z dnia 20 maja 2025 roku Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w sprawie z powództwa Z. P. przeciwko Towarzystwu (...) spółce akcyjnej z siedzibą w L. o zapłatę, sygn. akt III C 1189/23:

I. zasądził od pozwanej Towarzystwa (...) spółki akcyjnej z siedzibą w L. na rzecz powoda Z. P. kwotę 4905,87 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty;

II. zasądził od pozwanej Towarzystwa (...) spółki akcyjnej z siedzibą w L. na rzecz powoda Z. P. kwotę 2517 zł tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty,

III. zwrócił powodowi Z. P. od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie kwotę 6,16 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego.

Sąd rejonowy oparł powyższe orzeczenie na ustaleniach faktycznych oraz rozważaniach prawnych przedstawionych w pisemnym uzasadnieniu wyroku na kartach 174-176v akt sprawy.

Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wywiodła pozwana, zaskarżając oznaczony wyrok sądu rejonowego w całości. Zaskarżonemu wyrokowi (...) S.A. z siedzibą w L. zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a w szczególności:

a) art. 361 § 1 i 2 k.c. poprzez błędną wykładnię przepisu, polegającą na:

- przyjęciu, że koszty wynajęcia pojazdu zastępczego za kwotę 270,60 zł za dobę najmu pozostają w normalnym związku przyczynowym ze zdarzeniem z dnia 18 lutego 2020 roku, podczas gdy poszkodowany został skutecznie poinformowany nie tylko o możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego w sieci wypożyczalni współpracujących z towarzystwem ubezpieczeń, ale również o tym, że w przypadku organizacji pojazdu zastępczego w innej wypożyczalni o wysokości akceptowanej stawki w wysokości 70,00 zł brutto za dobę najmu pojazdu zastępczego,

- bezzasadnym uznaniu, że koszt podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego pozostaje w związku ze zdarzeniem z dnia 18 lutego. 2020 roku, podczas gdy w sytuacji skorzystania z pojazdu zastępczego z sieci wypożyczalni współpracującej nie zostałby naliczony koszt związany z podstawieniem oraz odbiorem pojazdu zastępczego,

b) art. 354 k.c., art. 362 i art. 826 § 1 k.c. poprzez jego niezastosowanie, w konsekwencji pominięcie faktu, iż wierzyciel ma obowiązek współpracy z dłużnikiem, a nadto poszkodowany ma obowiązek dążenia do minimalizacji rozmiarów szkody i przyjęcie, iż pozwany jest zobowiązany do pokrycia kosztów najmu pojazdu zastępczego przy stawce za dobę najmu pojazdów zastępczych za kwotę 270,60 zł brutto, a także kosztów postawienia i odbioru pojazdu zastępczego;

2) naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności:

a) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na:

⚫

bezzasadnym uznaniu, że pozwana jest zobowiązana do zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego przy uwzględnieniu stawki 270,60 zł brutto, podczas gdy:

- pozwana wskazywała poszkodowanemu na wysokość akceptowanej stawki w przypadku organizacji pojazdu zastępczego w innej wypożyczalni tj. 70,00 zł brutto, co poszkodowany całkowicie pominął, poszkodowany nie wykazał żadnego zainteresowania wysokością stawki za dobę najmu pojazdu zastępczego, bezkrytycznie akceptując stawkę wskazaną przez powoda, działając tym samym niezgodnie z obowiązkiem minimalizacji rozmiaru szkody,

- w okolicznościach niniejszej fakt, że poszkodowany wynajął pojazd zastępczy od powoda nie uzasadnia obciążenia pozwanej zawyżonymi kosztami najmu pojazdu zastępczego oraz kosztami podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego, albowiem nic nie stało na przeszkodzie, aby poszkodowany zakończył najem pojazdu zastępczego u powoda oraz zawarł umowę z wypożyczalnią współpracującą z pozwaną,

⚫

bezzasadnym pominięciu, że poszkodowany bezkrytycznie przyjął warunki najmu oferowane przez powoda, poszkodowany wszak nie ponosił z tego tytułu żadnych kosztów, albowiem rozliczenie w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego nastąpiło w formie bezgotówkowej, poprzez przeniesienie przez poszkodowanego na rzecz powoda wierzytelności wynikającej z wystawionej przez powoda faktury.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o:

1) zmianę wyroku Sądu Rejonowego Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie III Wydział Cywilny z dnia 20 maja 2025 roku, wydanego w sprawie za sygn. akt III C 1189/23 w zaskarżonej części poprzez oddalenie powództwa w całości,

2) zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych - za obie instancje.

W odpowiedzi na apelację powódka Z. P. wniosła o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, według norm przepisanych (k. 196).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Kontrola instancyjna orzeczenia sądu rejonowego, zainicjowana wywiedzioną przez pozwaną apelacją, wykazała konieczność zmiany wyroku.

Wstępnie wyjaśnienia wymagało, że sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu przez sąd odwoławczy z zachowaniem przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu uproszczonym ze względu na charakter żądania, które dotyczyło świadczenia oraz wartość przedmiotu sporu, która nie przekraczała dwudziestu tysięcy złotych (art. 505

1 k.p.c.). W postępowaniu uproszczonym, zgodnie z art. 505

9 § 1

1 k.p.c., apelację można oprzeć na zarzutach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu uproszczonym sąd drugiej instancji oddala apelację również wtedy, gdy mimo naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania albo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 505

12 § 3 k.p.c.). Natomiast zgodnie z treścią art. 505

13 § 2 k.p.c. uzasadnienie wyroku sądu drugiej instancji, jeżeli sąd ten nie przeprowadził postępowania dowodowego, powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

Dokonując własnej oceny przedstawionego pod osąd materiału procesowego, a także mając na uwadze, że z obowiązku rozpoznania sprawy w granicach apelacji nie wynika konieczność osobnego omówienia w uzasadnieniu każdego argumentu apelacji (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2018 r., III UK 119/17), lecz wystarczające jest odniesienie się do nich w sposób wskazujący, że zostały przez sąd drugiej instancji rozważone, należało stwierdzić, że sąd rejonowy błędnie ustalił, iż w niniejszej sprawie pozwana była zobowiązana do pokrycia kosztów najmu pojazdu zastępczego w kwocie ustalonej przez powódkę. Przyjęta przez sąd I instancji ocena zebranego materiału dowodowego prowadząca do ustalenia, że z akt szkody nie wynika, żeby pozwana proponowała poszkodowanym wynajem auta zastępczego, a w konsekwencji stwierdzenie, że poszkodowany był uprawniony do skorzystania z najmu pojazdu zastępczego z wybranej przez siebie wypożyczalni nie zyskało aprobaty sądu okręgowego.

Zauważenia wymaga, że w myśl art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Jeśli z materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski zgodne z doświadczeniem życiowym oraz logicznie poprawne, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Jedynie w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (vide Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00 i dnia 16 grudnia 2005 r., III CK 314/05). Zwalczanie swobodnej oceny dowodów nie może polegać jedynie na przedstawieniu własnej, korzystnej dla strony wersji zdarzeń, ustaleń stanu faktycznego opartej na własnej ocenie, ale konieczne jest posłużenie się argumentami jurydycznymi i wykazywanie, iż ujęte w art. 233 § 1 k.p.c. kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów naruszono, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów wymaga zatem wykazania, że przeprowadzona w sprawie przez sąd ocena dowodów jest rażąco wadliwa lub oczywiście błędna (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2001 r., II CKN 588/99, z dnia 2 kwietnia 2003 roku, I CKN 160/01, z dnia 15 kwietnia 2004 r., IV CK 274/03, z dnia 29 czerwca 2004 r., II CK 393/03). Konieczne jest przy tym wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący winien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając (tak Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia: 23 stycznia 2001 r., IV CKN 970/00, 12 kwietnia 2001 r., II CKN 588/99 i 10 stycznia 2002 r., II CKN 572/99).

W realiach niniejszej sprawy sąd odwoławczy doszedł do przekonania, że dokonana przez sąd rejonowy ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest błędna z uwagi na pominięcie istotnej okoliczności, jaką jest brak wyraźnego zgłoszenia przez poszkodowanego woli skorzystania z pojazdu zastępczego.

W niniejszej sprawie powódka Z. P., jako następca prawny poszkodowanej G. S., domagała się od pozwanego zakładu ubezpieczeń zapłaty kwoty 4.905,87 zł (wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie) tytułem zwrotu dalszej części kosztów najmu pojazdu zastępczego, poniesionych w związku ze szkodą komunikacyjną powstałą w dniu 18 lutego 2020 roku w pojeździe marki P. o numerze rej. (...), którego współwłaścicielami byli w dacie szkody G. S. i B. P.. Kolizja została spowodowana przez osobę ubezpieczoną w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. Legitymacja czynna powódki na etapie postępowania apelacyjnego była niesporna – wierzytelność odszkodowawcza została nabyta przez Z. P. na podstawie umowy cesji wierzytelności zawartej z poszkodowanymi w dniu 10 marca 2020 roku (umowa k. 20, 21).

Odpowiedzialność pozwanego również nie budziła wątpliwości – w dniu 10 czerwca 2020 roku pozwany przyznał kwotę 1.494 zł tytułem kosztów najmu pojazdu zastępczego, uznając stawkę dobową 70 zł netto oraz 21 – dniowy okres najmu (decyzja k. 18). Spór dotyczył wysokości roszczenia przekraczającej wypłacone odszkodowanie.

W pozwie powód wywodził, iż rzeczywisty czas korzystania z pojazdu zastępczego wynosił 21 dni i obejmował okres od 19 lutego 2020 r. do 10 marca 2020 r. Sąd rejonowy uznał, iż cały okres najmu pojazdu zastępczego pozostawał w normalnym związku przyczynowym ze zdarzeniem powodującym szkodę. Dalej sąd rejonowy, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w tym dowodu z opinii biegłego, ustalił, iż stawka najmu przyjęta przez powoda na poziomie 220 zł netto okazała się stawką mieszczącą się w średnich stawkach na rynku lokalnym jak za najem pojazdu w segmencie C. Pozwany zakład ubezpieczeń zakwestionował w apelacji obie te wartości. Jednocześnie z analizy decyzji wydanej w postępowaniu likwidacyjnym wynika, że pozwana zgodziła się na przyjęcie okresu naprawy pojazdu uszkodzonego w kolizji na okres 21 dni (k. 18). W związku z tym rozstrzygając sprawę sąd okręgowy zobowiązany był rozważyć ponownie w zasadzie jedynie wysokość stawki dobowej najmu, którą przyjął sąd rejonowy w zaskarżonym orzeczeniu.

Punktem wyjścia dla rozważań w tym zakresie jest zasada, że nie wszystkie wydatki pozostające w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym winny być pokrywane przez zakład ubezpieczeń. Istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (art. 354 § 2 k.c., art. 362 k.c. i 826 § 1 k.c.). Trafnie przywołał w swoim uzasadnienie sądu rejonowy pogląd, że na zakładzie ubezpieczeń ciąży w związku z tym obowiązek zwrotu tylko wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. Taki pogląd wyraził Sąd Najwyższy m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 r. III CZP 5/11.

Podzielając powyższy pogląd Sąd Najwyższy w uchwale późniejszej, z dnia 24 sierpnia 2017 roku, III CZP 20/17, trafnie zauważył nadto, że nie mogą być uznane za celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki, które nie są konieczne do wyeliminowania negatywnego następstwa majątkowego w postaci utraty możliwości korzystania z uszkodzonego pojazdu, gdy następstwo to może być wyeliminowane bez uszczerbku dla ochrony interesów poszkodowanego w inny, mniej uciążliwy dla dłużnika sposób. Powyższe prowadzi do wniosku, że jeśli ubezpieczyciel proponuje poszkodowanemu, we współpracy z przedsiębiorcą trudniącym się wynajmem pojazdów, skorzystanie z pojazdu zastępczego równorzędnego pod istotnymi względami pojazdowi uszkodzonemu albo zniszczonemu (zwłaszcza co do klasy i stanu pojazdu), zapewniając pełne pokrycie kosztów jego udostępnienia, a mimo to poszkodowany decyduje się na poniesienie wyższych kosztów najmu innego pojazdu, koszty te, w zakresie nadwyżki, będą podlegały indemnizacji tylko wtedy, gdy wykaże szczególne racje, przemawiające za uznaniem ich za „celowe i ekonomicznie uzasadnione”.

Co ważne, z uwagi m.in. na ciążący na ubezpieczycielu obowiązek szczególnej, podwyższonej staranności nie można przypisać decydującego znaczenia czynnikowi w postaci szczególnego zaufania, jakie poszkodowany ma do kontrahenta, z którego usług chciałby skorzystać. Poniesienia wyższych kosztów nie uzasadnia też sama przez się prostota skorzystania z oferty najmu złożonej przez przedsiębiorcę prowadzącego na przykład warsztat naprawczy, w którym uszkodzony pojazd ma być naprawiany. Nie sposób uznać, aby drobne niedogodności o charakterze niemajątkowym, takie jak nieznacznie wydłużony czas oczekiwania na podstawienie pojazdu zastępczego oferowanego przez ubezpieczyciela czy konieczność dodatkowego kontaktu z ubezpieczycielem – co w praktyce sprowadza się zazwyczaj do rozmowy telefonicznej – mogły stanowić uzasadnienie dla poniesienia wyższych kosztów najmu. Tego rodzaju niedogodności nie mają istotnego wpływu na zakres korzystania z pojazdu zastępczego ani na realną możliwość zaspokojenia potrzeby komunikacyjnej poszkodowanego, a tym samym nie mogą usprawiedliwiać wyboru droższej oferty najmu w sytuacji, gdy dostępna była alternatywa tańsza, zgodna z rynkowymi standardami i zapewniająca porównywalne warunki użytkowania pojazdu.

W ramach ciążącego na poszkodowanym obowiązku minimalizacji szkody i współdziałania z dłużnikiem (ubezpieczycielem) mieści się obowiązek niezwłocznego zasięgnięcia informacji co do tego, czy ubezpieczyciel może zaproponować poszkodowanemu pojazd zastępczy równorzędny uszkodzonemu. Nie ma to nic wspólnego z koniecznością poszukiwania przez poszkodowanego najtańszej oferty rynkowej najmu, nie jest bowiem istotne to, czy propozycja ubezpieczyciela jest najtańsza, lecz to, że jest przez niego akceptowana.

Za przyjętą interpretacją przemawia nie tylko powołana w uchwale składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 roku, III CZP 5/11, zasada proporcjonalności, nakazująca uwzględnić godne ochrony interesy poszkodowanego i dłużnika, ale też ogólniejszy wzgląd na racjonalność ekonomiczną rozwiązań prawnych. Trudno bowiem pominąć, że proponowanie przez ubezpieczycieli (we współpracy z innymi przedsiębiorcami) pojazdów zastępczych jest, ze względu na efekt skali i związaną z tym efektywność kosztową, rozwiązaniem korzystnym dla ogółu ubezpieczonych, albowiem ogranicza koszty ochrony ubezpieczeniowej (i tym samym wysokość składek).

Sąd Okręgowy nie zgadza się z ustaleniem sądu pierwszej instancji, że w rozstrzyganym stanie faktycznym pozwany zakład ubezpieczeń nie wykazał możliwości realnego zorganizowania najmu pojazdu zastępczego i przez to ma obowiązek pokrycia kosztów najmu pojazdu według stawek przyjętych przez stronę poszkodowaną. W tym miejscu należy zaznaczyć, że poszkodowana G. S. dokonując zgłoszenia szkody dnia 19 lutego 2020 r. została poinformowana o możliwości organizacji pojazdu oraz o akceptowanych stawkach, w przypadku skorzystania z najmu pojazdu zastępczego u podmiotu trzeciego. W formularzu wprost wskazano, że w przypadku potrzeby skorzystania z pojazdu zastępczego pozwana prosi o kontakt z (...). Pozwana zorganizuje pojazd zastępczy o zasadniczo zbliżonej klasie na czas niezbędny do dokonania naprawy uszkodzonego lub zakupu nowego pojazdu – dokument k. 46-47 akt. Kolejno na uwagę zasługuje fakt, że poszkodowana w formularzu zgłoszenia szkody na pytanie „Czy potrzebujesz pojazdu zastępczego?” udzieliła odpowiedzi „Nie wiem”. W tych okolicznościach to po stronie poszkodowanego pojawił się obowiązek wykazania na dalszym etapie postępowania likwidacyjnego, że zaktualizowała się potrzeba korzystania z pojazdu zastępczego i podjęcia kontaktu z (...) Dopiero w momencie gdy po stronie (...) S.A. doszłoby do bierności w wykonaniu obowiązku organizacji pojazdu zastępczego pojawiłoby się po stronie powodowej – poszkodowanej uprawnienie do zawarcia umowy najmu pojazdu na zasadach wolnorynkowych. Tymczasem w zaoferowanym przez powódkę materiale dowodowym nie ma informacji o zmianie stanowiska poszkodowanego co do potrzeby korzystania z pojazdu zastępczego, ani o próbie kontaktu z infolinią pozwanego. Jednocześnie z analizy dokumentów dołączonych do akt przez obie strony postępowania bezspornie wynika, że tego samego dnia, w którym miało miejsce wypełnienie formularza zgłoszenia szkody (k. 46-47) G. S. zawarła umowę najmu pojazdu zastępczego od (...) (umowa k. 12). W praktyce poszkodowana nie dała zatem pozwanej żadnej możliwości złożenia swojej oferty.

Jednocześnie podkreślić trzeba fakt, iż G. S., której następcą prawnym jest powódka, akceptując formularz zgłoszenia szkody obowiązujący na stronie internetowej pozwanej przyjęła do wiadomości oświadczenie tam zawarte, że (...) S.A. uzna za celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty najmu pojazdu zstępczego tylko takie koszty jakie poniosłaby organizując najem w jednej z wypożyczalni współpracujących z L.. W przypadku pojazdu uszkodzonego jest to kwota 70,00 zł brutto za dobę najmu. Wybierając, bez kontaktu z zakładem ubezpieczeń sprawcy szkody, ofertę najmu pojazdu zastępczego za stawkę trzykrotnie wyższą, niż przyjmowaną przez zobowiązanego, G. S. naraziła się na ryzyko braku pełnej kompensacji wydatków.

Sąd Okręgowy w Szczecinie stoi na stanowisko, iż warunkiem koniecznym uznania, że ubezpieczyciel przedstawił propozycję najmu pojazdu zastępczego jest to, by oświadczenie ubezpieczyciela zawierało elementy, które pozwolą jego adresatowi podjąć działania w celu minimalizacji szkody. Przy czym nie jest wymagane aby ubezpieczyciel złożył poszkodowanemu ofertę w rozumieniu art. 66 k.c., to jest zawierającą wszystkie opisane w tym przepisie warunki, w szczególności w sytuacji, w której poszkodowany nie deklaruje nawet chęci wynajęcia pojazdu zastępczego. Wystarczające na tym etapie jest bowiem przedstawienie tylko podstawowych zasad najmu przez ubezpieczyciela, a nawet sama propozycja takiego najmu, po której poszkodowany powinien podjąć inicjatywę zmierzającą do ustalenia interesujących go warunków najmu i w oparciu o nie podjąć decyzję, czy korzysta z propozycji ubezpieczyciela, czy poszukuje samochodu zastępczego na rynku, będąc jednocześnie świadomym, że będzie zobowiązany do pokrycia kosztów wykraczających ponad te wynikające z propozycji ubezpieczyciela.

Zawarte w formularzu zgłoszenia szkody oświadczenie (...) S.A. stanowi oświadczenie o gotowości dostarczenia auta zastępczego. W ocenie sądu odwoławczego, przekazana informacja była wystarczająca do umożliwienia poszkodowanej zawarcia umowy najmu pojazdu zastępczego, przy czym poszkodowana w żaden sposób nie wyraziła tym jakiegokolwiek zainteresowania. Brak kontaktu G. S. z infolinią pozwanej w celu zgłoszenia potrzeby najmu pojazdu zastępczego stanowił przesłankę obiektywnie zwalniającą pozwaną od obowiązku złożenia konkretnej oferty najmu pojazdu zastępczego. Nie można przy tym wywodzić, że wykonanie jednej rozmowy telefonicznej sprowadzającej się do zamówienia pojazdu zastępczego pod adres zamieszkania jest oczekiwaniem nadmiernym. Po nawiązaniu kontaktu G. S. otrzymałaby szczegóły oferty. Gdyby wówczas poszkodowana stwierdziła, że oferta złożona przez pozwaną (...) S.A. nie jest możliwa do przyjęcia np. z uwagi na brak modelu auta, który jej zdaniem odpowiada klasie pojazdu uszkodzonego można by wywodzić, że ubezpieczyciel nie złożył realnej propozycji najmu pojazdu zastępczego po stawce 70 zł za dobę. Nakładanie na zakład ubezpieczeń obowiązku składania konkretnej oferty najmu pojazdu zastępczego w sytuacji, gdy zgłaszając szkodę poszkodowany nie wie jeszcze, czy będzie chciał korzystać z tej formy kompensacji szkody jest niczym nieuzasadnione.

Na marginesie już tylko sąd odwoławczy wskazuje, że przyjęta przez sąd rejonowy w zaskarżonym orzeczeniu stawka za najem pojazdu z segmentu C, podczas gdy pojazd uszkodzony kwalifikuje się do segmentu B stanowiła nieuzasadniony, a istotnie wyższy koszt najmu pojazdu zastępczego.

Podsumowując całość przytoczonej wyżej argumentacji sąd okręgowy zajął stanowisko, iż poszkodowana G. S., pomimo otrzymania informacji o możliwości skorzystania z pojazdu zastępczego na preferencyjnych warunkach, zdecydowała się na najem realizowany przez podmiot trzeci, który stosował stawkę wyższą niż zaakceptowana przez ubezpieczyciela. Takie działanie doprowadziło do niezasadnego zwiększenia rozmiaru szkody, której źródło leży po stronie poszkodowanego. Po stronie G. S. zabrakło aktywnych działań zmierzających do ograniczenia uszczerbku majątkowego po stronie ubezpieczyciela, co pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem minimalizacji szkody. W konsekwencji, poszkodowana nie skorzystała z realnej alternatywy, która pozwalała na zaspokojenie potrzeby komunikacyjnej przy niższym koszcie, co skutkuje ograniczeniem odpowiedzialności pozwanego do wysokości stawki przez niego zaakceptowanej. Tym samym wypłacona na etapie postępowania likwidacyjnego kwota 1.474 zł brutto odpowiadająca wynagrodzeniu za najem pojazdu tej samej klasy co pojazd uszkodzony w okresie 21 dni w pełni wyczerpała roszczenie powódki, jako następcy prawnego G. S., o wynagrodzenie z tego tytułu.

Z tych względów sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił powództwo.

Powyższa zmiana skutkowała koniecznością jednoczesnej modyfikacji rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego. Bacząc, że w wyniku uwzględnienia apelacji roszczenie powódki zostało oddalone w całości należało zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu od Z. P. zasądzić na rzecz pozwanego Towarzystwa (...) S.A. kwotę 900 zł na którą złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika zawodowego w stawce wynikającej z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawny.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego oparto na art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Powódka przegrała w instancji odwoławczej w związku z czym obowiązana jest zwrócić pozwanej poniesione na tym etapie koszty zastępstwa procesowego w kwocie 850 zł, na które złożyło się: opłata od wniosku o uzasadnienie wyroku (100 zł k. 170), opłata od apelacji w wysokości 300 zł (k. 185) oraz wynagrodzenie pełnomocnika zawodowego w kwocie 450 zł, ustalone zgodnie z przepisami § 2 pkt 3 w zw. z §10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Odsetki od tych kosztów zasądzono od dnia uprawomocnienia się wyroku, zgodnie z art. 98 § 1

1 k.p.c.

Monika Rabiega

(...)

1. (...)

2. (...)

3. (...)

(...)