Sąd zasądził od użytkowników wieczystych 1092 zł więcej, odsetek nie dodał

Wyrokiem z dnia 13 lutego 2025 r. Sąd Rejonowy Szczecin- Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w sprawie z powództwa Skarbu Państwa Prezydenta Miasta K. przeciwko K. H. i I. H. o zapłatę, sygn. akt II C 235/23:

I. zasądził od pozwanych K. H., I. H. na rzecz powoda Skarbu Państwa Prezydenta Miasta K. kwotę 10.784,04 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od następujących kwot i dat:

- 2.696,01 zł od dnia 2 kwietnia 2019 roku do dnia zapłaty,

- 2.696,01 zł od dnia 2 lutego 2021 roku do dnia zapłaty,

- 2.696,01 zł od dnia 1 kwietnia 2021 roku do dnia zapłaty,

- 2.696,01 zł od dnia 1 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty,

II. oddalił powództwo w pozostałym zakresie,

III. przyznał J. B. kwotę 1.440 zł tytułem wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora pozwanych,

IV. zasądził solidarnie od pozwanych K. H. i I. H. na rzecz powoda Skarbu Państwa Prezydenta Miasta K. kwotę 2.502,69 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Powyższe orzeczenie sąd rejonowy oparł na ustaleniach faktycznych oraz rozważaniach prawnych zawartych w pisemnym uzasadnieniu znajdującym się na k. 92-97 akt sprawy, które sąd drugiej instancji czyni integralną częścią swego rozstrzygnięcia.

Apelację od powyższego wyroku złożyła strona pozwana zaskarżając wyrok w części tj. . w zakresie pkt II oraz IV orzeczenia.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 238 k.c. w zw. z art. 71 ust. 1 oraz 4 u.g.n.- poprzez błędne zastosowanie oraz zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony powodowej jedynie części opłaty rocznej tytułem użytkowania wieczystego.

Wobec powyższego apelujący wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego orzeczenia w zakresie pkt II orzeczenia w części oddalającej powództwo do kwoty 1.092,00 zł wraz z odsetkami od tej kwoty oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz strony powodowej kwoty 1.092,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od kwot:

a.

273.00 zł od dnia 2 kwietnia 2019 r. do dnia zapłaty;

b.

273,00 zł od dnia 2 lutego 2021 r. do dnia zapłaty;

c.

273,00 zł od dnia 2 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty;

d.

273,00 zł od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty.

2. zmianę pkt IV orzeczenia oraz zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz strony powodowej kwoty 2.619,75 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

3. zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz strony powodowej zwrot kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu apelacji na karcie 100v.-101 akt powód rozwinął powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na apelację pozwani, w imieniu których działał kurator dla nieznanych z miejsca pobytu, wnieśli o oddalenie apelacji w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanych kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych wraz z wynagrodzeniem kuratora (k. 114-116 akt).

Sąd okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja okazała się uzasadniona niemal w całości.

Na wstępie wskazać należy, że sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (art. 350 § 1 k.p.c.). Jeżeli sprawa toczy się przed sądem drugiej instancji, sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji (art. 350 § 3). W punkcie I sentencji wyroku sądu rejonowego wpisano słowo „pozwanej” oraz (...), a zapisy te nie uwzględniały obowiązujących w języku polskim zasad deklinacji rzeczowników. To samo dotyczyło zawartych w punkcie IV wyroku słów (...) i „złotych”. Z tej przyczyny zasadne było sprostowanie przez sąd odwoławczy dostrzeżonych omyłek pisarskich, tak aby sentencja wyroku sądu pierwszej instancji była poprawna pod względem zasad pisowni języka polskiego, czytelna i zrozumiała dla stron.

Odnosząc się do meritum sprawy sąd okręgowy zważa, że zasadniczo podziela poczynione przez sąd rejonowy ustalenia faktyczne, nie były one zresztą kwestionowane przez skarżącego, oraz dokonaną przez ten sąd ocenę prawną. Korekcie podlegało orzeczenie sądu rejonowego w zakresie zasądzonej kwoty należności głównej, gdyż mimo prawidłowego ustalenia przez sąd rejonowy, iż opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego dotycząca działki (...) wynosiła w latach 2019-2022- 2.969,01 zł, sąd ten przyjął do obliczeń kwotę 2.696,01 zł, co niewątpliwie wyniknęło z błędnego wskazania przez powoda w żądaniu pozwu kwot po 2696,01 zł, od których żądał odsetek, zamiast prawidłowo kwot po 2.969,01 zł (pkt 1c-f pozwu).

Powód domagał się bowiem w pozwie zasądzenia od pozwanych na swoją rzecz kwoty 24.663,93 zł tytułem należności głównej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwot:

a. 9.818,88 zł od dnia 3 kwietnia 2018 r. do dnia zapłaty,

b. 2.696,01 zł od dnia 3 kwietnia 2018 roku do dnia zapłaty,

c. 2.696,01 zł od dnia 2 kwietnia 2019 roku do dnia zapłaty,

d. 2.696,01 zł od dnia 2 lutego 2021 roku do dnia zapłaty,

e. 2.696,01 zł od dnia 1 kwietnia 2021 roku do dnia zapłaty,

f. 2.696,01 zł od dnia 1 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty.

Jako podstawę faktyczną żądania powód wskazał, że pozwani w roku 2018 pozostawali użytkownikami wieczystymi nieruchomości gruntowej opisanej w księdze wieczystej (...) działka (...). Pozwani w latach 2018-2022 pozostawali również użytkownikami wieczystymi nieruchomości gruntowej opisanej w księdze wieczystej (...) działka (...). Właścicielem ww. działek gruntu pozostawał Skarb Państwa- Prezydent Miasta K..

Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy przyjął, iż podstawę prawną żądania pozwu stanowił art. 238 k.c. oraz art. 71 ust. 1 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.).

Dalej sąd rejonowy w sposób niewadliwy, zgodny ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym ustalił, że wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste działki gruntu (...) stanowiła kwotę 9.818 zł, natomiast działki gruntu (...) kwotę 2.969,01 zł.

Jednocześnie sąd rejonowy uznał, że roszczenie powoda nie mogło zostać uwzględnione w całości, gdyż uległo częściowemu przedawnieniu. Jako nieprzedawnione sąd uznał roszczenie co do kwot płatnych w terminach od 2 kwietnia 2019 r. do 1 kwietnia 2022 r.

Skoro zatem opłata roczna za wieczyste użytkowanie za rok 2018 dotycząca działki (...) w kwocie 9.818,88 zł płatna była do dnia 2 kwietnia 2018 r., to wedle prawidłowych ustaleń sądu rejonowego w całości uległa przedawnieniu. Co zaś się tyczy opłat rocznych za (...) w kwocie 2.969,01 zł, to powód dochodził ich za lata 2018-2022. Uwzględniając, iż przedawnieniu uległa opłata za rok 2018, to do zapłaty na rzecz powoda pozostawała pozwanym z tego tytułu kwota 11.876,04 zł (4x 2.969,01 zł). Tymczasem sąd pierwszej instancji z przyczyn nieopisanych w uzasadnieniu wyroku zasądził na rzecz powoda kwotę 10.784,04 zł. Przyznać zatem należało rację apelującemu, który domagał się zasądzenia dalszej kwoty 1.092 zł, stanowiącej różnicę między kwotą zasądzoną przez sąd pierwszej instancji, a kwotą należną powodowi (11.876,04 zł – 10.784,04 zł= 1.092 zł).

Z powyższych względów podzielając w zasadniczej części zarzuty apelacyjne sąd okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie II, zasądzając od pozwanych na rzecz powoda dodatkowo kwotę 1.092 zł i oddalając powództwo w pozostałym zakresie.

Powyższe determinowało zmianę rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji o kosztach procesu, o czym orzeczono zgodnie z art. 100 k.p.c. stanowiącego, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Mając na uwadze, że powód dochodził w niniejszym postępowaniu zapłaty kwoty 24.663,93 zł, a żądanie uwzględniono co do kwoty 11.876,04 zł, uznano, że wygrał on spór w 48,15 %. Szczegółowe wyliczenie kosztów procesu pozostawiono referendarzowi sądowemu w Sądzie Rejonowym Szczecin- Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie.

W punkcie 3 sentencji wyroku sąd okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację w pozostałej części, tj. w zakresie żądania zasądzenia odsetek ustawowych od kwot: 273 zł od dnia 2 kwietnia 2019 r. do dnia zapłaty; 273 zł od dnia 2 lutego 2021 r. do dnia zapłaty; 273 zł od dnia 2 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty; 273 zł od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty. Zważyć należało, że w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji powód domagał się zasądzenia odsetek ustawowych od kwot i dat konkretnie wskazanych w treści pozwu. Roszczenie powoda zostało w tym zakresie uwzględnione w całości. Okoliczność, że na etapie postępowania apelacyjnego powód zażądał odsetek od dodatkowych kwot nie mogło zostać uwzględnione przez sąd odwoławczy. Zgodnie bowiem z art. 383 k.p.c. w postępowaniu apelacyjnym nie można rozszerzyć żądania pozwu ani występować z nowymi roszczeniami. Jednakże w razie zmiany okoliczności można żądać zamiast pierwotnego przedmiotu sporu jego wartości lub innego przedmiotu, a w sprawach o świadczenie powtarzające się można nadto rozszerzyć żądanie pozwu o świadczenia za dalsze okresy. Orzeczenie o odsetkach zgodnie z żądaniem apelującego wyrażonym w apelacji byłoby wyjściem poza żądanie pozwu, ponieważ przed sądem pierwszej instancji powód żądał odsetek jedynie od kwot 2.696,01 zł, nie zaś od 2.969,01 zł. Ponadto zważyć należy, że żądanie odsetek nie jest obowiązkowe i zależy od wyboru powoda. Powód sformułował w pozwie żądanie odsetkowe w sposób jednoznaczny i żądanie to zostało uwzględnione w całości co do kwot nieprzedawnionych. Nie było zatem podstaw do zmiany orzeczenia sądu pierwszej instancji w tym zakresie.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. Powód uległ tylko co do nieznacznej części w zakresie odsetek ustawowych. Zatem zasadnym było obciążanie pozwanych całością kosztów postępowania apelacyjnego, na które złożyły się koszty zastępstwa procesowego powoda ustalone w oparciu o § 2 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Jednocześnie zgodnie z art. 98 § 1

1 k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem kosztów postępowania apelacyjnego zasądzono odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W punkcie 5 sentencji wyroku przyznano kuratorowi dla nieznanych z miejsca pobytu pozwanych J. B. od Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego Szczecin- Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie wynagrodzenie w wysokości 54 złote. Wynagrodzenie ustalono na podstawie § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej z dnia 9 marca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 536) w związku z § 2 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

sędzia Monika Rabiega

(...)

1. (...)

2. (...)

3. (...)