Sąd oddalił skargę spółki na przewlekłość śledztwa w sprawie oszustwa na jej szkodę

Pismem z dnia 22 stycznia 2026 r. (które w dniu 2 lutego 2026 r. wpłynęło do Sądu Okręgowego we Wrocławiu) pełnomocnik (...) S.A. w W. (będącego następcą prawnym pokrzywdzonego (...) sp. z o.o.) wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę (...) we A. przeciwko G. S. pod sygn. akt (...) o czyn z art. 286 § 1 Kodeksu Karnego oraz o przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego kwoty 10 000 zł.

Ponadto pełnomocnik wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał m.in, że Prokuratura (...) we A. w dniu 25.04.2024 r. wszczęła śledztwo w sprawie celowego doprowadzenia (...) sp. z o.o. (aktualnie przejęta przez (...) s.a. z siedzibą w W.) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez G. S., prezesa zarządu (...) sp. z o.o., tj. o czyn z art. 286 § 1 Kodeksu Karnego na skutek złożonego zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa.

Przesłuchanie w charakterze świadka G. S. miało miejsce w dniu 06.11.2024 r. Ze względu na nieprawidłowo przeprowadzone czynności związane z uzyskaniem informacji od banku, tj. historii rachunku bankowego spółki (...) sp. z o. o. postępowanie przedłużyło się o kolejne 7 miesięcy.

W dniu 24.04.2025 r. pokrzywdzony przekazał Policji informację co do toczącego się przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu postępowania cywilnego o zapłatę z powództwa (...) sp. z o.o. przeciwko (...) sp. z o. o. w likwidacji. Ponieważ pozwany nie posiada obecnie organu do reprezentacji, postępowanie cywilne zostało zawieszone.

W dniu 06.06.2025 r. został skierowany przez skarżącego monit do Prokuratury, jednak pozostał on bez odpowiedzi.

Zdaniem skarżącego z powodu opieszałości Prokuratury nie może on wyegzekwować przysługujących mu należności. Sprawa karna jest prowadzona od 2 lat bez żadnego skutku, a nie jest ona na tyle skomplikowana, aby nie można jej było zakończyć w rozsądnym terminie choćby jednego roku.

Zastępca Prokuratora (...) w odpowiedzi na skargę wniosła o jej nieuwzględnienie.

Przystępując do rozpoznania skargi, Sąd Apelacyjny ustalił następujący przebieg postępowania w sprawie objętej skargą:

Na podstawie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, wniesionego przez pełnomocnika pokrzywdzonej spółki (...) sp. z o.o. pismem z dnia 29 marca 2024 r., zostało wszczęte postanowieniem prokuratora Prokuratury (...) z dnia 26 kwietnia 2024 r. śledztwo pod sygn. akt (...) o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 k.k. (por. postanowienie o wszczęciu śledztwa – k. 27).

W dniu 24 lipca 2024 r. przesłuchano świadka Z. F. (k. 41).

W dniu 7 sierpnia 2024 r. przesłuchano świadków O. W. i U. W. (k. 162-163 i k. 174-175).

W dniu 6 listopada 2024 r. jako świadek został przesłuchany G. S. (k. 200-205).

Postanowieniem z dnia 22 listopada 2024 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyraził zgodę na udostępnienie Prokuraturze przez (...) S.A. informacji stanowiących tajemnicę bankową (k. 199).

Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2024 r. prokurator zażądał od Dyrektora (...) S.A. informacji wskazanych w postanowieniu Sądu Okręgowego (k. 200).

Po analizie uzyskanych danych prokurator Prokuratury (...) w dniu 26 maja 2025 r. wydał postanowienie o przedstawieniu zarzutów G. S. (k. 240).

Jako podejrzany G. S. został przesłuchany w dniu 29 lipca 2025 r. (k. 255-256).

Następnie, obrońca podejrzanego pismem z dnia 1 września 2025 r. wnioskował o przesłuchanie trzech osób w charterze świadków – H. Z., W. S. i T. Z..

T. Z. i H. Z. zostali przesłuchani w dniu 28 października 2025 r. (k. 272-273 i k. 276-277).

W dniu 25 lutego 2026 r. ponownie przesłuchano G. S. w charakterze podejrzanego (k. 294-295).

W tym samym dniu zapoznano go z materiałami postępowania (k. 296).

W dniu 2 marca 2026 r. prokurator wydał postanowienie o zamknięciu śledztwa.

Z dniem 5 marca 2026 r. sporządzono akt oskarżenia przeciwko G. S. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełniony na szkodę (...) sp. z o.o.

Następnie akt oskarżenia został wniesiony w dniu 31 marca 2026 r. do Sądu Okręgowego we Wrocławiu, sprawę zarejestrowano pod sygn. akt III K 88/26 i wyznaczono w niej terminy rozprawy, pierwszy na 20 maja 2026 r. i drugi na 19 czerwca 2026 r. (por. zapiski urzędowe z 8 maja 2026 r. i z 8 czerwca 2026 r.)

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1725), zwanej dalej w skrócie: ustawa o skardze, skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie.

W przedmiotowej sprawie skarga została złożona w terminie, co pozwala na jej merytoryczne rozpoznanie.

Z kolei przepisy art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o skardze stanowią, że:

1. Strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

2. Dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie albo czynności podjętych przez prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze w celu zakończenia postępowania przygotowawczego lub czynności podjętych przez sąd lub komornika sądowego w celu przeprowadzenia i zakończenia sprawy egzekucyjnej albo innej sprawy dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego. Dokonując tej oceny, uwzględnia się łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia do chwili rozpoznania skargi, niezależnie od tego, na jakim etapie skarga została wniesiona, a także charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że przez przewlekłość postępowania rozumie się w praktyce brak czynności zmierzających do rozstrzygnięcia zachodzący dłużej niż jest to konieczne do rozważenia sprawy bądź zgromadzenia dowodów. Chodzi o to, by czynności zmierzające do wydania orzeczenia kończącego zabierały odpowiednią ilość czasu, to jest by odbywały się bez zbędnej zwłoki. Taką zbędną zwłoką nie jest każdy upływ czasu, ale dopiero nadmierne odstępstwo od czasu zwykle koniecznego dla wykonania określonych czynności. Przewlekłość postępowania zachodzi wtedy tylko, gdy zwłoka w czynnościach jest nadmierna (rażąca) i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt II S 28/10; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt (...) 13/10; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 09 lutego 2005 r., sygn. akt II S 5/05).

O przewlekłości postępowania można więc mówić dopiero wówczas, gdy pomiędzy kolejnymi czynnościami procesowymi występują długie nieuzasadnione przerwy albo czynności te nie są podejmowane w ogóle (wyrok SN z dnia 03.09.2003 r., sygn. akt II CKN 425/01). Sama długotrwałość postępowania nie przesądza o tym, że doszło w nim do przewlekłości postępowania (postanowienie SA w Krakowie z dnia 03.08.2018 r., sygn. akt S 13/18).

Tak więc ocena terminowości i prawidłowości czynności w tym przypadku Prokuratury nie może ograniczać się tylko do oceny upływu czasu i subiektywnych odczuć skarżącego, ale musi stanowić wypadkową czynników obiektywnych oraz czasu niezbędnego do podejmowania zgodnych z prawem i najlepszą wiedzą czynności.

Oceniając podejmowane w przedmiotowej sprawie czynności nie sposób stwierdzić, aby doszło w niej na etapie postępowania przygotowawczego (którego bezpośrednio dotyczy skarga) do bezczynności w znaczeniu wyżej rozumianym. Prawdą jest, że w sprawie występowały przerwy między czynnościami, ale nie były one na tyle długie, aby można było mówić o nieuzasadnionej zwłoce, tym bardziej, że zebrane dowody wymagały stosownej analizy, jak też nie wszyscy świadkowie stawiali się od razu na pierwsze wezwanie, co wydłużało bieg postepowania.

Z tych przyczyn okres niecałych 2 lat przez jaki toczyło się śledztwo, choć dość długi, to jednak nie był na tyle długi, aby pozwalał na stwierdzenie zaistnienia przewlekłości postępowania w rozumieniu ustawy jak wyżej. Skarżący nie wykazał też przekonująco, aby poniósł rzeczywistą szkodę czy dolegliwość z tego tytułu, tym bardziej, że po części upatruje jej w fakcie, że nie może zostać zaspokojony na drodze postępowania cywilnego, które zostało zawieszone z uwagi na braki w reprezentacji pozwanego.

Przy tak ustalonych okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy nie zachodziły więc podstawy do uznania, że doszło w niej do przewlekłości na etapie postępowania przygotowawczego, którego skarga bezpośrednio dotyczy. Postępowanie sądowe jest zaś na początkowym etapie, przy czym wyznaczono już w nim terminy rozprawy.

Mając powyższe na uwadze, skargę należało oddalić jako całkowicie bezzasadną (art. 12 ust. 1 ustawy o skardze).

W konsekwencji brak było podstaw do zasądzenia jakichkolwiek kwot od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego; to skarżącego w tym przypadku obciążają koszty postępowania skargowego.

Dlatego też podstawie art. 17 ust. 1 przedmiotowej ustawy należało obciążyć skarżącego opłatą od wniesionej skargi, która to opłata została już przez niego uiszczona.

Z tych względów orzeczono jak na wstępie.

Cezariusz Baćkowski Artur Tomaszewski Andrzej Kot