Pas przerzucony tylko przez tułów i brak trójkąta. Kierowca ukarany grzywną 500 zł

wyroku z 5 listopada 2025 r.

Obwinionemu M. R. zarzucano popełnienie następujących wykroczeń:

1. w dniu 17 października 2024 r. o godz. 9:21 w miejscowości T., ul. (...), (...) gmina Ł. D., rejonu (...), kierując pojazdem marki J. (...) o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalność prędkość jazdy na obszarze zabudowanym o 24 km/h (74/50), tj. o wykroczenie z art. 92a § 1 k.w.,

2. w tym samym miejscu i czasie kierował pojazdem marki J. (...) o nr rej. (...) nie korzystając z pasów bezpieczeństwa podczas jazdy tj. o wykroczenie z art. 97 k.w. w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym,

3. w tym samym miejscu i czasie, kierował pojazdem marki J. (...) o nr rej. poj. (...) nienależycie zaopatrzonym w wymagane urządzenia i przyrządy tj. nie posiadał obowiązkowego wyposażenia w postaci trójkąta ostrzegawczego i gaśnicy

tj. o wykroczenie z art. 96 § 1 pkt 5 k.w.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Obwiniony 17 października 2024 r. o godz. 9:21, poruszał się samochodem marki J. (...) w miejscowości T. ul. (...) (...). Wspominana droga biegnie wzdłuż terenu zabudowanego, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h.

W trakcie przejazdu obwiniony został poddany kontroli prędkości przez stojący w pobliżu patrol policji. Pomiar prędkości wykazał, że obwiniony poruszał się z prędkością o 24 km/h większą niż dopuszczalna. Urządzenie służące do pomiaru posiadało aktualne świadectwo legalizacji. Ponadto wykonany pomiar prędkości uwzględnił dokonany przy legalizacji błąd pomiaru, w konsekwencji czego zmierzona prędkość była o ok. 2 km/h mniejsza niż w rzeczywistości.

/

dowód:

częściowo wyjaśnienia obwinionego k. 53v i k. 22, zeznania R. G. k. 53v -54 i k. 14, zeznania A. G. k. 54 i k. 12, świadectwo legalizacji k. 4, zdjęcie z urządzenia pomiarowego k. 5/

Po zatrzymaniu obwinionego, funkcjonariusze policji zobaczyli, że M. R. nie posiada prawidłowo zapiętych pasów bezpieczeństwa. Pasy były bowiem zapięte, ale tylko górna część pasa była przerzucona przez kierującego. Dolna część pasów nie była opleciona wokół sylwetki obwinionego, tylko przebiegała za kierowcą.

/

dowód:

zeznania R. G. k. 53v -54 i k. 14, zeznania A. G. k. 54 i k. 12/

W trakcie kontroli, obwiniony został poproszony przez policjantów o okazanie obowiązkowego wyposażenia samochodu w postaci gaśnicy i trójkąta ostrzegawczego. Urządzenia te powinny być przechowywane w łatwo dostępnym miejscu. Kierujący na polecenie kontrolującego powinien z łatwością je okazać. Obwiniony w trakcie kontroli nie okazał policjantom obowiązkowego wyposażenia pojazdu.

/

dowód:

zeznania R. G. k. 53v -54 i k. 14, zeznania A. G. k. 54 i k. 12/

Obwiniony figuruje w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

/

dowód:

informacja z ewidencji kierowców k. 24/

Obwiniony w toku postępowania nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. M. R. wyjaśniając wskazał, że nie poruszał się z taką prędkością jaka została mu przypisywana. Zdaniem obwinionego błąd pomiaru był znacznie wyższy niż podniesiony w toku postępowania 2 km/h. Nadto, obwiniony podniósł, że posiadał zapięte pasy bezpieczeństwa oraz w samochodzie były przewożone obowiązkowe wyposażenie.

Wyjaśnieniom obwinionego Sąd dał wiarę jedynie w części w jakiej korespondują one z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. Mianowicie Sąd uznał za wiarygodne zeznania dotyczące poruszania się po drodze samochodem oraz faktu kontroli. W pozostałym zakresie Sąd nie dał wiary obwinionemu. Wyjaśnienia M. R. bowiem nie wytrzymują konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Przede wszystkim brak jest dowodów na potwierdzenie tezy jakoby urządzenie pomiarowe pokazywało fałszywy odczyt. Przeciwnie wręcz, zgromadzony materiał dowodowy jasno pokazuje, że urządzenie posiadało ważne świadectwo legalizacji a błąd pomiaru nie przekraczał 2 km/h i to korzyć kierującego. Równocześnie brak jest podstaw do uznania za wiarygodne wyjaśnień obwinionego co do okoliczności, że jego pojazd posiadał obowiązkowe wyposażenie. Podobnie w kwestii pasów bezpieczeństwa, wyjaśnienia obwinionego nie znajdują potwierdzenia w obiektywnym i wiarygodnym materiale dowodowym w postaci zeznań funkcjonariuszy policji.

Zeznania świadków R. G. oraz A. G. Sąd uznał za wiarygodne w całości, gdyż są one jasne, spójne, wzajemnie się uzupełniają tworząc logiczną całość. Świadkowie szczegółowo opisali przebieg interwencji oraz istotne okoliczności z perspektywy postępowania. Sąd nie miał podstaw ku temu aby odmówić świadkom wiary. Samo badanie prędkości zostało utrwalone zapisem z urządzenia pomiarowego oraz wydrukiem parametrów odczytu (k. 5-6), co koresponduje z treścią tych zeznań. Nie ma przy tym wątpliwości jakiego pojazdu prędkość została zmierzona i z jakim wynikiem. W dalszej konsekwencji także nie budzi wątpliwości, że policjanci podejmowali właśnie wobec obwinionego swoje czynności. Jeżeli zatem zauważyli nieprawidłowo zapięte pasy to odnotowali to wybroczenie podobnie jak brak obowiązkowego wyposażenia. Sąd nie dopatrzył się przy tym jakiejkolwiek formy złośliwości funkcjonariuszy co sugerował obwiniony. Wykonywali swoje obowiązki i trudno im z tego powodu czynić zarzut.

Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie, sąd oparł się także na szeregu dokumentów zalegających w aktach sprawy. Dokumenty oraz ich kopie nie budziły wątpliwości zarówno co do formy jak i treści oraz nie były one kwestionowane w toku postępowania.

Sąd zważył co następuje:

Ustawodawca w art. 92a § 1 k.w. penalizuje zachowanie polegające na nie stosowaniu się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. Zgodnie z art. 20 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym wynosi 50 km/h.

Obwiniony M. R. swoim zachowaniem zrealizował znamiona wykroczenia z art. 92a § 1 k.w. w ten sposób, że 17 października 2024 r. o godz. 9:21 w miejscowości T., ul. (...), (...), kierując pojazdem marki J. (...) o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalność prędkość jazdy na obszarze zabudowanym o 24 km/h.

Obwiniony jako kierowca posiadający prawo jazdy był zobowiązany do znajomości przepisów ruchu drogowego. Nie ulega zatem wątpliwości, że zarzucanego wykroczenia dopuścił się umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Obwiniony pomimo możliwości nie zachował się w sposób zgodny z prawem. Równocześnie brak było jakichkolwiek podstaw do uznania, że pomiar prędkości samochodu kierowanego przez obwinionego, był wadliwy. Urządzenie pomiarowe posiadało bowiem świadectwo legalizacji, natomiast błąd pomiaru wynosi jedynie 2 km/h, co z resztą zostało ujęte w przypisanym obwinionemu czynie. Zeznający w toku postępowania świadek R. G. wskazał bowiem, że zmierzona prędkość wynosiła 26 km/h, ale od tej wartości został odjęty błąd pomiarowy. Co do błędu pomiarowego brak było podstaw do przyjęcia aby w istocie wynosił on ok. 20 km/h. Wówczas bowiem każdy pojazd jadący z dopuszczalną administracyjnie prędkością byłby w tamtym miejscu zatrzymywany przez patrol. Realia są zgoła odmienne i to tylko samochód kierowany przez obwinionego został zatrzymany do kontroli.

Obwiniony jest osobą zdatną do przypisania mu winy. W toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności wskazujące, aby miał ograniczoną lub wyłączoną zdolność do rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Obwiniony miał możliwość zachowania się zgodnie z prawem. Z tego względu sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt I wniosku o ukaranie wykroczenia.

Zgodnie z art. 97 k.w. uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisom ustawy Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie, podlega karze grzywny do 3000 złotych albo karze nagany. Stosownie natomiast do treści art. 39 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym kierujący pojazdem samochodowym oraz osoba przewożona takim pojazdem wyposażonym w pasy bezpieczeństwa są obowiązani korzystać z tych pasów podczas jazdy. Zgodnie natomiast § 11 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 502 z późn. zm.), pojazd samochodowy wyposaża się w punkty kotwiczenia pasów bezpieczeństwa na przednich siedzeniach i muszą on być użytkowane zgodnie z instrukcją, ponieważ w przeciwnym wypadku nie spełniają one swoje roli, tj. zabezpieczenia użytkowania w trakcie ewentualnej kolizji. A taki właśnie był cel ustawodawcy, który nałożył tego typu obowiązek nie tylko na kierowców ale również na pasażerów.

Z dowodów zebranych w sprawie, uznanych przez sąd za wiarygodne - wynika jednoznacznie, że obwiniony prowadził pojazd wyposażony w pasy bezpieczeństwa nie korzystając z nich pomimo istniejącego obowiązku. M. R. prowadził samochód w taki sposób, że tylko górna część pasa bezpieczeństwa była przerzucona przez jego tułów. Dolna część pasa była za kierowcą. Taki sposób przebiegu pasów bezpieczeństwa nie można uznać za prawidłowy. Dlatego też sąd uznał, że obwiniony swoim zachowaniem zrealizował znamiona wykroczenia zarzucanego mu w pkt II wniosku o ukaranie.

Zgodnie z treścią art. 96 § 1 pkt 5 k.w. właściciel, posiadacz, użytkownik lub prowadzący pojazd, który na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu dopuszcza: pojazd do jazdy, pomimo że pojazd nie jest należycie zaopatrzony w wymagane urządzenia i przyrządy albo pomimo że nie nadają się one do spełnienia swego przeznaczenia, podlega karze grzywny.

W trakcie kontroli funkcjonariusze policji podjęli decyzję o skontrolowaniu wyposażenia technicznego pojazdu i z zakresu bezpieczeństwa. M. R. pomimo wydanego mu polecenia nie okazał funkcjonariuszom wyposażenia w postaci trójkąta i gaśnicy. Sąd nie uznał za wiarygodną wersję obwinionego jakoby te wyposażenie było trzymane przez niego pod fotelem pasażera. Gdyby w momencie kontroli obowiązkowe wyposażenia pojazdu znajdowało się w samochodzie, to obwiniony by je okazał. Realia są natomiast odmienne, gdyż pomimo polecenia funkcjonariuszy, obwiniony nie okazał obowiązkowego wyposażenia.

Dlatego też w ocenie sądu, M. R. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wyżej opisanego wykroczenia.

Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu przez pryzmat jej kwantyfikatorów określonych w art. 47 § 6 k.w., sąd uznał, że jest on średni. Swoim zachowaniem obwiniony spowodował zagrożenie dla innych uczestników ruchu, co mogło skutkować kolizją pojazdów – przekroczenie prędkości. Po wtóre sąd zważył, że do zdarzenia doszło na drodze o dużym natężeniu ruchu, w konsekwencji również zachowanie obwinionego ograniczało się do wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu znacznej grupy uczestników komunikacji. Nadto nie sposób pominąć, że obwiniony czynu przypisanego dopuścił się umyślnie.

Zachowanie obwinionego było zawinione, zaś sam stopień winy był średni. Obwiniony jest osobą pełnoletnią, uczestniczącą w ruchu drogowym zarówno jako kierująca pojazdem, jak też pieszy, stąd powinien znać i przestrzegać obowiązujących zasad bezpieczeństwa. M. R. jest doświadczonym kierowcą, wielokrotnie naruszającym już przepisy ruchu drogowego, niemniej fakt ten powinien wpływać na zachowanie przez niego większej rozwagi na drodze, nie zaś z wymogu tego zwalniać. Po stronie obwinionego nie zachodziły żadne okoliczności wskazujące na wyłączenie zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania postępowaniem czy działanie w anormalnej sytuacji motywacyjnej, co mogłoby usprawiedliwiać postępowanie M. R.

Jako okoliczność na obciążającą obwinionego zaliczono uprzednią karalności za wykroczenia w ruchu drogowym.

Mając na uwadze powyższe rozważania, sąd kierując się ustawowymi dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 33 § 1 i 2 k.w., uznał, że karą adekwatną i jednocześnie dostatecznie dolegliwą dla obwinionego jest kara grzywny w wysokości 500 złotych. Możliwości majątkowe obwinionego, w tym wiek, wykształcenie, stan zdrowia, wskazują, że uiszczenie kary grzywny w orzeczonej wysokości nie będzie dla niej nazbyt uciążliwe. W ocenie sądu kara ta będzie wystarczająca, aby oddziałała na obwinioną wychowawczo, przeciwdziałając ponownemu naruszaniu zasad bezpiecznego udziału w ruchu drogowym, a także spełni wymóg prewencji ogólnospołecznej.

Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w pkt I wyroku w oparciu o art. 9 § 2 k.w.

W pkt II sąd na zasadzie art. 119 § 1 k.p.w. zasądził od obwinionego M. R. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 zł tytułem kosztów postępowania – w skład tej kwoty weszła opłata od kary (10 %) oraz ryczał 100 zł za postępowanie zakończone wyrokiem po przeprowadzeniu rozprawy.