Fotografowanie sąsiada podczas prac w ogrodzie. Obwiniona ukarana grzywną 500 zł

U. G. oraz L. M. i O. M. (1) są współwłaścicielami nieruchomości o nr (...) w O. - S., na której posadowiony jest budynek mieszkalny. Budynek składa się z dwóch lokali – lokal nr (...) stanowi własność L. M. i O. M. (1), zaś lokal nr (...) stanowi własność U. G.. Budynek posiada wspólne przyłącze wody i przyłącze energetyczne, które znajdują się w lokalu nr (...). Przez środek działki posadowiony jest płot, który dzieli wspólną działkę na dwie części – jedną użytkowaną przez rodzinę G. i jedną przez rodzinę M..

Małżonkowie M. po nabyciu udziału we współwłasności nie zamieszkali w swoim lokalu, lecz najpierw zamierzali przeprowadzić remont, a nadto zamierzali przeprowadzić postępowanie dotyczące zniesienia współwłasności gruntu. Początkowo ich relacje z rodziną G. układały się poprawnie.

W lipcu 2022 r. małżonkowie M. podjęli się przebudowy swojego lokalu. Prace remontowe wykonywał P. C.. Na tle związanym z zakresem prowadzonych prac remontowych powstał konflikt z sąsiadami G., który objął również kwestie dotyczące sposobu użytkowania części wspólnych nieruchomości, m.in. sprzedaży butli gazu przez W. G., usytuowania mauzerów do zbierania deszczówki przez małżonków M., rodzaju zasadzonej roślinności na częściach użytkowanych przez obie rodziny, wykonywania pracy w lokalu w godzinach nocnych przez O. M. (1).

/dowody: wyjaśnienia W. G. k-40-42, k. 90v-91v, zeznania U. G. – k. 97-98, zeznania L. M. – k. 3 – 4, 92 – 93v, zeznania O. M. (1) – k. 25-26, 101-103 akt, zeznania P. C. – k. 96v – 97, zeznania U. G. – k. 97 – 98, zeznania C. G. (1) – k. 98 – 98v, zeznania F. C. – k. 175v - 176/

W związku z brakiem aprobaty dla prowadzonych przez małżonków M. prac remontowanych, U. G. powiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu (...), co skutkowało kontrolami tego organu co do zakresu i prawidłowości prowadzonych prac.

W konsekwencji Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego Powiatu (...) wydał szereg aktów dotyczących nieruchomości, w szczególności:



postanowienie nr (...) z dnia 25 lipca 2022 r. nakazujące L. M. i O. M. (1) jako właścicielom lokalu nr (...) w budynku na (...) obręb O. (1) solidarnie wstrzymać roboty budowlane wymienione w postanowieniu z powodu ich wykonywania bez wymaganego zgłoszenia;



decyzję nr (...).(...) z dnia 4 sierpnia 2023 r. nakazującą L. M. i O. M. (1) jako właścicielom lokalu nr (...), w budynku na dz. B. (...) obręb O. (2) solidarnie zaniechać wykonywania dalszych robót budowlanych z powodu braku posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

/dowody: wyjaśnienia W. G. – k. 90v – 91v, zeznania L. M. – k. 3-4v, zeznania O. M. (1) – k. 25 – 26, protokół kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu (...) nr (...) – k. 10 – 13, notatka urzędowa (...) 17 – 20, postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu (...) nr (...) – k. 60 – 61, kopie dokumentów przekazanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu (...) – k. 105 – 153, pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu (...) – k. 161/.

W związku ze wstrzymaniem prac budowlanych P. C. w dniu 20 lutego 2023 roku, przyjechał wraz z pracownikiem, by odebrać sprzęt budowlany z inwestycji małżonków M.. Na miejscu była L. M., która towarzyszyła im podczas pakowania sprzętu. Wówczas W. G. trzymając telefon w ręku zarejestrowała przeprowadzane u sąsiadów działania. L. M. poinformowała telefonicznie dzielnicowego F. C. o zaistniałym zdarzeniu.

/dowody: częściowo wyjaśnienia W. G. – k. 91v, zeznania L. M. – k. 92 – 93v, zeznania P. C. – k.33-34, 96v – 97, zeznania O. M. (1) – k. 101 – 102v/;

W marcu 2023 r. L. M. oraz O. M. (1) zaginął pies, który przebywał na części działki użytkowanej przez nich. Małżonkowie podejrzewali, iż ktoś z rodziny G. wypuścił ich psa poza teren działki.

/dowody: wyjaśnienia W. G. -90v – 91v, zeznania L. M. – k. 3-4 akt; zeznania O. M. (1) – k. 25 – 26, 101 – 102v, wydruki z mediów społecznościowych – k. 82-86 akt/

W dniu 13 sierpnia 2023 r. O. M. (1) wykonywał prace ogrodowe na części gruntu użytkowanej przez niego i jego żonę. Z kolei L. M. przebywała w garażu. Wówczas W. G., znajdując się pod drugiej stronie płotu dzielącego nieruchomość i posługując się telefonem rejestrowała aktywność O. M. (1). Gdy mężczyzna to zauważył, zapytał sąsiadkę, co robi. Słysząc to pytanie, L. M. wyszła z garażu, podeszła bliżej i zauważyła, że W. G. ma włączoną

w telefonie funkcję aparatu fotograficznego.

/dowody: częściowo wyjaśnienia obwinionej – k. 40 – 41, 91v, zeznania L. M. – k. 3 – 4, 92 – 94, zeznania O. M. (1) – k. 25 – 26, 101 – 102v, fotografie – k. 63

W dniu 7 października 2023 r. O. M. (1) sadził rośliny na części użytkowanej przez siebie działki. Wówczas W. G. poruszała się na drugiej części działki mając w ręku telefon.

/dowody: zeznania L. M. – k. 3 – 4, 92 – 94, zeznania O. M. (1) – k. 25 – 26, 101 – 102v./

W dniu 18 października 2023 r. O. M. (1) podlewał roślinność na części działki użytkowanej przez niego, zaś L. M. znajdowała się przy garażu. Wówczas W. G., przebywając na swojej części działki, posługując się telefonem, zrobiła zdjęcie O. M. (1). Następnie oddaliła się do samochodu.

/dowody: częściowe wyjaśnienia W. G. – k. 40-41, 91v, zeznania L. M. – k. 3 – 4, 92-93v, zeznania O. M. (1) – k. 25 – 26, 101v - 103/

L. M. i O. M. (1) zgłaszali swój niepokój związany z zachowaniem sąsiadów funkcjonariuszom Policji pełniącym funkcję dzielnicowych. P. M. (2) i F. C. prowadzili rozmowy z stronami konfliktu sąsiedzkiego.

/dowody:

zeznania L. M. – k. 3 – 4, 92-93v, zeznania O. M. (1) – k. 25 – 26, 101v – 103, pismo KMP w Z. – k. 159, zeznania P. M. (1) – k. 164v – 165, kopie notatnika służbowego P. M. (1)– k. 170- 171./

W. G. ma 45 lat, pozostaje w związku z małżeńskim, ma troje dzieci. Pracuje jako sprzedawca.

/dowody: dane osobopoznawcze – k. 38, 90./

Obwiniona

W. G.

nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. W trakcie przesłuchania w toku czynności wyjaśniających nakreśliła tło konfliktu sąsiedzkiego. Wskazała, iż fotografowała jedynie płot i wąż podłączony do mauzerów, żeby udokumentować, że woda jest kierowana na użytkowaną przez jej rodzinę część działki. Z kolei przed sądem obwiniona również wskazała, że nigdy nie robiła zdjęć oskarżycielom posiłkowym. Przyznała, iż robiła zdjęcia np. jak oskarżyciel posiłkowy kierował wąż w stronę użytkowanej przez jej rodzinę części działki. Przyznała również, iż zrobiła zdjęcie samochodu ekipy budowalnej już po tym, jak została stwierdzona samowola budowlana. Sprecyzowała, iż na zdjęciach dotyczących węża był sam wąż, płot, a oskarżyciele posiłkowy byli odsunięci dalej, nie byli bezpośrednio przy wężu.

Przystępując do analizy i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskazać należy, iż sąd dokonał tego w zakresie niezbędnym z punktu widzenia przedmiotu postępowania. Wprawdzie strony w niniejszym postępowaniu poruszały szereg wątków związanych z konfliktem sąsiedzkim, lecz pozostawały one poza zakresem niniejszego postępowania, które nie obejmowało przecież wszelkich aspektów związanych z użytkowaniem nieruchomości, czy też kwestii związanych z prawidłowością prowadzonych prac budowlanych, czy wreszcie ustaleń w przedmiocie zaginięcia psa oskarżycieli posiłkowych.

Sąd nadał walor wiarygodności wyjaśnieniom obwinionej

W. G.

w ograniczonym zakresie. Przede wszystkim zdaniem sądu na prawdzie polegały wyjaśnienia dotyczące zaistnienia konfliktu na tle prac remontowych przeprowadzanych przez małżonków M., który objął następczo również inne kwestie dotyczące użytkowania wspólnej nieruchomości, bowiem w tym zakresie jawiły się jako bezsporne i znajdowały potwierdzenie

w przeprowadzonych dowodach z zeznań świadków, jak i dokumentów. Zaznaczyć przy tym należy, iż sąd bynajmniej nie oceniał, kto miał rację w różnych aspektach owego konfliktu, bowiem jak wspomniano wyżej, pozostawało to poza zakresem niniejszego postępowania.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionej w zakresie, w jakim ostatecznie przyznawała, że wykonała fotografię w czasie gdy P. C. wraz z pracownikami odbierał sprzęt z budowy małżonków M.. Taką aktywność obwinionej potwierdzali w swych zeznaniach L. O. i P. C.. Wprawdzie sama obwiniona utrzymywała, iż zdjęcie obejmowało wyłącznie pojazd ekipy budowlanej, jednakże sąd nie dał tym zapewnieniom wiary, zważywszy że pozostawały one w sprzeczności z przywołanymi zeznaniami, a nadto znamienne było to, iż wśród fotografii, które obwiniona dołączyła do akt sprawy (k. 63) i które miały stanowić dowód tego, że obwiniona nie utrwalała wizerunków żadnych osób, nie znalazło się owo zdjęcie pojazdu. W ocenie sądu, gdyby w istocie obwiniona ograniczyła się do sfotografowania pojazdu, to nie było przecież racjonalnych powodów, dla których tego zdjęcia nie przedłożyła w toku postępowania, tym bardziej iż była o to pytana podczas rozprawy w dniu 22 maja 2025 r.

Dalej sąd zważył, iż wprawdzie obwiniona stanowczo zaprzeczała, by utrwalała wizerunki pokrzywdzonych w czasie, gdy przebywali oni na części użytkowanej przez nich działki, a ograniczała się do wykonywania fotografii mauzerów, węża ogrodniczego, płotu czy bluszczu, jednakże sąd nie dał wiary tym deklaracjom. W tym kontekście wskazać można, iż początkowo obwiniona w ogóle negowała wykonywanie innych fotografii niż dotyczących wskazanych przedmiotów (takie stanowisko wyraziła zarówno w toku przesłuchania w trakcie czynności wyjaśniających, jak w piśmie skierowanym do sądu w dniu 7 lutego 2024 r.), a jednak ostatecznie przed sądem potwierdziła, że sfotografowała również samochód ekipy budowlanej, co już obrazuje niekonsekwencję i niespójność relacji w zakresie tego rodzaju aktywności obwinionej. Dalej sąd zważył, iż wprawdzie obwiniona wskazywała na wzajemność zachowań ze strony L. M. opisując zdarzenie, iż pokrzywdzona miała wykonywać jej zdjęcia, kiedy obwiniona udawała się do śmietnika, jednakże w istocie okoliczność ta nie znalazła potwierdzenia w żadnym z przeprowadzonych dowodów. Gdyby zaś takie zachowanie ze strony pokrzywdzonej miało miejsce, to w ocenie sądu logiczne jest, iż obwiniona opowiedziałaby o tym członkom swojej rodziny, zaś U. G. i C. G. (1) przesłuchani w charakterze świadków, bynajmniej o takiej okoliczności nie wspominali. Z kolei zdarzenie z dnia 31 grudnia 2023 r. związane z rozpaleniem ogniska pozostawało już poza zakresem okresu objętego wnioskiem o ukaranie.

Wyjaśnienia obwinionej w zakresie, w jakim zaprzeczała by wykonywała inne zdjęcia niż dotyczące w/w przedmiotów, pozostawały również w sprzeczności z zeznaniami O. M. (1) i L. M., którzy zgodnie wskazywali na sytuacje związane z wykonywaniem prac ogrodniczych przez O. M. (1), podczas których obwiniona posługując się telefonem podejmowała działania wskazujące wprost na utrwalanie jego wizerunku. L. M. i O. M. (1) w sposób spójny przywołali tego rodzaju sytuacje, które miały miejsce w sierpniu i październiku 2023 r. Zaznaczyć należy, iż zeznania L. M. i O. M. (1) w omawianym zakresie jawiły się jako jednoznaczne, kategoryczne oraz wzajemnie korespondujące, co przemawiało za nadaniem im waloru wiarygodności w omawianym zakresie.

Sąd dostrzegł przy tym, iż w swych pierwszych zeznaniach L. M. mówiła o wielokrotności takich zachowań. Niemniej jednak już przed sądem przytoczyła konkretne zdarzenia, podając daty i okoliczności (tj. z dnia 20 lutego 2023 r., 13 sierpnia 2023 r., 7 października 2023 r. i 18 października 2023 r.), zaś w odpowiedzi na pytanie pełnomocnika wskazała, że „wydaje jej się, że to nie były jedyne zachowania”, niemniej jednak nie wskazywała już na ich powtarzalność i wielokrotność. Zaznaczyć należy, iż całokształt relacji L. M. wskazuje, że odnotowywała precyzyjnie wszelkie odsłony konfliktu sąsiedzkiego i zgłoszeń przekazywanych dzielnicowym, a zatem w ocenie sądu gdyby w istocie owych zdarzeń z udziałem W. G. było więcej, to pokrzywdzona również by je odnotowała. W konsekwencji w ocenie sądu owe zeznania nie pozwalały na ustalenie, iż tego rodzaju zachowania obwinionej miały miejsce również w innych datach. Za taką oceną przemawiały także zeznania O. M. (1), który również w trakcie przesłuchania wskazał na tożsame daty.

Zdaniem sadu wsparcia dla relacji obwinionej nie stanowiły zeznania

U. G.

i

C. G. (1), a ich treść jedynie pozornie jawiła się jako korzystna dla wzmocnienia depozycji obwinionej. Wszak świadkowie byli osobami najbliższymi dla obwinionej, zaangażowanymi w konflikt sąsiedzki i zainteresowanymi określonym rozstrzygnięciem sprawy. Co więcej, to zeznania te pozostawały w sprzeczności nie tylko z zeznaniami pokrzywdzonych, ale w zakresie kluczowych kwestii również z wyjaśnieniami obwinionej, co prowadziło do wniosku iż stanowiły jedynie nieudolną próbę wzmocnienia wiarygodności obwinionej. Otóż U. G. sprzecznie z wyjaśnieniami obwinionej, wskazał iż jedynym zdjęciem wykonanym przez obwinioną było to obrazujące samochód ekipy pana C. i właśnie to zdjęcie zostało przez jego małżonkę załączone do akt sprawy. Świadek zaprzeczył, by obwiniona wykonała zdjęcia innych sytuacji, np. wylewania wody z mauzera, a przecież to sama obwiniona wskazała na tego rodzaju okoliczność, załączając stosowne fotografie do akt sprawy. Podobnie C. G. (1) zapewniał, iż jedyne zdjęcie, jakie zostało wykonane, dotyczyło busa firmy budowlanej. Zapewnił, że gdyby było wykonane również inne zdjęcie to by o tym wiedział. Skonfrontowany jednak z fotografiami załączonynymi do akt sprawy z k. 63 stwierdził, że nie widział ich wcześniej, po czym zmienił zdanie, wskazując iż dwa z nich są mu znane, bowiem widział je wydrukowane w domu. Sąd nadał natomiast walor wiarygodności zeznaniom U. G. i C. G. (2) w zakresie, w jakim potwierdzali oni istnienie konfliktu sąsiedzkiego.

Zeznania

P. C.

co do zasady nie budziły zastrzeżeń sądu, znajdując wsparcie w relacji L. M., zaś odnośnie zachowania W. G. z lutego 2023 r. również częściowo w relacji samej obwinionej. Sąd dostrzegł natomiast, iż świadek miał problem ze wskazaniem roku w którym doszło do rozpoczęcia prac, co skutkowało również rozbieżnościami w zeznaniach w zakresie wskazania daty odbioru sprzętu budowlanego. Niemniej jednak w ocenie sądu nie wynikało to z woli wprowadzenia sądu w błąd, lecz z niepamięci świadka w tym zakresie, zważywszy że w ramach działalności gospodarczej wykonuje on szereg zleceń. Niemniej jednak daty opisywanych zdarzeń jasno wynikały z relacji pokrzywdzonych, jak i samej obwinionej. Sąd dostrzegł przy tym, iż świadek przed sądem wskazał również na zachowania obwinionej mające miejsce przed datą odebrania sprzętu budowlanego, jednakże nie były one objęte wnioskiem o ukaranie, zaś z relacji samego P. C. wynikało, iż obwiniona miała rejestrować ekipę budowlaną, natomiast nie był w stanie wskazać, czy obecni byli w tym czasie również pokrzywdzeni.

Zeznania funkcjonariuszy Policji

P. M. (1) i F. C.

wskazywały na istnienie konfliktu pomiędzy stronami, zaś świadkowie mieli ogólną wiedzę na temat okoliczności dotyczących owego konfliktu i wzajemnych zarzutów adresowanych wobec siebie, zaś sąd nie miał powodu, by odmówić im waloru wiarygodności, przy czym nie stanowiły one podstawy szczegółowych ustaleń w zakresie zachowania przypisanego obwinionej z uwagi na ich ogólnikowość. Sąd pozyskał również kopie notatnika służbowego P. M. (1), z którego treści wynikało, ze L. M. zgłaszała zachowanie obwinionej dotyczące wykonywania zdjęć. Dowód w postaci zapisów w notatniku miał wyłącznie charakter pomocniczy.

Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów i pism, protokołów zgromadzonych w sprawie

o tyle, iż stanowiły dowód tego, że tego rodzaju dokumenty zostały wytworzone przez wskazane w nich osoby, mając na uwadze iż żadna ze stron postępowania nie kwestionowała ich autentyczności. Sąd nie oceniał zaś wiarygodności treści w nich zawartych, w szczególności dotyczących kwestii stanowiących przedmiot zainteresowania organów nadzoru budowlanego, bowiem pozostawało to poza zakresem postępowania.

Autentyczność treści zawartych w wydrukach postów z mediów społecznościowych nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania.

Zgodnie z art. 107 kk karze podlega, kto w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób złośliwie niepokoi.

Wykroczenie stypizowane w art. 107 kw charakteryzuje się specyficzną konstrukcją znamion. Specyfika ta polega na tym, że ustawowy opis ujętego w tym przepisie czynu zabronionego zdominowany jest przez znamiona strony podmiotowej. Strona przedmiotowa została tu ograniczona do wskazania, że zachowanie się sprawcy polega na bezskutkowym niepokojeniu innej osoby, czego egzemplifikacją jest wprowadzanie jej w błąd. Natomiast istotę

i charakter stypizowanego w art. 107 kw wykroczenia oddaje dopiero jego strona podmiotowa, której nadano dwuelementową postać. Po pierwsze, zachowanie się sprawcy musi być podjęte

"w celu dokuczenia innej osobie", co wiąże się z towarzyszącymi sprawcy przeżyciami psychicznymi o charakterze intelektualnym i wolicjonalnym. Po drugie, niepokojenie innej osoby, musi być złośliwe, co charakteryzuje intencje towarzyszące zachowaniu się sprawcy.

Zdaniem sądu zachowanie W. G. w dniach 13 sierpnia 2023 r. oraz 18 października 2023 r. charakteryzowały się złośliwością i miały na celu dokuczenie O. M. (1). W ocenie sądu z materiału dowodowego jasno wynikało, iż zachowanie obwinionej ukierunkowane było nie tylko na to - jak utrzymywała - by zrobić zdjęcia węża, mauzera itp., ale miało również na celu zarejestrowanie wizerunku pokrzywdzonego w trakcie wykonywania prac ogrodowych. W ocenie sądu, gdyby obwinionej zależało na tym, by sfotografować mauzery, wąż ogrodowy czy inne tego rodzaju sprzęty, to mogłaby to wykonać podczas nieobecności pokrzywdzonego. Jednocześnie w ocenie sądu, obwiniona sprawiała tylko pozory tego, że kryje się ze swoim zachowaniem. W istocie bowiem trzymała telefon ręku i kierowała go w stronę pokrzywdzonego, zaś w dniu 18 października 2023 t. „wyskoczyła” i zrobiła zdjęcie. Takie zachowanie obwinionej niewątpliwie zakłócało spokój i równowagę psychiczną pokrzywdzonego i winno zostać potraktowane jako wyraz złośliwego niepokojenia. Podkreślenia wymaga, iż sam fakt że pomiędzy obwinioną i jej mężem a małżonkami M. istnieje konflikt sąsiedzki, nie stanowi usprawiedliwienia dla takiego zachowania. Zdaniem sądu zachowanie obwinionej wymierzone było w O. M. (2), bowiem w tym czasie L. M. przebywała w garażu i jej zachowanie nie było rejestrowane.

Sąd nie przyjął natomiast, by zachowanie z 20 lutego 2023 r. również wypełniło znamiona wykroczenia. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem jednoznacznie, że w dniu 20 lutego 2023 r. W. G. wykonywała zdjęcia podczas czynności odbioru sprzętu budowlanego przez P. C. i jego pracownika. Zważywszy zaś, iż obwiniona i jej mąż kwestionowali dopuszczalność prowadzonych przez oskarżycieli posiłkowych prac remontowych, czego wyrazem były zawiadomienia skierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, to w ocenie sądu taka aktywność obwinionej w istocie wynikać mogła z obawy, iż w związku z pojawieniem się ekipy budowlanej dochodzi do ewentualnych naruszeń w tym zakresie. Nie sposób zatem przypisać W. G. celu w postaci dokuczenia L. M. i złośliwości tego zachowania.

Sąd nie znalazł również podstaw, by przypisać W. G. zachowanie polegające na ciągłej obserwacji oskarżycieli posiłkowych. Zaznaczyć należy, iż wizyty pokrzywdzonych na nieruchomości powiązane były z wykonywanymi tam pracami, a pokrzywdzeni nie mieszkali

w lokalu nr (...). Nadto sąd wziął pod uwagę, iż L. M., choć początkowo wskazała na wielokrotność zachowań obwinionej, to przed sądem zrelacjonowała konkretne zachowania, które miały miejsce na przestrzeni kilku miesięcy, przy czym miały one polegać również m.in. inicjowaniu zgłoszeń do (...), czy też wypuszczeniu psa z posesji, a zatem nie wiązały się z obserwacją pokrzywdzonych i nie dotyczyły wyłącznie obwinionej, ale ogólnie małżonków G.. Co więcej, to sama pokrzywdzona wskazywała na okresy spokoju, m.in. po rozmowie dzielnicowego z sąsiadami w dniu 1 czerwca, kolejne opisane przez pokrzywdzoną zachowanie miało miejsce w dniu 13 sierpnia 2023 r.

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz mając na uwadze wyżej opisane kwestie sąd uznał W. G. za winną tego, że w okresie od 13 sierpnia 2023 r. do 18 października 2023 r. w miejscowości O. (1) działając w celu dokuczenia O. M. (1) złośliwie niepokoiła go w ten sposób, że przy użyciu telefonu komórkowego rejestrowała jego wizerunek w trakcie wykonywania prac ogrodowych, tj. wykroczenia z art. 107 kw.

Wykroczenie z art. 107 kw jest zagrożone karą ograniczenia wolności, grzywny albo nagany.

Zdaniem sądu kara 500 zł grzywny uwzględnia stopień winy obwinionej, stopień społecznej szkodliwości wykroczenia jej przypisanego, a także uczyni zadość funkcji prewencyjnej (zarówno w wymiarze indywidualnym jak i ogólnym), wychowawczej i represyjnej. Wreszcie kara w takim wymiarze uwzględnia również wskazania z art. 24 § 3 kw. Obwiniona deklarowała się jako osoba pracująca, zdrowa, a zatem posiada możliwości zarobkowe.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 119 § 1 kpw kosztami procesu w postaci opłaty w kwocie 50 zł (art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych) oraz zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 120 zł na podstawie § 2 i § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.