Parkowanie bez znaku przy skrzyżowaniu. Sąd ukarał obwinionego grzywną 500 zł

O. G. został obwiniony o to, że dnia 1 lutego 2025 roku o godzinie 17:01 w X. na skrzyżowaniu ul. (...), powiat (...) zaparkował pojazd marki I. o nr rej. (...) na skrzyżowaniu tj. o wykroczenie z art. 97 k.w. w zw. z art. 49 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Wyrokiem nakazowym z dnia 24 kwietnia 2025 roku sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, na mocy art. 97 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 zł.

Obwiniony dnia 12 maja 2025 roku wniósł sprzeciw od wyroku nakazowego.

O. G. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Obwiniony wyjaśnił, iż prawdą jest fakt, że zaparkował pojazd w miejscu wskazanym przez funkcjonariuszy policji, jednakże w miejscu tym nie widnieje żaden znak informujący, iż jest to skrzyżowanie oraz zakazujący parkowania, tym samym miał prawo zaparkować tam swój pojazd.

Obwiniony nie kwestionował, że przedstawiony na zdjęciu pojazd (k. 2) jest jego własnością oraz że został pozostawiony dokładnie w tym miejscu. Z przedmiotowej fotografii jednoznacznie wynika, iż pojazd znajduje się w odległości mniejszej niż 10 metrów od skrzyżowania.

Zeznania funkcjonariusza Policji W. P., obecnego na miejscu zdarzenia i autora dokumentującej je fotografii, korespondują z powyższym ustaleniem. Świadek wskazał, iż pojazd obwinionego został zaparkowany w sposób nieprawidłowy, tj. w odległości mniejszej niż 10 m od skrzyżowania, co potwierdza zarówno jego bezpośrednia obserwacja, jak i wykonane przez niego zdjęcie. Świadek potwierdził również, iż w miejscu tym nie znajdują się żadne znaki informujące o zakazie zatrzymywania ani postoju; zaznaczył jednak, że zakaz parkowania w takiej lokalizacji wynika bezpośrednio z ustawy, niezależnie od istnienia oznakowania dodatkowego.

Dowód:

- fotografia – k. 2,

- wyjaśnienia obwinionego – k. 6-7, 27 v.,

- zeznania świadka W. P. – k. 9-10, k. 69v.-70,

- wyrok nakazowy – k. 16,

- sprzeciw – k. 19-23,

Sąd zważył, co następuje:

Sąd, dokonując oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, uznał wyjaśnienia obwinionego O. G. za niewiarygodne w tej części, w której nie przyznaje się on do popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 97 k.w. w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazać należy, iż obwiniony nie kwestionuje faktu zaparkowania pojazdu w miejscu wskazanym przez funkcjonariuszy Policji, podnosi natomiast, że miejsce to w jego ocenie nie stanowi skrzyżowania, ani nie znajduje się w odległości mniejszej niż 10 metrów od skrzyżowania. Obwiniony twierdzi również, że oskarżyciel publiczny nie wykazał w sposób jednoznaczny, iż zaparkował on w miejscu objętym zakazem. W ocenie sądu wyjaśnienia złożone przez obwinionego mają na celu wyłącznie usprawiedliwienie swojego zachowania i uniknięcie konsekwencji prawnych czynu jakiego się dopuścił.

Sąd nie podziela powyższego stanowiska. Oskarżyciel publiczny Komenda Powiatowa Policji w H. zgromadził materiał dowodowy, który w ocenie sądu w pełni uzasadnia przyjęcie, iż obwiniony dopuścił się zarzucanego mu czynu. Na szczególne podkreślenie zasługują dowody w postaci fotografii dokumentującej miejsce zdarzenia oraz zeznań funkcjonariusza Policji W. P. Sąd uznał te dowody za spójne, logiczne i wiarygodne.

Świadek W. P., pełniący w dniu zdarzenia służbę, znajdował się w miejscu, w którym obwiniony pozostawił pojazd, i to on stwierdził nieprawidłowy sposób parkowania, polegający na pozostawieniu pojazdu na skrzyżowaniu bądź w odległości mniejszej niż 10 m od niego. Okoliczności te znajdują potwierdzenie na wykonanej fotografii, na której widoczne jest umiejscowienie pojazdu względem skrzyżowania. Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować wiarygodność wskazanego świadka jest on osobą obcą dla obwinionego, funkcjonariuszem Policji wykonującym obowiązki służbowe, a obwiniony nie przedstawił żadnych dowodów mogących podważyć prawdziwość jego zeznań. Dowód w postaci fotografii nie był przez obwinionego kwestionowana, a sam obwiniony przyznał, iż pojazd zaparkował dokładnie w przedstawionym miejscu.

Zauważyć należało, iż fotografia nie przedstawia wprost dokładnej odległości pojazdu od skrzyżowania, jednak jej analiza dokonana z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że pojazd znajdował się w odległości mniejszej niż 10 metrów od skrzyżowania, tym samym wyczerpując znamiona czynu zabronionego określonego w art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Sąd nie podzielił również stanowiska obwinionego, jakoby w spornym miejscu nie występowało skrzyżowanie. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, skrzyżowaniem jest część drogi będąca połączeniem dróg albo jezdni jednej drogi w jednym poziomie, z wyłączeniem połączenia drogi o nawierzchni twardej z drogą gruntową lub drogą wewnętrzną. W realiach niniejszej sprawy bezsporne jest, że połączenie dróg widoczne na fotografii spełnia ustawową definicję skrzyżowania, jako że obie drogi posiadają nawierzchnię twardą.

Nietrafny jest również argument obwinionego, jakoby brak znaku drogowego informującego o skrzyżowaniu bądź zakazie zatrzymywania się wyłączał możliwość ukarania. Ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 49 ust. 1 pkt 1 wprost ustanawia generalny zakaz zatrzymania pojazdu na skrzyżowaniu oraz w odległości mniejszej niż 10 metrów od skrzyżowania, niezależnie od istnienia jakiegokolwiek oznakowania dodatkowego. Przepis ten obowiązuje z mocy samej ustawy, a jego naruszenie nie wymaga uprzedniego oznakowania miejsca znakiem zakazu.

Każdy kierujący pojazdem jest obowiązany znać i stosować przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nieznajomość prawa nie może usprawiedliwiać zachowania sprzecznego z normami prawnymi, co oddaje powszechnie przyjęta zasada ignorantia iuris nocet.

Na marginesie wskazać należy, iż załączone przez obwinionego fotografie do sprzeciwu (k. 21–23), mające w jego ocenie obrazować nieprawidłowe zaparkowanie pojazdów przez funkcjonariuszy Policji, nie były i nie mogły być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu, gdyż nie dotyczą czynu zarzucanego obwinionemu. Niezależnie od tego, w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż pojazd uwidoczniony na tych fotografiach jest pojazdem uprzywilejowanym, a zatem korzysta ze szczególnego statusu prawnego. Po wtóre, nawet gdyby przyjąć, iż inny uczestnik ruchu dopuścił się naruszenia przepisów, okoliczność ta nie może stanowić usprawiedliwienia dla naruszenia prawa przez obwinionego. Odpowiedzialność za wykroczenie ma charakter indywidualny i nie ulega wyłączeniu wskutek nieprawidłowych zachowań innych osób.

W świetle powyższych ustaleń, Sąd uznał, że wina obwinionego nie budzi wątpliwości, a jego czyn wyczerpuje znamiona wykroczenia określonego w art. 97 k.w. w zw. z art. 49 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Mając na uwadze ustalone w sprawie okoliczności, Sąd przystąpił do wymiaru kary wobec obwinionego. Na wstępie wskazać należy, iż obwiniony nie okazał żadnej skruchy ani bezpośrednio po popełnieniu wykroczenia, ani w toku niniejszego postępowania. Konsekwentnie negował on twierdzenia oskarżyciela, utrzymując, że zaparkował pojazd prawidłowo, podczas gdy z fotografii znajdującej się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, iż pojazd został zaparkowany nieprawidłowo, co wypełnia znamiona zarzucanego mu czynu. Postawa obwinionego świadczy o braku refleksji nad własnym zachowaniem oraz o nieprzyjmowaniu do wiadomości oczywistych faktów.

Sąd uwzględnił również, że przeciwko obwinionemu w tutejszym sądzie toczyło się już wiele postępowań o charakterze wykroczeniowym. W każdym z nich obwiniony prezentował podobną postawę utrzymywał, że nie dopuszcza się żadnych naruszeń, nawet w sytuacjach, w których sąd prawomocnie stwierdził jego winę. W poprzednich sprawach orzekano wobec obwinionego kary grzywny w niższej wysokości, jednak sankcje te nie przyniosły oczekiwanego efektu wychowawczego, gdyż obwiniony nadal dopuszcza się wykroczeń. Zdaniem Sądu świadczy to o jego lekceważącym stosunku do przepisów prawa i o skłonności do przerzucania odpowiedzialności na inne osoby, zamiast podjęcia próby zmiany własnego zachowania.

W toku analizy sytuacji osobistej obwinionego Sąd miał również na względzie jego możliwości finansowe. Obwiniony pobiera emeryturę w wysokości 2.500 zł, co pozwala stwierdzić, że dysponuje środkami umożliwiającymi uiszczenie nałożonej kary grzywny. Dodatkowo, w razie potrzeby, obwiniony może skorzystać z instytucji rozłożenia grzywny na raty, co dodatkowo ogranicza ewentualną dolegliwość finansową związaną z wykonaniem orzeczenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 500 zł, uznając ją za adekwatną zarówno do stopnia winy, jak i do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu. Kara ta spełnia również swoje cele w zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania na obwinionego. Wbrew twierdzeniom obwinionego, sankcja ta nie może zostać uznana za nadmiernie dolegliwą wartość grzywny nie jest wysoka, a sytuacja majątkowa obwinionego umożliwia jej uiszczenie. Co więcej, dotychczas stosowane wobec obwinionego niższe kary okazały się nieskuteczne, wobec czego podwyższony wymiar sankcji jawi się jako uzasadniony i konieczny.

Zdaniem Sądu kara grzywny w kwocie 500 zł jest karą sprawiedliwą, współmierną do okoliczności sprawy oraz dającą realną szansę na osiągnięcie względem obwinionego celów represyjnych i wychowawczych, a także na powstrzymanie go przed ponownym naruszaniem porządku prawnego.

Na rzecz obrońcy z urzędu adw. L. G. zasądzono kwotę 864 zł plus należny podatek VAT wynikającą z § 17 ust. 2 pkt 2 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763 z późn. zm.).

O kosztach orzeczono po myśli art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 121 kpw, zwalniając oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty, a wydatkami w sprawie obciążając Skarb Państwa.