Spór. Zasądzono

Treść orzeczenia około 7 minut czytania

Sygn. akt II W 1410/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 marca 2026r.

Sąd Rejonowy w Kaliszu Wydział II Karny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Joanna Urbańska - Czarnasiak

Protokolant: st. sekr. sądowy Daria Bartosik

w obecności oskarżyciela /-/

po rozpoznaniu w dniach 10 lutego 2026r. i 24 marca 2026r.

sprawy przeciwko

X. X.

synowi M. i M. zd. V.

ur. (...) w A.

obwinionego o to, że:

w dniu 22 sierpnia 2025r., ok. godz. 17:45 w L. przy ul. (...) na wysokości posesji nr (...), kierując pojazdem marki K. (...) o nr rej. (...), nie zastosował się do znaku ,,B-21’’ – zakaz skrętu w lewo’’

- tj. za wykroczenie z art. 92 § 1 kw

1. obwinionego

X. X.

uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tą zmianą, że przyjmuje, iż wykroczenie popełnił na wysokości posesji nr (...) tj. czynu wypełniającego znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kw i za to na podstawie art. 92 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w kwocie 300,00 /trzysta 00/100/ złotych,

2. na podstawie art. 119 kpw w zw. z art. 627 kpk zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150,00 /sto pięćdziesiąt 00/100/ złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz opłaty od wymierzonej kary.

sędzia Joanna Urbańska – Czarnasiak

Sygn. akt II W 1410/25

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 24 marca 2026 roku

W dniu 22 sierpnia 2025 roku około godziny 17:45 w L., przy ulicy (...) na wysokości posesji nr (...) (parking marketu (...)), funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w L. zatrzymali w celu kontroli drogowej obwinionego X. X. kierującego pojazdem marki K. (...) o nr rej. (...), jadącego z L. w kierunku A.. Został zatrzymany z uwagi na niezastosowanie się do znaku B-21, który zgodnie z § 22 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2310 z późn. zm.) oznacza „zakaz skręcania w lewo”. Obwiniony jadąc w kierunku A., nie stosując się do ww. znaku drogowego, kierując pojazdem mechanicznym marki K. (...) o nr rej. (...), wykonał manewr skrętu w lewo i wjechał na teren parkingu sklepu (...).

Obwiniony odmówił przyjęcia mandatu za powyższy czyn, bowiem stwierdził, iż żadnego znaku drogowego nie widział oraz chciałby złożyć wyjaśnienia przed Sądem.

(notatka urzędowa k. 1, częściowo wyjaśnienia obwinionego k. 3-4v, 34-36, zeznania świadka L. J. k. 34v-35, zeznania świadka X. L. k. 35v-36)

Obwiniony X. X. ma aktualnie 51 lat. Jest żonaty, nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu. V. wykształcenie zawodowe. Aktualnie utrzymuje się z renty chorobowej w wysokości 1.700,00 złotych. Nie posiada majątku. Nie leczył się psychiatrycznie. Nie był uprzednio karany.

(dane osobopoznawcze k. 3-3v, 34)

Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wskazał, iż przedmiotowego znaku nie było w momencie zdarzenia, ponadto jechał on ze A. w kierunku L., a funkcjonariusze Policji kłamią. Dodatkowo obwiniony twierdzi, że z uwagi na brak nagrań z kamerek nasobnych funkcjonariuszy Policji można wskazać, iż nigdy ich nie było. Ponadto obwiniony wskazując na reklamę sklepu (...), na której wyszczególniono dwa niebieskie znaki z literą „P” i z wózkiem inwalidzkim, a pod nimi białą strzałkę skierowaną w lewo, stwierdził, że to go uprawnia do skrętu w lewo, na teren parkingu sklepu (...).

Tłumaczenie obwinionego w połączeniu z wydrukiem zdjęć części parkingu przy sklepie (...), na których można zauważyć reklamę ww. sklepu oraz znak, iż posiada on parking wraz z miejscami dostosowanymi dla osób niepełnosprawnych, a także z zeznaniami funkcjonariuszy Policji, pozostaje rzecz jasna na gruncie niniejszej sprawy niewiarygodne. W ocenie sądu obwiniony w swoich wyjaśnieniach dąży do uniknięcia odpowiedzialności za swoje zachowanie.

Sąd uznał zeznania świadków L. J. i X. L. za w pełni wiarygodne i oparł na nich stan faktyczny. Świadkowie są funkcjonariuszami Policji, którzy przeprowadzali kontrolę drogową obwinionego. Podali szczegółowo okoliczności związane ze zdarzeniem, jak również wyjaśnili zasady ruchu drogowego obowiązujące na miejscu zdarzenia. Ich zeznania stanowią jedną spójną całość i wzajemnie się pokrywają. Brak jest powodów by odmówić świadkom wiarygodności. Świadkowie są osobami obcymi dla obwinionego i nie mieli żadnego powodu, aby kształtować rzeczywistość na korzyść lub niekorzyść ww.

Za wiarygodne uznać należało także zaliczone w poczet materiału dowodowego dokumenty (notatka urzędowa, pismo dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w L. wraz z planem sytuacyjnym). Zostały one sporządzone bądź pozyskane przez uprawnione organy w zakresie przysługujących im kompetencji, w sposób rzetelny i fachowy. Ich prawdziwość i autentyczność nie wzbudziła wątpliwości Sądu, nie była kwestionowana. Z powodów wymienionych powyżej, także i w tym przypadku, Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić im wiarygodności.

Sąd zważył, co następuje:

Sąd nie miał wątpliwości, iż obwiniony X. X. jest sprawcą przypisanego mu wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. Czyn ten jest czynem zabronionym, społecznie szkodliwym, bezprawnym i karalnym. Sąd nie znalazł okoliczności wyłączających winę obwinionego. Jest on osobą pełnoletnią i poczytalną. Miał możliwość rozpoznania bezprawności czynu i owej bezprawności był świadomy. Dokonując czynu działał w normalnej sytuacji motywacyjnej, Sąd wykluczył możliwość zaistnienia któregoś z kontratypów. Obwiniony miał możliwość zachowania się w zgodzie z normą prawną, a nie uczynił tego. Czyn obwinionego mieści się też w granicach typowej szkodliwości społecznej dla tego typu wykroczeń. Z uwagi na to Sąd uznał obwinionego za winnego opisanego w wyroku wykroczenia.

Zgodnie z art. 92 § 1 k.w. kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu drogowego, podlega karze grzywny albo karze nagany. Przedmiotem ochrony jest porządek i bezpieczeństwo w ruchu drogowym. (...) znaków i sygnałów drogowych tworzy pewien stan porządku na drogach, który jest zasadniczym elementem gwarancji bezpieczeństwa w ruchu. Sygnały świetlne i znaki stacjonarne mają swoją ustaloną treść w przepisach Prawa o ruchu drogowym (art. 5). Służą one przebiegowi odpowiednio uporządkowanego ruchu drogowego. Stanowią w ten sposób gwarancję bezpieczeństwa ruchu. Z tych względów podporządkowanie się im jest niezbędne. Czyn sprawcy może polegać na działaniu, gdy sprawca, nie uwzględniając znaków drogowych albo sygnałów świetlnych, np. czerwonego światła zabraniającego przejazdu, kontynuuje jazdę. Może polegać na zaniechaniu, gdy np. sygnał świetlny otwiera możliwość przejazdu, a sprawca z jakiegoś powodu jazdy nie podejmuje. Może to być również naruszenie zakazu zatrzymywania się w danym miejscu albo naruszenie sygnału świetlnego zakazującego pewnego kierunku poruszania się. Podmiotem wykroczenia stypizowanego w § 1 może być każdy uczestnik ruchu, kierowca lub pieszy. Strona podmiotowa czynu określonego w § 1 zakłada co do zasady umyślność działania, nie można jednak wykluczyć nieumyślności, gdy sprawca źle ocenił np. czas potrzebny na wykonanie przejazdu przez skrzyżowanie lub nie dostrzegł w porę jakiegoś znaku (Kodeks wykroczeń. Komentarz aktualizowany., red.: T. Bojarski, LEX).

Biorą powyższe pod uwagę uznać należało, iż X. X. swoim zachowaniem wypełnił przesłanki wykroczenia stypizowanego w art. 92 § 1 k.w. i tym samym można mu przypisać popełnienie zarzucanego wykroczenia.

Za popełnienie wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. można orzec karę grzywny w wysokości do 30.000,00 złotych albo karę nagany. Wymierzając obwinionemu karę, Sąd, kierował się dyrektywami określonymi w przepisie art. 33 k.w., zgodnie z którym organ orzekający wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego (§ 1).

Wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia (§ 2).

Sąd kierując się treścią cytowanego przepisu uznał, iż karą odpowiednią do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego obwinionemu czynu oraz stopnia winy będzie kara 300,00 złotych grzywny. W ocenie sądu kara ta jest adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz wystarczająca do wdrożenia obwinionego do poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego, a tym samym spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do obwinionego, jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Na podstawie art. 119 k.p.w. w zw. z art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od obwinionego kwotę 150,00 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz opłaty od wymierzonej kary.

Na powyższą kwotę składa się:

- kwota 30,00 złotych tytułem opłaty od wymierzonej kary (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych),

- kwota 100,00 złotych (§ 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 grudnia 2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia),

- kwota 20,00 złotych tytułem ryczałtu za doręczenia, w myśl § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym z dnia 22 marca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 663).

sędzia Joanna Urbańska – Czarnasiak