Kierowca, który wyprzedzał tuż przed pasami, dostał 1000 zł grzywny za kolizję

W dniu 4 sierpnia 2025r. ok. godz. 15.20 obwiniony V. Ł. kierował samochodem marki W. o nr rej. (...) na ul. (...) w A.. Przed nim jechał samochód marki K. o nr rej. (...) kierowany przez I. A.. Pasażerem pojazdu był M. L.. Obaj kierowcy zamierzali dojeżdżając do skrzyżowania z ulicami (...) zamierzali skręcić w lewo w ulicę (...). Pierwszy ten manewr wykonał kierujący K.. Zaraz za skrzyżowaniem na ul. (...) znajduje się przejście dla pieszych i kierujący K. przepuścił dwie piesze, po czym ruszył. W tym samym czasie obwiniony również wykonał manewr skrętu w lewo w ulicę (...) i zaczął wyprzedzać K., które właśnie ruszyło. Wracając na prawy pas ruchu obwiniony doprowadził do otarcia przedniej prawej części swojego samochodu z lewą przednią częścią K.. Po kolizji obaj kierując zatrzymali się.

(dowód: zeznania I. A. – 51v-52, 16-17, M. L. – k.52, 15-16; opinia biegłego – k.54-61; zdjęcia – k. 8-10, 25-26 ; protokół – k.5-7).

Obwiniony V. Ł. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że K. jechało za nim i po skręcie obwiniony wjechał na prawy pas i nie wyprzedzał kierującego K. przed przejściem dla pieszych.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego uznając je za wykrętne i skierowane wyłącznie na obronę. Są one sprzeczne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Wyjaśnienia obwinionego są nielogiczne. Obwiniony twierdzi na k.37 twierdzi, że zatrzymał się przed skrętem w lewo by przepuścić inny pojazd. Tym samym kierujący K. jeśliby jechał za obwinionym musiałby zrobić to samo i jednocześnie ruszyłby dopiero po obwinionym. Zważywszy na konstrukcję skrzyżowania, którą widać na k.10 to przyjmując wersję obwinionego należałoby uznać, że kierując K. ruszył wręcz z nieprawdopodobnym przyspieszeniem, jeśli za kilka metrów znalazł się na równi z obwinionym. Wyjaśnienia obwinionego są sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonym, które to zeznania są dla Sądu wiarygodne. Również opinia biegłego przeczy wersji obwinionego. Biegły uznał, że charakter i umiejscowienie śladu otarcia w zakresie opisanym w części 2(-2-) dowodzi, że kolizja mogła przebiegać tak jak opisali to kierujący i pasażer K..

Sąd dał wiarę zeznaniom świadków, albowiem są one jasne, logiczne, wzajemnie zgodne i potrwierdzone opinią biegłego. Sąd nie ma również wątpliwości co do opinii biegłego, albowiem jest ona rzetelna i fachowa. Brak jest podstaw do kwestionowania wartości dowodowej opinii. Dotyczy to również pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie.

W świetle powyższego wina obwinionego nie budzi wątpliwości, a czyn jego wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 86§1 kw. Obwiniony bowiem kierując pojazdem mechanicznym na drodze publicznej nie zachował należytej ostrożności, wykonał manewr wyprzedzania bezpośrednio przed przejściem dla pieszych i wracając na prawy pas doprowadził do kolizji z pojazdem jadącym w tym samym kierunku.

Zdaniem Sądu kara wymierzona obwinionemu jest adekwatna do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu, stworzonego zagrożenia w ruchu drogowym oraz bierze pod uwagę cele wychowawcze i zapobiegawcze, które ma osiągnąć w stosunku do obwinionego. Na wysoką społeczną szkodliwość czynu obwinionego ma wpływ bardzo niebezpieczny manewr polegający na wyprzedzaniu tuż przed przejściem dla pieszych. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że kara orzeczona w wyroku nakazowym jest zbyt niska. W postępowaniu mandatowym wysokość mandatu przekraczałaby 1000 zł. Sąd nie znalazł powodów, by premiować obwinioną niższą karą niż potencjalny mandat.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 121§1 kpw w zw. z art. 627 kpk. Opłatę wymierzono na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych.

z. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć obwinionemu.