Jeździł mimo zatrzymanego prawa jazdy za zaległości alimentacyjne. Sąd nie uwierzył w brak wiedzy

Stan faktyczny

W dniu 24 marca 2024r. około godziny 13:00 w miejscowości B. obwiniony M. R. kierował po drodze publicznej samochodem marki V. o nr rej. (...).

W trakcie przejazdu, M. R. został zatrzymany do kontroli drogowej przez funkcjonariuszy (...). Po sprawdzeniu przez policjantów w okazało się , że obwiniony ma zatrzymane od dnia 14 lipca 2023r. uprawnienia do kierowania na mocy decyzji (...) (...) (...)

(...)

(...) z uwagi na zaległości alimentacyjne. Z uwagi na fakt, iż obwiniony nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami, jego samochód został przekazany wskazanej osobie. Kontrola drogowa została nagrana na kamery nasobne funkcjonariuszy (...) K. N..

dowód: notatka urzędowa k.1, protokół przesłuchania świadka M. C. k.5-6, protokół przesłuchania świadka A. W. k. 7-8, treść pisma (...) k.10, (...) (...) k. 35, częściowo wyjaśnienia obwinionego k. 37-38, 13-14

Obwiniony nie przyznał się do wykroczenia z art. 94 § 1 kw. Podczas przesłuchania wyjaśnił, że podczas kontroli był przekonany, że posiada uprawnienia do kierowania pojazdami, a o obowiązującym zakazie dowiedział się pierwszy raz od funkcjonariuszy (...) w trakcie kontroli drogowej. Jak oznajmił, świadomy był zalegania z płatnościami alimentów, wiedział o istnieniu ustawy dotyczącej zatrzymania uprawnień w przypadku dłużnika alimentacyjnego, lecz był przekonany że pomimo zaległości, nadal prawo jazdy posiada. Nadto wyjaśnił, że nie otrzymał żadnego pisma powiadamiającego go o zatrzymaniu uprawnień, przypuszczał, że odebrała je teściowa która leczy się na chorobę urojeniową. Na pytanie wyjaśnił, że po kontroli drogowej pomimo wiedzy o zatrzymaniu prawa jazdy nie udał się do Starostwa Powiatowego w celu wyjaśnienia w jaki sposób doszło do odebrania w/w decyzji i jej uprawomocnienia.

dowód: częściowo wyjaśnienia obwinionego k. 37-38

Oceniając wyjaśnienia obwinionego nie dano im wiary w tym zakresie gdzie bronił się brakiem świadomości o utracie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Obwiniony, co sam przyznał - wiedział, że obciąża go alimentacja na małoletniego syna w wysokości 400 zł miesięcznie i posiadanych z tego tytułu zaległościach. Na (...) przyznał również, że wiedział o przepisach na podstawie których można stracić prawo jazdy za zaległości alimentacyjne. W tej sytuacji nie budzi wątpliwości Sądu, że przy zadłużeniu alimentacyjnym które posiadał miał również świadomość jakiego rodzaju konsekwencje mu grożą. Odmienne stanowisko wyraził w sprzeciwie od wyroku nakazowego w niniejszej sprawie z dnia 07 czerwca 2024 roku, gdzie podał, że nie wiedział o powyższych alimentach, a także egzekucji komorniczej, a po raz pierwszy dowiedział się o nich dopiero po kontroli drogowej. Powyższe wskazuje, że w swojej obronie obwiniony manipulował swoimi stwierdzeniem, w zależności jaką miały mu przynieść korzyść. Podobnie rzecz się miała z jego wyjaśnieniem, że nie wiedział o zatrzymaniu uprawnień do kierowania bo teściowa odebrała pismo i mu nie przekazała a jest ona chora na urojenia. O manipulacji informacją o rzekomym nie przekazaniu pisma z Decyzją (...) świadczy niezbicie fakt wskazujący na odmienny stan rzeczy. Obwiniony w toku postępowania przygotowawczego wskazał policjantom adres do doręczeń w B. pod nr (...) czyli tam gdzie zamieszkiwała teściowa która rzekomo nie przekazywała mu korespondencji z powodu urojeń. Tym adresem dysponowało także (...) wysyłając na niego dłużnikowi alimentacyjnemu w dniu 14 lipca 2023r. odpis decyzji o zatrzymaniu uprawnień do kierowania, a wcześniej w dniu 16 czerwca 2023r. informując go pisemnie o wszczęciu wobec niego w zakresie wydania tej decyzji postępowania administracyjnego. M. R. został również powiadomiony przez organ administracyjny, że ma w toku postępowania informować o każdej zmianie adresu zamieszkania pod rygorem skuteczności doręczenia pod wskazany wcześniej adres. Z informacji udzielonej Sądowi przez (...) w N. wynika, że zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego jak i sama decyzja o cofnięciu uprawnień została stronie doręczona skutecznie na wskazany adres. Obwiniony nie przedstawił żadnego przekonywującego dowodu na podważenie tego faktu podając jedynie przed Sądem, że nie wie kto z domowników odebrał pod adresem B. (...) decyzję o cofnięciu mu uprawnień, podejrzewa o to teściową która ma się rzekomo leczyć na urojenia, decyzja została odnaleziona gdzieś w domu przez jego żonę już po kontroli drogowej z dnia 24 marca 2024r. Jak wynika z akt sprawy i częściowych wyjaśnień sprawcy zamieszkuje ze swoją żoną i dzieckiem w jej rodzinnym domu pod adresem B. (...). Adres Ż. nr (...) który z kolei wskazał przed Sądem jako adres do korespondencji znajduje się jego rodzinny dom gdzie jest tylko zameldowany

Zdaniem Sądu wersja obwinionego jest nieprzekonująca bowiem skoro będąc przesłuchany na (...) w niniejszej sprawie w charakterze obwinionego zatem wiedząc o jaki zarzut chodziło, nadal wskazywał konsekwentnie jako adres do doręczeń B. nr (...) to oznaczało, że ten adres traktował jako skuteczny by dotarła do niego urzędowa korespondencja a to z kolei dyskredytuje wcześniejsze jego twierdzenia, nie docieraniu do niego korespondencji odbieranej przez chorą teściową. W tym zakresie wyjaśnienia jawią się jako nieprawdziwe stanowiące linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za popełnione wykroczenie.

Dokonując ustaleń faktycznych Sąd oparł się na dowodach wskazanych w stanie faktycznym gdyż nie budziły wątpliwości Sądu oraz na załączonych dokumentach potwierdzonych przez (...) z których wynikało, że w dniu kontroli drogowej obwiniony miał skutecznie zatrzymane uprawnienia do kierowania samochodami. Przy ustaleniach faktycznych uwzględniono wyjaśnienia obwinionego tylko w tej części która korespondowała z wiarygodnym materiałem dowodowym w szczególności dotyczącym przebiegu kontroli drogowej w dniu 24 marca 2024r.

Sąd zważył co następuje:

Przedmiotem ochrony z art. 94 kw jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, któremu może zagrażać uczestniczenie w ruchu przez osoby niemające odpowiednich uprawnień do kierowania (§ 1) (zob. R.A. S., Wykroczenia..., s. 443; T. B., Polskie prawo wykroczeń..., 2012, s. 168). Strona przedmiotowa wykroczenia określonego w § 1 komentowanego artykułu polega na prowadzeniu na drodze publicznej pojazdu mechanicznego bez wymaganego uprawnienia. Jest to wykroczenie formalne, które może być popełnione tylko przez działanie.

Obwiniony M. R. w dniu w dniu 24 marca 2024 r. około godz. 13:00, w miejscowości B. po drodze publicznej kierował pojazdem marki V. o nr rej. (...) pomimo braku uprawnień do kierowania pojazdami. Obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał zatem znamiona wykroczenia z art. 94 § 1 kw. Zdaniem Sądu w świetle poczynionych ustaleń faktycznych umyślność działania obwinionego nie budzi wątpliwości. Uprawnienia do kierowania samochodami zostały zatrzymane obwinionemu Decyzją (...) (...) z dnia 14 lipca 2023r. znak: (...)

(...)

(...). a M. R. o treści tej decyzji został powiadomiony poprzez skuteczne jej doręczenie jako stronie postępowania w dniu 17.07.2023r. zgodnie z przepisami rozdziału 8 kpa. Obwiniony pomimo w/w zatrzymania uprawnieniń do kierowania pojazdami mechanicznymi kierował samochodem osobowym w dniu 24 marca 2024r. co wskazywało na jego nonszalancję i lekceważenie obowiązujących przepisów kodeksu wykroczeń. Uznając winę obwinionego za udowodnioną wymierzono mu karę grzywny w wysokości 1500 zł. Nadto orzeczono obligatoryjny środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy. Zastosowano najniższy wymiar grzywny i środka karnego bowiem obwiniony przed zakończeniem postępowania sądowego spłacił zaległości alimentacyjne co spowodowało, że (...) (...) Decyzją z dnia 14.06.2024r. uchylił wobec M. R. wcześniejszą Decyzję o zatrzymaniu mu prawa jazdy kat. B. (k. 36)

W tym stanie rzeczy orzeczona grzywna jak i zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi ma spełnić wobec osoby obwinionego funkcję wychowawczą by wdrożyć go do przestrzegania prawa w przyszłości i uzmysłowić naganność dotychczasowego postepowania, a także wskazać na nieuchronność kary za popełnione wykroczenie.

O kosztach procesu orzeczono w oparciu o przepisy powołane w pkt. III wyroku.